(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Pindari Carmina, prolegomenis et commentariis instructa"

Google 



This is a digital copy of a book that was prcscrvod for gcncrations on library shclvcs bcforc it was carcfully scannod by Googlc as part of a projcct 

to make the world's books discoverablc onlinc. 

It has survived long enough for the copyright to cxpirc and thc book to cntcr thc public domain. Α public domain book is one that was never subjcct 

to copyright or whose legal copyright term has expircd. Whcthcr a book is in thc public domain may vary country to country. Public domain books 

are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discovcr. 

Marks, notations and other maiginalia present in the original volume will appear in this flle - a reminder of this book's long journcy from thc 

publishcr to a library and fmally to you. 

Usage guidelines 

Googlc is proud to partncr with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to thc 
public and wc arc mcrcly thcir custodians. Nevertheless, this work is expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken stcps to 
prcvcnt abusc by commcrcial partics, including placing tcchnical rcstrictions on automatcd qucrying. 
Wc also ask that you: 

+ Make non-commercial use ofthefiles Wc dcsigncd Googlc Book Scarch for usc by individuals, and wc rcqucst that you usc thcsc filcs for 
personal, non-commercial purposes. 

+ Refrainfrom automated querying Do nol send aulomatcd qucrics οΓ any sort to Googlc's systcm: ΙΓ you arc conducting rcscarch on machinc 
translation, optical character recognition or other areas where access to a laigc amount οΓ tcxt is hclpful, plcasc contact us. Wc cncouragc thc 
use of public domain materials for these purposes and may be able to help. 

+ A/iJi/iiiJi/i iJiiri&Hiion The Google "watermark" you see on each flle is essential Tor informingpcoplcabout this projoct andhclping thcm lind 
additional materials through Google Book Search. Please do not remove it. 

+ Keep it legal Whatcvcr your usc, rcmember that you are responsible for ensuring that what you arc doing is lcgal. Do not assumc that just 
bccausc wc bclicvc a book is in thc public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other 
countrics. Whcthcr a book is still in copyright varies from country to country, and wc can'l offcr guidancc on whclhcr any speciflc usc of 
any speciflc book is allowed. Please do not assume that a book's appearancc in Googlc Book Scarch mcans it can bc uscd in any manncr 
anywhere in the world. Copyright infringement liabili^ can be quite seveie. 

About Google Book Search 

Googlc's mission is to organizc thc world's information and to makc it univcrsally acccssiblc and uscful. Googlc Book Scarch hclps rcadcrs 
discovcr thc world's books whilc hclping authors and publishcrs rcach ncw audicnccs. You can scarch through ihc full icxi of ihis book on thc wcb 

ai |http : //books . qooqle . com/| 



Harvaxd Collcgc 
Ijbrary 




nU3M THB LIBIIAILV OF 

HERBERT WEIR SMYTH 

ΟνοΤιΒτβ 

BUm nofiMer of Grrck LitRMun 

GIVBN IN HI5 MEMORY 

BV HI5 FAMILY 

>M7 






^ 



ζί 



PINDARI CARMINA 



PROLEGOMENIS 



ET 



COMMENTAEIIS USTSTRUCTA 



EDIDIT 



W. CHRIST. 




LIPSIAE 

IN AEDIBU^ B. O. TEUBNEBI. 
MDCCCXCVI. 






HARVARO COUEeE UBKARV 

FROM THE UBRARY OF 

HERBERT Wem SMYTN 

APR. IS, 1941 



λ 



XaPtlAB: TYPlg b. o. tbubxski . - ^ 



\ - 



PRAEFATIO. 



Habent sua fata libelli non solum postquam editi sunt^ sed 
etiam priosquam in lucem emittantur. Futura in votis sunt; ut 
yiris doctis placeant et aequos iudices nauciscantur. Praeterita oppor- 
tiinitate huius praefationis usus breviter iam enarrabo. £x quo 
abhinc viginti quinque annos primum Pindari carmiua in Bibliotheca 
Teubneriana recensui^ tam multa a viris doctis et Germaniae et 
aliarum nationum ad emeDdandam poetae orationem coUata sunt et 
ipse iteratis cnris meliora edoctus sum^ ut vitia et errores editionis 
piioris stereotypa arte in perpetumn propagari noUem. Qua de causa 
priores meas curas recoguoscere et supplere constitui^ ut et emenda- 
tior et plenior meus liber evaderet Neque solum eos locos, quibus 
labem verba poetae traxisse yidebantur^ aliorum ope adiutus denuo 
examinare et perpolire adnisus sum^ sed etiam totam formam prioris 
editionis plus una ex parte mutare decrevi. Primum commodiorem 
et utiliorem apparatum criticum fore existimavi; si non solum yanas 
lectiones rettulissem, sed etiam quibus quaeque codicibus niteretur 
adnotassem. Quod ut facerem, quinam codices ad memoriam traditi 
textus recuperandam plane necessarii esseiit diligenter rimatus 8um 
et 81 quo loco lectio optimorum codicum dubia esse yidebatuT; 
denuo eos iuspiciendos curavi. Deiude metricam formam carminiun 
magis perspicuam fore putavi; si cola carmiuuin, si minus omiiiuin, 
attamen logaoedicorum dividerem et vana geuera numerorum ipsa 
extema specie distinguerem. Schematis autem metricis subtiliores 
rationes rbythmicas exprimendi et varias moras syllabarum discri- 
minandi audacia, quo magis in artem Pindan inquirebam^ eo iustior 
et probabilior mihi esse videbatur. Has autem rationes ut aliis 
quoque probarem^ prorsus necessarium esse cognovi^ ut liueamenta 
artis Pindaricae iu Prol^gomenis adumbrarem et singula schemata 
metxicis commentariis illustrarem. Porro fragmentorum delectu usui 
lectorum minus consuli quam plena coUectione dudum ab amicis 
commonitus eram; itaque hanc quoque proyinciam diligentiore cura 
pertractare coepi, et cum multum lectorum referre coguovissem ut 
ubi quodque fragmentum exstaret certiores fierent^ etiam locos unde 
quodque sumptum esset adnotare institui. Denique fastis quoque 
Pindaiicis similiter atque ab Luciano Muellero in tersa Uoratii edi- 
tione factam est^ editionem hanc locupletare et indice nominum 
propriorum et rerum notabiliiun instruere ex re esse mihi vismn est. 

Verum enim vero hoc modo liber modulos Bibliothecae paulatim 
ita excessit; ut amici me monerent^ ne media in via subsisterem^ 



a* 



IV PRAEFATIO. 

sed editioiiem (iualem nuiic iam magis quam olim philologi cuperent 
pararem commentariis perpetuis instructam. Atque dudiim me bibli<v 
polae honestissimi adierant, ut Dissenii commentarios, quos Schneido- 
winus recognoscere et supplere coepisset, plenos iam recogiioscerem 
et provecto huic statui disciplinae pliilologicae accommudatos red- 
derem. Diu refragabar et molestum omis iiifirmis meis cervicibus 
imponere dubitabam. Nam Dissenii commentarii, quamvis elogantes 
et diserti, multis ex partibus mihi displicebant ct novos eommon- 
tarios conscribendi curain et Wilamowitzii doctrinam aemulaudi 
conameii viribus meis maiora esse videbam. Tandem aJiquaudo cuin 
laborum fugam turpem esse reputassem et etiam mediocres diluci- 
datioues multis gratas fore sperare coepissem, ut hauc qiioque 
partem iustae editionis in me reciperem comniotus sum. Triplici 
autem modo operam meam partitus sum. Nam quae res iion ad 
unum aliquem versuin sed ad omma Piiidari carmina pertinebant, 
eas in Prolegomeiiorum libris tertio et quinto pertractavi. JSingulis 
vero carminibus introductoria commeDta praemisi, quibus argumeii- 
tum et senteutiarum nexum aperirem et quae de victore quoque et 
civitate aKimde tradita essent compouerem. Deiiique iu exegeticis 
commentariis textui subiectis perplexos locos enodare, rerum diffi- 
cultates expedire, dicendi usmn artisque veiieres illustrare studui, 
ut quidquid lumine interpretationis indigeret, sicco jiede transilirem 
nihil. His autem in rebus omnibus virorum doctorum, qui ante 
me Pindari carmma commentati erant, subsidiis sedulo, ut par fuit, 
usus sum. Atque profectus sum a veteribus scholiis, quorum in 
rebus historicis verba ipsa attuli, et ab amplissimis Boeckhii et 
Dissenii commentariis, ex quibus pleraque me mutiia sumpsisse 
grato animo confiteor. Sed multa etiam milii suppeditaruut praeter 
editiones et commentationes criticas (v. p. XII s.), quibus tamquam 
fundamento saiiam interpretationem niti oportet, editores Maur. 
Schmidt (1869), Feimell (1883), Bury (1890), Gildersleeve (181)0), 
Boehmer (1891), interpretes Thiersch (1820), FraccaroU (1892), com- 
mentatores Mezger, Pindars iSiegeslieder (1880), Leop. Schmidt, 
Pindars Leben und Dichtung ( 1862), Ed. Luebbert, Meletemata 
Pindarica (1878 — 89), Dracliinann, De recentiorum interpretatione 
Pindarica (1891), Tafel Rauclienstein Furtwangler de Jongh Frie- 
derichs Jurenka, quos omnes eo magis hoc loco ciim honore noniino, 
quod quae singulis locis iis deberem referre nimis longum et mole- 
stum esse duxi. 

Ad extremum amicis, qui in ardua et ampla hac opera ine con- 
silio scriptis monitis adiuverunt, gratias ago quam maximas, iii- 
primis Carolo Riick et Georgio Karo et Ottoni Schroeder, 
qui locis dubiis codices Vaticanos et Mediceos denuo in meam gratiam 
excusserunt, et losefo Hirmer, qui in plagulis corrigendis meorum 
oculorum languorem humamssime sublevavit. 

Monachii. 

AV. Clirist. 



PROLEGOMENA. 



Ι. 

DE CODICIBUS SUBSIDnSQUE CRITICIS. 

Cum duo yin de Pindari caxminibus emendandis post immortalem 
Aug. Boeckhii memoriam mentissiini ita iu utramque paxtem pec- 
cassent, ut librorum manu scriptorum fidei alter mmium, parum 
alter tribueret, mihi mediam inire viam visum est. Tycho enim 
Mommsenius, ne magnam operam codicibus religiose excutiendis et 
scite digerendis nayatam iacere contemniye sineret, reliqua artis 
criticae subsidia^ quae in carmiuibus recognoscendis et plura et 
potiora esse solent^ ita postliabuit^ ut haud raro poetae verBa 
snmmoruin virorum ope fere perpolita libroriun naeyis atque errori- 
bos iterum commacularet. Theodorus autem Bergkius codices neque 
optimos neque subtiliter ponderatos adhibuit et summa^ qua florebat^ 
isgenii felicitate firetus iis quoque locis, quibus a codicibus recte 
aestimatis lex ac norma erat peteiida, suo arbitrio indulgere maluit; 
in novissima vero sive quarta editione Poetarum lyricorum graeco- 
rum yirum egregium magis studio aliormn opiniones reiciendi quam 
suos errores corrigendi ductum esse in censura eius libri (ann. class. 
phil. 1889 p. 1 sqq.) exemplis comprobavi. Ipse et in ea, quam 
viginti quinque annis abhinc in Bibliotheca Teubneriana paravi 
editione et in hac, quam nunc in lucem emitto, sedulo curavi, ut 
et codicum subsidiis a Mommsenio potissimum paratis prudenter 
uterer et Pindari rationes metricas grammaticasque diligentissime 
scrutarer. 

De codicibus. In apparatu critico adstruendo Mommsenius 
rectissime monuit, primum omnium Ubros a Byzantinis grammaticis, 
Thoma Magistro Moschopulo Triclinio, interpolatos a veteribus in- 
tegnsque exemplaribus probe esse distingueudos. Isti magistelli cum 
suo Marte scabros numeros expedire et orationis menda expellere 
studerent nec, si paucos quosdam locos ut 0. XI 8. N. i 52. m 35. 



VI PROLEGOMENA. 

V 20. Ι. IV 10, quos num ipsi emendavermt possis dubitare, exce- 
peris, ex aliis melioribusque, quam nos, fontibus haurirent, libris 
ab iis correctis nihil auctoritatis tribuendmn est. Veterum autem 
libromin fide ut rccte utaris neve certas immerorum grammaticaeque 
leges codicum mendis corrumpi patiaris, originem et naturam eorum 
paulo accuratius scruteris oportet. 

Atque primum uno de capite ornnes codices ortos esse ex glossis 
lacunisque omnium communibus (cf. 0. π 29. vn 49. x, 25. P. ν 118. 
XI 42 al) satis apparet Quo autem tempore illud, priusquam iii 
varios rivulos diduceretur, exemplar exstitisse videatur, iam uobis 
quaerendum est. In membris igitur carminum dispescendis cum 
omnes libri fere ubique ita consentiant, ut grandis illius numerorum 
generis, quale Thebano poetae veteres et peritos iudices tribuisse 
in commentatione academica, Die metrische Ueberlieferung der 
Pindarischen Oden (Abh. d. bay. Ak. t. XI a. 1868) probavi, nuUa 
fere vestigia supersint, archetypum illud post Aristophanem gram- 
maticum, quem primam lyricorum carmina in cola divisisse Diony- 
sius HaJicamasseus de verb. compos. c. xxii et xxvi memoriae tra- 
didit, exaratum esse coneeutaneum est. Accuratiora docet comparatio 
lectionum codicum cum scholiis veteribus instituta; haec eniin ex 
Didymi poiissimuin copiosis commentanie compilata esse inter omiies 
satis constat; iam vero integriora, quam Pindari codices exhibent, 
exemplaria scholioram compilatorem ante oculos habuisse cmn alia 
demonstrant tum adnotatio P. xi 42 adiecta. Etenim quod scholiasta 
dicit kalnaL το οφείλεις^ id satis arguit in illius libris glossam χρή^ 
quae in omnes codices nostros irrepsit, nondum additam fuisse. 
Itaque archetypum nostrorum libronim post eius, qui scholia vetera 
compilayit, aetatem scnptum faisse pro certo statuas; is autem non 
solum Didymum sed ne Herodianum quideni; utpote bis laudatum 
(cf. schol. 0. I 18 et P. III 65), antecessit, quamquam certius ali- 
quid definire equidem non ausim. 

Illo in libro archetypo numerorum causa adeo nihil erat nova- 
tum, ut et verba quae metrorum legibus excludi dudum grammatici 
intellexerant, ut ψίλέοντι δ\ Μοϊ6αι Ο. ΐι 26, loco ηοη cesserint, et 
vulgares formae, quamvis metro repugnantes, formas reconditiores 
persaepe expulerint. Praeterea librarius archetypi haud raro variantes 
lectiones vel ex scholiis excerptas vel ex aliis, quos more tum recepto 
cum suo exemplari contulerat, codicibus enotatas iu margiue aut 
supra liueam adiecerat, unde in nostris quoque codicibus passim 
duae lectiones, una infra altera supra Uiieain scriptae occurrunt. 
Denique continua scriptura et maiusculis litteris archetypum illuiD 



Ι. DE CODICIBUS SUBSIDIiSQUE CRITICIS. ΥΠ 

exaratuiD fuisse^ eius rei documento sunt verba falso saepe partim 
disiuncta partim coniuncta et litterae Α ei ji, Τ et F in codicibus 
nostris, praesertim iu yetustissimis Ubris Ambrosiano et Yaticauo 
crebro commutatae. 

Έχ archetypo illo, Don ipso^ sed apographis eius et ipsis deper- 

diids originem duxerunt codices veteres, quibus tamquam fanda- 

mento in verbis poetae recensendis uti nos oportet. Sunt autem hi: 

Λ = Ambrosianus C 122, saec. XII, continet 0. i — xii cum scholiis 

propriis Ambrosianis, idem frequenter habet varias lectiones supra 

lineam ab eadem autiqua manu scnptas. Codex optimus iu colo- 

metna et lectionibus haud raro ab omnibus reUquis libris recedit 

et 0. X 25 solus glossa Ήραχλίης vacat, unde proprium locum 

sibi Yindicat; idem tamen gravibus foedisque mendis neutiquam 

caret. 

Β = Yaticaiius 1312, saec. XII ex., continet onmia carmina cum 

scholiis propriis Yaticanis, nisi quod foliis aliquot deperditis 

nunc desunt 0. i 1—22, 47—68. ν 9—24. Ρ ι 1— π 56. Ι. ν 58 

— VI 24. νιπ 19 — 38.64 — fin. Manus recentior (B^), quae a prima 

manu (B^) religiose distinguenda est, multa partim correxit partim 

supplevit. Codex est optimus testis altenus familiae, non tamen 

tam integer, ut aliis testibus eiuedem familiae prorsus carere 

possimus. Nonniillis locis, quibus quid codex exbiberet, etiam 

post Mommsenii operam dubium fuit, C. Riick et 0. Schroeder 

denno codicem inspexenmt. , i» 

C = Parisinus 2774 saec. XII ex., continet 0. i — P. ν 51 sine 

echoliis, idem multas coirectaras perpessus est, ut genuina 

lectio saepe oblitterata sit. Codicem medium locum inter Λ 

et Β obtinere iuprimis inscriptiones odanim 0. m. v. VL vni 

demonstrant. 

D = Mediceus 32, 52 saec. XIII/XIV, continet omnia carmina et 

fr. 1 cum scholiis Yaticanis mixtis, eiusdem est familiae atque 

B, sed plenior illo; correctus est manu interpolatrice. Dubiis 

locis G. Karo codicem denuo excussit. 

Horum codicum vanae lectiones omnes in critico apparatu huius 

editioms exscriptas habes, praeterquam quod, ne inutili farragine 

nebulam magis quam lucem oculis lectorum offunderem, enotare 

sapersedi accentus, spiritus, menda orthographica et orthoepica, 

V έφελκνότίχά falso aut adiecta aut omissa, vocales non elisas, iota 

siibecribendum omissum, Utteras yerborum male disiunctas aut 

conianctas, fonuas vulgaris sermonis pro dialecticis parti codicum 

illatas, quibns iu rebus omnibus fere nullam auctoritatem codicum 



VIII PROLEGOMENA. 

esse inter peritos iudices coiistat. Quas minutias si quis curat^ non 
tam ut oratiouem poetae emendet quam ut quac ratio inter singulos 
codices intercedat accuratiue cognoscat; horrea locupletissima edi- 
tionis Mommseniauae adeat. 

Quatuor, quos modo recensui, codicibus formam textus Pindarici, 
qualem Byzaiitini a veteribus Graecis acceperant, pleuam rej)raesentari 
neqiie ad mstauraudam eius memonam aliis codicibus opus esse 
plane mihi persuasum est. Neque quae docta et diligenti com- 
mentatioiie Abelius Wien. Stud. iv 225 — 62 de novis subsidiis 
apparatiis cntici et stemmate codicum disputavit^ iu aliam seuteu- 
tiam me traxerunt. Nam quas me ipsum ex aliis codicibus lectiones 
comprobasse et iu textum recepisse coarguit^ cas non ex meliorc 
fonte fluxisse^ sed facillima opera a librariis^ scholiis hic illic ad- 
hibitis, correctas esse apparet. Sed cum ante typograpliiam inven- 
tam in deterioribus codicibus nonnulla menda sublata sint^ omnis 
autem lectionis receptae auctorem testemve mihi indicandum pro- 
posuissem, hic illic etiarn alii codices, qui illis integritate proximi 
essent et ex quibus emendata lectio fluxisse videretur, in critico 
apparatn milii commemorandi erant. Siint autem lii: 
Έ = Mediceus 32, 37 saec. XIV in., continet Olympia et Pythia cum 

scholiis Vaticaiiis mixtis; optimus codex est secundae classis post 

libros Β ei D iieque tamen ad vetus exemplar t^xtus Pindarici 

restituendum plane necessarius. 
F = Mediceus 32, 33 saec. XIV iii., continet Olympia et Pythia 

cum scholiis Vaticauis mixtis; affinis est codici Έ. 
Q = Gottingeiisis 1 saec. ΧΠΙ, continet 0. π — xiv et P. i — xii cum 

scholiis Vaticanis mixtis', afifiuis est codici E. 

Ρ = Palatinus bibliothecae Heidelbergensis 40 saec. XIII, continet 

Olympia et Pythia sine veteribus scholiis; affinis maxime est 

codicibus DE, 
Q = Mediceus 32, 35 saec. XIII, continet Olympia et Pythia cum 

Hcholiis Vaticaiiis mixtis; cognatu8 est codici P. 
jR = Urbinas 144 saec. XV, continet Olympia et Pythia cum scholiis 

Vaticanis mixtis; afiinis est codid Q, 

= Leidensis Q 4 saec. XIII ex., continet 0. i — xin cum scholiis 
Vaticanis mixtis; cognatus est codicibus C et E. 

Ν = Ambrosianus Ε 103 saec. XIII ex.; conspirat cum 0, qua de 
re confer v. 1. 0. xi 10. 



Ι. DE CODICIBUS SUBSIDII8QUE CRITICIS. ΓΧ 

V = Parisiniis 2403 saec. ΧΙΠ ex., continet Olympia et Pythia 
et Nem. i— iv 68 et vi 33 — 44 cum scholiis Vaticanis mixtis; 
ex Έ interpolatum eum esse docet P. Et 10, cognatus est codi- 
cibus Thomanis. 

X = Parisinus 2709 saec. XV, continet Olympia et Pythia et 
Nem. I— IV 68; ex cod. V descendere videtur, sed quaedam pecu- 
liaria habet. Eiusdem familiae est Y= cod. Paris. 2709 saec. XV 
et Ζ = Vindob. 58 saec. XV, qui iam tam saepe correctus est, 
\it interpolatis propior sit quam veteribus. 

'Byz. = Thomani et Moschopnlei et Tricliniani codices, a grammaticis 
istis Byzantinis interpolati eorumque scholiis instructi; cor- 
recturae Moschopuleae et Triclinianae maximaiu partem metri- 
cae sunt. 

De scholiorum subsidiis. Praeter codices ad recensenda 
verba poetae scholia et veterem paraphrasin, ut quae non solum 
codicibus ipsis sed etiam fonte eorum antiquiora sint, adsciscenda 
esse cum dudum intellectum esset, tum a Lehrsio praeclaro libro 
Die Pindarscholien (1873), clara in luce positum est. Itaque eonim 
quoque testimonia de scnpturae discrepantia aliquanto plenius, 
qaam a supenoribus editoribus iactnm est, in adnotatione critica 
commemoravi, quamquam ne in Heimsoetliiorum Hartungionimque 
nihil non ex scholiis elicientium ineptias inciderem, summam ad- 
hibui cautionem. In scholiorum autem testimoniis afferendis me 
aliis quam Boekhianae editioms subsidiis uti non potuisse aegerrime 
fero, quoniam editio scholiorum accurato et pleno apparatu critico 
inetmcia etiam post Abelii operam tenuissimam in desideriis philo- 
logonim est, neque milii ipsi copia codices inspicieudi facta est. 

De dialecticis formis. Verum etiam supra memoriam vete- 
rum grammaticonim ascendere nobis licet vestigia Pindaricae dialecti 
scripturaeque veteris rationes indagantibus et ad eonim analogiam 
reliquam orationem revocantibus. Atque primum Pindarus sermonem 
suorum popularium secutus vocabulorum ov ol ε ixva^ άνάόόω άν- 
δάνω άχώ ίδνεα εΐδομαι είδος £Γκο<ίί ειπείν inog εχαότος (Ο. χιπ 47) 
εχατι έλπίς Ιοικα ίργον έρίω (Ρ. ιν 142) ερί^αι εόπίρα εννυμι hog 
ffdOg Ίάλν6ος 'ΐδαίος Ιδεΐν ϋδίος tδρίg 'Ιλιάδας ίόπλοκος toavrt 
^Ι6ϋ•μός Ϊ6οξ ^Ιωλχός οΐδα olxog ^Ω /avog digammo initiali ita usus 
est, ut ante ea vocem in vocalem exeuntem patienter ferret, cuius 
rei exempla satis multa congesta hal^s in Augusti Heimeri Studiis 
Pindancis in Actis uniy. Lundeneis a 1885 et iu meo libello, Bei- 



χ PROLEGOMENA. 

trage zum Dialekte Pindars, Sitz. d. bay. Ak. 1891 p. 25 — 86. 
Hoc ut ipsa scriptura indicarem^ his vocabulis litteram digamma 
iis locis, quibus suam vim ea tuetnr, praefigere uon dubitavi, quam- 
vis in nostris codicibus nullum digamma scnptum exstet. Hoc 
enim ita interpretor, ut archetypum illud Pindari, de quo supra 
disputavi, ad ultimum redire dicam ad exemplar Atticum, cuius civi- 
tatis librarii, cum a crassitudine Aeolicae litterae abhorrerent, ne 
alienigenarum quidem scriptorum ex libris eam eicere dubitarint. 
Verum enim vero vel nostri cc?3ices ante pronomen οϊ ν έφελχνότι- 
xbv fere non addiderunt et menda nonnulla exhibent, quae ex 
digamma olim scripto nata esse videantur; cf. 0. iv 9. χ 87. 
Ρ. VII 5. Ι. ν 2. 

Deinde cum et usu poetarum Aeolicorum et auctoritate codi- 
cum Pindari, quin etiam titulorum Boeoticorum fide constet, poetam 
nostrum formis -oioi pro -ου<ί^, -oatg pro -6ag^ -6ai6a pro -όαόα^ 
-OLoa pro -iyv6a^ μοΐόα pro μονόα^ φαεννός ψεφεννός χελαδεννός 
χλεεννόζ pro φαεινός χελαδεινός χλεινός^ εμμεν pro είναι ^ Σνρά- 
χο66αι pro Σνράχονόαι^ ΰννμα pro 6νομα^ τφ^όόων pro χρείό- 
6ων ^ δέχομαι pro δέχομαι^ γλε'φαρον pro βλέφαρον^ ^Α%'αναι pro 
^Α^'ηναι^ Κυράνα pro Κνρήνη usum esse eundemque ί^όνχία Μνχηναι 
Ίόμηνός πονήόαΐξ ^μενος pronuntiasse, paucos locos, quibus con- 
trariae fonbae in codicibus exstant^ ad amussim ceteronim locorum 
et normam grammaticae redigere ausi sumus^ id quod eo confiden• 
tius fecimus^ quod etiam summos viros Βοββίϋιίυιη Hermanuum 
Bergkium easdem rationes secutos esse Yiderim. 

£!ontra proprietates quasdam rariores, ut πεδά pro μετά (O.xii 12. 
P. V 47. vm 74. N. vn 74. fr. 124), iv pro ^g (P. π 11. 86. iv 258. 

V 38. 76. N. vn 31. I. u 2. fr. 108. 119), ^g pro ην (I. i 26), τε 
pro 6ε (0. i 49), infin. -εν pro -ειν (0. i 3. m 25. P. iv 56. 115. 

V 72), acc. pl. -aig pro -ag et -oig pro -ovg (I i 24 sq., cf. P. π 21. 
X 60), acc. pl. 'Og {ωg) pro -ovg (N. m 24. P. π 78. Ν. m 29. χ 62), 
gen. sing. -ω pro -ov (0. lu 19. vn 5. x 23. xm 52. xiv 14. P. i 39. 
N. m 10), ut neglegere religioni duximus, ita non tam certas et 
Pindaro probatas habuimus, ut eas contra codicum fidem Pindan 
orationi inferre auderemus. Idem tamen vereor, ne iusto timidior 
fuisse videar, quod vulgares formas πε6ων et επε6εg (P. π 41. vm 21), 
ίνεγχε et ένεγχων (Ρ. IX 6. Ι. viu 25), έλιxoβλεφaρog (Ρ. iv 172) 
contra codicum consensum expellere veritus sum. Prorsus autem a 
temeritate eorum afui, qui aut duplices formas verborum, velut 
indic. praes. in -oi6i et -ovri^ plane reiciendas, aut omnia yerba 
Pindari ad uormam Boeoticorum titulorum spreta codicum auctoritate 



Ι. DE CODICIBUS SUBSIDIISQUE CRITICIS. XI 

refingenda esse putarent. Licet enim mihi quoque persuasum sit 
Atticos librarios multa ad suam consuetadinem loquendi detorsisse 
et Pindarum ipsum Doncas fonnas, velut acc. pl. in Ό Σ et inf. in 
-EUV, vTilgaribus et Atticis anteposuisse, tamen cayendum duximus, 
ne in textu poetae constitTiendo fundamentum pedibus subtraheretur. 

De scriptura vetere. Scripturae generi, quo poeta ipse usus 
esse videretur^ in recognitione textue Pindarici quam maxime aniiuum 
attendendum esse m commentatione^ Die alteste Textesiiberliefenmg 
des Pindar, Philol. xxv C07 — 36, exposui neque ex iis, quae tunc 
disputavi, quidqaam nunc muto Bergkii aliorumque cayillationibus 
motus. Namque quod persaepe in codicibus PiDdari litteris ο ω et 
ε η £t inter se permutatis iam ante scholiastarum veterum aetatem 
peccatum est, hoc iude explicaudum esse patet, quod poeta ipse in 
carminibus suis scribendis vetere scriptura usus est, cuius sigua 
cum Attici Kbrarii, inscite solverent, fieri non potuit quin et sen- 
tentiae et verba poetae iioimumquam cornimperentur. His igitur 
in rebus qui ullam codicibus auctoritatem tribuit, is fortTinae teme- 
ritati scribarumque inscitiae plus quam rationis lumini se confidere 
fatetur. Ex eodem vero usu veteris scripturae repetendum est, qiiod 
in Pindari libris exarata inveniuntur ^ol pro εόόΐ I. ii 12, άμΐς pro 
&μμες Ρ. iv 144, ϋ^άληόε pro ^^άλληόε Ν. iv 88. χ 42, ^μίν pro 
ίμμ^ν vel είμ^ν Ρ. ΠΙ 60. Ν. ν 49. χ 51, Ι^νεπε pro Ιννεπε Ρ. ιν 97. 
Ν. χ 79, m\ilta alia, quae referre taedet. Etenim Pindarus vetere 
scribendi ratione usus et Ο pro Ο et Λ, Ε pro Ε Η et non- 
namquam etiam pro EI exarabat et litteras cousonantes duplicandi 
cura supersedit, unde ΑΜΕΣ et Doricum άμέζ et Aeolicum ϋμμεζ 
exprimebat. Sed pleraque menda ex hoc genere scripturae nata 
tam facile yel metri indiciis tolli possunt, ut has minutias in 
apparatu critico enotatas omnes te aspematurum fuisse coufidam. 
In paucis eet quod ambigas, utrum Pindaro placuisse putes ί,εΐνοζ 
an ^iwoq^ Παρναόόξ an Παρναόόός^ Καφΐ6ός an Καφί666ς^ κνίόα 
an χνί66α^ νίόομαι an νίόόομαί. Alios autern quosdam errores 
reconditiores ex scriptura vetere Pindarica non intellecta natos 
sagaciter nuper iDdagavit lurenka, Stud. Vind. ix 10. 

Ad postremum ut quae de dialecto Pindari eiusque scriptura 
comperta habemus, complectar, iu vetere exemplari Boeotico et 
ipsius poetae maiiu exarato iufinit. praes. act. neque in -ειν ueque 
in -£v, sed in EN^ gen sing. sec. decl. neque in -ov neque in -(d, 
sed in -O, acc. plnr. sec. decl. neque in -ovg neque in -ω^, sed in 
0Σ exiisse, neque leWog et έμμέν aut |ari/off et είμεν^ sed ΒΕΝΟΣ 
et EMEN exstitisse sentio. 



ΧΠ PROLEGOMENA. 

De coniecturis. Denique aliis quoque mendis Pindari carmina 
in omnibus codicibus partim incuria librariorum, partim iniuria tem- 
poris inquiuata sunt^ quae nisi audacioribus coniecturis uon tollae. 
Atque iis quidem locis, qui aperte corrupti esse mihi videbantur, 
coniecturam aliquam in poetae verba recipere quam falsam pro- 
pagare codicum lectionem malui^ iis autem versibus, qui utrum 
depravati an subtili explicatioue enodandi sint^ dubitare possis^ 
suspiciones cum aliorum tum meas textui subicere cautius ac mode- 
stius duxi. Atque pleraeque coniecturae^ quas in orationem poetae 
recipiendas aut in apparatu critico commemorandas duxi, supenonim 
editorum et commentatorum sunt, inprimis Calliergi Cretensis, 
qui editionem Romanam a. 1516 adornavit, Erasmi Schmid (Vite- 
bergae 1616), qui metricis rationibus accuratius indagatis plus quam 
sexcentis in locis Pindarum se emendasse vere gloriatus est, Cornelii 
de Pauw, qui in Notis in Pindanim (Trai. ad Rhemim 1747) feli- 
cior et cautior quam in aliis scriptoribus emendandis fuit, Aloysii 
Mingarelli, cuius coniecturas de Pindari Odis (Bonon. 1773) prae- 
stantissimas Heynius laudavit, Christiani Gottl. Heyne, cuius 
prima editio prodiit 1773, ultima correcta et ex schedis Heynianis 
aucta Lipsiae 1817, Augusti Boeckh, qui quamvis in editione 
locupletissima (Berolini 1811 — 1821) metris conformandis et verbis 
explicandis plus curae quam emendandis navarit, nonnulla tamen 
egregie emendavit, Godofredi Hermanni, qui in commentatione 
de dialecto Pindari (a. 1809, Opusc. i 245 ss.), Notis et Dissertatio- 
nibus Pindaricis tertio volumini editionis Heynianae a. 1817 insertis, 
Censura editionis Dissenianae (Opusc vi 3 ss.), Emendationibus Pin- 
daricis (Opusc. vii 129ss. viii llOss.) omnium subtilissime diffi- 
CTiltates Pindaricae orationis expedivit, Friderici Thiersch, qui 
et in Actis philol. Monac. π 270 ss. et in versione Pindari Germ. 
(1820) grammatica aliquot menda feliciter sustulit, lohannis 
Hartung, quo pauci sagacius, uemo audacius crisin Pindaricam 
exercuit (1855), Tychonis Mommsen, qui cum primus lectam 
supellectilem cnticam comparasset (Berolini 1864) nonnuUa etiam 
coniectura sanavit, Theodori Bergk, cui quater Pindarum in Poetis 
lyricis graecis edenti (1842. 1853. 1864. 1878) nova subinde seges 
feracissima coniecturarum ingeniosarum succrevit. Praeterea ab his 
editoribus et interpretibus in usum iam vocatae sunt Kayseri 
Lectiones Pindaricae (1840), Rauchensteinii Commentationes 
Pindaricae (1844 — 5), Heckeri epistola critica coniecturarum feli- 
cissiiuarum plena (Philolog. 5, 438 ss.), Schneidewini lucubra- 
tiones in Beitr. z. Kritik d. PLG. 1844 et in editione Bibliothecae 



L DE CODICIBUS SUBSIDIISQUE CRITICTS. * ΧΙΠ 

Teubnerianae foras editae. Atque cum diu paene temerarium visum 
esset post Boeckhii cnras Pindari verba iterum sollicitare et con- 
iecturis tentare, Bergkii mgenii felici successu alii quoque viri docti 
adducti sunt, ut obscuros locos, qui haud pauci restabant, acumine 
emendandi potius quam artificiis interpretationis expedire conaren- 
tur. Neque frustra emendando Pindaro operam navasse dixerim 
Mauritium Schmidt, Pindars Siegesgesange , Jenae 1869, 
Johaunem Bury, The Nemean odes of Pindar, London 1890, 
Eduardum Boehmer, Pindars sicilische Oden, Bonn 1891, Sa- 
muelem Naber, Mnem. N. F. xn 24 — 44, Henricum van Her- 
werden, Pindarica in ann. cl. phil. suppl. xin 1 — 32 et Studia 
critica et epicritica in Pindarum, Trai. ad Rhen. 1884, Hugonem 
lurenka, Novae lectiones Pindaricae in Stud. Vindob. vol. ix a. 
1893, alios quos suo loco in commentariis nominabo. Inprimis 
Herwerdenum laudo, multa ingeniose tentantem, nonnulla feliciter 
persanantem. Mihi ipsi pauca iteratis curis emaculare contigit, 
plura, quae tentaminum quain emendationum nomine digniora duxi, 
in commentarus criticis delitescere quam in textu falsa specie 
splendere malui. Sed hic quoque chartis peperci neque omnes quas 
noveram et in chartas mihi conieceram coniecturas in apparatu 
critico enotandas et perscnbendas existimayi. £temm non tautam 
labem Pindari oratio traxisse milii yidebatur, ut audacibus con- 
iecturis cum aliorum virorum doctorum tum Hartungii et Borne- 
maimi obtemperare fas esse ducerem, neque rnultos fore spero, qui• 
yana et inutilia tentamina a me silentio praetermissa esse querantur, 
nisi forte etiamiiunc multi sunt, qui lusus ingemi inutiles immor- 
talitati consecraii velint. 

En rationes, quas in epiniciis Piniari recognoscendis et 
critico apparatu instruendis secutus sum. Canninibus epiniciis 
integris deperditonim carminum fragmenta adieci, Bergkii ordi- 
nem numerosque secutus, ne in citandis pretiosissimis reliqiiiis 
turbae moverentur. Eiusdem viri de Pindari carmimbus immor- 
taliter menti exemplum aemulatus singulis fragmentis locos subieci, 
unde ea petita sint, et potissimas lectiones yarias ex libris illis 
enotavi. 

Editioni canninuin et fragmentonim indiculum nominum pro- 
prioram rerumque memorabiliuin subiecimus ita adomatum, ut 
etiam res in commentanis exegeticis illustratas et proprietates 
elocutionis Pindaricae complecteretur. Plenum autem indicem ora- 
tionis Pindaricae addere noluimus, ne in nimium ambitum liber 
accresceret; eo magis autem hoc labore me supersedere posse 



XIV PROLEGOMENA. 

arbitratus sum^ quod ab lohanne Rumpelio in locupletissimo 
Lexico Pindarico (Lips. in aedibus Teubneri 1883) satis huic 
provinciae provisum esse expertus cognovi. 



II. 
DE ΑΕΤΕ METRICA PINDARI. 

Multa cum difficilia sint in carminibus Pindari receusendis et 
illustrandis; nihil difficilius est quam versus et cola stropharum 
recte dividere et summi poetae musicam artem^ quae tantopere 
plausum hominum aequalium tulit^); deperditis uotis musicis ex 
ipsa compagine versuum recognoscere. Qua de causa non mirum 
videbitur^ si spiuosis quaestionibus de metris Pindari curam maximam 
impendeudam atque etiam in his Prolegomenis copiosius de iis 
disserendum, duximus. Sed cum Pindaricorum metrorum ratio ab 
universa numerorum et metrorum doctrina pendeat neque ab arte 
ceterorum poetarum divelli possit, expositionem metricarum ratio- 
uum pleuam atque perfectam aequi iudices iu liis praefationis angu- 
stiis a me uon exspectabunt. Quae autem Pindari propria et ad 
diagrammata metrica recte aestimanda necessaria sunt^ duplici modo 
mihi illustranda proposui. Atque primum quidem singulis schematie 
brevia commeDta metrica subiecimus^ quibus in commeutis quo 
niunerorum genere stropha quaeque coiistet et quo modo locoque 
carmen quodque cantatum esse videatur, succincte expositum in- 
venies. Neque si quo loco versuum divisio incerta fait et plures 
scandendi viae iniri poterant, id sileutio pressimus, immo plus uno 
loco versuum ictuumque duo scliemata proponenda existimavimus. 
Nulla enim re metricos nostra memoria magis sibi ipsos officere 
cognovi quam quod de rebus dubiis tamquam de tripode imi sapientes 
praecipiunt, nihil aliorum opiniones curantes. Alteram copiam de 
re metrica Pindari disputandi mihi praebuit haec praefatio, in qua 
de colometria Pindarica universa id est de versibus pedibus 
colis numeris carminuin Pindariconim disserere et signoruin metri- 
corum explicationem proponere mihi visum est. 

De historia colometriae. lustum fuudameutum ut dispu- 
tationi substniamus^ ab Iiistoria colometriae nobis proiiciscendum 
est. Pindari igitur carmina similiter atque reliquorum poetarum 
lyriconim librarii olim, cum et chartae parcerent et inaequalitate 

1) Cf. Eupolim ap. Athen. p. Sa, Aristoph. av. 924. 939, Aristoxenum ap. 
Plut. de mus. 81. 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XV 

versuum speciem parum gratam effici cognovissent, continua scri- 
ptura^ tamquam soluta oratione composita essent^ exarare solebant.^) 
Inter Alexandrisos grammaticos Aristophanes Byzantius pnmus edi- 
tiones lyricorum et melicorum poetarum parasse fertur^ in quibus 
strophae in 8ua quaeque cola discriptae exhiberentur^ qaod cum 
Dionysius Halicamassensis^) ita narasset; ut melica canuina omnia 
ab Aristophane sive alio quodam metnco iu cola divisa esse diceret^ 
Thomas Magister^) ad^Pindari carmina ipsa rettulit, sive Dionysii 
locum illum et veterum scholiorum incerta testimonia*) ad Pindanim 
coniectura trahens, sive alium auctorem nunc deperditum secutus. 
Quae autem cola.Aristophanes in sua editione discriiniuaverat, ea 
tamqaam a poeta ipso profecta essent^ intacta fere posteriores gram- 
matici et metnci servasse videutur. Sunt qiiidem nonnulli loci^ 
quibue grammaticos leviora mutare et duos versiculos in unum amplio- 
rem versum contrahere ausos esse scholia testantur (ad 0. ix 125. 
134. X 24), neque deest disertum testimonium Eustathii^), unde 
numerum yersuam (ότιχων) olim aliquanto minorem fuisse discimus. 
Sed ut recentiores grammaticos iu dispescendis versibus etiam longius 
quam Anstophanem progressos esse largiamur, tamen iam Helio- 
doms metricus, qui primo saeculo post Chr. n. floruit, Pindari 
sixophas in cola similiter atque iu codicibus nostris factum yidemus, 
divisas inyenit et falsa colometria suorum libronim iu turpes errores 
se induci passus est, id quod ex iis, quae Priscianus, De metris 
Terentii p. 427 K., de nugis istius grammatici memoriae prodidit, 
affatim apparet. Quo accedit quod papyrus antiquissimus, cui fr. 28 Β 
debemus, carmina similiter atque iu nostris codicibus factum est, 
in pusilla cola divisa exhibet. Anstophanes autem ille, ut in aliis 
partibus grammaticae acutum iudicem et diligentem perscrutatorem 
86 praestitit, ita difficillimae huic provinciae metra Pindaxica divi- 
dendi plane impar fait. Quid? quod gravi ille crimine incusandus 



1) Confirmata est haec sententia carminibus lapidi incisis, ut leylli ex 
Epidauri ruderibus protractis et paeanibus in Atheniensi thesauro Delphico 
naper a Francogallis repertis, quos Henr. Weil, BuU. de corresp. Hell. xvn (1894) 
561 continua scriptura colis non distinctis exaratos esse diBertim tradidit. 

2) De comp. verb. c. xxii p. 812 Sch.: κώΧα Si με dcSat νννϊ λέγειν ούχ 
οίς ΆρΜίτογάνης η των &λλων τις δίεΐΛόομΎΐοε τάς φβάς. conf. c. χχνι ρ. 429. 

3) Yit. Piad.: προτέτααται ύπ' Άριατοφάνονς τυϋ σνντά^αντος τα Πινδαρικά. 

4) Scbol. ad Ο. U 48: τό ΐίώλον ά^ετεΙ 'Αριστοφάνης^ ηεριττενειν γαρ αυτό 
φηαι ηρός άντιατρόφονς. 

5) Yit. Pind.: inivi%ioi κατά την στιχομετρίαν ώαεϊ τετραιιισχίΐιοι. Colorum 
autem in codicibus nobis traditorum sunt plus quam quinque milia octingenta. 
yemm utrum auctor Eustatbii Pindari carmina in cola diyisa an continua 
Bcnptura exarata ante oculos habuerit, eo magis dubium est, quod etiam in 
codice Α cola non sing^los yersus explent, sed lineolis diecriminata sant. 



XVI PROLEGOMENA, 

est, quod notis musicis, quae, ut ex Dionysio de comp. verb. 11 
I discimus^), exaratae etiamtunc exstabant et facili opera inspici 
1 poterant, ad difficilem suam provinciam expediendam uti supersedit.*) 
£tiam minus grammaticis Romanis Byzautinisque explicatio 
metronim Pindaricorum successit. Quamquam enim in metricis 
scholiis codicum praeter commenta noviciorum magistellorum ab 
uno libello Hephaestionis dependentium etiam vetustioris artis a 
musicoruin disciplina nondum plane solutae aliquot vestigia super- 
simt, tamen nihil fere ab istis promotimi est. Vetus igitur ista 
colometria^ quam eandem et codices et scholia exbibeut^ usque ad 
nostram memoriam integra remansit. Quae ^nim Pauwius et 
Heynius, ut scabros numeros paulo procliviores redderent, pauca 
et levia noyaverunt^ similia sunt ac si quis aedificii iam labentis 
ruinasque trahentis asseres laterculosque transponere et reficere 
studeat. Tandem aliquando Boeckliius, vir clarissimus mihique pie 
colendus, exstitit^ qui insigni meutis acumiue rationes Anstophanis 
yeterumque grammaticorum futtiles esse et indiciis a poeta ipso 
significatis prorsus novum aedificium metronim Pindari exstruendum 
esse doceret. Neque ille, qua fuit ingenii soUertia, in eo acquievit, 
ut yiam novam inemidam esse moneret, sed ipse quoque versibus 
recte discriptis Pindari artem diu obnitam e tenebris quasi resu- 
scitayit. Sane obscura haud pauca remanserunt^ et ipsa inaequalitas 
versuum homines emTinctae naris haud mediocriter offeudit; sed 
quamquam Boeckhius, cum quid intervalli inter singulos versus 
! intercederet non curasset et ad spatia pedum aequanda parum 
. idoneis remediis usus esset, non omnibus desideriis virorum gram- 
maticorum et musicorum satisfecit^ tamen fundamenta artis Pin- 
daricae iecit firmissima. His quisquis rem difficillimam promoyere 
velit insistere debebit, unde bilem milii movent, si quos video 
egregiis viri sunimi inventis adeo diffidentes, ut in versibus poetae 
citandis uumens insipidorum grammaticorum quam Boeckhiani 
acuminis uti malint. Ipse in hac editione Boeckhium et in divi- 
dendis versibus fere ubique secutus sum et numeros eius, passim 
illos quidem correctps, in priore et principali margiiie coUocandos 
cnravi. Tamen ne quis fidem codicum nimis neglectam quereretur, 
v/ . colometriaeque veteris discriptiones desideraret, versus codicum vete- 

1) Bekkeri an. gr. 751, Cnisius in Philol. lu 163 flF., Th. Reinach, la 
mnsique des hymnes de Delphes, Bull. de corresp. Hell. xvn (1894) p. 58488. 

2) Quantopere a genuina colometria Anstophanee et veteres scholiastae 
metrici aberraverint, inprimis ex carmine 0. xiv apparet, quod cum ex stropha 
et antistropha constare non perepexissent, antistropham in alia 6t pauciora 
cola quam stropham diyiserunt. 



π. DE ARTE METRICA PINDARI. XVII 

rumque editionum in dextro margine numeravi et in diagrammatis 
metncis lineola verticali inter notas prosodicas posita^ quo loco 
veteres grammatici versum quemque finivissent, significandum curavi. 
Maximum autem discrimen yeteris et uovae colometriae id est, quod 
veteres grammatici stropham illico in cola dividebant^ nos primum 
stropham in versus sive periodos, deinde periodos in cola pedesque diri- 
mendas esse existimamus. Qua de causa in his quoque commentariis 
pnmum de versibus, deinde de pedibus et colis disserere nobis placuit. 

De versibus. 

De versus fine. Versum dico ordiiiem rhythmicum continuis 
numens decurrentem et pausa finitum. Ex hac natura versus duo 
consectaria sunt, primum, ut versus in media voce finiri nequeat 
neque elisiouem yocalis m suo fme patiatur, altenim^ ut in fine 
versus licentiae biatus et syllabae ancipitis, quippe pausa finali 
satis excusatae^ admitti possint. Haec duo iudicia ubi concurrunt^ 
finis versus non statui non potest, id quod cum ipsum per se satis 
appareat; tum longis carminibus, quale est P. iv viginti sex stro- 
phanim^ extra omnem dubitationem positum est. Quis enim forte 
fortuna factum esse opinabitur, ut in tanto numero stropharum 
semper eodem loco verbum finiatur et licentiae hiatus et syDabae 
ancipitis solis his locis admissae inveniantur? Verum saepe accidit 
praesertim in brevibus carmimbus, ut licentiae istae hiatus et syl- 
labae ancipitis, ex quibus solis fidentius argumentan licet^ onmino 
non adinissae sint, nnde infirmo indicio vocabuli finiti solo via 
discribendorum versuum indicetur. Infirmimi autem hoc indicium 
dixi, quod inde ab Homero poetae non solurn in fine versus semper, 
sed etiam in caesura versus plerumque verbimi finire solebant. 
Atque etiam in lougioribus odis versus occurrunt non pauci, in 
quibas mediis cum nusquam hiatus aut syllaba anceps admissa sint 
et solum certis quibusdam locis verbum semper fimtum inveniatur, 
hoc non versus tiniS; sed caesurae sedis indicium esse putavimus, 
ut 0. ΠΙ str. 3. 4. ep. 3. 4. Quod cur statuendum duxerimus, suis locis 
apenemus; hic solum lectores monitos velim, in diagrammatis locos, 
quibus in omnibus versibus eiusdem strophae verbum finiatur, virgula 
a nobis indicatos esse. Quid? quod etiam longius progressi ne indiciis 
qaidem coniunctis verbi finiti et hiatus vel ancipitis syllabae ubique 
obtemperandum esse duximus. Namque cum nonnumquam Pindarum 
syllabam brevem finalem in arsi vi caesurae produxisse (v. 0. vi 28. 
P. ΏΙ 6. IV 184. XI 38. I. i 25, fortasse etiam 0. vi 108. vii 86. 
P. IX 114. N. 1 69. vi 22. 56) eundemque hiatum in caesura prae- 

ΓυποΑΒΓβ cd. Chriet. b 



ΧνΐΠ PROLEGOMENA. 

sertim post diphthongos α et ω nou prorsus fugisse yidissem (v. 
0. m 30. VI 82. P. xi 47. N. vi 25. 1. 1 16. fr. 61, 1), duobus locis, 
P. IX 114 et N. I 69, licentiae ancipitis syllabae non eam vim tribui, 
ut contra constantem consuetudinem Pindari ceterorumque poetarum 
Graecorum versum dactylo-epitriticum in pusillos versiculos dis- 
secarem. Sed quod non omnibus locis certa indicia finis versuum 
adsunt et ne si adsunt quidem, iis semper obtemperandum esse 
diximus, inde ne vacillare totam hanc rationem tu putaveris. Namque 
longe plurimis locis adsunt illa indicia et ita adsunt, ut versuum 
fines istis indiciis descripti cum legibus, quas de structura versuum 
et proprietate singulorum strophanim genenim veteres poetas sibi 
scripsisse postea cognoscemus , plane concordent. • Hic quoque dictum 
illud valet, exceptionibus confirmari regulam. 

De versus principio. Α fine versus ad eius principium revo- 
camur. Incipiunt autem versus aut ab arsi, quam veteres Graeci 
ϋ'έόιν Yocabant, aut ab anacrusi primae arsi praemissa. Anacrusis 
ipsa plenimque constat ex Tina syllaba aut brevi vel ancipiti ante 
trochaicos et logaoedicos ordines, aut longa vel ancipiti ante dacty- 
licos et paeonicos ordines: 

Pro una longa possunt etiam duae breves ordini rhythmico praemitti: 

Praeterea occumint, licet raro, versus ab iambica aiiacruei 
duarum vel trium syllabanim iucipientes, cuius generis versuum 
certa exempla exstant iu paeonicis carmiiiibiuj, velut 0. ii 2. 6: 






quibus certis exemplis alia accedunt, in quibus dubius haereas, 
utrum a monosyllaba an iambica anacrusi versus ordiatur, aut 
utrum tribrachys initialis extra rhythmicum ordiiiem ponendus sit 
an primum pedem ordinis efficiat, ut 0. i 2. x 4. P. ii 2. 7. cp. 6. 
N. π 4. I. vm δ. 

Porro Boeckhius vestigia Hermanni legens logaoedicis ordinibus 
trochaeiim irrationalem {τροχαΐον &λογον) ita praemitti putavit, ut 
a levitate hoius pedis, quam basim isti parum circumspecte appel- 
layerimt, ad ictum priioi dactyli vox cantoris assurgat 

Equidem lites decantatas de basi Hermanniana iterum moyere veritus, 
solum moneo et raro Pindarum licentia irrationalis pedis in priii- 
cipio versus colive usum esse, et in versibus eius generis rhythmicum 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XIX 

ordinem a primo, non a secuudo pede initium capere veteres metri- 
cos et rhythmicos uno cousensu tradere: 

i- Ο _w u i V-» _ V-» JL _ 11011 _ Ο 1.KJ sj « u j. u — _ 

DifBcilior ad diiudicandum est causa eorum versuum logaoedi- 
corum, quorum primo pedi syllaba longa, cuitis in locum nusquam 
brevis succedat, praemissa est, velut 0. iv 3. 6. 8. x. ep. 5. 6. P. u 5. 
6. 8. ep. 7. vm 3. N. π 2. I. vii 4. Levitatis enim in crimen merito in- 
curret, qui casui tribuere velit, quod in quinque vel etiam decem stro- 
phis nusquam brevis pro longa syllaba posita est. Inde primam syl• 
labam horum yersuum non anacrusis ancipitis partes tueri^ 8ed 
partem piimae dipodiae efficere statuimus hunc in modum: 

Probabilitas autem huius viae scandendi eo augetur^ quod yim 
primae illius longae haud raro poeta gravitate soni et pondere sen- 
tentiae exaggerandam curaYit, ut versue auspicaretur a yocabulis^ 
quorum priiua syllaba insigni quadam gravitate excelleret, velut 
τηλανγίόίν (Ρ. Π 6), εύάρματος (Ρ. Π 5), εύαχεα (Ρ. Π 14), εναν%'έα 
(Ρ. π 62). 

His versibus cognati sunt quos ίκεφάλονζ vetere nomine appel- 
lamus; qui cum dipodice scandantur, prima dipodia suo capite 
caret, velut 

ο —\j <j jL. \j — \j j. _ J^• IV Ό • 

Ο— Kj j. \j .^ \j ju _ Α • χ βρ» ο. 

Sed de hoc genere yersuum et de iis, iu quibus spondeas maior 
pedibus epitritis praemissus est velut 

I ' I I |jLU__iU_ P. l3 

disputandi locus hic non est, quandoquidem eorum scansio cum 
longis trium quatuorve morarum et pausarum interYallis cohaeret, 
de quibus infra demum disseremus. 

De medio versu. Medium versum coiitinuis numeris decurrere 
dixi; quod sT recte statuimus, inanibus temporibus in medio versu 
locu8 nullus est. Atque hoc facile omnes consentient fieri in vul- 
garibus versibus necnon in lyricis iis, qui continuis vicibus arsis et 
thesis devolvuntur, velut 0. ra 1: 

Τννδαρίδαις τε φιλοΐ^είνοις άδεΐν τίαλλυπλοχάμω θ' ^Ελένα 

Sed haud raro in Pindari poetarumque lyricorum versibus cursus 
numeroram ita intemiptus est, ut duae arses inter se collidant, ut 

Talibos in versibTis vis rhythmici ordinis prorsus pessumdaretur, 



XX PROLEGOMENA. 

nisi vices legitimae alio modo restituerentur•, hoc autem non pausa 
interiecta fieri, sed longa ita protracta, ut arsim simulque thesim 
expleat, in capite de numeris expoiiam. 

Haec duo genera versuum ut nominibus distinguamus, priores 
rectos (opOOtJ^), alteros obliquos (δοχμίονζ^ υπτίους) dicimus, quae 
quidem nomina quamquam iam in simili usu apud veteres gram- 
maticos iuere^ tamen ab iis^ cum hanc partem artis metricae nimis 
neglegerent, ad haec genera versuum distinguenda nondum usur- 
pata sunt. Tota autem haec res cum natiira si minus omuium^ at 
tamen plerorumque versuum cohaeret. Quod enim supra versum 
definivimus ordincm rhythmicum continuis numeris decurrentem et 
pausa finitum, hoc omiiium versuum commiine est; plerique autem 
poetae et artifices alterum addunt, versum ex pluribus membris 
constare et eam esse versus vim, ut plura hacc membra sive cola 
ad unitatem unius corporis coniungat. Atqiie notissimi et crebro 
U8U quasi sanciti versus, ut hexametri dactylici, tetrametri trochaici 
et anapaestici; pentametn elegiaci^ Asclepiadei^ Sotadei^ Galliambi^ 
omnes ex binis colis constant, ut sponte se offerat quaestio, num 
Pindarus alios quam qiii ex duobus pluribusve colis constent versus 
probaverit. Sed de his rebus aptius infra, si ad quaestionem de 
magnitudiiie versus et de colia versuum venerimus, disseremus. 

De^structura versuum. Indiciis quibus versus fines circum- 
scribantur expositis de specie versus ipsa nobis disserendum est, 
ut quales ordines rliythmici nomine versus vere digni sint intel- 
legamna. Atque sunt quidam ordines rhythmici, quibus ipsa con- 
firmatione ordinis sigiia iusti et perfecti versus impressa sint. Sic 
versus P. iii str. 5 et ep. 3 

cum media pars dactylica utrimqiie epitritis circumdata sit, ipsa 
concinuitate compositionis perfectus et in se rotundus esse intelle- 
gitur. Idem valet de versu I. vii 5 

cuius versus media pars ex tribiis colis logaoedicis similibus com- 
posita quamvis non paribus pedibus utrimque circumdetur, tameii 
optime a gravi basi spondaica inducitur et in sedatos trochaeos 
numerose excurrit. 

Multo saepius versus solo exitii definitur et ad iustum finem 
deducitur. Atque hoc primum fit, si post duas pluresve dipodias 
tripodia posita est, velut 

■ \j — Kj O^ w _ vy .•. vy _ u ^Aj \j I Λ c» _ \^ S^ \\ ' ^ ^N > 

i. Ο _ vy JL!<J ^ — Ό .'.w \J ^ ><J S^ \"^* ^^^ ^V? 



v^ vy -.\j v> _ »-> _ w 



_ vy _u w _ vy _ v-' _ _ 



».-' •'. G _v^ ^b/ ^ w _ ■ V-/ *b/ 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XXI 

deinde si alacres dactyli trochaeiye in sedatum spondeum excurrunt^ tit 

(L VII 1) 

(0. XIV 2), 

denique si cursus numeronim sub finem inflectitur, ut quasi de 
fastigio in vallem descendere videatur, ut 

. . V (P. IV 7) 
V (N. IV 1). 

li^ quos modo descripsimus, versus speciem perfectonim ver- 
saum ipsi prae se ferunt; sed sunt alii yersus, quos ut perfectos esse 
intellegamus^ ratio, quae iis cum proximo quoque versu iutercedat; 
nobis spectanda est^ quam rationem ut cognoscamuS; primum 
quaerere nos oportet^ quo tandem modo versus sese excipere soleant. 
Atque legibus iustae compositionis optime ea carmina coutineri 
videntur, in quibus prior quisqae versus ab insequente ita discretus 
est^ ut pausae locus medius relictus sit. Hoc autem daplici modo fieri 
posse^ exemplis illustrabo versuum dactylo-epitriticonim N. ix 2 — 3 



— <AJ _ \JU _ _ ^ \Js^ _ OW _ _ • V-» _ 



et paeonicorum 0. ii 5 — 6 



^ ^ \j \j\j j. yj ^ ^^J u _ .iS. «^ _ 

/\ W _ J- V^ \^J JL u _ i >J — 



Priore enim loco pnmi versus extremi pedis ultima pars, altero 
loco secundi versus primi pedis prior pars deest, unde illos cata- 
lecticos^ hos acephalos versus dicimus. Talibus in versibus non 
modo quo loco versus finiatur et cantorum pectora silentio refi- 
ciantur, sed etiam quot tempora inania illa pausa complectatur^ 
certo definiri potest. Atque sic comparati si omnes versus essent, 
in schematis metricis non solum syllabarmn quantitatis notas 
posuissem^ sed etiam silentiorum sive temporum inanium. At tantum 
abest^ ut omnibus in versibus pausae certus locus relictus sit, ut 
in carmimbus dactylo - epitriticis paene maior sit numerus eorum . 
versuum^ qui nulla mora interposita sese excipiant. Quod ut tibi 
persuadeas^ inspicias modo stropham odae Olympicae tertiae^ cuius 
quatuor priores versus coutinuis numeris decumint, vel longissimam 
odam Pythiam quartam^ cuius et in stropha et in epodo versus 
3 — δ ita cohaerent, ut nihil spatii inanis inter eos interiectum esse 
videatur. Quamvis autem tales versus^ quibus nulla pausa inetro • 
definita (ανάπαυλα έμμετρος) iuteriecta sit, in ceteris carminiim 
generibiis rari sint^ illud tamen manet, neque ex continuitate neque 
ex incisione cursiis numerorum certa indicia vereus finiti peti posse^ 



ΧΧΠ PROLEGOMENA. 

idque eo minus, quod etiam in mediis versibus cursus numerorum 
saepe apud Pindarum^ ut supra iam yidimus, interruptus est. 

Hoc cum iam magnopere circulos nobis versiis Pindari discriben- 
tibus turbet, altenmi scrupiilum menti obicit diversa versuiun magni- 
tudo. Nonnulla quidem cannina sunt, ut 0. m. xii. P. iv. xn. N. iii. 
IX. XI. I. Π. VI, quorum versns si minus paris, tamen similis ambitus 
sint, aut ita tantum varient, ut versus primus et ultimus soli a 
magnitudine reliquorum paulo longius recedant. At non desunt ea 
carmina, quorum versus adeo dispares sint, ut concinnitatem artis 
et constantiam poetae magnopere desideres. Neque solum lougis 
versibus saepe breves tamquam proodi praemissi aut tamquam epodi 
subiecti siint (0. u ep. 6. viii ep. 4. ix str. 1. P. iii str. 3. ix ep. 8. 
N. VI str. 1. I. ΠΙ ep. 2), id quod nescio an aequo animo ferri debeat, 
sed etiam temere versibus proceris ex duobus pluribusque membris 
constantibus breviusculi et monocoli versus intennixti simt, ut mira- 
bundus quaeras, quid tandem discriminis inter versum et colon inter- 
cedere poeta voluerit, et veteres grammaticos, quod fines istos 
versuum et colorum prorsus confundant, excusandos esse ducas. 
Neque is sum, qui Pindamm onmi ex parte defendam nihilque in- 
constantiae in yersibus disiungeudis coniaugendisque ab eo com- 
missum esse dicam. Attamen habeo, quo et istam inconciimitatem 
excusem et rationes in versibus constituendis ineundas compleam. 

Suut enim non omues yersus, quos Boeckbius extenia, quae 
supra exposui, indicia secutus constituit, pleni et perfecti, immo 
saepe duo vel etiam tres ita inter se cohaerent, ut coniuncti unam 
periodum efficiant. Sic in prima oda Olympica merito tu quaeras, 
cur poeta duo prima cola in unum yersum coniunxerit 

cola quintum et sextum yeteris colometriae, licet illis simiUima sint, 
non coniunxerit, sed in duos yersus discerpserit 

L <j _ \j ^ \j ^ 

Neque errayit Boeckhius, quod yestigia poetae ipsius secutus duo 
prima cola reiecta codicum auctoritate in unum yersum coniunxit, 
qnintum et sextum non item. In fine enim qiiinti coli quater (yy. 33. 
44. 74. 104) licentiae syllabae aucipitis et hiatus admissae sunt, in 
fine primi adeo nusquam, ut ter (yy. 31. 72. 102) ne yerbum qaidem 
in fine prioris coli finitum sit. lUud tamen manet, versus tertium 
et quartum, quamyis licentiis istis disiuncti sint; tamen, numeros 
si spectes, nou minus quam duo prima cola stropbae inter se 
cohaerere et partes unius rhythmicae periodi efficere. Atque hic 



II. DE ARTE METRICA PINDAEI. XXIII 

quid dubitationibus istis respondeas non prorsus tibi desperandum 
est; licet enim non magnuiu qaiddam^ aliquid tamen discriiainis 
intercedit inter ordines duos rhythmicos concatenatos 

J. \-» _ w _ V-/ I i. \j _u «b^ -_ y Λ 

et solutos 

Plus habet oflfensionis, si duo versus, inter quos nihil intervalli 
intercedit et pausae locus^ si metncum ordinem spectas^ relictus 
est nulluS; in unius tamen periodi societatem comprehendendi esse 
videntur. Hoc autem cum multis aliis locis factum est tum 0. vn 2 — 4 

_ i »u» « 

VjL\^__iV->__i VA^ _ \ΛJ _ _ . . . 

Quis enim credat in odis dactylo-epitnticis^ quarum grayitas quam 
maxime a lusu versiculorum Aeolicorum abhorret, poetam uiii pedi 
epitrito vim pleni et perfecti versus tribuisse? Immo tres illi 
versus numeris cohaerent et partes unius procerae (όχοινοτενονς) 
periodi rhythmicae sunt. Hoc autem ita tantum fien potuit^ si 
pausa inter Tersum secundum et tertium, tertium et quartum per- 
exigna fait, ut quamvis hiatum excusaret, tamen numeroruin con- 
tinuitatem non impediret. Quid? quod non solum anacrusis sequentis 
versus saepe imperfectum ultimum ftedem antecedentis versus com- 
plet, ut 0. vin 1 — 2 



i «w» _ — ^ VA^ _ VJU _ _ JL C> — 
— ^ \J ^ ^ 1. OJU __ \J\J — — * 



sed etiam noimuinquam totus primus pes, quin etiam duo priini 
pedes sequentis versus rhythmo in fine antecedentis versus inchoato 
addendi esse videntur, ut 0. vm 5—6 



yju _ _ λ \j ^ 



et similiter 0. vn str. 5—6, ep. 5—6. xm ep. 5—6. P. i ep. 7—8. 
VI 6 — 7. vm 4 — 5. ix 2 — 3. N. vm ep. 2 — 3. Quibus versibus cognati 
sunt ii, qm cum antecedens versus acatalectice excnrrerit, ipsi suo 
capite orbati sunt, ut P. vi 1 — 2 

\j λ \j I «-Λ»-' \j _w u j. w « _ 

Nam horum quoque versuum forma inde explicanda est, quod versus 
duo arctissime, tamquam cola unius periodi sint, iuter se cohaerent. 
Vides me non circulatorum more tergiversari neque diffi- 
cultates, quibus Boeckhianae rationes premuntur, elevare vel silen- 
tio obtegere. Idem tamen non dubito, quin rectam viam vir cla- 
rissimus inient. Modo supplendae eius rationee eont, ut quomodo 



XXIV PROLEGOMENA. 

versus inter se cohaereant quaeratur, et versus perfecti atque in se 
rotundi ab versibus imperfectis et cum aliis cohaerentibus distin- 
guaiitur. Neque si quis alterum illud genus versuum a colis paruin 
diiFerre dixerit, quidquam ego cominoveor; haec enim culpa, si qua 
est, non mea est, sed Pindari poetae. Inprimis autein ille in iis 
carminibus, quae festinanter fecit velut 0. λ-ιιι et I. i, non satis 
cavisse >ddetiir, ne partes periodi licentiis hiatus syllabaeque an- 
cipitis iusto magis divelleret. Sed etiam in perfectis et elaboratis 
carminibus, quale est carmen 0. i, versus fecit, qui quamvis pausa 
et liceiitiis istis hiatus syllabaeque ancipitis inter se diremti sint, 
tamen unam rhythmicam periodum efficiant. Non igitur in eo 
acquicscere nobis licet, ut Boeckhianas ratioiies secuti versuum fiiies 
definiamus, sed circumspecte nobis insuper considerandum est, niim 
qui versus specie fallant et cum perfecti esse videantur, re vera nume- 
ris et struetura partes inaioris periodi rhythmicae esse coarguantur. 

De pedibus et colis. 

Cola sive membra partes longioris versiis sive periodi sunt ex 
pluribus pedibua compositae et brevicula pausa finitae. Α versibus 
ea hoc nomine differunt, quod in liiie suo licentias hiatus vel sylla- 
bae brevis pro louga positae respuunt ueque ncccssario perfecta voce 
(τέλεια λέξει) fimuntur. Alteruin quod posui inprimis valet de Pin- 
daro, cuius ingeniosa Musa a tersa arte poetarum Alexaiidrinorum 
et Romanorum eo potissimum differt, quod in caesiiris observaiidis 
admodum neglegens est, ut saepe apudeum cola versus continuitate 
verbi (ύνναφεία) inter se cohaereant. 

Pedes sunt aut simplices aut compositi. Pcs simplex, qui 
proprie pes dicitur, brevissima pars rhythmici ordiiiis est ex arsi 
et thesi constans. Pes compositus, quem sunt qui simplici uoiniiie 
rhythmuBi dicant, cx duobus pedibus simplicibus constat ita 
rhythmice dispositis, ut alter arsis, thesis alter vim obtineat, ut 
λ u ^ ^. Pedes igitur compositi, quos nos quidem diciinus, a dipo- 
diis non difFerunt; qiiod cum definimus, inmime nos fugit, veteres 
rhythmicos aliter seusissc, ut dipodias et cola commniii iLOuiine 
ποδών όννϋ-ετων complecterentur. Sed iie turbae orerentur neve 
res, quas poetae, quomm auctoritas plus quam doctrina rhytL•mi- 
coniin valet, varie tractarunt, inter se confunderentur, notionem 
pedis compositi arctioribus limitibus includere satius duxi. Cola 
autem, (juae hoc nomine. vere digna sint, ex pluribus dipodiis vel 
salteiii ex tribus pedibus simplicibus coustare definimus. Atque iii 
pedes oiniies versus solvuntur, sed non omiies versus, priusqiiam in 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XXV 

pedes solvantur, in cola dirimendi sunt, unde rhythmicam composi- i 
tionem sine versibus et pedibus fien posse neges, colis eandem 
carere posse concedas. Nonnulli quidem poetae, inprimis, qui ana- 
paestica trochaica ionica carmina composnerunt, metra non fece- 
runt, nisi quae ex duobus pluribusve colis constarent. Sed horum 
ex numero Pindarus non fait, neque ii fuerunt poetae, quorum 
artem inprimis secutus est^ neque Stesichorus neque Alcaeus. 

De pedibus simplicibus. Pedes simplices pnncipales sunt 
duo, quatuor aut trium temporum (χρόνων πρώτων): 

« vA^ dactylus, 

_ w trochaeus. 
Nam iambicos et anapaesticos ordines nihil aliud esse patet quam 
trochaicos aut dactylicoSy quibus anacrusis monosyllaba aut di- 
syllaba praemissa sit. Paeones autem et epitritos et choriambos 
inter pedes compositos potins qnam simplicee nos referendos esse 
ducimus. Qua in re dissensum veterum rhythmicorum, qui paeones 
et partim etiam epitntos inter simplices pedes rettulerunt, non 
multum equidem moror, praesertim cum et prosodia sermonis Graeci 
accentuin, quo pes creticus (x kj .) aut paeon primus (j. kj ^ J) effi- 
ciatur reiciat, et princeps veterum musicorum Aristoxenus primum 
duo principalia geuera pedum eaque eadem atque uos statuerit (v. 
Aristox. elem. rhythm. p. 288 ed. Mor.) et postea demum tertium 
genus paeonum adiecerit (1. 1. p. 298 et 300). Pedibus vero simplici- 
bu8 adnamero etiam dactylos cyclicos aut logaoedicos trium temporum 



—U \J 



qui quamquam infra demum plenum explicatum invenient^ tamen 
hic mihi iam commemorandi fuerunt. 

De pedibus compositis. Pedes compositos supra eos dixi, 
qui ex duobus pedibus simplicibus constent; longe frequentissimi 
eonim sex morarum (χρόνων πρώτων) sunt, quos a nuinero tem- 
poram πόδας έξαύημονς veteres rhythmici appellaverunt. Formae 
eonim aut plenae (άκατάληκτοί) aut mutilae (κατάληκτοι) aut con- 
tractae (περιπλέω) sunt, nnde hae evadnnt species pedum com- 
posiiorum: 

dactylicae ^va-» iuu_»u\y xva/_ lJ-jlj 

trochaicae ^^«ΰ ^^_ι_1ι_ 

logaoedicae ^^w_u ^ ό -^j \j j.^ kj ^ ι_ΐι 

paeonicae ^ u ^ii^ ^ ό C 

His addendae sunt formae anacrusi auctae, anapaesticae et iambicae^ 
et insuper pedes epitriti, qui quamvis a dipodiis trochaicis aliquantum 
differant^ tamen ex iis ita uati esse videutar^ ut ex duabus syllaba- 



XXVI PEOLEGOMENA. 

rum fonnis, quibus vis ancipitis exprimi potest, altera foma longae 
syllabae iina usurpata sit 

Paeones vero quod inter dipodicos potius quam simplices pedes ret- 
tulimus, duabus causis adducti sumus, primimi quod creticus pes, qui ex 
pedibus paeonici generis frequentissimus est, speciem dipodiae trochai- 
cae catalecticae habet, deinde quod dipodiis trochaicis cretici et paeones 
saepe coniuncti inveniuntur, velut in versu notissimo Aristophaneo 



^U_VJiW_U^V-» <bA-/ i V-> V 



ουδέν έότι d^fjQiov ywaixbg άμάχώτερον (Lys. 1014) 

et in Pindari ipsius versibus 0. π 8. ep. 6 et P. ν 2. ep. 2. 7. Quibus 
autem rationibus Plato (de rep. iii p. 400 A), Aristoteles (rhet. m 8), 
Aristoxenus, veteres musici omiies adducti sint, ut inter simplices 
pedes paeones referrent, hoc loco exponere longum est neque ad 
rem propositam attinet. 

Bacchios et ionicos supra non commemoravimus, quoniam in Pin- 
dari carmiiiibus continui et integri non inveniuntur; differunt autem hi 
a ceteris pedibus compositis, quod non in pedes simplices sed tamquam 
principales pedes directa via in arsim et thesim solvebantur, quamquam 
etiam ad choriambicos et paeouicos pedes referri possunt syllaba louga 
initiali abiecta vel traiecta ant anacrusi iambica yel anapasticapraQmissa 






De colorum generibus. Cola constant minima ex tribus 
pedibns simplicibnS; velut 

Pleraque ex octo pedibus simplicibus sive duabus dipodiis constant, 

nnde cum aut dactylici aut trochaici aut logaoedici aut paeonici 

generis sint et aut plene excurrant aut in fine mutilata (χατάληκτα 

^ βραχνχατάληχτα) sint, hae evadunt formae potissimae: 

dactylica 

trochaica 

logaoedica iv 

choriambica 

paeonica 

quibus formis tetrapodiarum totidem accedunt anacrusi auctae, partim 

anapaesticae^ partim iambicae, partim ionicae et bacchiacae. 

Maxima cola in iambico genere, si veteribus rhythmicis ^) fidem 
habemus^ ex sex pedibus simplicibus constant, velut 

1) Westphal, Die Fragmente und die Lchrsatze der griechischen Rhyth- 
miker p. 37 et 123 b8. 



.•_ \^<J 


— 


VA> 


J. VA^ _ _ 


■ 


VA-» 


1 


_•_ 


»^\y 


_ ^-'w» JL• _ 


λ \J 


— 


\J 


i >-» _ Ο 


• 
• 


\J 


_ ο JL u _ 


• 
• 


\j 


_ Ο i _ 


l\j u 


-yj 


U 


JL KJ ^ Ό 


• 


u 


_ V-» J. u _ 


• 
• 


Ο 


_0 \J JL \J — 


l\j \j 


— 




JLU KJ _ 


• 


V-» 


— U J. _ 


l\j 


w 


^L ■■■ 


m 

— \J 






J. u _ 








• 

m 


\j 


_ ^ Ό 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XXVH 



i. w _ 

— -L v-» _ U <AJ \J V.A-» U J. 



(0. I 8. fr. 75, 18). 

j. \j — ^^ν-/_ο (^fr. lyi). 

(P. vn 1). 

Logaoedicorum quoque ordinum sunt cola quinum et senum 
pedum simplicium^ cuius magnitudinis notissimum exemplum est 
hendecasyllabus versus, quem uno tenore decurrere neqne ex pluri- 
bus colis constare Graeci voluenmt 



.\J \J ^ ^ — yj 



Neqne id mirum^ quoniam eandem magnitudinem logaoediconim atque 
iambicorum colorum esse consentaneum est. Quamquam apud Pin- 
darum ordines logaoedici^ qui octo pedibns longiores sunt, longe 
plurimi non iinum ordinem rhythmicum efficiunt, sed ex pluribus 
colis constant. Verum tamen etiam in Pindari carminibus cola 
logaoedica quatuor pedibus longiora exstant vel si hoc fidentius 
dictum arbitraris, mihi in schematis metricis probanda yidebantnr^ ut 



\J ^V-/ »u'J.V>_V>'^_ ^. 



αΐτε ναίετε καλλίπωλον εδραν (Ο. χιν 2) 



.• \J \J -. \J ^ KJ _U \J J. 



ώ kLTtaQccg άοίδψοί βαόίλείαι (Ο. xrv 3. Ρ. χ 4) 



νΛ-/ — \J \J 



xCvi τών ηάρος ω μάχαιρα Θήβα (Ι. νπ 1. fr. 105) 



-C \J -_ν> U A\J \J —SJ \J 



& tal λίΛαραΙ xal Ιοόχέφανοι καΐ άοίδψοι (fr. 76) 



\JV-/ ^ _V-» ^ ^ <J -. \J 



γλνχν XI κλεητόμενον μέλημα ΚνΛριδος (fr. 217). 

Paeonicorum colorum magnitudo {μέγε%Όξ\ si veteres rhythmi- 
cos andimuS; usque ad quinqne paeones vel yiginti quinque tempora 
extenditur. Sed hoc praeceptum ex errore vel potius ex falsa ana- 
logia natum esse yidetur^ quod ubi dactylicos ordines ex quatuor 
temporibue usqne ad quater quatema tempora procedere cognovenmt, 
paeonicos quoque ex quinque temporibus usque ad quinquies quina 
tempora procedere collegerunt. Poetas ipsos, inprimis eum, qui 
plurima cantica cretica et bacchiaca fecit, Plautuiu si spectamus, 
paene uua forma dimetros coli paeonici in usu foisse videtur. Hlud 
tamen^ nt infra latius exponemus, concedere nos oportet^ exstare 
versns paeomcos^ qui cum in cola non divisi esse videantur^ ex 
taribus, quatuor^ quinque pedibus constant, ut 



_:. U _ i W \AJ ±. \J Uw/ i \^ _ i U _ 



_:. N,/ _ .:;. N^ Vi^>^ -^ \^ \^-^ ^m \y — .^. \^ ~. 

βον γ' άχούβωμιν; άπολεΐ' χαχά ϋε χώϋομεν totg λίΟΌΐς (Aristoph. 

Ach. 295), 



ΧΧνΠΙ PROLEGOMENA. 






u _ 



λοιηώ γενεί' τ&ν δ% πεπραγμένων (Pind. Ο. π ep. 1). 

Notis ut significaremus ex pluribus dipodiis unuin colon efifici, 
primam arsim coK duobus punctis, ceteras singulis punctis notavi- 
mus. Atque hoc modo potius quam virgula vel lineola cola versus 
distinguere maluimus, quod saepe prima syllaba alterius coli, rhy- 
thmuin si spectas, prioris coli est et dipodiam in fine prioris inembri 
inchoatam complet et perficit, velut 



^J JL yj ^u \j ^ _, \j JL• yj — ^ ^ 



xi) γαρ tb μαλϋ-ακον £ρξα& χε xal παθ•εΐν όμως (Ρ. νΐΐΐ 6). 

De colis et versiculis in pedes solvendis. Ut pedes in 
tempora^ ita cola in pedes solvuntur aut simplices aut compositos. 
In pedes simplices solvuntur praeter dipodias, quas in pedes simpli- 
ces solvendas esse supra iam dixi^ tripodiae catalecticae omnes^ quae 
cum crebro membra versuum longorum sint, raro in Piiidari car- 
minibus vim versuum obtinent, proodorum vel epodorum vel meso- 
dorum vices fere tenentes, velut 0. vn 3. ix 1. xiii 1. P. iii 3. 
IX ep. 8. N. I 3. VI 1 . I. I 4. V 4. Ambigua causa tripodiarum ple- 
narum est. Sunt eniin qui tiipodias plenas trochaicas et dactylicas 
et logaoedicas aut adhibitis pausarum intervallis cum versus istos 
brachycatalectos dicant, aut longis syllabis extremis in tria vel qua- 
tuor tempora productis non in tres pedes simplices, sed in duas 
dipodias dividant hunc in modum: 

js Kj — \j ^ Ό Α i-w — ο l1_ l λ \j - Kj lL ^ Λ 

Α. \ΛJ - Kju i _ Λ J- ^^J _ <Aj L_J I I -i- <A<J _ KJ^ lLi ^ Λ 

quod num recte isti faciant, non huius loci est quaerere, iieque 
diiudicari potest iiisi adscitis vicinis colis et rhythmica indole totius 
strophae explorata. 

lam qui ex quatuor pedibus plenis aut imperfectis constaiit 
ordiues^ sive versus sive coli vice funguntur, non in simplices, sed 
in compositos pedes, me si audis, dividendi sunt, velut 

Atque ordines trochaicos iambicos anapaesticos hoc modo per- 
J" " ^ \ cutiendos esse et veteres metrici praecipiunt et inter viros doctos 



constat omnes; logaoedici autem ordines tetrapodiei utnuu et ipsi 
in dipodias duas an directa via in pedes simplices quatuor divideDdi 
sint, viri docti dissentiunt. £qmdem quamquam certa indicia bipar- 
titae divisionis in logaoedicis versibus fere deesse et veteres poetas 
Aeoles cola quae a basi seu irrationali trocliaeo incipiunt; velut 



π. DE ARTE METRICA PINDARI. XXIX 

Glyconeum, in dipodias dissecare noluisse concedo, tamen iam Pindari 
aetate logaoedicos versns analogiam trochaicorum et iambicorum 
yersuum secntos esse eo magis mihi pereuasi^ quod etiam veteres 
metrici cum alii tum Hephaestio hoc genus yersuum in dipodias, 
non ut nunc Westphalius eiusque asseclae faciunt, in simplices pedes 
iUviserunt. Quid? quod Pindarus ipse nonnullos versus logaoedicos 
ita conformavit, ut duos priores pedes a duobus posterioribus aperte 
distingueret^ velut 0. ix str. 6. 10. N. π δ: 

Qoid enim differre dices syllabam ancipitem in fine alterius pedis 
buius coli positam ab ancipitibus syllabis^ qnibus finis cuiusque 
dipodiae trochaicorum et iambicorum versuum significari solet? 
Talium igitur versuum analogia maxime commotus sum, ut ceteros 
quoque versus logaoedicos in dipodias dividerem. Sed alia insuper ; 
exstant indicia^ ex quibus Pindarum logaoedica cola in dipodias 
diTidenda voluisse colligas. Atqiie primum quinquies (P. ii ep. δ. 
Ο. XIII 2. Ρ. VI 1. VIII 4. Ν. πι 4. νιι 4) logaoedico ordini iambica 
basis duorum pedum praemissa est^ qnae cum procul dubio dipodiae 
yim habeat; reliquam quoque partem versus ex dipodiis constare 
par est hoc modo 

w JL w I j. Ό -^ yj ji. Kj I JL ^• _ ^Jl . II ep. O). 

Deinde colis logaoedicis catalecticis quarti vel sexti, non tertii vel / 
qainti pedis altera pars deesse solet^ velut 

Osj_ \j _u u '-i. u L_ Α u _ \^• η βρ* ^) ) 
^ \j — <j ju \j vA-> \-» JL. vj I Ov^ Kj _ ( iM . IH Str. ^ J. 

Hoc autem quomodo explican possit non video nisi ex dipodica 
structura totius yersus. Denique brachycatalexis^ cuius notio ipsa 
comprehensionem binorum pedum includit, non minus in logaoedicis 
quam in trochaicis iambicisque ordinibus invenitur. Difficultatem / 
solae parant tripodiae logaoedicae catalecticae tetrapodiis immixtae. 
Nam cum hae quidem procul dubio in pedes simplices dirimendae 
sint, etiain tetrapodias in pedes simpHces, non compositos dividen- 
das esse consentanenm esse videtur. At inyeniuntur etiam^ licet 
rarius^ tripodiae iambicae et trochaicae, neque tamen iis commotos 
vidi, qui vulgarium iambicorum trochaicorumve versuuin dipodicam 
percussionem abiciendam esse censerent. Immo aliud breviculi versus, 
aliud longi flagitare videntur, neque ingrata fiet modulatio, si tri- 
podias alio modo dividas atque tetrapodias et hexapodias. Ne igitur 
tu gravate tuleris, quod novo modo hac in editione logaoedicas 
tetrapodias pnmum in dipodias^ deinde in pedes simplices diri- 



ΎΎΧ PROLEGOMENA. 

mendas significavi. Minuitur hoc modo discrimen inter comicorum 
et tragicorum lyricorumque versiculos trochaicos quatuor pedum, 
quos cum nunc dimetros nunc octopodias nuncupant^ iusto maiore 
intervallo divellunt, et faciliorem explicatum naaciscitur coniunctio 
versuum logaoedicorum et trochaicorum iambicorumque in carmi- 
nibus poetarum scenicorum frequentissima. 

lam qui ex sex pluribusve pedibus constant versus, eos et ipsos 
in dipodias plerosque, non in simplices pedes dividendos esse patet; 
velut 0. m 5. N. ni ep. 1: 

JLU vy _ w ic/ vy _ Ο i c _ _ , 

Plerosque dixi, quandoquidem sunt aliquot versus aequalibus pedibus 
tam procliviter decurrenteS; ut certa indicia binonim. pluriumve 
pedum in societatem pedis compositi comprehendendorum frustra 
quaeras. Talis est primus versus carminis P. ii 

qui utrum in dipodias solas an in dipodiam et tripodiam et dipo- 
diam catalecticam divideudus sit yiri docti dubitant. 

Qui autem octo pluriimive pedum sunt versus non directa via in 
dipodias^ sed pnmum in cola et deinde in pedes compositos divi- 
dendi esse yidentur; eed de his infra si ad cola yersuum pervenerimus 
disputabimus. 

De versuum in cola divisione. 

De varietate versuum Pindaricorum. Α veteribus gramma- 
ticis carinina lyrica omnia in cola divisa esse textus Pindari scenico- 
rumque poetarum in codicibns traditus et scholia metnca Heliodori 
aliorumque grammaticorum aflFatim testantur. Inde factiun est, ut me- 
moria versuum et periodorum paene prorsus oblitteraretur et carmi- 
num quae canerentur non versnS; sed cola sola fuisse yiderentur. Adeo 
enim grammaticos metricosqne veteres fugit cola partes versuum esse^ 
ut strophas directa via in cola dividerent, neque quidquam equidem in 
metncis scholiis me legere memini de colis plimbus in unam periodum 
comprehendendis. Neque haec opinio solorum magistellorum infimae 
aetatis hominumque Byzantinorum fuit, sed etiam eorum, qui veterum 
grammaticorum Alexandrinorum Romanorumque disciplinam profite- 
bantnr. Nata autem ista ratio iis temporibns csse videtur^ quibus et 
poetae et cantores ab antiqua sublimitate et gravitate artis musicae 
tantopere desciverant^ ut in moUibus suis tintinnabulis cola sola 
spectareut^ penodorum ambitus et anfractus plane neglegerent. 
Haec erat artis umbra Senecarum Sjnesiorum Anacreonticorum poe- 



π. DE ΑΕΤΕ METRICA PINDARI. XXXI 

taniiD. £adem autem iam multo antiquioribus temporibus radices 
suas egerat. Ut enim Anacreontem ducem et signiferum huius 
cantilenarum lusus faisse mittam^ hymni quoque et paeones^ qui 
nuper ex thesauro Atheniensium Delphico in lucem protracti sunt, 
eiusdem vel certe similis fabncae sunt. Quid? quod Euripidis plerae- 
que strophae; praesertim quas provecta aetate panxit^ ita comparatae 
sunty ut summa vis colorum^ mmima versuum et periodonim sit. 
Nam quae Wilainowitzius in Hippolyti editione nuper restituit metra^ 
ea pleraque neque cola sunt neque iusti versus^ sed medium quod- 
dam invita Minerya factum^ quo minime ars £uripidea continetur. 
Hoiue poetae artem in lyricis carminibus factitandis positam qui 
scnptura et distinctione repraesentare volet^ is primnm omnium 
cola ad exemplar traditae colometnae separare, deinde artificiis scri- 
bendi comprehensionem colorum in periodos indicare debebit. Verum 
hanc non fuisse artem vetustiorum poetarum choricorum, ne Atti- 
corum quidem poetarum ommum nostra memoria praeclaro acumme 
cum aliorum virorum doctorum turn Augusti Boeckhii exploratum 
atque comprobatum est. Probe igitnr distinguendae snnt in resti- 
tuendis carmimbus lyricis et aetates poetarum et genera carminuin. 
Canmnuin genera distinguenda dixi, qnod etiam Attici poetae^ in- 
pnmis Aristophanes et AeschyluS; praeter carmina^ quibus hominum 
aeqnaliuiii delicatulis auribus indulgentes mollBs et tenues modos 
efiSnxerunt^ alia composuerunt; in quibus veterem consuetudinem 
imitati magis ad maiestatem et severitatein poesis choricae adspira- 
bant. Aetatum antem quanta vis fuerit^ optime intelleget, qui 
natnrae atque proprietati Pindaxicae Musae animum adverterit^ 
eamqne cum levitate Anacreonticorum et dulcedine populanum car- 
minum contnlerit. Pindarus enim cum a lenociniis cantilenarum 
lonicarum prorsus abhorreret et magis ad tumorem et magnificen- 
tiam quam ad dulcedinem et gracilitatem inclinaret^ non soluin id 
elocutione et omamentis orationis^ sed etiam in Tersibus pangendis 
snbliiuitati et granditati quam maxiinc studuit. Quamobrem cola 
pusilla parum curabat^ versuum imprimis decori et dignitati pro- 
spiciebat; hoc autem duplici modo assecutus est^ quod et longos 
versue grandesque periodos confonnavit, et partes versuum ita con- 
flayit atque conglutinayit^ ut difficile cola disiungerentor et separa- 
rentur. Inde raro plura cola paria in Pindari carminibus sese ex- 
cipiimt^ et caesurae; qaibus cola ab Atticis- poetis scenicis plerum- 
que, a noyiciis poetis lyricis fere semper discriminantur, persaepe ab 
eo negleciae inyeniantur. Neque tamen eadem causa omniiim car- 
minxim yatis Thebani est; quod ut intellegaS; conferre iavat tenues 



ΧΧΧΠ PROLEGOMENA. 

modos partlieiiiorum et grandes periodos hjmnorum et threnorum. 
Etenim ille quoque varia cxempla secutus, in aliis carminibus de- 
corem Aeolicorum poetarum, in aliis gravitatem Musae Stesichoreae 
aemulatus est. Namque Ibyci et Anaereoiitis molles lusus et nomo- 
rum dactylicorum prosodiorumque anapaesticorum ieiunam aequa- 
bilitatem prorsus asperuatus est. 

De versibus in iusta cola nqn dividendis. Haec post- 
quam in uniyersum de arte Piudarica metrica praefati sumns^ iam 
tempus est, ut ad arduas quaestiones de versibus Pindari in cola 
dividendis transeamus. Primum autem nobis quaerenduin est, nuin 
omiiino versus Pindarici in cola dividi possint et debeant; quod si 
quaerimus, tertium quoque fieri posse fatemiir, ut alii versus colo- 
rum di\dsionem recipiant, alii respuant. Atque supra iara monuimiis 
versus ut omnes iu pedes dividendos esse, ita non omues in cola. 
Atque si qui versus ex duobus aut tribiis aut quatuor pedibus con- 
stat, iion esse patet cur in cola eum dividas. Quainquam enim 
tales versiculi raro in Piiidari carminibus occurrunt atque plerique 
eorum non perfectorum versuum sed proodorum vel epodorum vicem 
obtinent, tamen raanet illud, tam breves versus iu cola dividi nou 
posse. Simile autem in lougiores quoque versus eadit ita compositos, 
ut singulae eius partcs magnitudinem duorum pedum simplicium 
vel uniua dipodiac non egrediantur, ut iu versu Pindarico a metricis 
laudato 

_ .•. U _ _ * <^J __ VA-» _ _ •. V-/ _ _ 

' I 

OQ Ttai τνΛεΙζ άγνω ηελέχΕί τέκετο ^avd-av ^Α^άναν, ■ - 

Namque tribus ex partibus himc versum constare, ex variato metro 
satis elucet; sed neque priina neque tertia pars vim iusti coli habet. 
Quodsi nihilo minus primam arsim cuiusque partis duobus pimctis 
signavi, lioc conciimitatis causa feci, iit cuiusque partis priina arsis 
pari modo designaretur. Verum rectius tu illain vcrsum ex tribus 
partibus vel particulis, nou ex tribus coKs constare dixeris, quaiido- 
qnidem duae partes iusto colo infenores et magis dipodiae quam 
coli nomine dignae sunt. Similis autem ratio maximao partis vcr- 
suum dactvlo-epitriticorum est, ut 

(P. IX ep. ;j), 

(I. V 1), 

(I. V 1), 

(P. IV 4). 

Neque si qui versus epitritici aut dactylici aiit dactylo-epitritici ita 
comparati sunt, iit partes eorum dignitatem et maguitudinem colo- 
rum obtineant, ut 



v-' _ _ .• \JU _ VA^ — _ _:. v^ 

V-/ _ _ .•_ \J<J _ χΛ^ _ .. 

\J^ _ \J<J _ _ L \J — — 

ν,Λ^ _ \J\J _ v^•^ _ _ • W _ _ 



ί. ν-» _ _ 


J. w 


- 


— 


_•. V _ _ ^ u 


— 


— - 


- vy 


— 


1. VA^ — VA-» 


- - 


• 
• 


\J^J 


_ VA/ _ 










1 u _ _ 


^ V-» 


— 


— 


λ VA-> — lu^/ _ — 










-L w _ — 


JL W 






i. *-*-* — \JyJ _ _ 


• 
• 


\J - 




• 



Π. DE ARTE METRICA PINDARI. XXXQI 

(N. vm ep. 7) 
(P. XII 2) 
(N. X ep. 5) 
. (0. ΧΠ 6), 

eorum cola in textu separandi et singulis yersibus includendi tibi 
anctor eum, primam ae cognati versus scriptura iusto magis discri- 
minentur^ deinde quod tales versnis poeta plerumque ita in unitatem 
congtrinxit^ ut versum caesura non in fine rhythmico primi vel se- 
ciindi coli incideret^ sed^ potius paulo ante vel paulo post finem, ut 

ΐλαος αθανάτων άνορών τε όνν ενμενεία (Ρ. χιι -ί), ^κ^ο -^^^^ — -" •^'^^ 



^^^ 



αιτώ όε, ψίλάγλαε, χαλλίότα βροτεαν ηολίων (Ρ. χιι 1),_|_^^^ -ui^ - ^ _ ο»/ - 



αυτόν τέ ννν 'Ελλάδα νικάοανχα ti%va^ τάν ποτέ (Ρ. χιι G). 

Quae cnm ita sint, omues versus dactylico-epitriticos singulis versibus 
{ρτιχοΐξ) perscribendos curavimus, nisi si quos procatalexi poeta 
ipee in duo cola dividendos esse indicaTit^ ut P. i 2 



-•- W _ _ i VAu» _ •- W _ _ .•. KJ\J — s-W — 



όννδιχον MoitSav χτεανον τάς ακούει μίν βάόίς άγλαΐας άρχά. 

Hanc antem legem eo magis mihi observandam esse duxi^ quod 
etiam yeteres metrici; quamvis stropbas in cola, non in versus di- 
videre sibi proposuissent, tamen in hoc genere carminum saepe- 
numero genuinos versus intactos reliquerunt, nnde accidit, ut in 
nonnullis carminibus^ ut 0. xi. I. v, Boeckhiana distiibntio versuum 
ciun tradita colometria veterum metricorum fere concordet. Distinctos 
igiiur habes in hac editione ab eleganti gracilitate logaoedicorum 
Tersuuin grandes versus dactylo-epitriticos, ut ipsa specie extema 
gravitatem et dignitatem prae se ferant. 

Similem rationem esse yoluimus versuum paeonicorum, qui cum 
non ex variis pedibus constare, sed eodem numerorum genere de- 
currere soleant; aegre in cola partesve dissecantur. Plerique enim 
eorum prorsus indiciis carent^ onde plures eorum pedes in singula 
cola comprehendendos esse colligas. Velut in versu 0. π 2 



\J VA-» ^ V-/ _ JL W νΛ-' J. W \J\^ ^ \J — 



neqne caesura legitima post alterum pedem versus inciditur, neque 
ea forma alterius pedis est, ut cursus rhythmi retardetilr atque 
sedetur. Qua de causa neque hiinc neque ceteros versus paeonieos 
carminum 0. u et P. ν primum in cola et deinde in pedes, sed 
illico in dipodias sive pedes paeonicos dividendos curavimus. Quid? 
quod huius natnrae ordinum paeonicorum vestigium etiam in prae- 
ceptis veterum rhythmicorum latere videtur. Namque quod illi 
paeonicos ordines nsque ad viginti qidnque tempora vel qainque 

PivBASDi ed. Ohriat. C 



XXXIV PROLEGOMENA. 

pedes extendi docent^), id vereor ut ex peculiari quadain indole 
paeonici rhythmi probabiliter explicari possitj immo inde illud ortum 
esse videtur, quod grammatici et musici iii libris veterum carminum 
paeonicorum quatuor et vel quinque pedes uiio et continuo ordine 
exaratos invenerunt. Naraque etiam dactylicOnim et trochaicorum 
canninum quae in codicibus et scholiis tradita est colometria cum 
praeceptis, quae de inagnitudine ποδών όνν^'ετων iv Ιύω xal διπλα- 
6ίω λόγω veteres rhythmici tradunt, conspirare solet, unde totam 
istam doctrinam rhythmicorum ex usu poetarum et forma, qua in 
veteribus exemplaribus versus raaiiu poetarum ipsorum digesti erant> 
repetendam esse iudico. 

De versibus ex colis compositis et de vi caesurae. Contra 
suDt alii versus ita conformati, ut in cola eos dividendos esse pror- 
sus maiiifestum sit. Hnius classis carmina logaoedica sunt^ quo 
nomine cuncta earmina comprehendo, quorum cola si minus omnia, 
at saltem plurima ex trochaeis et cyclicis dactylis nuinerose mixta 
sunt. Sunt sane apud Pindarum etiam in hoc genere rara ea car- 
mina, quorum colica compositio plane aperta sit, ut parthenii fr. 95 

uii navy ^Αρκαδίας μέδων 

xal όεμνών άδυτων φύλα^, 
Ματρος μεγάλας 6%aδέy όεμναν 

Χαρίτων μέλημα τερπνόν 

eui fragmentari carmini inter integra epinicia similia sunt N. ii. iv. 
P. u. VIII. I. vm. 0. ix. xiv. Sed reliqua quoque carmiiia logaoedica, 
quamvis cola minus perspicue distincta exbibeant, tamen ita con- 
fonnata smit, ut ex colis versus, ex versibus strophas conciimatas 
esse plaiie sentias. Haec igitur carmiiia, quae μέλη i. e. carmiiia in 
inembra {μέλη^ χώλα) dividenda proprie dicuntur^), ita digerenda et 
in cola dividenda curavi omnia, ut non solum in schematis metricis, 
sed etiam in textu ipso colorum compositio, quoad fieri posset, 
appareret. 

Qua in provincia administranda primuin hoc mihi quaerendum 
fuit, quo loco membrum quodque fiuiretur et quibus signis id a 
poeta iiidicatum esse videretur. Atque luculentissime nobis via 
versus in cola dividentibus demonstrata est, ubi procatalexi poeta 
iinem piioris coli definiyit et si minus omiiibu8 in strophis^ at tameu 
in plerisque caesura indicavit, velut 



1) V. Aristid. de mus. I 36 et Peelluni 12; confer snpra p. XXVII. 
*2) Huic etymologiae vocie alludit HoratiuH G. i 16, 16: grataque fefninis 
inbelli cithara carmina divides. 



π. DE ARTE METRICA PINDARI. XXXV 



.u u j- Kj I J 



.\j \j j. \j 



\j — ^ ^.\J u 



. (N. VI 3. I. vin 4) 



-:u V-/ __ V-/ J!.V^ \J — ^ ^KJ W _ (u' _ 



«b-/ ^ Ο __ W JLKJ W — VJ W_»u'JL _ 

t 

•.»>> <w» _ v/ «, _ i. vy _vy »>y _ _ J_ w _ w 



(0. I 1), 

Difficilior est causa eorum versuuin, quorum rhythmicus cursus 
nasquam interruptus est. Sed in iis quoque haud raro fiiiem prioris 
luembri poeta indicayit rhythmo ita retardato^ ut dactylos cyclicos 
vel trochaeos puros trochaeus irrationalis (_ ό) exciperet et nume- 
rorum cursum coucitatum quasi ad fiuem et quietem deduceret^ ut 
in his versibus 

(N. IV 5), 
(I. VII ep. 5), 
_ (0. V ep. 1). 

Altermn sigiium minus illud certum ex genere pedum mutato 
repetendum est^ si dactyli vel anapaesti in trochaeos^ aut pedes 
irrationales in rationales et poros transeunt^ velut 

(0. IV 6), 
_ (I. VII 5). 

Minus certum hoc signum esse dixi, quod nonnumquam alterius 
rhythmi pnmns pes priori colo adiciendus aut prioris rliythmi 
ultimus pes sequenti colo praefigendus esse yidetor. Sic in notis- 
fidmo versu Horatiano 

_ yJ<J _ \JU _ , CO _ VA^ _ u _ v^ _ _ 

Solvitur 'acris hihns grata mce Iveris et Favoni 

veteres lites sont metncorum, utrum alterum membrum incipiat a 
primo pede trochaeo 

Solvitur acris hiems grata vice \ veris et Favoni, 

an post caesuram penthemimerem dactylici ordinis 

Solvitur dcris hiems \ grata vice veris et Favoni, 

Tertium signum et ipsum dubium in caesura poeitum est. Sic 
caesura aut omnibus aut plurimis in strophis servata confisi hunc 
in modam yersus diTisimus 

\j L \j _u v-' lI_ _ , u J. V-; _ V-/ _ \Jl• VIH D^j 

\X/ u__iu__|-• \j — ^ j. VA-/ _ ^l• V Dy 
\j L1_ — \j AXJ \j — KJ L_ _,w'uv-/_UJL _ \ir» II ep. O^^ 

l^ yj - V. Ll _ u J. ^ _ u _ (N. VU 3), 
_ _•. u _u u L_ _ ΰ i- V-/ _«-/ \j _ \-W. rV OJ, 

Hoc quoque signum dubium esse diximus, quod Pindarus cae- 
surae vel verbo omnibus in strophis eodem loco finiendo parum 
curae admoyit, maltum in hac re abhorrens ab arte Horatii caesn- 



c* 



XXXVl PROLEGOMENA. 

rain in fine colorum diligentissime observantis. Sed hac de quaestioue 
ut recte iudicemus, paulo altius res repetenda est. 

Colorum divisio, ut ipsis nominibus μελών ct μελωδίας indica- 
j tuin est^ multo arctius cum modulatione^ quam cum rhythmo carminis 
/ cohaeret, modulatio autem ipsa ut rhythmo iion vacat, ita non semper 
iisdem atque ille finibus includitur. Κ1ΐ7ίΗιηί eiiim partes solo 
iuteryallO; quo unus ictus primanus ab altero distat^ deiiniuntur^ 
modulationis autem sive colorum fines etiam a soni couclusione 
modulata pendent. Huius autem rationes saepe Cum pediim rhythmi- 
corum finibus pugnant. Sic dactylici ordinis pes legitimus in duas 
breves exit; at musici coli in duas breves conclusio ingrata auribus 
accidit, cum conclusioue m longam et ictu percussam syllabam facta 
sonus alacer et masculus evadit. Inde uon mirabens^ si Pindarus in 
yersibus ex duabus tnpodiis dactylicis constantibus^ quales sunt tres 
in stropha odae P. xii, nusquam post tertium pedem prioris coli 
verbuiu finivit, sed decies post primam longam tertii pedis 

bis post primam longam primi pedis alt^rius coli 

SimiKs ratio epitriticorum versuum est, qui raro post fimtum ulti- 
mum pedein prioris coli rhythmici, frequentius post tertiam sylla- 
bam ultimi epitriti prioris coli aut post pnmam longam primi pedis 
alterius coli inciduntur. Talibus igitur in versibus cjuod sedes cae- 
surae fluctuat, minime crimini poetae numeroso verti debet. Magis 
offendere potest quod ctiam in versibus, quorum rhythmica decursio 
procatalexi interrumpitur , non semper in catalexi verbum poeta 
fiuiyit^ ut pnmum versum priinae odae Olympicae quinquies quidem 
in procatalexi incidit 

sed ter post pnmam vel secundain syllabam alterius coli 



w I — w w ^ w I • , \j _w u L 



Atque in canninis N. ii versu quarto tam frequens caesura post 
primam syllabam sequentis coli est^ ut merito ambigas utnim ex 
glyconeis periodus constet 

an in ionicum tractum siiigula cola exeaut 

\j\j ^ * w ο _ Vm' I — _ I ο .'.\j <J ^ \j I — _ Ο J.W S-» _ _ 

In iis vero versibus, qui in creticum pedem post procatalexim 
exeunt aut a iambico vel trochaico proodo monometro exordiuntur; 



π. DE ARTE METRICA PINDARI. XXXVU 

tantnm non fugisse videtur poeta caesuram in catalexi positam. 
In versibus utique 0. vi ep. 7 et P. xi 2 

J. \j I -L \j _ _ ivy--_iv-'__ 

1. x-i ^\j \j Cv/ u I .1. w _ 

nuequam, quamyis prioris carmiiiis quinque^ alterius octo strophae 
sint^ caesuram in catalexi admissam vides. Atque hoc eo consilio 
fecisse poetam existimo/ ut breves istos proodos et epodos arctius 
cum capite versus coniungeret neque quasi fracto pede claudicare 
et pendere sineret. Sed etiam in versibus ex longionbus et iustis 
colis compositis^ nt I. i ep. 4 



— ^ »-» _ _ ^ VA^ I ^Vm' — — ^^ — — 



hoc licentiae sibi Pindarus sumsit^ ut omnibus m stiophis cola 
όνναφεία coniungeret. Quae cum ita se habeant^ quam dubium 
indicium fiuis coli apnd Pindarum caesura sit intellegis. Neque 
tamen me adsentientem habebit, si quis in versibus dividendis 
Pindari caesuram prorsus ueglegere velit, sed cautionem adhiben- 
dam esse et ipse censeo quam maximam. 

Quatuor quae recensui indicia finis colorum potissima sunt. 
Praeterea magnitudinis iustae colorum^ analogiae; concinnitatis nos 
rationem habere par est, sed de his rebus magis iu commentis de 
singulis carmimbus quam in his Prolegomenis disserere conducet. 
Atqne si plura iudicia concurrant^ fidentius de divisione versus 
praecipies^ si singula aut nulla adsint^ in probabilitate acquiescendum 
vel etiam ad arbitnuni; circumspectum illud quidem nobis con- 
fdgienduin erit. 

De numero membrorum. Numems colorum, ex quibus 
versus quisque constat^ nullas quidem dubitatioues editori parat^ 
habet tamen^ cui animos lectorum advertere velim. Versus vulgares, 
ut hexameter dactylicus^ tetrameter anapaesticus^ septenarius trochai- 
cue, trimeter iambicus, ex duobus coKs constant. Lyrici quoque 
poetae tersi et elegantes^ inprimis Alexandrini et Bomani versus ex 
dnobus colis compositos maxime probabant^ ut Priapeum, Sotadeum, 
Asclepiadeum. Verum ingeniosi poetae lyrici et scenici non tam 
angustis limitibus suam artem coerceri yoluerunt^ unde iam Alcaeus 
yersum finxit ex tnbas colis constantem 

i. Ό — w KJ jl \j I '. Ό —\j \J ^ u ^ Ό X <j — 

μαρμαίρει δΐ μέγας δόμος χαλκώ^ τιαίύα d' "Αρτι τοεκόόμηται 6τέγα, 

Etiam longius Anacreon progressus est^ ita tamen, ut quas periodos 
6x quatuor et quinque colis composuit^ earum cola similibus numens 
includeret et tamquam versiculi essent, verbo quodque finiret. 
Pindams vero^ quo fuit studio variandi formas^ ioxta versus iustos 



ΧΧΧνίΠ PROLEGOMENA. 

ex binis colis constantes in eadem stropha longiores periodos trium 
pluriumve membrorum usurpare et cola longiorum versuum non 
minus quam breviorum communione verborum (όνναφεία) conflare 
inter se et concatenare solitus est. Quamquam igitur Pindari quoque 
versus plenque ex binis colis constant neque carmina desimt^ quoruiu 
versus omnes bimembres sint ut P. xn^ tamen sunt aJii trium colo- 
rum, ut 0. I 6, ep. 8. Ρ^ιχ δ. Ν. π 4, alii quatuor, ut Ρ. π ep. 1. 
Γ"' '"^" * IX 5. Ν. ν 1. IX 4. Ι. Ι 4. νΐι 5, alii denique quinque (Ρ. ι 6) et 

septem colorum (Ι. viii 5). Praeterea hoc maxiine poeta Thebanus 
adamavit, ut colo uni vel pluribus iustis brevem epodum (clausu- 
lam) duorum vel trium pedum subiceret^ nonnumquam etiam basim 
duarum longarum (0. ν 1. 2. ep. 1. 2. P. i 3. I. vn 5) vel duorum 
iamborum (P. ii ep. 5. vi 1. vm ep. 4. N. m 4. N. vn 4. ep. 1) prae- 
mitteret. Ne tu igitur, candide lector, de inconcinnitate et incon- 
stantia Pindari querans eiiisque naturam modulis pusillanimorum 
artificum metiaris; immo tu hoc ingeniosi poetae esse ducas, quod 
noii exilis et ieiunae doctrinae praeceptis suam artem constrinxit, 
sed libere exspatiatus yaria genera carminum et versuum amplecti 
maluit. 

Decolorum finibus scriptura significandis. Ad postremuiu 
paucis adumbrare visum est^ quam yiam ad mdicanda cola versuum 
ingressus sim. Atque supra iam dixi yersuum dactylo-epiiriticorum 
I cola solis in schematis^ non etiam in verboruin textu a me divisa et 
indicata esse. Idem etiam in logaoedicis versibus nonnumquain com- 
luitte^dum putavi, si cola breviuscula neque conformatione metri 
separata et dirempta vidi. Ceterorum autem versuum cola duplici 
modo in textu separanda duxi, ut aut unumquodque colon proprio 
versu includerem, aut lineola transversa («) interposita cola diri- 
merem. Hoc alterum me iis in versibus solis, quorum rhythmi 
cursus interrumperetur, instituisse non est quod mnltis exponam 
et defendam. Sed cur non unam rationem solam inierim, enint qui 
me interrogent aut etiam carpant. Quibus ita respondeo, ut ne quid 
reconditae rationis in hac duplici vel potius tiiplici via quaerant 
rogatos velim. Non tam ratione ductus, quam partim necessitati volu- 
minis parens; partim ut chartae parcerem^ partim ne specie inconcin- 
nitatis oculos lectorum laederem^ plus unam yiam iugredi institui. 
Atque primum epodos et proodos ex duobus pedibus solis constanies 
propriis versibus nou inclusi; ue textus Yerborum nimis pusillas in 
particulas discerperetur. Deinde etiain clausulas trium pedum cum 
antecedente colo unum in versum coniunxi^ sicubi clausulam istam 
rhytlmio uon interrupto antecedeuti versui adhaerentem vidi^ ut 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XXXIX 

O. IX 3 — 6. N. IV 3 — 6. Denique etiam duas tripodias in Tinuiu 
yersum coniTingere quam in duos versicnlos dirimere malui^ ne iusto 
breyiores versus fierent. Atque hac in re semel certe, I. vm 5, 
nutui et consilio poetae ipsius obtemperasse mihi yideor. Nam cum 
illo loco quatuor pares tripodiae catalecticae sese excipiaut^ post 
secundam et quartam tripodiam in onmibus septem strophis yerbum 
poeta finivit, post primam et tertiam ter idem caesuram neglexit. 
Poetae igitur ipsius vestigia secutus tripodias primam et secundam, 
tertiam et quartam iu singulos versus coniunxi^ post primam et 
tertiam lineola transversa catalexim indicayi. Quodsi in duplici via 
distinguenda nou semper mihi constare yidebor, hoc me consolor, 
quod non mulinim referre novi, utrum hanc an illam yiam iugrediaris. 

De rliytlmiicis metronm rationibns. 

De numeris et rbythino carminum cum mihi disputandum sit, 
primum de yersuum pedibus simplicibus disseram, proficiscens a 
natura versus, quem artifices ordinem rhythmicum esse dicunt numeris 
continuis ita decurrentem^ ut ab una sublatioue ad alteraiu aequum 
intervallum intercedat. Haec versus notio plane cadit in versus 
puros et rectos, qualis est P. π 1. 



\JsJ \J V-\y vy JL W JL W ^ U \^U \J i . 



Sed longe plurimi versus Pindari ita comparati sunt, ut si pedes 
oratione expressos spectas, neque continiii sint neque aequales. 
Itaque ne versus notio numerorumve leges turbentur, remedia nos 
circumspicere oportet, quibus iuaequalitas ista tolli lacunaeque ex- 
pleri possint. Atque nihil aut certe non multum proficimus silentiis 
seu temporibus inanibus adscitis. Namque illis suus locus in fine 
versuum est, et ne si largiamur quidem in mediis quoque versibus 
post yerbum in fine coli finitum pausam intercedere po8se et poetas 
lyricos boc quoque libertatis sibi sumsisse, ut eundem pedem in 
stropha pausa post syllabam interiecta, in antistropha syllaba longius 
producta exprimerent hoc modo 

^ \j jLv^ v^ ^ *^ I J- \J -:.-/ s^ ' J. «a* JL \J ^\J KJ ^ \J ^{ f\ ^ \J ^\J \J \ -:. 

De sic quidem vereor ut multum proficiamus. Hoc enim certe fieri 
neqtdt^ ut medio verbo tempus inane intericiatur eiusdemque verbi 
partes syllabaeque silentio dissolvantur. £t vel si tu boc ferre 
velles in nostris cantilenis^ quaruiD vis et dulcedo magis in sonis 
quam in verbis inesse solet, Graeci non tulissent, quorum plurimum 
intererat, ut scripto textu non adiuti ex ipsa voce cantoris chorive 
qnae poeta sentiret plane exaucHrent. Potest igitur rectus ordo 
rhythmi yersuuin^ in quibus mediis duae arses collidTmt, tum demam 



XL PROLEGOMENA. 

pausarum intervallis restitui, si istae duae arses semper fine verbi 
yel caesura dirimuntur^ ut in pentainetro elegiaco^ in Asclepiadeo 
qaalem Horatius struxit 

in iis, quos Elopstockius fecit versus ut in carmine Der £islauf 



<J 2. . ^\J <J JL 



1 



J.V-' *^ — » — >^ ^ — • 



At non potest hoc modo restitui, si duo cola inter se conflantur 
neque caesura dirimimtur. Tales autem plerique versus Pindari 
sunt, qui caesuram diligenter adeo non servavit, ut saepe verbi 
syllabas inter finem prioris coli et initium posterioris distribueret, 
ut statim in primo carmine 

Χάρις d' απερ άπαντα τενχει τά μείλιχα d^arotg^ 
Πίόάτα παρά πατρός ενδο^ον ^Ιπποδάμειαν, 

Apud Pindarum igitur, ut rhythmi cursum turbatum restituamus, 
alia remedia nobis quaerenda sunt. ^) 

De longis syllabis longiiis productis. Alia ista remedia 
nobis suppeditant veteres rhythmici, cum et longae syllabae haec 
quatuor spatia tribuant^) 

_ duorum tomporum, μακρά δίχρονος^ 
L_ trium temporum, μακρά τρίχρονος^ 
ι_ι quatuor temporum, μακρά τετράχρονος^ 
Lu quinque temporum, μακρά πεντάχρονος^ 

et praeter legitimas breves longasque syllabas unius duorumque 
temporum brevem brevi lougiorem itemque longam longa breviorem 
esse dicant.•'*) Namque hoc modo et lacimae versuum expleri et 
inaequales pedes ad aequabilitatem revocari possunt. Atque in 
promptu est ratio explendi lacunas, ut quibiis in versibus ordo 
rhythmicus, si syllabas orationis spectas, turbatus esse videatur, 

1) Le^es subtiles symmetricae compositionis, qualee E. Graf, Pindars 
logaoedieche Strophen, Marb. 1892, inda^are conatus cst, ut multum yalont ad 
artem poetae apenendam, ita ad rhythmicae difficultates solvenda^ non suffi- 
ciunt. Aeqiie Fel. Vopt, De metrie Pindari quaestionea tres Arj^ntorati 1880, 
quamquam nonnuUos errorcs metricorum echematum meae proecdosis benc cor- 
rexit- et multa diligenter obscryavit, interiores tamen rhythmi leges non ex- 
pedivit. Denique Mauritii Schmidtii et Eduardi Boehmeri metricanim 
rationum fundamenta magis quam audaciam in Piudari versibus ad istas ratioDes 
revocandis nobis probari in commentariolie metricis eingulorum carminum non 
tam redarguendo quam demonstrando aperuimue. 

2) Anon. de mus. ap. Westphal Fragm. d. gr. Rhythm. jp. 69. 163. Aristid. 
de muR. I 33. Arietox. ap. Westphal 1. 1. p. 31, 8. 39, 16. H!uc etiam pertinent 
notae pausaruin (Λ) notiH syllabarum aliquot locis in hyinnis Diony3ii et 
Mesomedis adiectae. 

8) Mar. Victor. p. 39, 8 ed. Keil. 



π DE ARTE METRICA PINDARI. XLI 

iam integer et perfectus evadat. Έη exempla^ quae plus valent 
quam ratiocinationes 



^ KJ J. \J JL U W^J U Ji. \J l VA./ \J 

^ ^ \J ^ ^ \J \Λ^ ^ V/ _ 



quam ratiocinationes 

. (N. ΠΙ 2), 
lLi i v^> 4. oj ^ _ (0. XIII ep. 1), 
Lu ^ ^ _ ^ w _ (0. π 3). 

In unoqaoque emm horum tnum yersimm ima longa in ambitum 
totius pedis aut trochaei (l_) aut dactyli Clj) aut paeonis (uj) pro- 
dacta cursus numerorum integer restituitur. Quamquam de quintupla 
longa, quam Aristides de mus. i 33 et fortasse etiam Aristoxenus 
de rhythm. elem. p. 280 ed. Meib. ignorant, vide quae ad 0. π com- 
mentati sumus. 

£tiam latius altera ratio patet, quoniam Pindarus mera cola 
trochaica et iambica, quae multa iu cantilenis Anaereontis et canticis 
ecenicorum poetarum occiirrunt, adeo aspematus est^ ut paene om- 
nibus in versibus trochaeis dactylos immisceret. Hac enim re ipsa 
lyrica metra ab epicis et vulgaribus differre et modonim dulcedinem 
efBci yates Aeolici et chorici opinabantur. Neque hoc artificium 
miscendi pedes trochaicos et dactylicos quidquam novi aut ab arte 
poetarum aliarum nationum alieni habet. Namque Horatius quoque 
et nostrates poetae, qui a licentia coli in medio verbo iiiiiti ab- 
horrent, hoc sine ulla dubitatione sibi permiserunt, ut dactylum 
trochaeiS; iambis anapaestum praemitterent aut medium intericerent. 
Sed cam non eadem omiiium yersuum ratio sit, et alia alio iu genere 
canninum via iniri debeat, singula genera in hac quaestione nos 
distingaere par est. 

De ^jclicis dactylis. Logaoedicis in versibus dactylus im- 
mixtus est trochaeis, unde cum trochaei in hoc genere yersuum 
praeyaleant et dactylus plerumque unus, si plurimum, duo trochaeis 
inserti sint^ non trochaeos dactylo, sed dactylum trochaeis adsimi- 
landos esse patet. Itaque dactylum istum fere idem tempus quod 
trochaeum ezplere^) statuimus, quod ut etiam oculorum visui pate- 
fieret, duo genera dactylorum his notis a nobis distincta sunt: 

dactylus iustus quatuor temporum, 
dactylus cyclicus trium fere temporum. 

VolubiK alteri dactylo Jiomen cyclici dactyli Boeckhio duce im- 
posaimus, licet ne nos quidem fugerit veteres scriptores*) nomen 

1) Y. Aristox. Harm. π ρ. 34, 16 Μ.: τών μίγεϋ'ών μενόντων άνομ,οίονς 
γίγνΒΛ^αι τους ηόάας. 

2) Dionye. Halic. de comp. verb. c. 17 p. 224 Sch.: ol μέντοι (ν&μ>ίκοϊ 
(υί^μόν, ος άπό τών βρο;;|(£ΐών άρχαμε νος έπΙ την αλογον (i. e. βραχντέραν μα%ράν 



i VA^ 



J.»^ \J 



XLIl PROLEGOMENA. 

cycli non ad unuin illum dactylum irrationalem trocliaeis immixtum^ 
sed ad versus ex irrationalibus dactylis yel anapaestis solis con- 
stantes rettulisse. Eadem euim causa omnium dactylorum irratio- 
nalium est^ sive plures sese excipiuiit sive singuli aliis pedibus 
interiecti sunt. Nihil autem moror neque novicium scriptorem 
Aristidem de mus. i 37, qui eum omnia cola lyrica in pedes dis- 
syllabos solvenda esse sibi persuasisset, vim cyclici dactyli adeo non 
perspexit, ut dactyli trocliaeis immixti duas breves syllabas iiiter duos 
pedes (_ ^ | v. _ | ^^ _) miro errore distribiieret, neque Byzantinorum 
melodonim usuni; qui cutu in ecclesiasticis earminibus a cantoribuH 
stantibus cautandis rhythmum miuus curassent, periodos, quarum 
prius colon in thesim exiret, alt^rum a thesi exordiretur, effingere 
non dubitarunt; ut 



Z.U V»/ i W i U »J iW W J. S^ J. 



Tcccl iv άγχάλαίς ίόχες \ rbv πάντα όνν^χοντα.^) 

Veterum enim Graecorum ars cum a motibus saltatiouum et pom- 
parum profecta esset et semper cura iis coniuncta teneretur, seve- 
rioribus legibus rhytlimi non adstringi non potuit. 

Duae quas exposuimus rationes simul adhibendae sunt in cL•oriam- 
bicis versibus, ut et longa lougius producta cursus rhythmi inter- 
rupti salebrae removeantur et dactylo pede in breviorem ambitum 
cyclici dactyli redacto aequabilitas pedum restituatur, ut 

J.U w I iu w I J.U \j I ^Kj u — _ 

παννυχίοίς jcavtsg ίπέλ^ωμεν ό ®ήβαζ iL•λLξωv (Soph. Ant. 152). 

Quamquam enim his in versibus rhythmi aequabilitatem ita quoqne 
restituere possis, ut choriambum similiter atque in paeanibus creti- 
cum vicem pedis simplicis sex morarum {ποδός εζαό^ίμον) ol)tinere 
neque in duos pedes simplices dirimendum esse dicas 



^KJ— J.\J— ^\J— ^'U — 



tameu pluribus causis ut ratiouem supra propositam potiorem dueam 
commoveor> primum quod versuum choriambicoriim indoles quam 
maxime coucitata et a gravitate heroici dactyli alieiia esse videtur, 
deinde quod plerique versus choriambici in lagaoedicas clausulas 
excummt, velut 



τής tiXsiag μαιιρ&ς) τείεντά, χωρί^αντες άηο τών αναπαίστων (ί. ο. τελείων άνα- 
ηαίοτων τεααάρων χρόνων) xt>x^ov xaXoDcrt, παράδειγμα αύτον φέροντες τοιόνδε' 

•κεχνται πόλις ύχρίπνλος "κατά γάν. 

1) Anthologia graeca carminum chrietianorum adom. Christ et Paranikas 
prol. p. CVII. 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XLIII 

i w ν I j. u \j I i w u _ ^w» L_ _ 

dsvti vw &βραι Χάριτες καλλίχομοί τε Motoai (Sappho). 

Quibus de causis mnlto facilius^ si ratio supra proposita reiceretur^ 
in eam sententiam incliuarem^ ut altera longa choriambi percussa 
cbonambicum rbytbmum in ionicum traneire dicerem 

Verum ne sic quidem subtilitate rbythmicaruiii rationum carero 
possemus^ quoniam etiam ionici pedis prior longa procul dubio 
longa longior et duae breves brevibus breviores sunt, etiamsi dubi- 
tare possis num prior longa tria tempora expleverit et nota l_ 
gignanda sit. Sed non est cur hic subtiles istas quaestiones accu- 
ratius excutiamus, siquidem Pindarus cboriambicos versus fecit 
nullos et pauci, quos fecit ionicos 0. ν et fr. 95. 189. 203, neque 
puri neque continui sunt. 

De duabu s longis trichronis. Tn poetis scenicis saepe fit, 
nt duae longae τρίχρονοι, quae dipodiam sex temporum expleant, 
deinceps se excipiant, idque et in media et iii initiali et in finali 
sede versus, ut Aesch. Eum. 918. 920. 550: 

τάν xal Ζευς 6 παγκρατίις "Αρηζ τε φρονριον %ε&ν νέμει 

1 KJ ^ \J L_ Ι J. W _ V^ JL V-/ _ 

^νόίβωμον Έλλάνων Άγαλμα δαιμόνων 

^ '• W ι — 1 U - \j ^ KJ Ι — i W _ U 1_1- Ι 

έχων d' άνάγχας Κτερ δίχαιος ών ούχ &νολβθ£ Ιόται. 

Pindaro, cum a cboriacis carmiiiibus, in quibus haec coniunctio 

dnaruiii longarum τριχρόνων creberrima est, prorsus abstinuisset, 

copia huius rhythmicae formae usurpandae minus crebro facta est. 

Sed cum ea etiam in logaoedicis carminibue poetaruin scenicorum, 

qaaiHTis multo rarius, inveniatur, quaeritur nuin Pindarus quoque 

hac forjma usus sit. Atque duas lougas nonuumqnaiu in Pindan 

carmiDibiis dcinceps ita poni, ut in nulla stroplia pro longa brevis 

admissa eit, exemplis certis coiistat. Sed cum sjllaba anceps 

rhytbmica (^νϋ•μον) brevi ct longa syllaba orationis (λέξεωg) expleri 

possit, quaeritur iitrum duae istae longae syllabae yim habeant 

rhythmicam 

_ σ an L_ L— 

Atque iam inde a principio, si omnibus iii strophis duae longae 
positae sunt, in alteram sententiam inclinabimus; minis eiiim esset 
lusus fortunae, praesertim in carmiiiibus octo pliiriumve stropharum, 
8i^poeta libertate breyem ponendi nusquam usus esset. Sed ut tuto* 



XLIV PROLEGOMENA. 

fiindamento ratiocinatio uitatur, primum quaerere nos oportet, qua 
tandem sede yersuuin logaoedicorum ancipitem syllabam admittere 
poetis licuent. Admisit autem Pindarus leges omiiium poetaram 
cominuiies secutns ancipitem syllabam praeterquam in fine et ana- 
crusi yersuS; in basi Hermanniana et in fine medii membri; velut 
0. rx 3. N. Π. 3. N. iii ep. 1. iv 4. 6: 



.\J\JJL\J^\J.'\JyJ 



Τενδραιηος ηεδίον μόλων Ιότα 6νν ^Αχιλλεΐ 
Άρχονται jdiog ix Λροοίμίον^ χαΐ οδ^ άνήρ 

J.W W _ Si^ J.^ «b^ _ ο J. Vj . _ 

τίαγκρατίον ότόλω χαμαχωδέων δ\ ηλαγαν 
οφρα d^aXaoffiaig άνεμων φίΛαΐόι πεμφϋ'είς 

J. C _ ο Av^ SJ — Ο .:\J \J -. ^ 

φτίμα d' έργμάτων χρονίώτερον βιοτενεί 
Αίγινας εκατι^ φίλοιόί γαρ φίλος έλ^ών 
aizLg Εύρώηαν ΛοτΙ χερόον εντεα vaog, 

Sed licet iu his locis syllaba anceps legitima fuerit, Pindarus tamen 
brevem syllabam, ut quae genuina fuerit, ita anteposuit^ ut raro 
longam pro brevi admitteret. Inde si quo loco omnibus in strophis 
longam posuit; duabus longis yim nou trochaei irrationalis (τρο- 
χαίου άλογου) sed pedis senarii (ποδός έ^αόήμου) tribueinus. Atque 
in huius editionis schematis metricis duas longas tnnum temporum 
deinceps positas in omni sede versuum logaoedicorum inveDies, sed 
crebro tantum in fiue versus^ rarius iu primo^ rarissime in medio 
versu. £xemplo sint versus hi: 



.\j ^ 



αιτε ναίετε τιαλλίπωλον εδραν (Ο, XI ν 2), 
τεάν άδελφάν έλάχομεν άγλαόγυι,ον '^Ηβαν (Ν. νιι 4), 

■ 

βουλαν δΐ χαΐ πολέμων (Ρ. νιπ 3), 

■ 
■ 

ι -.W \J ^ <j ^ \j ^ >. 

φαπτ&ν έηέων τά πολλ' αοιδοί (Ν. π 2. ιν 8), 
ΐπηοίζ ημίόνοίς τε μοναμηυκία τε (Ο. ν ep. 1), 

1_!_ Ι • ν> ν> _ W 1__ Ι '• >j U _ ν Ι — Ι λ \j _w «-/ ' Ι • W _ ^ _ 

Άντείλας ^ίόνυόον r\ χρυόω μεόονύκτιον νίφοντα δε^αμένα τον 

φέρτατον %ε&ν (Ι. νυ δ). 

His igitur et similibus in versibus^ postquam diu animi pepen- 
dimuS; rhythmicam formam^ qua poetas scenicos usos esse extra 



π. DE ΑΕΤΕ METRICA PINDARI. XLV 

omnem dubitationem positum est, Pindaro quoque vindicare ausi 
sumus. Atque ut a duabus longis trinum temporum versus loga- 
oedicos Thebanum poetam auspicatum esse statueremus^ calcana 
animo subdidit similis usus in epitritico yersu P. i 3: 



^ w ^ _ JL w _ 



ηεί^ονται d' άοιδοΙ όάμαόιν, 

De epitritorum mensura. Non eodem quo in logaoedicis 
modo in dactylo-epitriticis versibus pedes diversi generis, dactyli et 
trochaei^ commixti sunt. Illic enim in eodem colo dactyli et tro- 
chaei consociati siint; hic dactyli et trochaei ita in membra versus 
distribnti sunt; ut alia ex dactylis, alia ex trochaeis constent. Atque 
facilins hanc mixtionem ferri et mutatione (μεταβολή) rhythmi ex- 
cusari posse non infitias imus. Sed si nihilo secius pedes onmes 
omniam partium versus exaequandi vel saltem assimilandi sunt, 
maiestate modorum huius generis et epitritonim tarda gravitate 
adducimur^ ut trocliaeos potius ad ambitum quatuor temporum ac- 
cedere quam dactylos ad levitatem cyclicorum pedum reici existime- 
mii8. Unde Meissneri et Henrici Schmidtii vestigia legentes dactylo- 
epitnticos versns hunc in modum metiendos esse existimamue: 



W Jl. . ^ VA-* i VA^ JL W W i _ L__ SJ i . 



Hoc autem modo rh.ythmi horum yereuum vere ampli {περιπλέω)^) 
finnty id quod indoli huius generis carmiuum plane accommodatum 
esse nemo non videt. Epitritos vero ultra ambitum septenum tem- 
porum extendere et alteram eius partem alteri assiiuilarey eo magis 
nobis licere duco^ quod suminus Graecoinim musicuS; Aristoxenus, 
Elem. rhythm. p. 302 M.^ pedem septem temporum esse negavit; et 
Aristides^ De mus. i 35, rhythmos iv έπιτρίτω λόγω non ab onmi- 
bus receptos et comprobatos esse tradit. Verum enim vero cum 
plerique rhythmici epitritum pedem septem teinporum esse sta- 
tuerint; et ipsum nomen επίτρίτου (β : 4) hanc rationemne dicam 
an errorem antiquum et inyeteratuin esse doceat^ dubitatiooibus 
hominam doctorum lioc dandum esse putayimuS; ut quam mensuram 
octonum temponmi unam yeram esse credimus, eam uotis tamen 
non exprimeremus. Arbitrio igitur lectorum permisiinus^ quo modo 
pedes dactylo-epititriticorum yersuum recitantes exaequare malint^ 
primane longa epititriti longius producta an dactyUs in breyius 
interyalluni coni1'actis an alio denique quocunque modo; exaequandos 
autem omnes pedes horum yersuum esse nemo dubitabit^ nisi qui 

1) Conf. Aristid. de mue. i 84. 



XLVI PROLEGOMENA. 

oiuiiem vim rhytlimi in gravissimo hoc genere carmiiium Dorico 
pessumdari aequo animo tulerit. Quamquam hoc modo nondum 
omnes rationes rhytlimicae dactylo-epitriticorum versuum expeditae 
sunt; restant gravissimae et difficillimae quaestiones de pluribus 
l)edibus simplicibus in unitatem pedis compositi comprehendendis, 
de quibus postea disputabimus. 

De paeonum meusura. Paeoiiicis in versibus trocliaicae dipo- 
diae purae (_ u « ^) creticis pedibus (. ^ _) admixtae sunt 0. ii 
str. 8. ep. 6. P. ν str. 2. 11. ep. 1. Karo quidem haec commixtio 
in Pindari carminibus invenitur, sed crebro in AristopL•aIlis Plauti- 
que fabulis, neque aliis modulis lyrica pauca quam scemca crebra 
exempla astringenda esse patet. lam versuum ex paeonibus et tro- 
chaicis dipodiis mixtorum easdem rationes fuisse atque vcrsuum ex 
epitritis et dactylis mixtorum quotus quisque erit qni yeri simile 
esse neget? Hoc autem si probamus^ illud alterum sequitur^ ut 
dipodiarum trochaiearum intervalla ab mteryallis creticorum aut 
nihil aut paene nihil discrepare concedamus. Verum in angustias 
compellimuf', quod non solum veteres rhythmici paeones quinque, 
non sex temporum esse docent^ sed etiam poetae ultimam longam 
pedis cretici saepe in duas breves solverunt. Inde quo modo trochaicae 
dipodiae et paeonici pedes exaequandi vel assimilandi essent, notis 
signare veriti sumus et cantorum potius dexteritati quo pacto id 
facerent permisimus. Id solum curandum esse putavimus, ut in 
metncis schematis paeones et trochaicas dipodias aequo interyallo 
distare significaremus 



— \j — _ w - 
_ v> _ ο _ ο __ . 



Licentia ista poetarum in carminibus paeonicis pro pede cretico 
trocL•aicaIn dipodiam usurpandi, tamquam sex (_ ^^ l_), non quinque 
(_ w _) temporum ereticus pes esset, hoc inprimis nomine oflFendit, 
quod natura uumerorum flagitare yidetur^ ut sola longa duarum 
morarum (μαχρά δίόημος), non etiam longa trium morarum (μακρά 
τρίόημος) iu duas breyes solyatur. Atque nescio an hac ipsa re 
yeteres musici adducti sint, ut paeonem inter simplices pedes refer- 
rent eumque noyum genus rhytlmii, φνΰ'μον ημίόλιον^ efficere sta- 
tuerent. Sed quamvis ista lex natura ipsa niti videatur et in versibus 
ex duobus membris catalecticis compositis (versibus syncopatis), ut 
in pentametro elegiaco et tetrametro iambico Aristophaneo 






seiuper a poetis obseryata est^ tamen ea non inde a principio ita 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. XLVII 

sancita et stabilita fuit, ut poetae in concitatis versibus eam neglegere 
nefas putarent. Pindarus certe non solum in paeonicorum carmiiium 
strophis pro cretico puro (_ ^ J) cretico soluto vel paeone (_ u w) 
U8us est^ sed ne in aliis quidem carminibus licentia longam trium 
morarum in duas breves solvendi prorsus abstinuit. Certum quidem 
exemplum exstat iu carmine logaoedico I. viu 5^ ubi pro 



_ w _v/ \j ^ \J I _o v/ — v> 



in strophis tertia quarta quinta adzmssa est haec forma 



— SJ _W SJ ^ ^ \A>J _v> U _ v> 



Eadem vero licentia paeouem quartum pro dipodia trochaica cata- 
lectica pouendi occurrit^ si meas rationes metieudi probas^ etiam 
P. VI 3 et XI 5, fortasse etiam 0. iv 7. x ep. 9. xiv 5. N. vi 4. 
VII ep. 3. 4. Miram autem hanc licentiam Pindari^ a qua tameu 
ne scenici quidem poetae prorsus abhorruerunt, non aliter excusari 
posse crediderim nisi qiiod illo tempore rationes rhytlimicae et 
mensura* longarunfc longis longiorum summis tantum lineamentis 
adumbratae neque iam ad certas formulas redactae erant. Quod 
cum ipsi concedimus et inprimis iu coucitatis numeris Mhgam cata- 
lectici pedis ultimam^ si brevi intervallo catalexis rediret^ ut in 
Tersibus creticis et clioriambicis^ non in plenum ambitum pedis 
simplicis trium quataorve temponuii productam esse largimur^ tamen 
ab eorum levitate louge distamus^ qui omnes has quaestiones rhy- 
ihmicas inutiles et notas dactyli cyclici et longarum trium quataorve 
morarum a schematis veterum carminuiu amoyendas esse dictitent. 
Ert quadam prodire tenus^ si nou datur ultra. 

De di podia ^um rhythmicis rationibus. Huc usque de 
rhythinica mensura peduin simplicium disputavimus^ sed dipodiis 
qaoque et pedibus compositis^ ut supra iam in metrica parte huius 
commentaiii exposuimus, sua vis in rhythmicis rationibus et in 
distributione ictuum est. Neque enim oranes pedes versus pari ictu 
percutiuntur, sed alii aliis graviores sunt. Atque dipodiae quidem 
cum alter pes arsis, thesis alter partes obtinere perhibeatur^), ictuum 
yim ita distingui par est^ ut prior pes duobns punctis^ secundus 
uno pancto notetur (i ^^ j^ J), vel ut omisso ictu alterius pedis solus 
prior nota ictus signetur (^ v^ _ σ). Neque qQod raro in lyricis colis 
iambicis trochaicisve sub finem cuiusque dipodiae anceps syllaba 
adzmssa est, id obstare videtur, quominus ictus duorum pedum in 
canticis aeque atque in deverbiis pares faisse negemus. Idem autem 
quod de trocliaicis iambicisque versibus valet, valet etiam de loga- 



1) Y. Aristid. Qnintil. de mus. i 39. 



XLVm PROLEGOMENA. 

oedicis^ siqoidem ei quoque^ licet uon ab inyentoribus, at tamen a 
Pindaro poetisque scenicis in dipodias dividebantur. Itaque in his 
quoque duorum peduiu ictus hoc modo distiiiguendos curayimus: 

.'r \j \J i \J Vei iv-/ Vm/ _ w • 

Epitriti vero et choriambi procul dubio uno ictu primario ita per- 
cutiendi sunt^ ut alter pes arsis, thesis alter partes tueatur 

•. N- i _ VeX J. (^ _ _ Iv^ S^ lL Vei A\J \J I . 

Rhythmica igitur notatio eorum versuum, qui ex colis dipodicis 
solis coustant, fere nuUain praebet difficultatem, nisi quod uter pes 
dipodiae, priorne an posterior graviore ictu percutiatur non plane 
constat 

v</ j. w i aii \j ^ \j 1. '.<j \j ' aii jlv^ w ι 

et quod a veteribus grammaticis inter dipodias etiam antispastiis 

(y v^) relatus est. Atque priorem quaestionem, ut quae maxiiue 

ad percussionem iambici senarii pertiueat, hoc loco missam faciamus. 
Antispastam num recte inter dipodias rettuleriut, viri docti dubitant. 
Neque egc^, quaestionem difficillimam, cui musicae notae parodi 
Euripideae fabulae Orestis ex papyro Kaineri nuper in lucem pro- 
tra^tae^) nonnihil lucis afferre videntur, in angustiis huius com- 
mentarii diiudicare ausim. Id solum moneO; antipasticam dipodiam 
si quis amplecti mality ei in versibus, qualis est 0. i 1 

"Aqloxov μίν νδωρ ό di χρνόος αΐ^όμενον Λϋρ 

priinam syllabam brevem ictu notaudam esse 

non primam lougam in ambitum trium temporum ita produceudam, 
ut primae arsi anacrusis praemittatur 

De notatione tetrapodiarum. lu schematis metricis uon 
solum dipodiarum priorem ictum ab altero distinctum habes^ sed 
etiam tetrapodicomm et hexapodicorum colorum primam dipodiam 
a reliquis ita discretam^ ut primae dipodiae arsis primaria duobus, 
posterioris vel posteriorum iino puncto notata sit. Hoc inprimis 
ob metricas rationes, ut dipodiarum et coloruin fines discriminaren- 
tur, a nobis iustitutum esse supra p. XXVIII exposuimus. Eandem 
autem notationem etiam ad praecepta rhythinicorum veterum ita 
referre poteris, ut tetrapodieum colum πόδα όννϋ'ετον δωδεχάόημον 
esse dicas et ictum primi pedis primae dipodiae ceteris graviorem 



1) Weseely, Mitteil. aus der Sammlung des Pap. Erzherz. Rainere 
V 66—72, Crueius Philol. 52, 174 ff. 



π. ΒΕ ARTE METRICA PINDARI. XLIX 

esse statuas. Atque haec sententia magnopere placuit Westphalio, 
qui multus fait in rliythmis longioribus ad primarias rationes rhyth- 
micas revocandis. Neque ego intercedam^ si quis haec subtilia 
discnmina ictuum etiam deperditis musicis modis percussionumque 
signis auribus percipere poterit. Sed ut quod sentiam libere pro- 
fitear^ onmem istam doctrinam rhythmicorum magis subtiliter ex- 
cogitatam atqae in systema redactam quam ex usu musicorum repe- 
titam esse puto. Etenim cum iam tetrapodici coli utra dipodia 
grayiore ictu percutienda sit parum constet^ quin etiam fuerint qui 
dipodiarum iambicae et ionicae alteram longam potias quam priorem 
ictu percuterent ^)^ quo tandem indicio in senario colo iambico 
diiudicare audebis^ primaene dipodiae an secundae an denique tertiae 
ictus ceteris praevaluerit? Qua de causa equidem in eo acquiescere 
malo, ut duplici ista notatione plures dipodias in Tinum colum com- 
prehendeudas esse significem, fiues autem membrorum non tam arti- 
ficiosa ista distinctione ictuum quam vocis modulatioue et cursus 
retardatione definitos esse existimem. 

De tripodiis dipodiis immixtis. Gravissimos scrupnlos 
nobis metra ad uumeroram vices revocantibus tripodiae movent. 
Ut enim in simplicibus pedibus aeqais intervallis elevatio et depressio 
Tocis redeunt, sic in compositis quoque pedibus ratio atque natura 
rhythmi flagitare videtur, ut graviores quos inodo definivimus ictus 
paribus intervallis inter se disteut. Atque plane hoc fit in versibus, 
qui ex solis dipodiis constant, velut in versu Stesichoreo 



-:-V-'j._JLV>JL_ •. Ui — 



^ωρίω φωνάν έναρμό^αι ηεδίλω (Ο. ιιι 5). 

Xeque qui ex solis tripodiis constant versus, ut dochmiaci; quid- 
quam negotii facessunt. Idem autem quomodo fieri potest commixtis 
tripodiis et dipodiis^ siquidem primarii ictus in dipodiis sex^ in 
tripodiie novem temponim intervallo distant? Quod autem in 
rerum natura positum esse videtur^ id praecipiunt etiam rhythmici^ 
CTim dipodias ^υ^μούζ έν ϋόω λόγω^ tripodias φνΰ'μούς iv δίπλα- 
ΰίονι λόγω esse dicunt: 

At magnus in Pindari carminibos numerus eorum versuum est^ qui 
non ex solis dipodiis vel solis tripodiis constaut^ sed dipodiis tripo- 
dias admixtas habent. Quid igitur nos facere oportet? Couceda- 
musne Pindari versus a perfecta illa omnibusque uumeris absoluta 

1) Conf. librum meum de metrica arte § 90* et lapidem Trallianum 
mueicie liOtis inscnptuin apud Crusium Philol. 52, 161. 

PIS9ABV8 ed.Chri8t. d 



L PROLEGOMENA. 

specie rhythini ita recedere, ut aequabilitatom intervalli in simpli- 
cibus pedibus servent, in compositis non item, an rhythinicis arti- 
iiciis pausarum et longarum syllabarum longius productarum ita 
utamur, ut etiam eos yersus^ qui ex dipodiis et tripodiis consiare 
videntur, in dipodicam mensuram cogamus? £quidem neque tam 
timidus 8um, ut alteram rationem^ quippe quae et rerum natura 
et usu modemae musicae commendetur, spernendam fugiendamye 
existimem^ ueque tam pertinax, ut onmibus in cannmibus ea 
abuti audeam. Praesertim in longis et magis recitationi quam 
cantui factis odis^ qaalis est Pythica quarta ducentorum nonagiuta 
novem versuum, vereor ne derisui sit, qui tam crebro loDgas 
syllabas supra modum quotidiani sermonis usque ad ambitum 
quaternum morarum producere velit. Contra logaoedica cola, quae 
fidibus et tibiis nata erant et longas trium temporum facillime 
admittebant, iium naevis dipodicarum et tripodicarum percussio- 
num commixtarum commaculare liceat^ quam maxime equidem 
dubito. Itaque hic quoque siugula geuera carminum distinguere et 
quae aliis magis tnpodiae ferri posse yideantur mente uou prae- 
occupata examinare nobis visum est. 

Atque miims nos sollieitaiit tripodiae iu fine versuum positae, 
velut statim in primo carinine 0. i str. G 

£temm hoc loco tripodia pausa legitima post iinem yersus facile 
ita siippleri potest, ut adscitis inanibus temporibus tripodia in ambi- 
tum tetrapodiae adcrescat hoc modo 

1. \j — ^ 0\j \j — \j 1. <j — <j iw v^ I — 1. u ^ ^ l1_ λ . 

Neque ii)itialis tripodia^ si primo trocliaeo yel dactylo longa 
syllaba praeinissa est^ multum habet offeusiouis; quandoquidem^ si 
primam syllabam non yice anacrusis fungi^ sed trium tciuporum 
esse statuimus, ex tripodia fit tetrapodia, ut P. x ep. 3 

£odem autem pertiuent yersns ακέφαλοι , praesertim si yereiim aeatar 
lectum, iu cuius fine pausae locus non relictus est, sequuntur, ut 
P. VI 2 

yj ^ yj I O^ \j -\j ^ JL \j ^ Ό 

Λ ^ _ W -r.'^ \J _ 

Facillime vero tripodiae periectae (άχατάληχτοι), quae in duae 
longas syllabas excurraut; dipodieae mensiirae adcommodari possunt 
utraque longa in ambitum teruum temporum producia hoc modo 

ο 1 \j ^ Ό :-Kj ^ - v> lL L_ (I. VII str. 3) 

\j ^ \j ^ \j lL L_ O^ \j — {^L•, XI ep• Oj 



π. DE ARTE METRICA PINDARI. Ll 

Eodem autem modo etiam dactylicas tripodias plenas^ ni iie epitritis 
qmdem dactylicas tripodias admixtas ferri posse ducas, in ambitum 
quatuor pedam vel duarum dipodiarum extrahere poteris; ut 

lL w _ _ : v^ _ ov. lIj 1—1 J_ w _ (0. VIII 1) 

De catalecticis tripodiis. Coutra summas difficultates paraiit 
tnpodSae catalecticae mediae dipodiis immixtae et logaoedicae tro- 
chaicaeque, ut 0. i ep. 3. 8. ii ep. 3. iv 1. 7, ep. 5. ν 1. 3. xiv 7. 
8. y. P. II 2, ep. 1. 3. V ep. (3. vi 5. vii 7, ep. 1. χ 4, ep. G. N. iii 7, 
ep. 3. 4. VI 5. 6, ep. 1. I. vii 2, ep. 2. viii δ. 9. 10. fr. 52, 2. 57. 
«1, 1 et 4. 74. 107, 2 et 7 et 16. 109, 3 et 4. 110, 1, et dactylicae, 
ut 0. xiu 6, ep. 1. P. i 6. iii 6. iv ep. 7. ix 7. N. i 7. ep. 1. viii 
ep. 1. δ. 1. 1 6. iii ep. 6. vi ep. 7. Has difficultates una et cominuiii 
ratione solverc vereor ut umquam cuiquam contingat. Nam quae 
via simplicissima esse videtur, ut loiiga finali producta totam dipo• 
diam seu πόδα ε^άόημον explen statuamus, ideo uobis praeclusa 
esse videtur, quod cum in fine tripodiae non ubique verbum finiatur, 
pausas intericiendi copia nobis nou facta est, et quod rhythmici veteres 
longam sex temporum esse negant, nisi forte Pindarum iam famoso 
Eunpideo artifieio eCsuMooars usum esse et yersum 0. xiv 19 
hoc modo 

Φερόεφόνας sXvd'\ ^ΑαααχΌΐ^ πατρί χλντάν φέροιό^ άγγελίαν 

pronuntiandum et scandendum esse statuere audes. Qui autem hauc 
audaciam reiciunt neque Westphalium *) duas eiusdem vocabuli syl- 
labas pausa trium temporum identidem diyelleutem sequi audeiit, 
ant tripodias, praesertim dactylicas, dipodiis immixtas aequo animo 
ferre aut alia remedia indagare debent. Equidem hac in re spino- 
sissima certam sententiain ferre veritus, genera quaedam tripodia- 
ram, quae aut toUi aut excusari posse videaiitur, recensebo. 

Atque si in logaoedico versu duae longae sese excipiunt, yersum 
vulgo ita dividunt, ut priore longa prius colon fiiiiri, altera novum 
colon exordin statuant. Sed fieri etiam potest, ut ambae loiigae 
eiQsdem coli rhythjuique sint neque post priorem lougam, sed post 
alteram prius colou finiatur. Quod ut fieri posse confidamus, duo 
efficiant versus, P. u ep. 8 et P. viii 6, ita conformati, ut omnibus 
in strophis post alteram longam caesura incidat: 

\j L-l- _ \j ^\j v-' _ V-/ . — — ) ^ -^^ ^ ^ \j l!_ ^ Λ 

\J Σ \J —KJ U i _, Ό ': \J — KJ ^ Λ• 

Quo cum accedat/qaod etiam in sceriicis carminibus, ut in AristoplL• 



1; Α1%. Metrik p. 422 de Pind. O. i str. 2 cp. 1. 2. 



LII PROLEGOMENA. 

Έqμ. 559 sq. cola similiter conglutinata exstant, nescio an etiam 
eos versus, quorum ultimo cretico vel epitrito catalexis auteire vide- 
tur, ita percutere liceat, ut neglecta catalexi cretici vel epitriti 
prior pars ad colon antecedens retrahatur, ut 

Tum paene dimidia pars tripodiarum catalecticarum cum altera 
tripodia coniuncta est, ut 0. iv 7. xiv 7. P. π ep. 1. 3. vii ep. 1. 
P. X 4. XI 6. N. m ep. 3. 4. vi G. vii ep. 3. 4. I. viii 5. Has autem 
tripodias si comungere audebis^ ex duabus tripodiis uuus trimeter 
evadet, ut 

Deinde dactylica tripodia dipodiis immixta facilius ferri posse 
videtur quam logaoedica et trochaica^ quoniam tiipodica scansio 
versus dactylici hexametri inde ab antiquissimis teinporibus propria 
fiiity et apud scenicos poetas Graecos dactylicae tripodiae tetrapodiis 
logaoedicis^ cum utraque duodeuum temporum esset^ non ita raro 
admixtae sunt. 

Denique in omni hac quaestione de tripodiis iuxta dipodias 
ferendis multum differt^ stetne inter caneuduiu chorus an procedat 
paribusque passibus spatietur. Ut enim passus choreutarum inter 
canenduiu procedentium dipodicam percussiouem fcantum uou flagi- 
taiit^ ita in carmine a staute choro vel cantore cantato tripodias 
iuxta dipodias ferri posse et iam a Lesbicis poetis in notissima 
stropha^ quae ab Alcaeo nomen traxit^ admissas esse mihi quidem 
persuasum est. Neque me in versu 0. xiv 5 



J-V^ KJ _w \j I .• Kj ! • \^ v^ _ v^ _ 



duae tripodiae tantopere offeudunt^ ut neglecta omni concinnitate 
et sjmmetria yersum himc in modum 

percutere audeam. Nam hoc quoque fieri posse arbitror^ ut saltantes 
non iisdem atque gradientes legibus teneantur. Praesertim in mimica 
saltatione uon yideo cur tripodicas figuras dipodicis immiscere prorsus 
noii licuerit. Quibus de causis ut non facilis fui in tripodiis iuxta 
dipodias admittendis^ ita artificiosioribus remediis tripodias ex melicis 
et hyporchematicis carminibus summoyere veritus sum. Inprimis 
sicubi duae pluresve tripodiae sese excipiunt, a vehementioribus 
machinis abstinendum putavi neque iii schematis metricis eam quam 
supra significayi yiam duas tripodias in tres dipodias traDsformandi 
ingredi ausus suul Ut eniin in creticis et choriambicis ionicisque 
versibus umbra quaedam rhythmicae aequabilitatis ictu primario 
pedis compositi catalectici aequo interyallo redeunte effieitur 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. LIII 






» 



sic etiam si plures deinceps tripodiae sese excipiunt; totam periodum 
aequabilitate primam ictus tripodiarum ad rhythmicos uumeros revo- 
care poteris, ut dochmiacam periodum Aesch. Sept. 219 

_N-/ >^ JL V-/ _ _V> \J ^ \J ^ —\J \J 2. \J -. -\J U 2. \J - ^V^ »^ JL. vy _ 

μτρίοτ^ έμhv χατ al \ ώνα λίτΐοι 9'εών \ αδε ηανάγνρις | 
μηδ' έηίδοίμι τάνδ^ \ άότυδρομονμ^ναν, 

Maxime autem ne ferro igneque tripodiae impugnandas censerem^ 
Plautina ars metnca me commoyit. Is enim quamquam^ quae tum erat 
rhythmica consuetudo, yersus qui in dipodias vel metra dividi poseent, 
dimetros, tetrametros^ hexametros^ unice adamaret; tameu in creticis 
canticis iuxta tetrametros versibus ex duabus tripodiis catalecticis 
compoeitis uti uon prorsus aspematus est^ ut in Bacchid. 645: 

nunc amanti ero \ filio senis, 
quicum e(/o hiho, \ guiciitn edo et anw, 
regias copias \ aureasque obtuli, 

Yides me hac quoque in parte difficillima a circulatorum prae- 
stigiie longe abhorrere et quae sint viae variae difficultates remoyeudi 
candide aperire. Atque fore suspicor, qui me mihi nou satie con- 
Btare et adyersariis plus aequo latera dare reprehendant. At in 
rebos historicis et praesertim in sonorum namerorumque arte volu- 
bili ne rigidis modulis unius systematis omnia metiamur, sedulo 
cayendum est. Denique esse in quibus animi peudeam libere fateri; 
et Academicorum aesensum cohibentium et in utramque partem 
diepatantium potius quam Stoicorum pugnacium et obstinatorum 
partes eequi prudentis hominie esse duco. 

De stropMs et temporibus inaiiibns. 

De singulis yersibus dimetiendis postquam disputayimus^ restat ut 
de totie strophis diyidendis quaeramus. Atque cum ipsa rerum natura 
probari yideatur omnes yersus strophae in unum corpus cogendos esse, 
magis etiam Pindari ars nos commonet; ut ne yersus ipsos per 8e 
spectemne, sed inter se cohaerere illos atque quasi membra quaedam 
anius corporis esse statuamus. Quid? quod multi yersus in Piiidari 
carminibus occurrunt; qui non in se conclusi et perfecti sint^ sed 
cum yersibus proximis contimiitate numerorum ita cohaereant; ut 
rhythmus in fine praecedentis yersus inchoatus principio subsequentis 
Tersus compleatur^ qua de re supra iam p. XXIII commentati samus. 
Praeterea idem numerorum genus per totam stropliam ita regnare 
Bolet, ut dmnes yersus et yersiculi^ uumeros si spectas^ similes et 



LIV PROLEGOMENA. 

pares sint, aut sub iinem tantum rhythmus paululum partiiu acce- 
leretur, ut in stropha primi carmiuis 0. i factum videmus, partim 
retardetur, ut in dactylo-epitriticis strophis usu venire solet. Tertii 
vero canninis Olympici stropha ita composita est, ut omnes eius 
versus praeter unum ultimum coiitinuitate numerorum cohaereaut^ 
ultimus autem speciem epodi habeat, quo niuneri strophae, tamquam 
ea ex duabus partibiis ad instar epodicorum carniiniim constet, con- 
cludantur atque inilectantur. 

Quae cum ita se habcaut^ impense opcram dedi, ut omnes 
versus strophae ad aequalitatem rhythmi revocarem. Neque quod 
paucis in carminibus, velut 0. x et N. vi, nobis non contigit, ut 
difficultates omnes superaremus^ ideo etiam in aliis carminibus^ 
velut 0. II. P. V. vui. N. ii. iv, de numeris totius strophae conciiinaiidie 
nobis desperandum fuit. Inprimis autem in hac qiioqiie parte uostrae 
provinciae catalecticae tripodiae scrupulos animo iniecerunt. Sed 
cum iarn in versibus dividendis omnes tripodias machinis rhythmi- 
cis removere veriti sumus, magis etiam iii strophis versus ex tri- 
podiis coiistantes iuxta yersus ex dipodiie compositos ferendos esse 
duxiinus, velut 0. i ep. 1. 5. 6. ii ep. 2. P. ii ep. 2. 3. N. vii 
ep. 3. 4. I. viii δ. fr. 75. 

De pausis. Pausarum in yersuum colorumque discriptione ita 
ratiouem habuiraus^ ut pusillas quidem pausas iu confiniis omnium 
colonim intericieudas esse putaremiiS; iustis autem pausis iiisi in 
finibus versuiim locum non concederemus. Sed hic, ubi de tota 
stropha dimetienda agitur, de pausarum quoque intervallis me ac- 
curatius disputaturum esse merito exspectes. Namque si omnes 
versus eiusdem strophae ita cohaerere statuimus, ut uniim ex iis 
corpus efficiatur, pausis, quibus latera cantomin in longo carmine 
reeitaiido rcficiantur; locus adeignandus et certi fiues statueudi sunt. 
Neque testimoniis veterum musiconim plane destituti sumus. Namque 
et scholiasta Dionysii Thracis^) uumeros yersus verbis expressos 
modis lyrae succinentie supplendos esse disertim mouet et Anoiiy- 
mus de mus. 83*) quatuor notas tempornm iimnium usurpari tradit: 

xevbg βραχνζ Λ 

X€vog μάκρος Λ 

xsvbg μ. τρίόημοα Λ 

xavbg μ. τδχράόημος Λ 

1) Bckk. anecd. ρ. 761 : τινά ποιήματα oV» μόνον ίμμίτρως γ^γραπταί, άλλα 
ααϊ μ^τα μέλους' 9ώ ούό' ό ΰτίχος ιΐΒΐται iv rfl ατοιχήαει rtXeiog^ άλλα μέχρι 
του ά7η]χι]ύΛχτθ£ της λύρας ατίζίΐ τήν όρμτίν^ ώς οράς τα του Πινδάρου tfvyxf- 
ΐΛομμίνως έχφερόμενα. 

2) Weetphal, Die Fnigm. der griech. Khjthm. p. 69. 



π. DE ARTE METRICA PINDARI. LV 

Sed 81 quantum pausae inter singulos versus intercedat definire 
yeliS; rem admodum difficilem et lubricam esse intelleges. Ut enim 
iines pausae accurate deiiniri possunt^ si versum catalecticum yersus 
ab arsi incipiens subsequatur, velat 

1 vA. - ^w lLi ί_] Λ v^ _ _ (0. VI 2—3), 

ita 81 ver8um acatelectum versus ab arsi incipiens vel versum cata- 
lecticum ver8us ab anacrusi mcipiens sequatur, yelut 

'._'_ vy _ __ i. KAJ _ VA-/ L_J I I •. \.AJ _ W»^ I I I J 

1 ^ _ V.W Lj L_i lL ^ _ (0. VIII 3-4) 

»^ _ — i. VA-» _ \J^ l.J I I uL <J _ 

i_ ^ - _ L ^ _ ww lJj i_j (0. VIII 1—2), 

dabios haerebis, utrum nihil paueae an inteiTallum totius pedis 
an denique intervallum totius dipodiae intermittendum esse censeas. 
Neque ex sententiae conformatione interpunctioiiisve notis multum 
auxilii ad dubitationes istas profligandas petere poteris, quoniam in 
longis odi8, qualis est Pythica quarta triginta novem stropharum, 
modo inagnam interpunctionem, modo iiullam in fine piioris versus 
positam myenies. Unde equidem non mirabor, si quis poetam certis 
pausarum interyallis singuloe versus discriminasse omnino neget 
nostrumque conatum pau8arum signa intericiendi plane reiciat atque 
damnet. Yerum ne hac quidem in quaestione omnia carmina eisdeDi 
modulis metienda sunt. Multum enim interest, steteritne chorus 
inter canendum an processent aut saltaverit. lu priore enim genere 
carminum fieri potui88e largior, ut poeta pausas ipse non curmt 
atque curam pau8anim interyalla pollice vel pedis plausu signaudi 
chorodidascalo permiserit'), qua simiU libertate etiam nostrates 
melodi utuntur, cum pausam incommeneurabilem (Fermata) versi- 
bns intericiunt. At in canuinibus, quae ut chorus inter gradiendum 
caneret distinata eraut, poeta ipse metrorum conformatione prospi- 
cere debebat, ut certa interyalla {έμμετρους ανάπαυλας) inter 8iiiguIo8 
versus intermittenda 8ignificaret. Sed cum vel his in carminibii8 pau- 
saram magnitudinem definire admodum difficile esse videatur, prae- 
sertim cum poetae licuerit pro exigiiis istis pausis longa interludia 
musicis organis explenda intermittere, in 8ehematis singuli8 carmi- 
nibus praemi88is notas temporum inaiiium nullas adhibiiimu8. Sed his 
in Prolegomenis iam periculum facere placuit nonnullorum carminum 
diagrammata eyllabarum et pausanim intervallis defiuita proponere.^) 

1) Conf. Aristot. probl. 19, 22. 

2) Panearam fines in fine 8trophai*um et epodorum corto deiiniri iion posse 
et a me pro arbitrio positos esse liberc fateor. 



LVl 



PROLEGOMENA. 



0. II. 

Strophae. 



Λ 

Λ 

Λ 
Λ 

Λ 
Λ 



vjjLvy— j-w— — Λ 

_ i w i 2. Kj \ΛJ ^ ^ kxj lLi 

— JL \J \AJ JL V> — νΛ/ «^ _ JL• \J 

\J — Ji. \J VA^ Jk U ^O ^ \J ^ 

vJ Ji. _ U i _ 

_ Α W _ UV-' U _ VJ ^ W _V \J J. J\ 



Α U _ 



w u y 



0. V. 

Strophae. 



\.^u —^ \j j. ^ I j. u 






_ \j 



_ u 



j. '^ _ 
JL w _ 

Epodi. 

w _ 






- Λ 
_ Λ 

_ Λ 



^ u 



j. w _ vy 



L- - Λ 



0. vm. 

Strophae. 



• 






VA^ Lli LJ 



^ ι_ι Λ 



- Λ 

ι_ι 

^ ^ - Λ 



J. VA-» - VA^ ι ι _ 



Λ 






- Λ 



LJ 
LJ 



- Λ 

LJ 



Epodi. 
Λ 



Λ 



wv-' I I 

^Λ/ lIj 

uv> LJ 

v^ lLi 
\j^ lLi 
\^j lLi 

_ L•- y - Λ 

ρ. VI. 

vy i w I \j^ <j _\^ w i u _ 

Λ w _ w J.V/ V-/ _ Λ 

/\ \AJ I J. W _ >^ JL\-'^ VJ I 

y^ — »-/ yj ^ \j I JL w _ 

^ \jyj ^ J.J \J _ v^ lL 

Λ ^ - <^ j. ^ /\ 

- ^ KJ ~.SJ V Α ~ Λ 

%./ I _ ^ i ο _ V«/ Α 



- Λ 



- Λ 






_ Λ 



II. DE ARTE METKICA PINDARI. 



LVIl 



P. vni. 

Strophae. 

0-/ KJ _U V-/ i VJ _ Λ 

j. \j —\J \J νΛ> vy _ Λ 

w j. V I ivy \j ^ \j ju ^ 

JLSJ U _ _ Ο _ Vy i\^ u 

v-» j. u _u u — G j. u 






Λ 
Λ 



Epodi. 



w j. w _w \j ju yj I i w — v> 

ΰ i w _w w L_ _ Ό J.SJ \J \ 

f^ — ΰ ±\j w _ w I — _ Ό 

_ J.W w I iw w _ w JL. w _ Λ 

ο _ _W W ,i V> I J. W —W Kj 

m 

— \J J. \J _W U i W — w 



•— Λ 
y Λ 



i «J _ 



_ Λ 



Λ 
Λ 



Ρ. XII. 



VJW 
VA-/ 

ww 



ww ' — I 

ww lLi L-J 
ww lLi 

uw lLi 

_ I \J 



l_ 






_ uw 



Λ 
Λ 

Λ 



Λ 

Α 



- Λ 



Ν. Π. 



. -.\J KJ ^ <u 

_W \J JL• \J -. 

i Ό -.\j w i w - 

XW U _ ΰ JS.W w _ 



- Λ 



^ Λ Λ 



- Λ 



_ \j 



_ v> J.W w _ u L_ _ w -1.W w l L_ /\ 



N. IX. 



m 

W — _ 

W — — 



- Λ 

LJ 



l I j. ww _ ww 1 I 

W — — i \JU — Ν-Λ-» 
vr__Llw_-.X/\ 



v> . — 

^ - Λ 



-Λ 



ι w ι w 



Ab his quae modo delineayimas schematis paulo differunt schemata 
singalis carminibus praeposita; illa enim neque inamum temporum 
noias exhibent ueque magnitudinem longarum notis^ sed interyallis 
distinctam habent. In principiis yero yersuum uotandis discriiniiia 
ίκ^έόεως et εΐό^έόεωξ^ quae iam a yeteribus metricis et librariis 
usurpata esse Heliodori scholia Aristophanea docent; ita in nostrum 



LVllI PROLEGOMENA. 

usum convertimus, ut si qui versus capite suo privatus (ακέφαλος) 
esse videbatur, eum a linea paulum removeremus, coutra versuum 
ab anacnisi incipientium notam anacrasis extra lineam coUocaremus. 
lu fine autem colorum et vereuum sicubi poeta ancipitem syllabam 
admisit^ in ipsa linea iustam yim syllabae indicayimus, eupra lineam 
eam^ quae in istius locum succedere poseet, adnotayimus. Aliam 
igitur rhythmicam vim versus 



aliam yersus 



L.U U 



esse voluimus. lidem tamen finali longae vim trium quatuorve tem- 
ponim non adsiguayiinus^ quandoqmdem incertum est^ quid temporis 
productione syllabae, quid pausa finali versus expletum sit. De peri- 
copis auteni; quae pluribus versibus arctius inter se cohaerentibus 
et quasi unum corpus efficientibue fiunt^ in commentariolis metricis 
singalis odis praemissis quam in his Prolegomenis disputare satius 
duximus. Responsionis vero circulos, quibus Westphalius et Henricus 
Scliniidtius in suis libris metricis usi sunt^ ad}iibuimu8 nullos^ uon 
quasi Pindarum nihil conciimitati et analogiae studuiese pataremus, 
sed quod subtilissimis et incertissimis his ratiouibus recentiores 
metricos male abusos esse cognoyimus. Nam ne me prorsus in hac 
re caecutire putes, affero exemplum Aristonoi paeanis nuper Delp}iis 
reperti, qui cum ad conciimitatis regulas accuratissime compositus 
sit^ ne me quidem poetae consilium fugit. Unaquaeque enim stropha 
huius carminis constat ex duabus pencopiS; pericopa quaeque cx 
duobus versibus, versus quisque ex duobus colis, colon quodque 
ex duabus baeibus^ basis quaeque ex duobus pedibus simplicibus 
hoc modo: 

D _u \j Μ ^ y 



I 

\j _w ^ i V-/ Ο 



ο —yj \J j. \J I 

Ό ^\j \j ^ <j I 

Ό ^ \j _w w I 

^ ΰ - Ο iw w I I J. Ό —yj \j L_ VJj 

"Evd'' &nh τριπόδων «θ-βο κη}τωι/, χλωρόκομον δάφναν 
6£ίων, μαντοόνναν έποί\χν€ΐς^ ίήίε Παιάν^ 
φριχώεντος i^ άδντον | μελλόντων Ο'έμιν εύόεβη 
χρηόμοΐς ενφδ'όγγον τ ε λύρας \ αύδαΐς^ ω ί> Παιάν. 

Sed ab hac tersa arte et conciima simplicitate ingeniosa numero- 
sitas Dircaei poetae longissime abest. 

Ad extremum variorum generum metricae compositionis et 
metricarum notarum in hac editione usurpatarum indiculos ad- 
dere iuvat. 



II. DE ARTE METRICA PINDARI. LIX 

Oenera carminiini metrica. 

Dactylo-epitritica carmina ex epitriticis et dactylicis colis 
composita; sunt ea idonea fabulis narrandis et proxime acceduut ad 
constantiam et simplicitatem epicaram rhapsodiarum; unde metrum 
quoque dactylicum mutuata sunt. Sedatus et gravis eorum tractus 
(περιπλέω φυδ'μοί) Doncorum modorum dignitati atque austeritati 
maxime accommodatus est (0. iii 5); una oda N. viii^ cum a seventate 
epitritorum paulum recedat^ Lydiis modis cantata essc perhibetur 
(N. viii 15). Huius generis pleraeque simt odae Kndaricae, velut 0. iii. 

VI. VII. VIII. XI. XII. P. I. III. IV. IX. XII. N. I. V. VIII. IX. X. XI. I. I. II. 

III. IV. V. VI, et fragmeuta hynmorum et prosodiorum et threnorum, 
et, quod ab Attica consuetudine abhorret, etiam scoliorum pleraque. 
Hoc autem indc explicandum esse videtur, quod Pindan scolia inter 
sacras epiilas (v.* fr. 122 et Ath. xiii 573 e), Atheniensium inter 
profana convivia cantabantur. Inde etiam fragmenta 150. 158. 165. 
166. 167. 16H. 171. 172. 178. 180. 181. 182. 187. 188. 191. 193. 
194. 198. 199. 201. 205. 207. 209. 216. 218. 220. 221. 227. 238 ex 
carminibus illorum generum excerpta esse duco. 

Logaoedica carmina sedata, quorum propna sunt cola ex 
trochaeis et cyclicis dactylis mixta, ut quae ilexamiiiibus cantus, unde 
nomen illa carmina traxeniut, facile accommodari possint. Pleraque 
leniter et modulate decurrunt neque pedes irrationales (_ 6) Herman- 
manamye basim respuunt, unde puerorum choris (παίδων χοροΐς) 
qnam virorum (ανδρών χοροϊς) aptiora sunt (coiif. 0. xiv. P. vi) et 
decorem Lydionim modorum maxime recipiuiit (cf. 0. xiv 17. N. iv45). 
Dorica autem comissatio in logaoedico carmine P. viii 20 commcmo- 
rata num musicos numeros spectet, vehementer equidem dubito. 
Praecipua forma logaoedici rhythini Glyconea est iieque tameu ea 
in Pindari odis eadem frequentia esir .atque in canticis poetarum 
scenicorum. Insignia exempla huius generis carminum siint 0. ix. 
XIV. P. VI. vm. N. ii. iv. I. vii, parthemonim fragmenta 95. 101. 

Paeonica carmina et logaoedica concitata aut ex solis 
paeonicis creticisque pedibus constant, ut 0. n. fr. 108, aut ex paeonicis 
pedibus cutn logaoedicis colis mixtis, ut 0. X. P. v. fr. 75, aut ex paeoui- 
cis choriacis dochmiacis logaoedicis colis libere confusis, ut 0. i. P. ii. 
X. N. VI. I. VIII. Ex fragmentis huc pertinent pleraque paeanum, dithy- 
ramborum, hyporchematum, unde etiam fr. 141. 142. 143. 154. 156. 
169. 177. 192. 203. 208. 224. 235 ox talibus odis sumpta esse col- 
ligo. Yersus huius generis canuinum anacruses et mouosyllabas et 
iambicas amant neque a frequentibus collisionibus ictiium abhorreiit: 
iidem cum maxime concitatis numeris (ότρογγύλοις ρν^μοΐζι decur- 



LX PROLECiOMENA. 

rant, syllabas aucipites iii patema iura iion recipiunt. Eqiiestribus 
victoriis celebraudis idonea dicuntur 0. i 104, iinde ueiscio an noii- 
nihil coloris ex Phrygii tibiciiiis Olympi curuli nomo (άρματείω 
νόμω^ ν. Plut. de mus. 9) et ex vetustis modis pyrrichiacis μέλους 
Καότορείον (ν. Ρ. ιι 69) traxerint. Aeolicos modos, quorum alacritas 
cum impetu horum carmiuum maxime conspirat, disertim poeta 
commemorat 0. i 105. P. u G9. 

Moiiostrophica carmiiia suut dactylo-epitritica P. xii. N. ix, 
logaoedica 0. xiv. P. vi. N. ii. iv. I. viii, unde apparet hauc formam 
neque ex discrimine Doricorum et Aeolicorum modorum ncque, cum 
omiiia choro caiitanda destiiiata siut, ex imitatioue Lesbionim 
poetarum explicandam esso. Sed commime omnium harum odarum 
monostrophicarum hoc est, quod pompae et choro gradienti factae 
suiit. Praeterea monostroplucum est όκόλων fr. Ϊ22. 

Triadica carmina ex stropha antistropha epodo coustant; hanc 
formam cum saltatione cbori cohaerere et a vicibus motuum choreuta- 
rum modo dextrorsum modo sinistrorsum deflectentium, modo ante aram 
consistentium originem cepisse testimonio Atilii grammatici p. 295 K. 
constat et ipsa etymologia vocabulorum ότροφηζ αντίστροφης έπωδον 
coiifirmatur. PiiidaH carmina hyporchematica et paeoiiica triadicam 
compositionem prae se ferunt omnia, ueque tamen ea finibus Ηοηιιη 
geuerum carminum ita circumscripta est, ut uon in aliis quoque 
carminibus inyeniatur et stasimis et embateriis nec iiou iis, quae 
ut P. IV magis rhapsodicae rocitationi quam chorico cantui facta 
esse videntur. 

Legibus soluta carmina (&ηολελνμένα μέλη) sunt, quae 
vicibus strophanim revolventium carent. Talia carmina inter cpinicia 
Pindari nulla exstant, sed eius formae faisse videutur dithyrambi et 
hyporchemata, quorum fragmenta 75 et 107 uobis servata sunt, 
quamquain Aristoteles probl. 19, 15 ne veteres dithyrambos quidem 
antistrophis caruisse memoriae prodidit. 

Notae metricae. 
\j syllaba brevia. 

_ syllaba louga duorum temporum. 
G «yllaba anceps pro brevi posita. 
\ri syllaba auceps pro longa posita. 
L_ syllaba longa trium tempurum. 
LJ syllaba longa quatuor temporum. 
ij syllaba longa qiiinque temponiu]. 
dactylus iustus quatuor temporum. 



_ \j'>j 



ΙΙΓ. DE LITDIS ET EPINICIIS. LXI 

_u v^ dactylus cyclicus trium temporum. 
' caesura in omnibus strophis servata. 
I finis coli in codieibus scholiisque metricis. 

ictus primi cuiusque pedis coli 
^ ictus primi pedis alterius dipodiae coli tetrapodici. 
Λ λεΐμμα sive pausa unius temporis. 
Α pausa duorum iemporum. 
Λ pausa trium temporum. 
Λ pausa quatuor temporum. 

Longi fuimus in metrica arte Pindari exponenda, fortasse longiores 
quam ii exspectabunt^ qui deperditis notis musicis oleum perdere 
qui in his quaestionibiis desudent arbitrantur. Sed quamquam et 
ipsi facile largimur, rei gravissimae, quam accuratius nosse in votis 
est maximis sed iiianibus, modulationi dico carminuiD et viva« voci, 
metricis legibus vel subtilissime exploratis parum lucis aflFimdi, tamen 
rhythmicam compositionem ex metrica forina erui posse cum persuasum 
habeamuS; philologis^ ut huuc saltem finem assequantur^ omnes vires 
intendeiidas esse censemus. Pindari autem canuina plus qiiam chorica 
cantica poetarum scenicorum ad caliginem difBciliuin harum quae- 
stionum discutiendam valere in confessis est. Nam quod in scenicis 
poetis^ quorum carmina pleraque ex binis vel etiam singulis strophis 
constant, saepe ambiguum est, quo loco periodorum et membrorum 
fines statuendi sint, hoc in Pindaro, cuius carmina magno stropha- 
rum numero florent, fere ubique clara in luce positum est. Niliil igitur 
desperandum esse duximus, et si peritiores et doctiores philologos ut ne 
hanc partem nostrae disciplinae tamquam desperatam derelinquant 
commoverimus, satis fructus laborum tulisse nobis videbimur. 



m. 

DE LUDIS ET EPINICIIS. 

Έπίνικοί νμνοί siye inLVtxta μίλη nomen ab eo traxenmt^ quod 
post victoriam reportatam in laadem victoris scripta sunt. Cum 
aatem epinicia etiam post victorias de hostibus armis reportatas 
instituta faerint; hic epinicia sacra et carmina ea sola intellegO; 
qaae ad ludicras victorias in ludis publicis partas pertinent. £pinicio- 
rum igitur Pindari interpretationi ut viam patefaciamus, de ludis, qui- 
bus Graeci inter se certabant, et de praemiis, quibus victores in 
ludis istis ornabantur, nobis disserendum est. Quamquam enim 
homines priusquam in ludis publicis certarent^ arte utique institui 



LXII PROLEGOMENA. 

et exerceri debebant, tamen de institutione puerorum, palaestra, 
magistris Iudorum; ceteris partibus artis gymDasticae Graecorum 
disputare nimis longum et ab angustiis horum Prolegomenonim 
alienum esse duximus. Qua de causa solis de ludis agonisticis et 
sollemnibus, quae cum ludicris victoriis coiiiuncta fuerunt, hoc loco 
agere nobis yisum est. Qain adeo ue hanc quidem materiem plene 
exhaurire in animo est^ sed in iis adumbrandis acquiescemuS; quae ad 
ludos Pindari aetate institutos et epinicia a Pindaro facta pertinere 
videantur. Plura qui de palaestris et ludis Graecorum discere velit, 
adeat cum libros locupletissimos lo. Henrici Krause, Olympia, Wien 
1838, Die Gymnastik und Agonistik der Hellenen, Leipz. 1841, Die 
Pythien, Nemeen und L•thmien, Leipz. 1841, tum Corsinii disserta- 
tiones agonisticas 1747, tertium volumen operis Grasbergeri, Er- 
ziehuug und Unterricht im klassischen Altertum, Wiirzb. 188 1, loannem 
Holwerda, Olympische Studien, Arch. Zeit, 1880, p. 169 88. 1881, 
p. 205 88., Adolfum Boetticher, Olympia, das Fest und seine Statte, 
Berl. 1883, Aemilium Reisch, De musici8 Graecorum certaminibus, 
Vindob. 1885. Nos cuin arctioribii8 limitibus nostram proyinciam 
circumscripsi8semus, a Pindari carminibus ip8is et veteribus com- 
meutarii8 eoruin profecti suiuu8. Namque iam Alexaudrini gram- 
matici, cum carmina c]as8ica illustrandi studio potissimum duce- 
rentur et 8ummorum poetarum interpretationem saepe ab accurata 
notiiia ludorum certamiaumque pendere cognovi8sent, inde a Calli- 
macho, qui primu8 ηερί αγώνων 8crip8it, multi partim in libri8 de 
topographia historiaque 8iDgulorum populorum et urbium, partim 
in libris, qii08 data opera de certaiDiuibu8 ludicri8 con8crip8eruiit, 
quaestione8 de origine ludonim, victoribu8, praemii8, 8iinilibu8 rebu8 
tractaverunt. Horum scriptorum ex numero in 8cholus Pindari 
commemorantur Ari8totele8 de Pythioiiici8 (schol. 0. u 87), Cleoplianes 
tcsqI αγώνων (schol. 0. ix 143), l8ter ΛερΙ Ήλιου αγώνων (Ο. vii 146), 
Polemo (schol. Ν. iv 32; cf. N. ν 89). Inprimis Polemonis accura- 
tiseimis libris de tituli8 et catalogis multa 8choliastae debere yideutur. 

De origine ludornm. 

lam antiqui8simi8 temporibus apud Graeco8 certamiiium ludo- 
rumque studia floruis8e Homems testis e8t, qui L. xxin 257 — 897 
heroum ludos in agro Troiano, Od. vni 100 — 265 Phaeacum certa- 
mina in foro in8ulae amplis8ime et lepidis8ime exposuit. Atque 
Phaeacum quidem ludi, cum a rege Alcinoo, ut Ulixes ho8pe8 quid 
Phaeaces cursu pugilatu saltu lucta yalerent cognosceret, instituti 
essent, a cotidiani8 exercitatiouibus uon multum di8crepabaiit neque 



ΠΙ. DE LUDIS ET EPINICIIS. LXni 

praemiie omabantur*, contra Iliadis ludi splendidissimi crant^ ab 
Achille in honorem mortui amici Patroclis acl fuuus eius illustrandum 
instituti. Ut enim uostra memoria milites a sepultura ducis redeuuies 
bilares modos buccinis fistulisque canunt, sic etiam Graeci, ubi 
tristes et maesti corpus ducis yel amici defuncti in rogo coucrema- 
verant; ludos instituebant ad animos recreandos atque post luctum 
exhilarandos. Atque hanc potissimam causam ludos instituendi 
heroicis temporibus fuisse^ exempla satis multa documeuto sunt. 
Sic Nestor H. xxui 630 ss. in funere Amaryncei a filiis eius ludos 
factos esse narrat, Hesiodus opp. 654 ss. in ludis funebribus a filiis 
Amphidamantis mortui Chalcide institutis tripodem praemium hynmi 
se consecutum refert^ certamina in fuuere Peliae {&d'ka inl Πελία) 
et Stesichorus cecinit et in cista Cypseli exsculpta Pausanias ν 17, 9 
Tidit; funebres ludos in bouorem Tboantis regis mortui Lemni factos 
auctor veteris carminis Argonautici ^), in bonorem Archemori pueri 
a gerpente exstincti prope Nemeam institutos auctor Thebaidis^) 
narrayerunt. Alia de aliis ludis funebnbus et heroicis et historicis 
temporibus institutis referunt Homerus II. xxii 164. Pausanias ν 17, 9. 
Herodotus vi 38. Tbucydides ν 11. Isocr. 9, 1. Vergilius Aen. ν 6488. 
Hyginus fab. 273. Quiu etiam ad barbaros hic mos perlatus est. 
Odrysas quidem ad tumulos mortuorum equis decucuirisse XeDophon 
HelL III 2, 5 tradit, et a Romani8 non solum munera gladiatorum et 
pugilum in bonorem mortuorum saepe facta eunt, sed etiam fabula 
Terentii, cui nomen Adelphoe est, in ludis funebribus Aemilii Pauli 
primum acta est. 

Aliam opportanitatem ludos faciendi faustus eyentus belli ob- 
tulit. Namque et bominum animi libenter post atroces belli casus [ 
laboresque reficiebantur, et spolia de hostibu8 capta copiam praemia 
yictonbu8 tnbuendi faciebant. Verum recentius hoc genus ludorum 
ftiiese crediderim•, in Homeri quidem Hesiodique carmiiiibus nullum 
ezemplum talium ludorum exstat. Sed Pythios ludos ab Amphictyo- 
nibus primuin Crisa urbe capta ex manubiis bostibus detractis factos 
es8e 8choL Pind. p. 297, Strabo EX 421, Pausanias viii 18 memoriae 
prodiderunt. Ad eorum vero exemplum Pindarus 0. x 55 ss. etiam 
Olympicos ludos primum ab Hercule post deyictum Augeam ex 8polii8 
belli factos e88e finxit. Receutioribu8 quoque temporibus Graeci, 
qui una cum Cyro expeditionem conira Persanim regem Artaxerxem 
8a8ceperant, ubi ingentibus periculis feliciter superatis ad mare 



1) V. Pind. 0. nr 21. 

2) Y. Pind. N. χ 28 et schol. Pind. Nem. p. 4248., Paus. u 15, 2. 



LXIV PROLEGOMENA. 

Pontium venerunt, ludos gymnicos, ut diis salutis gratiam referreut, 
instituerunt. ^) 

Qui hucusque a me recensiti simt ludi apud Romanos conceptiyi 
audiebant^), quod plerique eorum ab hominibus, cum rebus adversis 
oppressi a dis auxiKum peterent, conceptis verbis voti erant. Ex 
his nati sunt aimales et stati sollemnesque (περιοδικοί), Crescente 
enim certaminum studio et hommuiD aemulatioue ludos^ quos semel 
voyerant^ aut uno quoque anno aut pluHbus interiectis annis iterare 
coeperunt. Insigne huius transitus exemplum Pythii ludi praebent, 
qui cum primum in bello Crisaeo urbe hostiuin expugnata voti et 
acti essent; postea ad exemplar Olympicorum sollenmes facti et 
quinto quoque anno iterati sunt. Paulatim etiam cum conceptivi 
ludi non praecesserant^ ludos statos instituere coeperunt. Namque 
sacerdotes et ciyitatium rectores, cum homines ferianies maxime 
ludis delectari et ferianim splendorem hominibus undique ad ludos 
aut spectandos aut obeundos coufluentibus magnopere augeri yidiesent, 
sacris deorum et maxime heroum ludos addideruut, ut et dii pie 
sancteque colerentur et homines epulis publicis certamiuumque omni 
genere delectarentur. Atque quod heroum potissimum cum sacris 
ludos coniunxenmt, inde factum est, quod dei non moriuntur ueque 
sepulcra eorum exstant^ ludos autem, cum antiquissimos et sanctis- 
simos funebres foisse sibi persuasissent^ prope tumulos et sepul- 
cralia monumenta agere solebant. Inprimis vero sexto saeculo a. Chr. 
tyranni Clisthenes Sicyonius et Periander Corinthius et Pisistratus 
Athenieueis ladorum hoc studium fovisse et sacrorum certaminuinque 
splendore ciyium animos sibi devinxisse yideutur.^) In adomando 
autem hoc novo genere ludorum vestigia veterum legebant. Namque 
quod primis diebus sacra diis faciebant et finitis demum sacris 
animos hominum ludis exhilarabant, hoc ex institutis yeterum et 
conceptivonim ludorum traxerunt. Nimirum in his quoque pietate 
hominuiu et antiquo usu sancitum erat^ ut priusquam ad ludorum 
Iiilaritatein descenderent^ antea deos et manes mortuorum hostiis 
aliisque sacrificiis placarent. Olympicarum quidem feriarum quinque 
dies quomodo inter sacra ad aras deorum facienda et varia genera 
certaminuin distributi fuerint quamquam nou onmi ex parte explo- 
ratum est^ hoc tameu constat, sacra ludorum cum ludorum certa- 



1) y. Xenoph. anab. iy 8, 25; cf. Arrian. anab. vii 14, 1. De Soteriis Delphis 
post Gallos yictos et de ludis Actiacis post yictoriam apud Actiom inetitutie 
omnia nota. 

2) Vaxro d. linjf. lat. vi 26. 

8) Y. Buiy in editione Pindari Nemeorum, London 1890, append. D p. 248 ss. : 
Origin of the great games. 



ΙΙΤ. DE LVDIS ET EPINICIIS. LXV 

miDibus coniuncta fuisse, id quod Pindarus ipse praedicat 0. ν Γ): 
βωμού'^: ?ξ διδύμους εγεραρεν εορταΐς ^εών μεγίόταις ύπο fiovd^votaig 
άέΟ'λων τε πεμπαμέροις άμιλλαις,^) Ad sacra autem et religioiiem 
ludonim Olympicorum hoc quoque pertinet, quod qui certainina obi- 
haut; priusquam in areiiam desceiiderent, deonim auxilium victimis 
mactatis implorabant-), et vates {μάντεις) extis victimarum inspectis 
exitum certaminum augurabantur. RomaiioruiD vero de ludis sae- 
cularibus a. 737 u. c. = 17 a. Chr. faciendis plaue et disertim in 
commentariis nuper repertis praeceptum est, ut primis tribus diebus 
noctibusque lovi Iiinoni Telluri ApoUiiii llithyis aliis diis sacriiicia 
fierent atque carmeii sacrum a pueris virginibusqiie in ΗοηοΓοιιι 
Latoidarum lovisque caneretur, et tuiu deiimin metae ponerentiir, et 
septem diebus, quos sacris tribus diebus athlothetao adiecissent, 
ludi hoiiorarii' agereiitur. 

l)e variis ludis statis. 

Ex ludis statis Olympici, qui a. 77() a. Chr. eonditi suut, non 
solum sanctissimi, sed otiam antiquissimi omniuui fuisse videntur. 
Quamquam eniiu Pausaiiias \ 2, l ita loquitur^ tamquam Isihmia 
iam acta fuerint antequani Olympicos liulos Hercules institueret, 
tamen longe post Olympicos Isthmici instaurati et legitiuio ordiiie 
agi coepti sunt. Eusebiu» enim 01. 40, 4^) = 580 a. Chr. Isthmia 
primum acta esse refert post Melicertem, cuius in honorom mythicos 
Isthmicos ludos funebres factos esse fabulabaiitur, et post institu- 
tiouem Pythiorum. Atque bene chronographus Isthmicos post ^^ 
Pythios institutos esse dicit, quandoquidem hi, cum 01. 47, 2 
Cinrha urbe capta primuin concepti essent, 01. 49, ο suUemnes "Λ 
facti sunt. Non longe ab his origo Nemeaeoruin ludorum distat, 
quos cum Eusebii versio Armenica 01. 51, 4, Hieronymus interpres 
01. 52, 1 conditos esse perhibeaut, priorem notationem unam am- 
plexi sumus, quoniam paribus, iion imparibus aimis Olympiadum 
Xemea acta esse aflFatim constat. Tres igitur ludi sacri, quorum 
dignitas post Olympicos maxima erat, eodem fere tempore, Clisthenis 
et Periandri, ut videtur, consilio et auctoritate couditi suiit. Reliqui 
ludi quo anno quique primum acti sint, testes desuiit neque ad 
Pindari carmina interpretanda multum ea uosse refert. Plerique 
auteiii sexto saeculo a. Chr. instituti vel, ut accuratius loijuar, antiquis 

1) cf. N. IX 11. X 23. (). VII 80. 

2) Pau8. V 9, 3. 

3) 01. 49, 4 exhibet Hieronymi versio, 01. 50, 1 niinus aciurate vorsjio 
Armenica. 

PiKDABUS ed. Chriit. 6 



LXVI PROLEGOMENA. 

feriis deorum heroumque adiecti esse videntur. Atque primum 
Doricae civitates; ut quae gymnicis exercitationibus maxime stude- 
rent et feriis deorum splendide exomandis summam operam navarent^ 
novos ludos instituere coeperunt; postea autem etiam lonicae civi- 
tates cum aliae tum Atheniensis Doribus in feriis deorum augeudis 
et amplificandis cedere noluerunt. 

Έχ variis discriminibus ludorum^ quae partim inde ab initio 
fuerunt, partiin temponim decursu orta sunt, duo hoc loco adum- 
brare yisum est, tertium infra examinabimus. Primum ad tempus 
pertinet, quod inter singulos ludos intericiebatur. Alii enim ludi 
erant annui, ut lolaii, alii trieterici^), ut Isthmici et Nemeaei, alii 
penteterici^), ut Olympici et Pythii. Ordinem autem trietericum cum 
vetasta temporum ordiuatione et mense iniercalari tertio quoque anno 
olim duodecim mensibus lunaribus anni adiecto cohaerere iam veteres 
chronographi, Geminus 6 et Censorinus 18, merito statuerunt.*) 
Idonea vero maxime ad ludos gymnicos faciendos videbantur tem- 
pora aut mediae aestatis, mcnsium lulii et Augusti, qua tempestate 
Olympia et Pythia acta esse constat, aut medii veris, mensis 
Aprilis. Atque si tempestatem anni ipsam spectas, veris aer vege- 
tus calore aestatis aptior procul dubio erat; si nihilo minue Olympiae 
et Delphorum et Nemeae sacerdotes caelum aestivum praeferebant, 
partim hoc ex astronomicis rationibus annique Graeci initio, partim 
ex tempore messis, qua perfecta diis operabantur, explicandum esse 
videtur. Praeterea et rationi et usui consentaneum esse videtur, ut 
ludos eosdem eodem quoque semper tempore aimi factos esse cre- 
damus. Ab hoc autern ordine Isthinicos et Nemeaeos ludos re- 
cessisse oKin putabant Scaligeri et Corsinii auctoritatem secuti, qui 
hos ludos altemis vicibus hicme et aestate actos esse statuenint. 
At nostra memoria haec distinctio hibernoriun et aestivorum Isthmi- 
orum et Nemeorum acumine Gcorgii Ungeri explosa est, qui accu- 
ratissima disqmsitione Nemeaea semper mense Iunio, Isthmia semper 
mense Aprili acta esse evicit. Idem turbas istas, quae ad distin- 
guendos hibernos et aestivos ludos ducebant, ex eo, quod imperator 



1) Nach unserer Ziihlai-t bekanntlich ^alle zwei oder alle vier Jahre 
wiederkehrende Feate'. 

2) Censormus 1.1. tetraeterida quoque sive orbem quatuor annorum ad menses 
intercalandoa pertinuisse opinatur: posiea cogfiito errore (trieteridis) hoc tenipiis 
duplicarunt et tetraeteridu fecerunt . . . quare agon et in Elide lovi Olympio et 
Bomac Capitolino quinto quoque anno redeunte celehratin. Sed hoc secus esse 
et pentaeterida feriarum ex eo, quod duplex inteiTallum inter siogulos ludos 
intercedere voluerint, ortam esse viri harum rerum periti docent; τ. Unger, 
Zeitrechnung der Griechen u. R<)mer, in Handb. d. klass. Alt. i^ 732. 



III. DE LUDIS ET EPIXICIIS. LXVII 

Hadrianus teste Pausania li 15, 3. vi IG, 4*) in locum veterum 
Nemeomm aestivorum nova Nemea hiberua Argis agenda instituit, 
ortas esse (Ιοουϋ.^") 

Alterum discrimen ludorum pertinet ad praemium, quod si ex 
re aliqua pretiosa constabat, αγώνα χρηματίτην^ sin ex vili corona, 
αγώνα ότεφανίτην appellabant.') Atque antiquis quidem temporibus 
moris erat omniiun certaminum victoiibus praemium aliquod pretio- 
sniii; ut tnpodem cratera gladium equum taleutum argenti aurive, 
condonarCy cuius liberalitatis partim manubiae ab hostibus detractaC; 
partim lauta supellex hereditate accepta copiam faciebant. Mox 
cum ludi neque spoliis captis neque Iiereditatibus acceptis fierent 
et instaurantes ludos veteres copia liberalitatis deficeret, victores 
sola corona ex foliis nexa ornare coeperunt. 8ed quod primum 
inopia institutum erat, id sensim in laudem et gloriam vertit. Nam 
cum Graeci, ut Horatius praedicavit, praeter laudcrn imllius avari 
essent, victoria simplici corona oriiata multo pluris quain praemium 
vel pretiosissimum aestimari coepta est. Inde clarissimi ludi Olym- 
pici Pythii Istlimici Nemeaei coronarii facti sunt^), palmaque nobilis, 
quae coronae Romanis temponbus addebatur, victores ad terrarum 
dominos deos eyehere ferebatur ''). Quod autem aliis de arboribus 
aliis in ludis coronae nectebant, id qua de causa factum sit, difficile 
est ad explicandum. Delphis quidem cur laurea corona victonim 
tempora cingerentur, in propatulo est ex eo repetere, quod laurus 
longe ante mstitutionem Pythiorum ludorum ApoUinis sacra fuit. 
Etenim iam Hesiodi temporibus qui Apollinis arteni miisicam ex- 
ercebant, eos lauri ramum manibus tenere solitos esse iiarrat 
Hesiodus theog. 30. Sed Olympicorum victorum oleagina corona 
dabitant utrum ex eo explicanda sit, quod oleastri olim feracissimiis 
ager Elidis fuit^), an quod olea Tyrii Herculis, mythici condi- 
toris ludonim Olympicorum , sacra fuisse perhibebatur, an deniqiie 
quod lundus color foliorum oleaginorum tristitiam liidorum fune- 

1) conf. lulian ep. 35 p. 527 ed. Hertl. 

2) Philol. XXXIV 50ff. xxxvn Iff.; cf. Stzb. d. b. Ak. 1881» p. 28 ff. 

3) Idem significant αγώνες φνλλοφόροι Pind. 0. γιιι 7G. 

4) Ut Pythiorum agon primum χρηματίτης fiiit et postca domum ατεφα- 
νίτης factug est, sic etiam Olympiae non nb initio, sed inde a septimn Olyni- 
piadc victores corona oleaffina honorabantur; v. Krausc, OlympLa p. 158. 

5) Horat. C. i 1, 5. Uoratii quidem aetate victori non Kolum tcmpora 
coroua cingebantur, Rcd etiani paliaae ramue in manns dabatur (v. PauK. viii 
4H, 2. Plut. quaest. conv. viii 4, 1), sed huius moris apnd Pindaniui nulla 
vestigia exatant; comipta enim lectione fr. 75, 14 abuti iioii licet. Tnde etiam 
iigalus Romanus, qui victoriam antiquarii Monacensis ad exemplar Victoriac 
PaeoDU fecit, deam altera inann coronam, alt^ra palmam tenentem finxii. 

6) Pau8. V 7, 7. Plin. n. h. xvi 44, 89. 



LXVIII PROLEGOMENA. 

brium maxime decere videbatur.^) Apium vero, quo Nemeaeae et 
Isthmicae coronae nectebantur, Pindarus quod N. vi 47 pabulum 
leonis ab Hercule iiiteremti dicit, ex eo, quod iu illis regionibus 
hoc grameii frequentissimum fuerit, ad coronas nectendas adhibituni 
esse significat. Coiitra scholiastae Pindari cum natura fuiiebri lu- 
dorum et pullis vestibus, quibus induti iudices Nemeaei de prae- 
miis decernebant, apii coronas cohaerere argute interpretantur.*) 
Pinum autem, cui temporibus imperii Romani in Isthmiis ludis 
apium cessit^)^ Neptuni hos ludos sacros esse significasse non est 
cur rnultis edisseram. Denique myrteam coronam, qua Thebanis 
Heracleis victores ornatos esse ipse Pindarus I. m 88 testatur*), 
scholiastae et ipsam ad funebrem originem horum ludorum rettu- 
lerunt. Atque in sacris Manibus faciendis niyrtuin in usu foisse 
docet Euripides Electr. 324 ss. ^Αγαμέμνονος Sa τνμβοζ ήημαόμέ- 
vog οΰ^ω χοάς Λοτ' ovdl• χλώνα μνρόινης Ελαβε ^ neque coronae 
aurcae, quae ex sepulcro Graeciae Magnae in lucem protracta 
hodie in antiquario Monacensi adservatur, flores myrtei desunt. 

Quae hucusque exposuimus rerum fide confirmata sunt, sed 
veris plus saepe fabulosa in carminibus cum aliis tum Pindari 
epiniciis valent. Splendorem enim ludorum ut amplificarent et 
victoribus plus laudis adstruerent, non ab hominibus, sed a diis vel 
heroibus ludos coiiditos esse et heroes ipsos olim de corona cer- 
tasse ementiti siint. Atque ut callida uraecomm natio fuit lepidas 
narratiunculas inveniendi, origines ludorum plurimis et pulchemmis 
fabulis exornarunt. PiDdarum et ipsum partim novas iiiixisse fabulas 
partim popularem famam pulchrius exornasse^ nemo qui ingeniosum 
vatera noverit, infitias ibit, plura tamen eum a superioribus poetis 
accepta tulisse et paululum tantum immutata suis carminibus in- 
texuisse equidem mihi persuasi. Sic Olympiae Pelopem cum Oenomao, 
vetere rege illius regionis, curru decertasse et praemium victoriae 
filiam eius Hippodamiam in matrimonium accepisse carmine 0. i 
praeclare narrat. Olympicos vero ludos Herculem beiOem devicto 



1) Nam Olympicos quoiiiie ludos olim pro fanebribus habitos esse ostendit 
Pelopium, i. e. Pelopis sepulcrum in media Alti Olympica situm. 

2) Schol. Pind. 0. xni 46 et in introductione Nemeorum p. 425 Βϋ. De 
funebri indole apii confer Plut. Tiin. 2C et quaest. conv. ν 3, 2. Quod auteni 
Nemeis viridi, Isthmiis sicoo apio usi esse dicuntur, hoc ex discrimine tcm- 
pestatis, qua utrique ludi agebantur, explicandum esae videtur. 

3) Schol. Pind. p. 614. l*lut. quaest conv. ν 3, 1. 

4) Praeterea Ueraeis Argivis victorum tempora myrtea corona cincta esse 
refert schol. 0. vii 83. Etiam ludis Epidauri et Megaronim myrteas coronas 
dari sigiiiiicat Pindarus I. viii 17. 



ΠΙ. DE LUDIS ET EPINICnS. LXIX 

Augea^ Epeorum rege, instituisse, eundemque oleis arboribns ex 
Hyperboreorum terra in Olympicum agnmi, solis ardentibus radiis 
antea expositnm, transplantatis oleaginam coronam victoribus desti- 
nasse^ carmme 0. ni partim rettulit partim finxit. Quin etiam qui- 
nam in ludis illis ab Hercule institutis primi praemia singulorum cer- 
taminum reportaverint, copiose carmine 0. χ exponit. Similia autem, 
81 quae Ps. Dio in oratione Corinthiaca p. 107 R refert, ad Pindari 
epinicium aliqnod Isthmicum nunc deperditum retrahere licet, de 
mythicis ludis Isthmicis a Neptuno et Sole institutis commentus 
est. Pythiis vero ludis quod Orestem, Agamemnonis filium, in agro 
Pyladis amici oliin de corona certasse P. xi 15 narrat, Sophocli 
eandem fabulam in Elect. 681 ss. exomanti praeivit. Ipso autem 
nomine Pythiorum cum significatum esse videatur, hos quoque ludos 
ad originem fabularem et pugnam ApoUinis cum Pythone dracone 
depngnatam relatos esse^ tamen hanc fabnlam Pindarus in epiniciis 
non persecutus est, sed solo in paeane aliquo (fr. 55) attigit. Etiam 
quam poeta Romanus, Statius, Thebaidis libro quinto copiose narrat 
fabalam de ludis in agro Nemeaeo a septem ducibus Argivis• contra 
Thebas proficiscentibns in honorem Opheltae sive Archemori a 
serpente interfecti institutis*), eam iam Thebanus poeta nosse 
videtur, licet eam non data opera tractaverit. Nam quod N. χ 28 
Theaeum Argivum vicisse dicit iv ^Αδραόχείω νόμω^ hoc ad Ne- 
meaeos ludos referendum et ex narratione illa de ludis fiiiiebribus 
ab Adrasto, uno ex septem ducibus, institntis explicandum esse 
Didymus grammaticus bene iutellexit. Quamquam fabulam illam 
post Pindarum tragici poetae, Aeschylus in Nemeis et Hypsipyla, 
Euripides in Hypsipyla, excolnisse videntur, quo pacto etiam qnae 
de Isthmicis ludis in honorem Melicertae olim factis atque de The- 
seo Istbmios ludos, a Sisyplio illos primum institutos, post Sinidem 
latronem devictum instaiirante scholia Pindari p. 514 sq.*"*) narrant, 
vix dubinm est quin ab Atticis poetis et logograpbis inventa sint. 
Denique ex minoribus quoque ludis nonnullos ad heroica tempora 
Pindarus retraxit; sic Sicyonios, quos a Clisthene tyranno institutos 
esse historica fide constat, ab Adrasto beroe conditos esse N. rx 9 
et I. rv 44 fabulatur, Pbylacae ludos in memoriam Protesilai herois 
institutos esse I. i 58 significat, Lemiiios lndos cum expeditione 
Argonautarum, veterem ni fallor famam secntus, coniun^it P. iv 
254 et 0. IV 22. Neronis vero temporibus, ut quam longe hoc 

1) V. 8cbol. ad Nem. hypoth. p. 424 sq. et ad N. viii 89. χ 49. Apollod. iii 
6, 4. Paus. II 15, 2. 

2) cf. Plut. Thea. 26. Plinius n. h. vn 205. 



LXX PROLEGOMENA. 

studium etiani postea grassatum sit, uno exemplo demonstrein, 
Patavi ludos sceiiicos a Troiano Antenore institutos esse ferebaut.') 

De certaminum generibus. 

Certamina ludorum admodum yaria erant neque eadem omnibTis 
temporibus aut locis exercebantur. Atque primum breviter exponere 
iuvat; quae certamina mythicis temporibus in usu fuerint. In Patrocli 
igitur funere (II. xxiii 257 — 897) duces belli Troiani equestribus 
bigis, pugilatu, lucta, cursu, pugna armata, disco, sagittando, iacu- 
lando iiiter se certabant. Atque bigis illi certabant; quia duces belli 
quadrigis nisi interpolatis versibus Iliadis*) usi esse non fenmtur; 
annata vero pngna (οπλομαχία) iam Homero ob pericula vitae, quae 
in proeliis coutra hostes^ non autem in ludicro certamine obire ho- 
miiies fortes deceret, minus placebat et mox prorsns in desuetudinem 
abiit. Etiam arcn sagittisque certare Graeci iam Odysseae tempori- 
bus desiisse videntur; certe Pbaeaces, quamvis Ulixes sagittandi 
peritissimum se iactaret^ arcu certare noluerunt^ quod uescio an inde 
factum sit, quod post beroicum aevum arcu pngnare magis Tbracum 
et barbarorum quam Graecorum esse putabatur. 

Amaryiicei in funere Nestor se vicisse gloriatur pugilatn lucta 
cursu hasta, solo curuli certamine se victnm ab Actorionibus fatetur 
(II. xxiii 630 — 45). Phaeaces vero cursu lucta saltu disco pugilatu 
certaverunt, quibus quiuque certamiiiibus non tam certaiidi quaiu 
ostentandi gratia saltatorios inotus addiderunt (Od. viii 100 ss.). Porro 
Cypseli in cista Pausanias ν 17 ludorum fiinebrium certamina bigis 
pugilatu lucta disco cursu facta vidit; idem autem quod lolaum qua- 
drigis adstantem curru vicisse opinatus est, false interpretatus esse 
videtur. Xeque enim alii quadrigarum rectores, quibuscum ille 
certaret, aderant neque iuxta biga certameii quadrigis certandi locus 
erat; denique armato eursu, noii quadrigis lolaum in Peliae fiinere 
vicisse scholiasta Piud. I. i 30 tradit. 

Ne musica quidem certamina ab heroicis temporibus aliena fuisse 
Hesiodu» opp. ()Γ)7 testatur, qui liymno tripodem in ludis funebribus 
Ampbidamantis se cousecutum esse narrat. Denique quae Pindarus 
0. X ϋ4 — 73 de ludis ab Hercule post devictum Augeam stadio lucta 
pugilatu quadrigis iacnlo disco institutis refert, quamquam inter 
testimonia vetera beroicorum temporum referenda esse et ipse nego^ 

1) V. Tacit. nnnal. rvi 21. 

2) II. VIII 185 dcl. Aristarcbus, xi 6U9 riaaciQig άϋΊοφόροι in narratiuncula 
receuti. In Cypriie autem heroes quadrigis vehent^s fictos esso, inde effici 
videtur, quod Philostr. Hcroio. 159, 4 Mysios contra Aiacem de quadrigie pu- 
gnasse narrat. 



III. ΌΕ LUDI8 ΕΤ EPINICIIS. LXXI 

tameu quin poeta iis; quae de certaminibus antiquissimis comperta 
habebat^ adcommodaverit dubium uon est. 

Postquam ad historica tempora devenimus, primum quae Pau- 
sanias ν 8 et Pliilostratus gymn. p. 267 K. et Eusebius chrono- 
graphus de ludis Olympiae deinceps institutis narraverunt, referre. 
expeditJ) Olympiae igitur primum solo stadio certabant, 01. 14 
adiectum esse fertur certamen diaulo, 01. 15 dolicbo, 01. 18 quin- 
quertio et liicta (πενταϋ'λον xccl πάλην), 01. 23 pugilatu, 01. 25 curru 
(αρμαη) yel quadrigis (ΐπΛων τελείων δρύμω^ vel τε^ρίππφ vel «r- ., ^ 
jroiff), 01. 33 pancratio virorum et equo^ ^sultorio {τίέλψι), 01. 37 
stadiq puerorum et lucta puerorum, 01. 41 pugilatu puerorum, 01. 65 
cursu armato {bnkirCqv δρόμω), 01. 93 biga (όννωριδι ίππων τε-, 
λείων), ΟΙ. 99 quadrigis pulloriun equorum (πώλων είρμΜτί)^ 01. 129 
biga pullorum, 01. 131 celete puUo, 01. 145 pancratio puerorum. 
Atque haec sunt octodecim (ai^') certamina (άγωνίόματα) vetenun 
grammaticorum. Nam in scholio ad 0. ν 14 ότεφάνονς ίχει κ?;' 
librariorum vitio χη ex ιη corruptum esse patet, et scholiasta, 
qni ad 0. iii 60 άγωνίόματα ίξ' fuisse tradit^ iam in suo exemplari 
unnin certaminis genus aut praeteritum aut lacuna haiistum iu- 
veniese videtur. Praeterea Pausanias nonnulla certamina comme- 
morat, quae hou durasse^ sed mox abolita esse dicit; sic penta- 
thlum puerorum 01. 38 iustitutum et iam sequente Olympiade ab- 
olitam^ molarem bigam 01.70 et calpam 01.71 institutam^ utramque 
01. 81 iterum abiectam esse refert. 

Delphis idem Pausanias χ 7 accurate refert, quo quodque cer- 
tamen anno receptum sit. Atque priusquam iusti et stati ludi fuis- 
sent^ liymno Delphis certatum esse et Chrysothemim, Philammona; 
Thamyriii citharoedos et Eleuthereum rhapsodum hymnis vicisse 
vetus fama fuit. Deinde 01. -io, 3, quo aiino prima Pythia acta esse 
Pausanias in suo fonte invenit^ certamina fuisse feruutur musica 
tria^ citharodia aulodia aulesis (assis tibiis)^ exin gymnica quibus 
tum Olympiae certabant; exceptis quadrigis^ undecim (stadio, diaulo, 
dolichO; quinquertio, lucta, pugilatu, pancratio, celete, stadio puero- 
rum, lucta puerorum, pugilatu pncrorum), denique certamina Olym- 
picis addita duo (dolicbo p^erorum et diaulo puerorum). Pythiade 
vero secunda Olympiadis 49^3, quam alii scriptores primain Pythia- 
dem fuisse statueriint, aulodiam aboleverunt et qnadrigis certameu 
adieceruut; posthac adiecta sunt certamina Pyth. 8 assis fidibus 
(χρουμάτων άφωνων), Pyth. 23 cursu armato, Pyth. 48 biga, Pyth. 53 

1) Errores et lacunae, quibuH uenio hornm t^stiuiii prorsus < aret, ex con- 
eensu reliquorum testiuin correxi. 



LXXII PROLEGOMENA. 

pullorum quadrigis, Pyth. 61 pancratio pueromm, Pyth. 62 pullo 
celete, Pyth. 69 pullorum biga. 

Nemeis et Isthmiis quae genera certaminum fuerint et quo 
quodque anno institutum sit, iion aeque memoriae proditum est^ 
nisi quod Nemeis solis quadrigis (αρματί), non etiam biga et celete 
certatum esse scholia Pindari p. 424 tradunt, et quinquertium Ne- 
meade 53 = 01. 77, 4 institutum esse in scholiis ad N. vn inscr. 
memoriae proditum est. Etiam incertiora tempora reliquorum lu- 
domm sunt; solis de certaminibus P anathen aeomm Atheniensium 
plenissimam notitiam lapidibus debemus, cum aliis tum tabulis duar 
bus marmoreis saeculi quarti CIA. π ί)65 = Dittenbergeri syll. n. 395. 
Atque pnncipalis et antiqnissima pars horum ludorum musicas res 
amplectebatur, artem dico rhapsodorum, citharoedomm, aulodorum, 
iidicinum, tibicinum. Nam Solonis quidem aetate nulladum erant 
gymnica vel equestria certamina, quae si fuissent, legislator pruden- 
tissimus non solum Olympiis et Isthmiis, sed etiam Panathenaeis 
yictorum praemia statuisset. Pindari autem temporibus iam maguo 
in honore erant multifarii lndi Athenienses et amphorae Panathe- 
naicae. Neqne ullis lndis plura certaminum genera erant, quam- 
quam maior eorum pars ad Pindari carminum interpretem nihil at- 
tinet. Gymnica quidcm certamina Panathenaeorum erant novem hoc 
ordine sese excipientia: δόλιχος, ότάδιον^ δίανλος^ ΐηπιος^^) ηέντα- 
θλον, πάλη^ πυγμής παγκράτιον^ οπλίτης^ quo ex ordine Aug. Momm- 
senius, Heortologie p. 145 sagaciter coUegit ΐππιον δρόμον sive 
cursum qnatuor stadiorum et όηλίτην δρόμσν sive armatum cur- 
sum, cum ultimo loco hic omnium certaminum, ille cursu certami- 
num coUocatus esset, post reliqua septem certamina institutos e8se.*) 
Equestrium vero certaminum praecipnum fuit άποβάτσυ xal ίινιοχον 
εμβιβάζοντος^ quo certamine armatus apobata in medio cursu de 
biga desiliebat et currendo bigam ab auriga rectam aequabat. 

Postquam varia certamina praecipuorum ludorum perlustravi- 
mns, paucis exponere iuvat, quae in genera illa comprehendi solita 
sint. Duo igitur genera certamiiium vulgo distmguebantur, gymni- 
cum (άγων γχ)μνίκός) et equestre (άγων [ηπιχός)*^^) quorum duorum 
geDerum longe splendidissimum equestre fuit, unde ei mythicis qui- 
dem temporibus primus locus aseignabatur. Hoc autem proprium 



1) έφίηηιος agon dicitur a Platone legg. vm p. 8.H3 B, librarionim ni 
fallor errore. 

2) Viile tamen de Bimili mutatione ordinis certaminum Olympiconim 
inlra p. lxxvii. 

8) V. Herod. vi 38. Plat. leprg. viii p. 833. Paus. ν D, 3. Strab. ni 155. 
schol. Pind. p. 425. 



m. DE LUDI8 ET EPrNICIIS. LXXIII 

equestris generis certaminuin erat^ quod praemia non aurigis^ qui 
equis regendis dexteritatis et yirtutis documenta ediderant^ sed do- 
minis, qui equis alendis et quadrigis bigisque adornandis magnos 
sumptus impenderant^ donabantur. Yenim tamen si quis non solum 
equos aluerat^ sed etiam in certamine rexerat^ ut Herodotus The- 
banus (I. i 15), singulari ille laude omabatur.^) Duobus quae dixi 
generibus ludonim in noimullis feriis, ut Pythiis Delphicis Sicyo- 
neisque et Panathenaeis Atheniensibus, tertium genus musicum 
(άγων μουόιχός) additnm est, quod cnm pnmum Apollinis cultus 
propnum fuent, postea etiam^ iibi ingenii facultates iuxta corpoHs 
robora exerceri et praemiis oruari coeptae sunt, ad alios ludos, ut 
Panathenaicos^ translatnm est. Έχ Pindari autem epiniciis unum 
P. XII musicain yictoriam tibiis partam Hpectat. 

Gymmcorum certaminum alia erant simplicia, ut cursus pugi- 
latns lucta, alia composita, ut pentathlum et pancratium. Atque 
pancratium quidem^ quod gravissimum et difficillimum certaminum 
gymmcorum fuisse ipso nomine indicatum est, ex contentiombus 
luctae et pugilatus coniunctis constabat; pentathlum autem sive 
quinquertium ex quinque certaDiinibus compositum erat, quae 
quinque certamina exposita habes in epigrammate Simonideo / -^ ^ 

*Ί6^μια xal Πν^οΐ /ίιοφών 6 Φίλωνος ivixcc 
άλμα ποδωχείην διόχον &χονχα πάλην^ 

et in versibus memorialibus scholiastae Plat. Erast. p. 135 Ε 

nivta^Xog oirog rotg νέους αγωνία^ 
πάλη^ όίγνννος^ αλμα^ δίσκος χαΐ δρόμος^ 

atque Eustathii ad Hom. 11. xxiii 621 

άλμα ποδών διόκον τε fiolij καΐ Άκοντος έρωή 
χαΐ δρόμος ήδ^ πάλη^ μία ό' επλετο πάόι τελευτή. 

Sed quo ordine illa sese exceperint, vereor ut umquain omni ex 
parte ad liquidum perduci possit. Quamquam noimuUa explorata 
sunt. Atque primum ex eo, quod Pausanias ν 7, 10. 17, 10 saltui, 
primo utique certamini, accini dicit, initium certandi a saltu factum 
esse efficitur. Tnm ex eodem Pausanias vi 19, 4, quo loco tres 
pentathli discos fuisse tradit,*) discnm, ut quo tres certarent, luctae. 



1) Inde Lycomedes in titulo epinicio Olympiae reperto (Arch. Zeit 1870 
n. 17) addendam curavit xeilf]rt xsXbuu Ιδίω. 

2) Pau8. V 11), 4: iv xovxm τω ^aavQO (8cil. χών Σι%νωνίων) dia%oi xbv 
^9ΐ9'μΐίν άνάχεινχαι χρείς, ονς ig χοϋ πίΐταθ'Χοι; το αγώνισμα έο'κομτίξουΰΐν. 



ΛΛ *. 



LXXIV PROLEGOMENA. 

qua duo committerentur, proxime antecessisse probabile fit.^) Deinde 
ex loco Xenophontis Hell. vii 4, 29: xal την μίν [πη:οδρομίαν ΙΙδη 
έτίεΛοιτΙχεόαν (sc. ο[ ^Α^χάδεξ iv rfj ηανηγνρει των Όλνμτίίων) χαΐ 
τά δρομιχά τσϋ ηεντά^λον^ οί tf' εΙς πάλην άφί.χόμενοί ονχέτι iv 
τφ δρόμψ, άλλα μεταξν του δρόμου χαΐ του βωμοϋ έηάλαιον apparet 
quinquertii duas partes ipso loco tum fuisse discretas, τά δρομιτοά^ 
qnae in stadio fierent/) et lnctam (πάλην) ^ quae finitis illis curri- 
culi certamiDibus in palaestra inter stadium et aram lovis exer- 
ceretur.') Denique etiam Pindari testimonio N. vii 72 luctam ulti- 
mum locum obtinuisse constat. Quinquertio autem recepto saltu 
{&λματν) et iaculo (άχοντίω) et disco, quibus olim seorsum certatum 
esse Homerus 11. xxin 886. Od. viii 100, Pindarus I. i 24 docent, 
certare iam desierunt; contra etiam pancratio et quinquertio re- 
ceptis smgularia certamina cursus pugilatus luctae permanebant. 
Cursiis autem tres erant species Olympiae et Delphis: όταδίω δρό- 
μθ£^ δίαυλος δρόμος^ δόλιχος δρόμος^^) quibus Athenis et recen- 
tioribus temporibus etiam Nemeis et Isthmiis (Paus. vi 16, 4) wr- 
πιος^ qui diaulo duplo longior erat, additus est. Denique inter 
cursus certamma etiam λαμηαδοδρόμος Panathenaeonim Athenien- 
sium et Hellotiorum Corinthiorum referendus est. 

Aetatibus quoque certamina discriminabantur. Heroicis quidem 
temporibus nihil aetatis discrimen valebat, quandoquidem nisi yiris 
et ducibus belli inire certamen non licuit. Postquam autem ludis 
gymnicis id inprimis agere coeperunt, ut civium corpora ad belli 
discrimina subeunda exercerentur, non solum viros, sed etiam iuvenes 

1) Necessario hoc sequi negat Holwerda, qui disci certamen secundo vel 
primo loco posuit, cursum quarto. Speciose M. Faber, Phil. 1891 p. 478 ex eo, 
quod anovriatjj άνίίρϊ Ιόγχαι τρεΐς erant [CIG. 2360), discos quoque tres singuloe 
iecisse coUigit. 

2) Sic 81 tu duce Pindero nomen τά δρομικά interpretaberis , non te 
oiTendet quod hoc nomine quatiior partes quinquertii, άλμα δρόμος ά%όντιον 
SLcTiog, comprehendi potuerint. Cetenim conferre iuvat quae de pentathlo post 
Pindenim, Gardnerum, Holwerdam, Haggenmuellerum alios nuperrinie M. Ffiiber, 
Philol. 1891, 469 es., Fr. Mie, Jahrb. f. cl. Phil. 1893 p. 785 88., Em. Henrich, 
Bayr. Gymn. - Blatt. 1894 p. 366 88. di8puta,runt. 

3) Palaestra Olympica quae noetra mcmoria effossa est, longo intervallo 
a Xenophontea dietat, quod ne miren8, palaestra illa aliquanto post aedificata 
est; V. BOtticher, Olympia ρ 860. Atque Graef, Die Ausgrabungen zii Olympia 
V 40, 8aeculo quarto exeunte vel tertio ineimte eam aedificatam e88e statuit, 
Flasch ap. Baumeist. Denkm. p. 1104, ο altera parte dimidia 8aeculi tertii. Ce- 
i«rum non omni tempore lucta alio loco certatuin esse, sed solum tum, cum 
hostibue ingruentibuB certanic8 in tutum orbem Altis se recepissent, recte 
monet Martin, Philol. 1891 p. 496. 

4) Trium harum specierum duae priores ita ditferebant , ut qui stadio 
certarent 8emel imo tenore {Βύϋ'νχονον Pind. 0. χ 64) curriculum permetirentur, 
qui diaulo, bis curriculum permensi ad stationem, unde exierant, redirent. 
Dolicho vero qui certarent, lis diiodecies duplex stadiuin permetiendum fuisse 
yeri simile est; v. Aug. Mommsen, Heortol. p. 145 Anm. 3. 



ΠΙ. DE LUDIS ET EPINICII8. LXXV 

et pueros certaminum consortes fieri voluerunt, et cum pueros in- 
firmos cum viris adultis committere iniquum esse videretur, separata 
certamina puerorum (παίδων) et virorum (ανδρών) instituenmt. Athe- 
menses vero inde a quarto saeculo a. Chr. etiam longius progressi 
primum tria certaminum diecrimina παίδων καΐ άγενείων χάΐ αν- 
δρών^ deiDde vel quatuor aetatis gradus statuerunt. ^) Atque quatuor 
quidem aetatis gradue iiihil certe ad Pindari epinicia pertinent; illud 
autem dubitari potest, num Pindarus discrimen puerorum (7taίδJύv) 
et iuvenum (άγενείων) prorsus ignoraverit. Olympicis qnidem Py- 
thiisque ludis αγώνας παίδων et άγενείων non distinctos foisse 
ex testimoniis Pausaniae et Philostrati supra allatis cognoyimus-,') 
sed si quis in Atticis ciyitatibiLS iam tum illud discrimen valuisse 
statuerit, noii habeo quo eum redarguam. Qua de causa in medio 
equidein relinquo, utrum Pindarus 0. ix 89 iv Μαρα^ώνι 6νλα^εΙς 
άγενείων μένεν αγώνα πρεόβντέρων^ et Ο. νίπ 55 εΐ δ' ίγώ Μεληόία 
ί^ άγενείων χνδος άνέδραμεν ΰμνω vocabulo άγενείων idem atque 
παίδων significavent^ an medium quoddam inter puerilem et virilem 
aetatem indicare voluerit. Neque tamen ad omnia certamina pueri 
admittebantur; ne Athenis quidem hoc factum est; diutius autem 
Olympiae et Delpbis cave)>ant, ne laboriosis et periculosis certa- 
minibus flos iuventutis pessumdaretiir. Pancratio certe Pindari aetate 
Olympicis Pythiisve ludis pueri non certabant^ et pentathlum pu- 
eronim cum una Olympiade admissum fuerit^ mox rursus abolitum 
esse supra coguoviiiius. De Nemeis ct Isthmiis ne hac quidem in 
re quidquam testium fide constat; neque tamen credibile est Corin- 
thios aut Nemeaeos tam loiigc ante Eleos pancratio certamen puero- 
rum probasse. Chronologicas autem quasdam difficultates^ quas ut 
summoveret Herbigiiis meus (Comment. philol. Monac. p. 140) con- 
tranum statuere aiisus est, alio modo ad I. viii arg. expediam. 
Nihil vero inscriptioiie carminis N. ν παιδί παγκραπαότί^ commo- 
veor, quippe quae et codicum fide parum fulcita sit et ut omiies 
inscriptiones auctoiitate veteris memonae careat. Id tamen facile 
largior^ iuveues (νε'ονς) fere vegetae aetatis ad qiiinquertii longas 
contentioues subeundas nomioa professos esse. Denique singulare 
erat Heraeorum Olympicorum, quod etiam virginee tribus aetatis 
gradibus discretas in certamen stadii vocabant (Paus. ν 16, 2). 



1) V. Plat. legg. vin p. 833. Athen. xv )>. C7hC, Inpidum tcstimunia apiul 
Mommeeiiiuin Heortol. 141 ss. 

2) Nihilominus Πν^ια άγίνείων παγηράτιον ex aetate imperatorum Ro- 
manorum comniemurantur in lapide Neapolitano lOSI. 747 et "Ια^μια άγενείων 
^αγτιράτιον IGSI. 746. 



LXXVI PROLEGOMENA. 

De ordine certaminum. 

Postquam supra iam iu transitu pauca de ordine certaminum 
ludorum Panathenaicorum delibavimus, hic plenius de re difficillima 
disserere nobis visum est. Quamquam igitur neque omnibus in ludis 
neque iisdem in ludis omni tempore idem ordo certaminum servatus 
est, tamen hoc fere semper et ubique obtinuenint, ut stadio curso- 
ribus primuin locum assignarent. Atque iam Odysseae temporibus 
a cursu Phaeaces initium certandi fecerunt (Od. viii 120), in cata- 
logis vero Olympionicarum stadio victores primo loco coUocati snnt, 
unde a stadio Yictoribus singulas Oljmpiades clironographi nota- 
bant.^) Eodem modo Pythiorum Sophocles El. 684 δρόμου πρώτην 
xqC6lv fuisse dicit, et Athenis stadio victori plus ampborarum olei 
quam quinquertio vel lucta pugilatuve victoribus praemio dabatur. 
Denique etiam philosophus Plato, legg. vni p. 333 a stadio ut ini- 
tium ludorum fieret praecepit.*) Alterum verisimile est institutum 
fuisse, ut quae posteriore tempore recepta essent certamina locum 
post certamina dudum recepta sortirentiir. Quamquam hoc non 
tam anxie observabant, iit uihil opportuiiitati et variationis studio 
darent^) aut puerorum certamina contra bominum exspectationem 
ultimum in locum reicerent. Sed id tamen ex chronologico ordine 
institutionis certaminum supra exposito mansit, ut equestna certa- 
mina fere ultima inirentur, quo facto illud quoque consecuti sunt, 
ut ne hominum studia spectandi remitterent, sed ad ultimum et 
splendidissimum genus certaminum spectandum erigerentur. 

Multum vero in omni hac quaestione referebat, quot dies cer- 
taminibus ineundis consumerentur. Minoribus enim in ludis hoc 
fere institutum erat, ut primo die sacra fierent, altero certamina 
omnia.*) Olympicae autem feriae cuin Pindari aetate quinque die- 
rum essent, ad minimum tres dies medii certaminibus explebantur. ^) 



1) Conf. Plut. quaest. conv. Π δ. 

2) Etiam Plut. quaest. conv. Π 5, 1 testatur stadio primum oertatum esse: 
ποίον ovv φαίη τις αν τών άγωνιαμάτων γεγονίναι πρώτον η τό ατάδιον^ ωΰηερ 
Όλυμπίασι. Nihiloniinus quondam Polites quidain certamen Olympicum ita 
iniit, iit similiter atque AtheniB factum est (v. supra p. Lxxn) primum dolicho, 
deinde stadio et diaulo certaret, qua de re v. Paus. vi 13, 3. 

3) De mutatione ordinis 01. cxxxxii Clitomachi gratia faeta, nt pancratium 
ante pugilatum fieret, v. Paus. vi 16, 4. 

4) Hoc de Thebaiiis ludis Heracleis disertim refert ipse Pmdarue I. ni 86. 

5) Ex loco Pindari 0. ν G ύττό βονΰ-νοίαις άέ^Ίων τθ πεμπαμέροις άμίλλαις 
innotg 'ίιμιόνοις rs μοναμπντίία τε equidem concludere ηοη ausim tum temporis, 
i. β. 01. Lxxxii certamina super quinque dies distributa fuisae. Nam qumque 
diebus certe equis certatum non est, unde poetam non more mathematico tem- 

i)U8 certaminum accurate definivisse, sed quod feriae quinque dierum fuerunt, 
loc ad sacrificia ct ceHamina traxisse probabile est. 



m. DE LUDIS ET EPINICIIS. LXXVn 

Atque his quidem in ludis usque ad 01. Lxxvii pancratio ultimum 
locum post quinquertium et equorum certamina fuisse^ sed cum 
illa Olympiade toto fere die curulibus certaminibus et quinqnertii 
cousumpto paueratiastae in noctem pugnam extraxissent^ ordine 
mutato sola certamina equorum et quiuquertii ultimo diei relicta, 
pancratium autem in antecedentem diem reiectum esse Pausanias ν 
ίί, 3 memoriae prodidit. ^) Atque quinquertio post equonim cursum 
{ΙπΛοδρομίαν) eodem die certatum esse Xenophontis quoque testi- 
mouio^ HeU. vii 4, 29 coustat. Praeterea nuper titulo honorario 
Tiberii Claudii Rufi Olympiae ecfosso comprobatum est, etiam se- 
cundo p. Chr. saeculo pancratii certamen diei ultimum fuisse.^) 

Primo igitur die iude ab initio certamiua a stadio virorum auspica- 
baDtur^ ultimo die usque ad Ol.LXXvn equis quinquertio pancratio, inde 
ab illa Olympiade ultimo die equis et quinquertio, in paenultimum 
pancratio reiecto, certabant. Sed quae certamina ante pancratium 
paenultimo die, quae post stadii cursum primo dic, denique quae 
medio vel mediis diebus certamina Pindari quidem aetate fuerint^ 
coniectando divinare, non argumeutis confirmare licet. Neque qui 
exstat catalogus victorum Olympiadis clxxvii = a. 72 a. C'hr. a Phle- 
gonte chronographo scriptus et infra a me pleue exscnptus certum docu- 
mentum praebet ordinis certaminum Olympici. Is euim cum in vic- 
toribus illius Olympiadis enumerandis huuc ordinem ludorum sequatur: 
tSzadiov^ SCavkov^ {όχλίτην δρόμον]^ δόλιχον 'Ελλήνων^ δόλιχον 'Ρω- 
μαίων^ ηενταθ'λον^ πάλην^ χν^^ παγχράτιον^ παίδων ότάδιον^ παίδων 
πάλην^ παίδων πύζ^ παίδων παγχράτιον^ όπλίτην δρόμον^^) τέϋ'ριππον^ 



1) Pausaniae locum gravissimum, sed lacerum et multum vexatum ex- 
Bcnbere iuvat totum, qualem eiim correxit God. Hermannus Opusc. vi 14: 6 όε 
ηόϋρΜς 6 nfgl τον αγώνα έφ' Ίιμών, ώς d'VBad^ai τώ d'so τα Ιίρεϊα πενχάϋΊον 
μ^ν %αϊ δρόμου των ιηπων νατερα ζπρb τούτων δε γεγενημένων των &λλων)> 
άγωνίσμάτων (Holwerda, Arch. Zeit. 1880 ρ. 170 plura intercidiese ratus sic 
locum supplevit: τά ιέρεια, (^ϊπειτα oi γίγνεαΟ'αι τονς αγώνας^ πεντάϋΊον μεν 
%αϊ δρόμου τ. Γ. Κότερα (^ημέρα, πρότερα δΐ των λοιπών^ αγωνισμάτων), οντος 
ηαχεστη αφίσιν 6 χόαμος όΧυμπιάδι ίβόόμ'υ προς tatg ίβδομήϋοντα. τά Λρό 
τούτων δ^ inl ημέρας ηγον τής αυτής ομοίως χαΐ άν^'ρώπων χαΐ ίππων αγώνα, 
τότε δε προήχϋτιααν ig νύχτα οι παγχρατιάζοντες, ατε ού αατά χαιρόν έοχλη- 
^εντες, αίτιοι δh έγένοντο οι τε ίπποι %αϊ ές πλέον ϊτι ή των πεντάθλων 
αμάΧα' %α\ ί%ράτει μ\ν Ά%Ίί\ναΐος ΚαλΚας τονς παγν,ρατιάσαντας , έμπόδιον 
δ* ού% ΙμεΧλε παγαρατίω τον Χοιπον τό πεντά^Ίιον ονδε oi ίπποι γενήαεα&αι. 

2) Arch. Zeit. 1878 η. 147. 148. 

3) όπλίτην δρόμον aut hic aut supra eiciendum est; faeilius explicari 
potest, quomodo priore loco interpolatio orta sit; quamqiiam ratione in distri- 
buendis ludis inita alteruiD commendari Tidetur, ut omnia genera cursus ko- 
minum primo die, omnia equorum ultimo die facta esse putemus. Vernm 
όπλίτην δρόμον ultimum locuni in gjinnicis certaminibus obtinuiMse conetat 
etiam testimonio Artemidori i 63: τό 6h όπλον λεγόμενον Μ πάντων πάαι 
χαρολτιάς αημαίνεΐ' τελευταΐυν γαρ χαΐ ίπϊ πάαι το α'Ο'Αοί'. 



LXXVin PROLEGOMENA. 

κέληχα^ όννωριδα^ Λωλιχον τεϋ'ρίΛτίον^ τίωλίΧ'^ν όννωρίδα^ τιωλικον 
κέλψα^ fere temporum ordinem sequitur, quo quodque certamen Olym- 
piae receptum esse supra p. lxxi vidimus, nisi quod omnia curulia 
certamina {τέ^ριπηον .... πωλιτών χέλητα) comprehensa extremo 
loco posuit et παίδων παγχράτιον cum reliquis generibus puerorum 
certaminum coniunxit. Quamquam si licet divinare et ordinem 
chronologicum recentioribus temporibus magis servatum esse su- 
spicari^ ex illa tabula hanc distributionem certaminum expiscari 
poteris: 

primo die: εΐόητίρία' 

secundo die: ότάδιον^ δίαυλος^ 'Ελλήνων δόλιχο£^ 'Ρωμαίων δό- 
At^Off, ίίένχα^λον^ πάλη, λι}|, παγχράτιον^ 

tertio die^): παίδων <yrccdtoi/, παίδων πάλη^ παίδων πνξ^ παί- 
δων παγχράτίον^ 

quarto die: οπλίτης δρόμος^ τεϋ'ρίππω^ χέλητι^ όννωρίδί^ πωλιχω 
τε^ρίππω^ πωλιχΐι όυνωρίδι^ πωλυχω χέληχι.' 

quinto die: πομπεΐα των νιχηόάντων^ χοινή πομπής εότίαόίξ. 
Quodsi catalogus victorum 01. CLXXvn non modo temporum ordi- 
nem, quo singula certamina recepta sunt, sequitur, sed etiam cer- 
taminum ordinem, quo ea tum temporis sese excipiebant; aetate 
Pindan et Xenophontis et eorum; e quibus Pausanias pendet, mu- 
tatioDem genuini ordinis factam^ postea autem rursus abiectam 
eese nobis etatuendum eet. Mutationis autem illius summa ea erat^ 
ut certaminum genera composita, quinquertium et pancratiam, poet 
simplicia certamina, cursum luctam pugilatum, fierent ultimmnqae lo- 
cum sortirentur.') Panathenaeis autem et, si ex uno exemplo de ceteris 
concludere licet^ omnibus in ludis minonbus exemplum et auctori- 
tatem ludorum Olympicorum in ordine certamiimin digerendo secuii 
sunt. Ad postremum brevi refero, quo pacto Holwerda Arch. Zeit. 
1880 p. 171, cum locnm Paus. ν 9, 3 aliter supplevisset et Plutarchum 



1) Plutarchi aetate puerorum certamina ante virorum fuisse apparet ex 
Quaest. conv. π 5, 1: ένταν9•α 8h ηαρ' iιμΐv {'Adi/ivriai) xad•* itiaatov &ΰ•λημοί 
τονς άγωνιζοβένονς ίΐαάγονϋΐν inl παισϊ ηαλαιαταΐς άνάρας παλακίτάς %αΙ 
πνητας έπϊ πύαταις, ομοίως %αϊ παγχρατιαστάς' έτίβΐ Sh {Όλνμπίασί) Βχαν οΓ 
παίδες διαγωνίαωνται, τότε το^ς άνδρας 'καΧονοι. Atque Plutarchum vera ret- 
tulisse nullus equidem dubito, sed potuit ordo puerorum certaminum alius alio 
tempore fieri. 

2) Similiter in cortaminibus cureus 01. clxxvii ad genuinum et priscum ordi- 
nem redicnint vel redierant, ut stadio et diaulo ante dolichum certarent; nam antea 
quondam Olympiae, ut Athenis (v. supra p. Lxxn) primum dolicho, deinde stadio 
et diaiilo certatum esse docet Paus. vi 13, 3: άπό γάρ τον μητιίστον χαϊ διαρκέ- 
στατου δι' όλίγίστου δη τίαιροΰ με97ΐρμό<ίατο inl τό βραχντατον τιαϊ &%ιατον, 
χα2 δολίχου τε ίν 'ήμερα rg αντ^ %αϊ παραυτίκα σταδίου λαβών νίκην προβέ- 
^ηηε διαύλου ΰφίϋΐ την τρίτην. 



III. DE hlTDlS ET EPINICIIS LXXIX 

anciorem secutus omni tempore puerorum certamina virorum certa- 
minibus antecessisse putaret^ quinque dies ludorum Olympicorum 
distribuendos censuerit: 

ρήιηο die: sacrificia (βον^όία) et recenens certantium hominum 
et equorum^ 

secundo die: certamina puerorum, 

tertio die: virorum δόλιχος^ ότάδιον^ δίαυλος^ χάλη^ ηνγμ'ή^ 
τίαγχράηον^ χώμος των νίχΐΐόαντων^ 

quarto die: Ιηηοδρομία^ nivta^Xov^ ^Λλιτών δρόμος^ χώμος 
τών νίχηόάνχων^ 

quinto die: sacrificia victorum et legatorum epulae. 

De numero et sortitione concertantium. 

In difficilem iam quaestionem de sortitione et numero cer- 
iantium delabimur. Primum igitur omnium hoc in propatulo est, 
non omnimn certaminum eandem in bac re conditiouem faisse. 
Namque ad luctam^ pugilatuni; pugnam armatam^ pancratium non 
plnres quam binos in arenam descendere potuisse patet^ sed cursu 
et equis necnon saltu et iaculo et disco uibil obstabat^ quominus 
plores inter se certarent. Atque in Patrocli funere curru octo, 
cnrsu tres certasse Homerus prodit^ idemque Phaeaces eedecim^ qni 
nomen professi erant^ omnes simul cursus certamen miisse narrat. 
Similiter in Peliae ludis fimebribus sex bigis^ quinque pedum ve- 
locitate certasse feruntur. Pindarus vero P. ν 49 Pythiade tricesima 
prima quadraginta; Sophocles Έ1. 708 in fabulosis, sed ad consue- 
tndinem suae aetatis assimilatis ludis Pytbiis Orestis decem aurigas 
inter se collisos esse narrat. Sed in his quoque ludis^ in quibus 
.plnres simnl certamen inire poterant^ ubi iusto plures nomina de- 
deraot^ mos invaluit; ut in duos ordines distribuerentur^ et qui in 
utroque ordine superiores evasissent^ denuo inter se de palina cer- 
tarent. Hoc qmdem de cursoribus Olympicis disertim tradit Pau- 
sanias Vl 13, 4: τέ66αραξ^ ώς εχαότοι 6ννχαχ^ώ6ίν νπο τον χΛι^ρου, 
χαΐ ούχ a^QOovg άφιάόιν ig rbv δρόμον οι δ' αν iv axaotrj ταίζει 
τιρατήόΰοόιν ^ ύτί^ρ αυτών aid^g ϋ'εονόι τών αϋ'λων^ χαΐ οντω 6τα- 
δίον δύο 6 6τεφανονμενοξ άναιρήόεται νίχας. 

Ιη pugilatu autem et lucta et pancratio alterum ex duobiis 
non fieri non potuit, ut aut plurum quam duoram nomina omnino 
non reciperentur, aut si plures admissi essent, ii in plura paria 
distribuerentur. Itaque qnod in ciirsn rarum fuit neque nisi si 
iusto maior numerus concertantium exstiterat factum est, id iu 
his generibus certaminum sollemne fuit. Atque disertiin Pindarus 



LXXX PROI.EGOMENA. 

0. VIII 68 et P. viii 81 Aeglnetas Alcimedontem et Aristoinenem 
laudat quatuor adversarios lucta deyicisse. lam hoc certe nemo 
probabit singulos cum quatuor simul luctatos esse*, iiimis enim 
esset hoc iniquum et prope prodigiosuin. Unus igitur deinceps curn 
quatuor adversariis pugnavit; sed quonam hoc pacto factum sit aut 
fieri potiierit, uobis iam aperiendum est.^) 

Omni hac in quaestione plurimum refert, exiguusne an magnus 
certantium numerus fuerit, parne fiierit an impar, unane an plures 
sortitiones factae siiit. Proficiscenduin autem nobis est de loco 
classico Luciani Hermot. 40: εγγράφεται di ig δύο μεν (sc. κλήρους) 
άλφα εν έκατερω^ ig δύο δε το βψα^ και ig άλλους δυο το γάμμα 
καΐ ε^ής κατά τα αντά^ ην ηλείους oC ά&'ληταΙ ώύιν^ δύο άεΐ κλήροι 
το αυτό γράμμα έχοντες, προβελθ'ών δι) των άϋ'λητών εκαότος ηρο6- 
ενξάμενος τω ^u καϋ'είς τήν χείρα ές τί^ν κάλπιν άναόπα των 
κλήρων ενα καΐ μετ εκείνον έτερος .... τον μεν το άλφα έχοντα 
τω το έτερον άλφα έόηακότι ηαλαίειν τ) ηαγκρατιάζειν όυνάπτει (6 
αλυτάρχης)^ τον δε το βψα τω το βψα^ ομοίως καΐ τους άλλους 
τους δμογράμμους κατά ταύτα' οϋτω μίν γάρ^ τ^ν άρτιοι ωόιν οΐ 
άγωνιόται^ οίον οκτώ rj τέτταρες ij δώδεκα' ην δ\ ηεριττοί^ ηέντε 
επτά εννέα ^ γράμμα τι περιττίίν ενί κλήρω έγγραφεν όυμβάλλεται 
αύτοΐς^ άντίγραφον άλλο ούκ έχον ος ό' αν τοϋτο άναόπάόΐ]^ έφε- 
δρεύευ ηερυμένων^ ί6τ αν εκείνοι άγωνίόωνταν ου γάρ Ιχει το 
άντιγραμμα' κχχ,ι έότι τοϋτο συ μικρά ευτυχία του άΰ^λητοϋ^ το μέλ- 
λειν άκμητα τοις κεκμηκόόι όυμπεόειβϋ'αι; quo cum teste locuple- 
tissimo componere iuvat luliani Imp. conviv. p. 317 Sp.: μετά τοϋτο 
δ Ζευς ίίρετο τους ϋ'εούς^ τιότερον χρη πάντας επΙ τον αγώνα καλεΐν 
η καΰ'άπερ ίν τοις γυμνικοΐς άγώόι γίνεται^ δ τοϋ Λολλάς άνελο- 
μένου νίκας κρατήόας^ ενός περιγενόμενος ούδεν ελαττον δοκει κάκεί- 
νων γεγονέναι κρείϋϋων^ οϊ ηροόετίάλαιόαν μ\ν ουδαμώς αύτώ^ τοϋ 
κρατηϋ'εντος δΐ ψτους έγένοντο, Si igitur ad certamina luctae, 
pugilatus, pancratii quatuor pluresve nomina professi erant, in duo 
plurave paria sorte distribuebantur. Atque si par numerus cer- 
tantium fuit, ut nnUus relinqueretur, simplicior ordo certaminie 
erat. Nam si quatuor nomina dederant, ex iis^ quae Pausaniam 
de cursorum ordinibus rettulisse supra vidimus, coUigere nos opor- 
tet, primum duo paria certamen iniisse, deinde qui ex utroque 
pari superiores discessisseiit^ denuo inter se de corona certasse. 

1) De difiicilliina hac quaestione multi varia» in paries disputaTerunt, 
ΘΧ quibue praeter eos, qiii de rebus gymnasticie (v. p. Lxn) et de pentathlo 
(v. j). Lxxiv) scripsenint, iiiprimis laudo interpretes Pindari, Boeckh. Expl. 318, 
et Feimell, Pind. Nein. and iBthm. p. ix88. 



ΠΙ. DE LUDIS ET EPINiCIIS. LXXXI 

lam si octo conccrtatores sive quatuor paria eraut, aeqnitutis 
ratio postulasse videtur, ut primiim duo priora paria et victon^s 
hornm duorum pariuni certareiit, deinde duo altera paria ct 
victores horum panum, ad extremuin qui ex duobus prioribus oi 
duobus alteris paribus victores discesserant inter se de coroua con- 
fligerent; sic septena certamina exstiterunt, et qui ad ultimum 
victor decessit, ter in arenam descenderat. Λ^βΓαιη si non religiose 
in re ludicra aequitatis leges observabantur, hoc quoque fieri potuit, 
ut postquam quinam ex duobus primis paribus dexterior esset ex- 
ploratum erat, tertium par conimitteretur et qui in eo vicerat cum 
victore illo duorum primorum parium certaret, exinde quartum par 
committeretur et ad extremum victor quarti paris cum victore trium 
priorum parium de praemio certaret. Sic totidem (septem) atque 
in superiore certandi modo certamina facta sunt^ sed qui ad ultimum 
rictor renuntiabatur, non ter sed quater in arenam descenderat. 

Sin impar numerus eorum^ qui nomina dederant^ erat^ unus 
qui relinquebatur έφεδρος dictus est ab eo, quod ceteris insidiabatur 
et quinam exitus priorum certaminum futurus esset exspectabat. 
Felicein eius sortem fiiisse, quod integer cum fesso certamoii iniret, 
non solum Lucianus 1. 1. dixit^ sed etiaoi auctor tituli Olympici n. 146 
(Arch. Zeit. 1878 p. 91), quo P. Comelius Ariston pancratio victor 
01. ccvii non Ibrtunae vel sortis beneiicio, sed suarum virium ro- 
bore se vicisse iactat: 

ov γάρ iv εντνχύ^ χλ7}ρον ϋτέφοζ^ akk^ εφεδρείης 
χωρίς άττ' ^Αλφειού κα\ ^ώς ήόηαύάμην,^) 

Atque hic quoque si tres certabant^ simplex et facilis erat ratio; 
nimirum primum qiii eandem litteram duxerant inter se certabant^ 
deinde qui ex his duobus vicerat cum epbedro committebatur ; atque 
sane tum felix sors ephedri erat^ ut cui integris viribus cum eo, 
qui antecedentis certammis contentionibiis iam suas vires attriverat, 
certare contigerit. Sed difficilior erat causa, si quinque septem 
uovem nomina dederant, vel si ex quinque paribus, quae primum 
commissa erant, quinque victores evaserant. Fac novem nomiua 
professos esse; ex his primum quatuor paria sortc facta siuit^ qui- 

1) Inde apparet cur, si «quis non ephedrue sortc fartus, iiihilo miniis 
palmam meruerat, se άνέφεόρον in titiilo honorurio praedicaret, ut in inscrip- 
tionibus Olympicis n. 140. 147. 148 tactum videmus. Uniis obstare videbaiur 
titulus n. 28 (Arch. Zeit. 1876 p. -223^, quo viutor sc iactabat νιηηααντα ανδρών 
TcaY%Qat\to]9 ^φεδρον. Sed fdicissimo acumiuc Dittonborj^er, Arch. Zo.it. 1>^7H 

f>. 91 hoc obstaculuin reraovit et iu argunientum Cuntniriue rei vertit latuniuii 
apidid sic explens: ηαγηράτ[ιον ά]νέφ8δρον. 

PiJiDARua ed. Chriet. 1 



LXXXn PROLEGOMENA. 

bus unus ephedrus, qui adversanum non duxerat, supererat. lam 
plane aequum erat^ ut primum quatuor paria luctarentur^ deinde 
altera sortitio fieret quatuor horum victorum et ephedri, tum rursus 
duo paria committerentur, qno facto horum victores duo cuin ephedro 
alterius sortitionis tertium sortirentur, porro qui eandem litteram 
duxerant inter se certarent, et qui ex his victor discesserat cum 
ephedro tertiae sortitionis ultimam pugnam de corona iDiret. Sic 
fieri potuit, ut qui ad extremum victor renuntiabatur, quater ad- 
versanum vicerit•, venim ne illud quidem, qui sortitionum casus 
sunt^ exclusum erat^ ut qui semel taiitum luctatus esset^ praemio 
yictoriae omaretur. Quamquam hic quoque^ si aequitatem minus 
severe curabant, institui potuit, ut primum duo prima paria certa- 
rent, deinde victores duorum horum parium, tum tertium par et 
quartum, exiii victores tertii paris et quarti, porro victores duorum 
priorum parium et duonim alteroruin, ad extremum victor huius 
paris cum ephedro. £tiam tertium institui potuit; ut primnm quatuor 
paria committerentur, et deinde ephedrus cum quatuor victoribus 
quatuor illorum parium deinceps certaret, vel si fortuna et viribus 
minus adiutus ephedms in primo vel altero certamine cnm victore 
primi vel secimdi paris inferior discesserat, victor primi vel secnndi 
paris cum reliquis victoribus singulorum parium deinceps certamen 
iniret. lam si quaens, quinam ex his duobus vel tribus modis^ 
quornm primum Krausius Olympia 114^ tertium Boeckhius Expl. 
Piiid. 318 amplectebatur, probandus mibi esse videatur, prirno modo 
aequitas favot, secundo vel secundo et tertio id, quod Lucianiis de 
pluribus sortitionibus nihil rettulit. Sed non iam ad coniecturas nobis 
coufugieiidum est; lites enim compositae sunt duobus titulis ex ruderi- 
bu8 Olympicis protractis n. 14() P. Cornelii Aristonis et n. 147 Tiberii 
Claudii Rufi (Arch. Zeit. 1878), quos cum iam Dittenbergenis I. 1. 
ad quaestioiiem istam solyeudam adhibuisset, plane expedivit Hol- 
werda, Arch. Zeit. 1880 p. 171. Ti. Claudius Rufus igitur dicitur 
πάντας μίν άνεφεδρος ίτιαγκρα,τίαόε ^ τους χλήρονς τοις δοχιμωχά- 
Totff λαχων άνδράόί^ in\ τοόοντον δΐ χαΐ άρετης χαΐ εύψνχιας ηλϋ'εν^ 
ω6χε ηερί τον ύτεφάνον ηαγχρατυάζων ηρος ϋνδρα λελογχότα εφε- 
δρείαν^ χαλλιω λογίόαβθ'αι της 'ψυχής ^νπεριδεΐν τ) της %ερΙ τόν <ίτί- 
φανον ελπίδος^ Coruelius vero Ariston εΰτέφ^ην άνεφεδρος Όλυμ^- 
Λία παγχρατίω ηαΐς \ τριόόά χατ αντιπάλων άϋ'λα χονειύάμενος^ . . . 
επτά γαρ ix παίδων παλάμας μόνος ονχ άνεπανόα^ \ ζενγννμενος ί' 
(αεΙ πάντας άπεότεφάνονν. Tribiis continuis commissionibus septem 
adversarios Eumenes, epbedrus sorte uon factus, vincere non potuit, 
uisi si post primam sortitioiiem tria paria committebautur, deiude 



III. DE LUDIS ET EPINICIIS. LXXXTIl 

sorte inter tres victores horuiu trium parium et epliedrum tlucta 
dao paria committebaiitiir, demum duo victores duorum horuiu pa- 
Huin de corona certabant. Koiciendam igitiir patet rationom 
Boeckhianam. 

Satis iam ex iis, quae modo exposai, apparet plus uiio 
modo fieri potuisse, ut unus quatuor adversanos luctaudo vin- 
ceret. Et ut duobus exemplis Pindaricis duo ex monumentis ac- 
c^dant^ titiilo Olympico n. 130 (Arch. Zeit. 1878) Philippus Arcas 
pugilatator laudatur, quod τεόόαρας ευθεία παιδας ίχλινε μάχΐ]^ 
et similiter η. 128 Xenocles Inctator. Praeterea illud apparnit, 
multum in vicissitudinibus certaminum sortem valuisse; et cui qiiis- 
que committeretur et paremne iiiveniret adversariuiii an ephedri 
feliciorem conditionem sortiretur. Sed num haiic ob causam Pin- 
darus N. VI 71 festina sorte (χΑαρω προπετεΐ) suis clientibus coro- 
nam ereptam esse questus sit^ suo loco examinabiiQus. 

Ad postremum de certaiitium numero quinquertii nobis disse- 
rendum est. Huius enim certaminis peculiaris quaedain natura 
fuit, quoniam in eo lucta, quae duos adversarios solum admittcret, 
cum aliis generibus, quae ut cursum et iaculationem plures simul 
inire possent, coniimcta erat. Atque hic quidem inde nobis pro- 
ficiscendum est^ quod quamyis fieri potuerit, iit quis omnibus in 
quiiique partibus vinceret^), tamen usu veniebat, ut qui ad posiremum 
victor corona ornabatur, iii una alterave parte aliis iuferior (υπα- 
XQog) discessisse iudicaretur. Adeo vero hoc fieri solebat, ut qui 
summis iu generibus artis agouisticao, cursu et lucta^ princeps nou 
esset, sed in ceteris geueribus aliis antecelleret, ntvrad^kog vulgo 
diceretur.^) Quo cum accedat, quod non omnes ad luctam ad- 
missos esse Herodoti ix 33 et Xenophontis Hell. vii 4, 29 iiarra- 
tione constat^ certamen quinquertii viden potest ita iustitutum 
foisse^ ut numerus certantium deinceps minueretur. Quodsi lucta 
duo^ disco tres certabaut^ ex tiibus qiii minimum disco valebat 
certamine luctaminis excludebatur. lam si eadeni ratio in reliqiiis 
partibus quinquertii valuit, ad saltum omnes^ ad cursum quiuque 

1) Accidisse hoc, sed raro testatur Aristidea Panath. p. 318 Dind., ubi 
poatquam yeteruin AthenienRiuni concordiam ot fortitudiiiom laudavit, addit: 
2μοΙ ιύν ουν oi>dl• πένταΌΊοι δοκονσιν oi ηάντα νιταώνης τοαοντον τοις ηάαι 
αρατίΤν. Eodeiu redit νοχ Xeuophontis Hell. iv 7, 5 nvvd-avo^evog 6 *Ayi\ai- 
πο2ι; των στρατιωτών, fif;i;p^ y^v not ngog το ηΐχος ηγαγίν ό ^Αγηαίπολίς^ V^^X9^ 
df ποΐ τήν %coQav ίδήωαεν, ωαπερ πένταΟΊος Ttavrrj ϊηϊ τα πλέον νπερβαλλειν 
intiQ&to. Potuit sciiicet pentathluR non solum uno sed pluribus, quin etiam 
omnibus eenenbus certaminis excellere. 

2) Hoc yocabulum in proverbium abiisse docet locus Ps. PlatoDis Erast. 
p. 135 Ε et cognomen 'Ερατοσθένους πεντάΟΊον ap. Suidam s. v. "EQUToa^ivqg^ 
de quo commentatus cum Platon. Stud. p. 56. 



LXXXIV PROLEGOMENA. 

superiores^ ad iaculationem qiii ex his quinque superiores discesse' 
rant quatuor, ad discum tres^ ad luctam duo^) admissos esse et qui 
in ultima commissione luctae victor discessisset^ totius quinquertii 
victorem iudicatum esse iiobis statuendum erit. At huic opinioni 
obstat non solum scholiastae Anstid. Paiiath. iii 339 Dind. commen- 
tum άρκεΐ rotg πεντά^λοις τρία των πέντε προς νίκην^ sed etiam, quod 
plus valet, auctoritas Plutarchi quaest. conv. ix 2, 2 τοις τριόΐν ωόπερ 
οι πενταπλοί περίεότι καΐ νικά et testimonium PoUucis onom. ili 151 
επΙ di τον πεντάϋ•λον το νίκηόαι άποτριά^αί λεγονόιν,"^) Quod si recte 
lii tradunt. iieque quod usii veuiebat, lege sancitum esse temere 
sumebant^ de corona quiuquertii ita certatum est^ ut non qui in 
cxtrema parte certaminis victor discessisset, sed qui in quinque 
partibus plus victoriarum reportasset, corona oniaretur. Exempli 
gratia si ex quinquc qui nomina dederaiit iuvenibus unus ter^ alius 
bis, tres nusquam vicerant, ille, qui ter in siiigulis certaminibus 
vicerat, victor totius qxiinquertii renuntiatus est, sive saltii cursu lucta, 
sive saltu iaculo disco, sive saltu iaculo lucta superior discesserat. 
Atque haec quidem ratio multa habet, quibus commeiidetur. Neqiie 
tameii prorsiis illa incommodis caret. Primum si quis m tribus 
priinis certamiiiibus vicerat, uon erat cur ad duo reliqua certamina 
desceiulereiit^ aiit^ si hoc lex agouistica postulabat^ multiim laboris 
his certamiiiibus iiavareut; de palma enim iam actum erat. Alterum 
saepe non accidere noii potuit, ut uullus omnino victor ex quin- 
quertio discederet; iiamque si singuli in quinque partibus semel^ 
aut bini bis tertiiis semel, aut denique miiis bis tomi semel vicerant, 
iiuUi tot victoriae erant, quot palma quinquertii postulabat. Sed hoc 
incommodum iiescio aii ita removere liceat^ ut quam interpretatio- 
nem verbi άποτριάόαι grammatici ad certum quendam locum co- 
mici poetae aut oratoris adiiotavisseut, alios ad omnes liidorum 
casus traxisse ducamus. Nam quamquam usu venit, ut qui ter vi- 
cerat victor totius quinquertii renuiitiaretur, tamen si quis bis tan- 
tum vicerat, enm, si ex reliquis adversariis nemo plus semel vicerat, 
coroua privatuin esse neutiquam probabile est. ^) Prius autem 
quod fieri potuisse diximus, ut iion semper omnibus partibus quin- 



1) Atque fieri potuiBse, ut qui luctando adversarium viuisset, victor toiius 
oeriaminis iudicaretur, ii credidisse videntur, qui fabulas de mythicis ludis 
Argonautaruui apud rhilostratum, gymn. Ά ]). 263 Κ. commenti sunt. 

2) Ceterae explicationes uominiH τρίΜΐιτήρος iu scholiis Acsch. Agam. 171 
et verbi άηοτρίάααι in Bekkeri anecd. 438 άηοτριάύαι• πληγας Tgstg δούναι^ 
uiit non ad quinquertium pertinent uui errore gmminaticorum natae suut. 

3) Etiam longius progressus Fr. Mie in aim. cl. phil. 1893 p. 806 speciosis 
rationibiis omniuo evertere studet opiniunem de tribus victoriis in singulis 
partibus quiuqueriii ad vittoriani totius qiiinqiiertii necessarUB. 



III. DE LUDIS ET EPINICIIS. LXXXV 

quertii certaretur, hoc vereor ut probabili interpretatione loci ob- 
scuri Pindari N. vii 72 confirmari possit. Namque numenis cer- 
tantium hoc quoque minui potuit, quod qui contra regulas certa- 
minis peccaveraiit, a reliquis partibus quinquertii excludebantiir. 

Indiculus ludorum. 

ut titulo huius capitis indicavimus, indicem ludorum omnium^ 
qui in Pindari carminibus eorumque sclioliis veteribus — recentiora 
nihil curo — cominerQorantur, hoc loco componere constituimus, 
quo in indice quidquid de singulis ludis, eorum origine, tempore, 
praemio comperimus, breviter exponemus. Digerendo autem in indicc 
alphabeticum ordinem civitatiuin, in quibiis singiili ludi agebantur, 
secutus sum, ita tameii, ut ludos quatuor praecipuos secundum digiii- 
tatem et ordinem libroruin Pindari digestos praemiserim. Olympici 
enim Pythii Nemeaei Istbmici lutli mature a ceteris ludis separati 
et proprio uomine αγώνων Ιερών vel αγώνων 'Ελληνικών distingui 
coepti smit. Quorum nominum priiis iam Piudari aetate iu usu 
fuisse documento sunt loci Pindari 0. Λ'^ιιι G4. xiii 15. N. ii 4 et 
praecipue N. vi 67 'ενχος αγώνων ατίο^ τους ivi7Coi6iv UQovg*. Sacri 
illi dicebautur, quod ciim sacris et feriis deoruin coiiiuncti oraiit, 
non tamen quasi ceteri ludi; ut Pauathenaiei lolaii Aeacei^ profani 
fuermt, sed qiiod praeter alios nomine sacrorum ludornm digiii 
existimati sunt.*) Eosdem vero quatuor ludos etiam uomine Grae- 
corum ludoriim a ceteris ludis iam Pindari aetate distingui solitos 
esse concludo ex I. iii 67. P. x 10. xi 50. xii 6. N. χ 25. Hoc 
autem nomine eos a minoHbus et quasi domesticis ludis^ quos in- 
colae ciyitatis^ in qua quique habitabant^ aut soli aut paene soli 
obibant, distiuctos esse demonstrant vocabula inter se opposita 
χαναγνρεις ζνναί Ι. πι 46 et άγων έηιχώριος Ρ. ν πι 70, τά ό' οίκοι 
αε^λα Ν. II 23, quibus cuin locis conferas locum DerQOsthenis Phil. 
III 32 τί^ηόι {Φίλιππος) τον xoivbv τών 'Ελλήνων αγώνα et ori- 
ginem antiquam iiominis 'Ελλανοδικών^ quo rectores et iiidiees lu- 
dorum Olympiconiin designabantiir. 

Ad ininores ludos Piiidari locos, (luibiis quique comniemorantur, 
attuli omnes; sacri ludi tam elara luce fulgent, ut iiube exemplorum 
non indigeant. Ceiiaminum autem geiiera non adnotavi nisi si qua 
siugularia et notatu digiia esse videbantur, velut si minorum ludorum 
equestna certamina praeter gymnica a Pindaro commemorata sunt. 

1) Aetate imperatonim Romanorum numerus αγώνων ιερών valde auciue 
est; eic in lapide Neapolitano IGSl. 730 undecim sacri agones euumerantur, 
quorum primue Olympicus eet. 



r 1'. 



LXXXYI PROLEGOMENA. 

Ludi sacri (αγώνες Ιεροί), 

Olympia ab Oxylo, rege Aetolorum, primum instituta, ab 
Iphito rege instaurata (Paus. ν 4, 5), a Pheidone rege Argivorum aucta 
(Strab. VIII p. 358), inde ab anno 776 a. Chr. ordine non interrupto 
quinto quoqiie anno (διά πετηαετηρίδος) agebantur.^) Mythicis tem- 
poribus ab Hercule post devictum Augeam facta esse feruntur 0. iii 
et X. Agebantur in honorem lovis sub coUe Cronio (0. 1 114. vm 17), 
prope tumulum Pelopis (0. i 96), in Alti aive luco lovis sacro 
(0. X 45), in ripa fluminis Alpbei (0. ix 18). Tempus statum lu- 
dorum erat plenilunium aestivnm, inde ab a. 468 quinque dies, anni 
Olympici mensis octavi (Attici Metageitnionis, Romani Augusti) 
dies XI— XVI (0. ν 6. schol. 0. ra 35. ν 14).*) Certamina erant 
gymnica et equestria, quae quomodo supra tres vel quatuor dies 
liidorum distributa fuerint vide p. LXXVIII sq. Rectores et iudices 
ludorum erant Έλλανοδίκαι^ qui quot aetate Pindari fueriiit, duone 
an decem, diiudicari nequit lectione Paus. ν 9, 4 corrupta, nisi quod 
iam auctor quinti saeculi Hellanicus in scholiis ad 0. iii 22 decem 
Hellanodicas fuisse tradidit. Praemio dabatur oleagina corona, quam 
ab Hercule institutam esse narrat Pindarus 0. m. 

Pythi_qrum certamen, cum primum Grisa urbe expugnata 
01. 47, 3 agebatur, mercennarium {άγίον χρ'ημκτίτης) erat, 01. 49, 3 
coronarium (άγων ότεφανίτης) factum est; sed unde Pythiades nume- 
ratae sint, veterum iam dissensio fuit, cum alii, ut Pausanias (x 7), 
ab 01. 48, 3 = 586 a. Chr., alii, ut scholiastae Pindari, ab 01. 49, 3 
= 582 a. Chr. uumerarent•, nostra memona priorem rationem 
Augustus Boeckh et Leopoldus Schmidt, posteriorem Theodorus 
Bergk et Udalricus Wilamowitz et Otto Schroeder (Philol. 53, 71988.) 
amplexi sunt. Iii causa dubia, quam in argumentis canninum 0. ix. xn. 
P. I. V. vu attigi et cuius disceptatio inprimia a temporibu8 carmims 
P. I pendet, Boeckhianis calculis equidem adstipulatus sum, ita tamen, 
ut Bergkii calculo8 unciuis inclusos adderem. Agebautur ludi in 
honorem Apollinis quinto quoque anno, tertio aniu> Olympiadis, in 
campo Crisaeo (P. iii 74. vi 18. vii 16. λΠίΐι 19. χ 15. χι 12. 
Ι. II 18), ηοη longe ab urbe Delphorum et fonte Ca8taliae (0. vi 17. 
IX 1. N. XI 24. VI 42). Nam in aspera convalle Delphica campus 

1) Nomina victorum octiiyi, septimi, quin etiam sexti saeculi a. Ohr. in- 
ocrta ct pleraque postea ex memona hominum snppleta esse docet Mabafi^, 
Joum. of Uell. stud. ii (1881) 164 ss. Primum Hippiam sophistam catalogum 
Olympionicarum cdidisse testatur Plut. Num. 1. 

2) Difiicilem hanc quaestionem chronologicam aperuerunt Aug. Mommsen, 
Ueber die Zeit der Olympien a. 1891, et Georgius Ungcr, Zeitrechuung der 
Griechen und Uumer * p. 773 sq. 



III. DE LITDIS ET EPINICIIS. LXXXVII 

non 8atis patebat ad equestria certaniiiia facieiula, atque gymnica 
quoque certamiiia in campo Crisaeo acta esse docet Pindarus 
P. VIII 19. X 15. XI 12, quamquain recentiore tempure prope ipsam 
urbem Delphos stadium exstructum et ab Herode Attico refectum 
est (v. Paus. χ 32, l et Philostr. vit. soph. ii 1, 5), cuius nidera 
etiamnunc exstaiit.; sola musica certamiiia iiitra peribolum templi 
Delphici eo loco, qiio postea theatrum exstructum est, acta esse 
videntur. Tempus statum feriaruin eraut dies tres niedii (v. schol. 
Piiul. p. 13, Koliler CTA. ii p.319, Christ Stzb. d. b. Ak. 1805 p. 11 ss.) 
meiisis Delphici Biicatii (Attici meiisis Metageitnioiiis, liomaiii Au- 
gusti), quorum trium dienim duos, ut vid,|Btur, ludi gymiiici et 
equestres explebaiit (Soph. El. 608). ( 'ertamina eraiit musica, gymnica, 
equestria; agouothetanini miinerc Amphictyoues fungebantur (Pind. 
P. IV 66. Demosth. l^bil. iii 32); praemio dabatur eoroDa laurea. 

Nemea annis cuiusque Olympiadis paribus, id est secundo et 
quarto in bonorem Tovis acta, aestate media, ut iiuiic exploratum 
est (v. supra p. LXVI), noii, ut aiite creditum erat, altemis aestivo 
et hibemo tempore, noviluuio (N. iv 35) sive die XVJTl (uon XIP, v. 
Unger Philol. 34, 64) meiisis Argivi Panemi (Attici Scirophorioiiis, 
Romani Jiilii, v. Robert ΗοΓίη. 21, 175); instaurata ac soUcmma 
facta Biint 01. 51, 4 = 573 a. Clir., sed*iam mythicis temporibus a 
septem ducibus Argivis Thebas proficiscentibus instituta esse fe- 
nmtur (N. χ 27. Hygiii. fab. 275). Praemio dabatur coroiia ex viridi 
apio (ix χλωρών ΰίλινών) iiexa (schol. Pind. p. 424). Certamiiia 
erant gymnica et curulia (N. I), sed iiiiUa biga aut C(?lete; musica 
ex tertio saeculo a. Chr. coinmemorant Plut. Philop. 11; conf. Paus. 
vni 50, 3. Hygin. fab. 273. CIG. 1719. 1720. Cleonaeoruin quod 
Pindanis N. iv 17. χ 42 ludos dicit, inde colligas tum temporis 
Cleona«os agoiiotbetas fuisse, quamquam matiire Iioc miiiius Argivi 
sibi yindicabant. 

Isthmia in honorem Neptuiii aimis cuiusque Olympiadis paribiis, 
i. e. secundo et qiiarto acta, semper, iit nuiic exploratum est (v. 
supra p. LXVI)j^verno tempore, raeiise Aprili, sive, ut Ungerus Philol. 
37, 40 docuit, die VIII Attici meiibis Muiiychioiiis, iii Istbmo (0. xiii 
40), prope portas Coriiithi iirbis (0. ix 86). liistituta esse tradiiiitur 
ab Eusebio chroiiographo 01. 49, 4 = 580 a. Cbr.; scd non primum 
ea tum instituta, sed solum iustaurata ct diguitate sacrorum (»muium- 
que Graecorum commuiiiiiin liidoruin iiistructa esse, iiide apparet, 
quod iam Soloii, qui archon anni 594/3 leges tulisse j)erhibetur, 
Isthmionicis pracmia coiistituit (Pliit. Sol. 23. IHog. Laert. i 55). 
Certamina gymnica et eqiicstria Pindarus laiidat; praeterea niusica 



LXXXVIII PKOLEGOMENA. 

imperatoris Nerouis aetate fuisse constat^ ad quae pertinet theatrum 
in sede ludorum Romanis temporibus exaedificatum (v. Bursian 
Geogr. II 21). Agonothetae erant Corinthii (N. π 20. vi 44), sed 
antiquis temporibus tamquam principes foederis Amphictyonum (N. 
IV 44. I. VIII 64). Praemio dabant coronam ex apio (0. xm 33. 
N. IV 88. I. u 16. VIII G4) sicco plexam (schol. Pind. 514, Apoll. 
Argon. m 1240); in eius locum postea^ ut videtur Corintho a lulio 
Gaesare restituia, pinus successit. 

Minores ludi. 

Aeginae ludi cpmmemorantur 0. vu 86. P. ix 90. N. ν 41. 
Scholia ad 0. xiii 155 duos ludos fuisse tradunt: iv ΑΙγίντι τα δελ- 
φίνια καΐ διάκενα' contra scholiasta ad Ν. ν 78 uuum dicit fuisse 
agonem neque Delptdnia ab Aeaceis diflFerre. ΑΙάκεια respicere vi- 
detur 0. xm 109 (cf. N. ν 53); /ίελφίνια in honorem Apollinis 
mense Delphinio acta respicit P. viii 66 (v. schoL), N. ν 44; haec 
'Τδροφό^ια appellat schol. N. ν 81. '^Ηραια Aeginae non fuisse vi- 
deiftur, neque quidquam de iis compertum habuisse veteres ipsa 
verba scholiorum ad P. viii 113 testantur ώ^ ocal iv ΑΙγίντι 'Ηραίων 
αγομένων κατά μίμηόιν τον iv "Αργεί, αγώνος' cf. notas ad Ρ. νιπ 79. 

Arcadiae Ανκαια m'monte Lycaeo in honorem lovis a Par- 
rhasiis instituta erant (0. vii 83. ix95. xiiil07. N.x48. AP.xiiil9). 
Muneri dabatur opus fabrile {Ιργα 0. vu 83) sive tripus aeneus 
(v. Polem. in scholiis 0. vii 153); hippodromus 'nongentorum pedum 
etiamnimc integer exstat. Alios ludos Arcadiae commemorant 
scholia 0. vii 153: πολλοί δ' Άγονται άγ&νες ίν Αρκαδία^ Λύκαια^ 
Κόρενα^ ^Αλεαΐα^ '^Ερμαια ^ quorum ludorum ^ΑλεαΙα in honorem Mi- 
nervae Tegeae (N. x 47 et Paus. viii 47, 4), '^Ερμαια Phenei (Paus. 

VIII 14, 10) agebantur. Κόρεια fuisse videntur et Clitore (N. X 67) 
et Megalopoli et Acacesii prope Megalopolim et Tegeae, quaudo- 
quidem harum urbium incolae omnium Proserpinae sacra caste cole- 
bant (Paus. viii 21,3. 31, 8. 37, 1. 53, 1). 

Argorum Ύΐραια ή Εκατόμβεια in honorem lunonis (0. vn 83. 

IX 88. XIII 107. Is. χ 23). Institiita esse feruntur a vetere rege 
Argivo (schol. 0. vii 152). Muneri dabatur aeneus clipeus (0. vii 83. 
N. X 22. Hygin. fab. 273), secundum schol. 0. vii 83 praeter aeneum 
clipeum corona myrtea, unde in lapidibus IGSI. 739. 746. 747. 1102 
η fc| \4ργονζ άϋπίζ coinmemoratur. Pindarus gymnica certamina 
sola respicit, musica conunemorat CIG. 1720. 

Athenarum ludos respicit poeta 0. vu 82. IX 88. xiii 38. 
P. IX 98. N. II 23. iv 19. χ 34. I. in 43. Complures ludos com- 



m. Ύ)Ε LUDIS ET EPINICIIS. LXXXIX 

memorant scholia ad 0. vii 151: εΐ^η ί' αν ^rot τα Ilava^ififvaia νε- 
νιχηχώς ^ τα 'Ηράκλεια ί} τά Όλνμχια η τα ^Ελενόίνια. Sed 'Ηρά- 
κλεια Marathonis^ Έλενόίνια Eleusinis erant^ Olympiorum pompam 
equestrem commemorat Plut. Phoc. 37, ludos fuisse nemo testatur 
(cf. Mommsen Heort. 413 sq.); Pindari quidem testimonium N. ii 23 
meliore interpunctione remotum est. Panathenaici ludi anno 566 a.Chr. 
a Pisistrato instituti sunt (Euseb. ad 01.53,3. schol. Aristid. 323Di.); 
quinto quoque anno redibant; agebantur meuse Hecatombaeone ad 
iinem vergente; signiiicati suiit a Pindaro cum aliis locis supra 
allatis tum P. ix 98; muneri ampboram olei dari testatur N. x 35; 
certamiiia erant musica, gymnica, equestria, quibusde supra disserui 
p. LXXII; άϋ'λοϋ'εταί erant decem, ex decem phylis sorte ducti (Ari- 
stot. resp. Athen. c. 60. PoU. iii 87). Pindari loco P. ix 101 sq. uti 
num liceat ad ludos Iqvis Olympii aut Telluris deae Athenis vindi- 
candos, suo loco quacremus. 

Boeotorum legitimi ludi laudantur 0. vn 85, quem ad locum 
scholiasta adnotat: τελούνται δϊ iv Βοιωτία διάφοροι αγώνες^ ίν 
fiii/ θεόπειαΐς τά Έρωτίδια^ iv δΐ Πλαταιαΐς τά ^Ελεν^έρια^ έν δ\ 
Αεβαδεία τά Τροφώνια^ iv 6h Όρωπώ τά ^Αμφιαράϊα^ quibus addas 
Onchesti Ποσειδώνια (Ι. ι 33; cf. Hom. hymn. Αρ. Pyth. 52 ss.), 
Orchomem Μιννεια (Ι. ι 56. schol. 1. 1 11; cf. Keisch de mus. Graec. 
cert. 66 sq.). De ludis Thebanis vide inira. 

Corinthi praeter Isthmia fuisse dicuntur !Ελλώτ^α Minervae 
0. XIII 40, ad quem versum scholiasta adnotat: εορτή r^g 'J^vag 
iv Κορίν&ω^ ίν ϊ] xal ό άγων τ£Α£Γτα& ό καλούμενος λαμΛαδοδρομιχός^ 
εν φ ετρεχον νεανίαι λαμπάδας κρατούντες. 

Cyrenarum Olympia et Telluris ludos siint qui respici putent 
P. IX 101 sq.; Boeckhius Expl. 328 etiam Palladios Cyreuarum vel 
potiu8 vicinorum Afrorum fuisse ex P. ix 98 collato Herodoto iv 180 
conclusit, sed rectius scholiasta hoc loco Panathenaica Athenarum 
significaii iudicavit. Virginum quoque certamina Cyrenis instituta 
foisse docet CIG. 5132. 

Eleusiiiis erant 'Ελευσίνια η Δημήτρια (ϋ. ιχ 99. xiii 110. 
Ι. Ι 57), de quibus adiiotatum est in scholiis ad 0. ix 150: fiyfrat 
di αιηόϋ•ι άγων Κόρης xal ^ήμητρος^ ος καλείται Έλενόίνια^ ου 
εηα^λον κρι^αί' in scholiis ad. Ι. ι 81: fV Έλενόϊνι ^ήμητρός εότιν 
άγων καΐ στέφανος ην 7ΐρι%•αί^ undc hordaceam coronam praemio 
datam esse colligas; conf. Krause, Gymnastik p. 12 sq.; certamina 
etiam curulia fiiisse ex I. i 57 elucet. 

Epidauri laudantur Άσκλψίίεια Ν. iii 84. ν 52. Ι. νπι 68, 
quibusde tradit schol. Ν. ui 145: rt^arat δε ίν Έπιδανρω άγων 



XC PROLEGOMENA. ^ 

'^^όχληχίω^ τ&ν ^^ΰκληπιαδών πρώτον θ/κτωι/, μετά ταϋτα δΐ ^Αργειων 
δια πεντα^τηριδος' τίθεται δΐ εν τω αλόει τοϋ ^Αϋχληπιον^ Άγεται 
δ\ μετά εννέα ημέρας τ&ν ^Ιό^μίων. Praemio data esse videtur co- 
rona myrtea (I. viii 67). 

Euboeae ludi laudantur 0. xiii 112. 1. i 57; scliol. ad 0. xiii 
159 commemorat Geraesti oppidi Γεραίότια ίη honorem Neptuni, 
Amarynthi oppidi ^Αμαρνν^ια. Praeterea in sclioliis ad I. i 11 Eu- 
boeae Βαβίλεια ex recentioribus temporibus afferuntur. 

Marathonis ^Ηράκλεια commemorantur 0. ix 89. xiii 110. 
P. VIII 79; munen dabautur phialae argenteae (0. ix 90). Ήράχλεια 
aeque atque Έλενόίνια in scholiis ad 0. vii 151 inter Athenienses 
ludos referuntur, nec scio an ibi recentioribus temporibus acta sint; 
vide schol. Pind. p. 228: Άγεται δ\ (τά ^Ελενΰίνια) εν \4d^vaig. 

Megarae ludi incipiente vere (schol. N. iii 145) iii Nisi colle 
(P. IX 91. N. V 46) acti laudantur 0. vri S6. xiii 109. N. m 84. 
V 46. I. vui 67. AP. xni 19. Scholiasta ad 0. vii 157 disertim 
nominat τά Αιόχλεια xal Πνϋ•ια xal Νέμεα (similiter ad P. xiii 155); 
ex his Pythia (CIG. 1058) et Nemea iiescio an recentiora fuerint; 
quae autem in scholiis ad N. ν 84 ^Αλχα^όϊα dicuntur, ea a ceteris 
nisi nomine diflferre non videntur. Praemio coronam myrteam dari 
poeta significat T. viii 67. 

Opuntis ΑΙάντεια neecio aii falso seholiasta ex Pind. 0. ix 
112 commentus sit. 

Pellanae iirbis Achaicae ludi laudantur 0. Λ"^!! i<ix ix 98. 
XIII 109. N. X 44. AP. xiii 19; duo huiiis urbis sacra ^Ερμαια et 
θεο^ένια (schol. 0. ix 146), quornm altera Φιλοξενία apud schol. 
0. XIII 155 audiimt, iiominibus tantum differre in schol. 0. IX 146 
diountur; Αίϊα^ quae iii uno ex duobus seholiis ad N. χ 82 com- 
memorantur, parum fidei habent. Venim cum Pansanias vii 27, 4 
in Theoxeniis ApoIIinis sacris solos viros inquilinos certare et pro 
mercede argentum accipere tradat, Findariis autem N. χ 44 laneam 
vestem snis victoribus iisque peregrinis datam esse testetur, Pin- 
dari locos omiies ad Hertnaea referendos esse ceiiseo. 

Pbylacae, quae urbs in confinio Boeotiae et Thessaliae sita 
erat, Πρωτεόιλάεια commemoranhir I. i ni^ et in scholiis ad 1. 1 11; 
certamina equestria fuisse apparet ex I. i 5«^ ss. 

Rhodi ludi in honorem Tlepolenii fuisse diciintur a Pindaro 
0. VII 80, quem ad locum iinus ex scholiastis adnotat: φαόϊν δτι 
άγων εχεΐ άγεται Τλ}}πολεμεια^ οΓ δ^ 'Ηράκλεια^ alter Pindarum 
mendacii arguit: ίψενβατο δε b Πίνδαρος' ον γαρ Τληηολε'μω ό 
άγων επιτελείται^ τω δΐ Ήλίω τιϋ•έα6ι τον άγώνα^ ώς "Ιότρος φηόΐν 



ΙΠ. DE LUDIS ET EPINICIIS. XCT 

iv rfj ΛερΙ τών Ήλίον αγώνων ^Ρόδιοι τι%έα6ιν Ήλίον ίν 'Ρ6δω 
yt;|xi/txov ότεφανίτην αγώνα, Idem adnotat ad ν. 147: εγκωμιαΰηκώς 
δΐ 6 Πίνδαρος rbv αγώνα Ήλίω τελονμενον εις τον Τληχόλεμον 
μεχί^γαγε' τελείται δΐ μην6ς Γορπναίου (August) είκοότ^ τετάρτη 
ίΐμέρα^ ατίέχει δ\ τών Νεμέων ήμέραις ί|, αγωνίζονται δΐ παίδες καΐ 
άνδρες^ δ δΐ ότέφανοξ λεύκη διδόταν, ^Ηλείων άγων commemoratur 
titolo Eph. arch. π 221. Boeckhius in hac causa Pindari fidei patro- 
cinatur; equidem hanc permutationem Solis dei et Tlepolemi herois 
a Pindari more minime abhorrere putaverim. 

Siciliae urbium ludi laudantur 0. xm 111•, Syracusis Isthmia 
et Aetnae Nemea agi scholiasta ad h. 1. adnotat. 

Sicyonis Pythia commemorantur N. ix 53. χ 43. I. πι 44; 
agebantur in honorem Apollinis et ab Adrasto instituta esse fere- 
bantur; revera autem a Glisthene tyranno temporibus Gri&aei belli 
instituta sunt (schol. N. ix 2, Herod. ν 67); certamina erant musica 
(Herod. V 67), gymnica, equestria (N. ix. I. iii 44); munen dabantur 
argenteae phialae (N. rx 52. χ 43). 

Tenedi vicinarumque civitatium ludi laudantur N. xi 19. 

Thebarum ludi respiciuntur 0. vn 84. ix 98. xni 107. 
P. IX 89. N. IV 20. L i 55. m 87. Duo sacra una cum ludis Thebis 
acta esse feruntur, altera in memoriam octo filiorum Hercalis a 
patre vesano interfectoruin et ad portas Electrae sepultorum (I. lu 
81), quibus ludis victores myrtea corona honorabantur (I. m 87), 
altera Ίολάεια in honorem lolai (0. ix 98. I. ν 32) et patris eius 
Iphiclis extra Proetidas portas sepultorum (Paus. ix 23, 1. 1. 1 55 aq. 
P. IX 88), quibus ludis aenea vasa armave victoribus praemio dari 
testantur Pindarus 0. vii 84 et Polemo in scholiis ad h. 1. Verum 
scholiasta ad I. iii 114 et 117 haec duo sacra diversa fuisse negat; 
quod cum recte statuere videatur (conf. commentationem meam in 
Stzb. d. b. Ak. 1895 p. 5ss.), duo quoque genera praemiorum una 
dari solita esse nobis statuendum est, ut victores et tripode dona- 
rentur et corona myrtea cingerentur. Pindarus ipse I. iii 85 signi- 
ficat sacra annua fuisse et ex duobus diebus priorem sacrificiis et 
feralibus, posteriorem certamiuibus destinatum fuisse. Certamina 
erant gymnica et equestria (I. i 55 et schol. I. iii 114), unde carmen 
P. II ad Hieronis victoriam curulem Thebanis Heracleis partam 
merito referunt. Vere ea acta esse, inde coUigo, quod myrtea co- 
rona lolaiis aeque atque Megarensibus ludis praemio dabatur. 

Thessaliae agon Ποόει,δώνος Πετραίον commemoratur in scbolus 
ad P. IV 245. 



XC PROLEGOMENA. * 

^^^όχληπίω^ t&v ^ΑύχλΎίπιαδών πρ&τον %έντων^ μετά ταντα δ% ^Αργηων 
διά ττενταέτηρίδος' τίθεται δϊ εν τω αλόει τοϋ ^Αόχληηιοϋ^ άγεται 
δ\ μετά εννέα ημέρας των Ίό^μίων. Praemio data esse videtur co- 
rona myrtea (I. vni 67). 

Euboeae ludi laudantur 0. xiii 112. I. i 57; schol. ad 0. xiii 
159 commemorat Geraesti oppidi Γεραίότια in honorem Neptuni, 
Amarynthi oppidi ^Αμαρύν^ια. Praeterea in scholiis ad I. i 11 Eu- 
boeae Βαύίλεια ex recentioribus temporibus afferuiitur. 

Marathonis ^Ηράκλεια commemorantur 0. ix SiK xiii 110. 
P. VIII 79; muneri dabantur phialae argenteae (0. ix 90). Ήράχλεια 
aeque atque ^Ελενϋίννα in scholiis ad 0. vn 151 inter Athenienses 
ludo8 referuntur, nec scio an ibi recentioribus temporibus acta sint; 
vide schol. Pind. p. 228: Άγεται δ% (τα ^Ελευύίνια) iv Αθήναις. 

Megarae ludi incipiente vere (schol. N. iii 145) in Nisi coUe 
(P. IX 91. N. V 46) acti laudaotur 0. vn 86. xiii 109. N. m 84. 
V 46. I. vui 67. AP. xiu 19. Scholiasta ad 0. vn 157 disertim 
nominat τά ^ιόχλεια xai Πν&ια xal Νεμέα (similiter ad P. xiii 155); 
ex his Pythia (CIG. 1058) et Nemea nescio an recentiora fuerint; 
quae autem in scholiis ad N. ν 84 ^Αλχα^όί'α dicuntur, ea a ceteris 
nisi nomine diflferre non videntur. Praemio coronam myrteam dari 
poeta significat I. viii 67. 

Opuntis Αΐάντεια neecio an falso scholiasta ex Pind. 0. ix 
112 commentus sit. 

Pellanae urbis Achaicae ludi laudantur 0. vii 86. ix 98. 
ΧΙΠ 109. N. X 44. AP. xiii 19; duo huius urbis sacra "Ερμαια et 
θεο^ένια (schol. 0. ix 146), qiiornm altera Φιλοί,ένια apud scliol. 
0. XIII 155 audiunt, nominibus tantum differre in schol. 0. IX 146 
dicuntur; /iita^ quae in iino cx duobus scholiis ad N. χ 82 com- 
memorantur, parum fidei habent. Verum cum Paiisanias vii 27, 4 
in Theoxeniis ApoUinis sacris solos viros inquilinos certare et pro 
mercede argentuin accipere tradat, Pindarus autem N. χ 44 laneam 
vestem suis victoribus iisque peregrinis datam esse testetur, Pin- 
dari locos omnes ad Hertnaea referendos esse censeo. 

Phylacae, quae urbs in confinio Boeotiac et ThessaHae sita 
erat, Πρωτεόιλάεια commemorantur I. i 58 et iii scboliis ad 1. 1 11; 
certamina equestria fuisse apparet ex I . i 58 as. 

Rhodi ludi in honorem Tlepolenii fuisse dicuntiir a Pindaro 
0. VII 80, quem ad locum uuus ex scboliastis adnotat: φαόΐν ort 
άγων έχεΙ άγεται Τληηολέμεια^ οΐ δϊ 'Ηράκλεια j alter Pindarum 
mendacii arguit: έφενϋατο δ\ 6 Πίνδαρος' ον γάρ Τληπολέμω ό 
άγων επιτελείται^ τω δΐ Ηλία» τίθ£α<ίΛ τον άγώνα^ ως 'Ίότρος φηόΐν 



III. DE LUDIS ET EPINICIIS. XCT 

iv τή 3Γ£ρΙ των Ήλίον αγώνων ^Ρόδιοι τιϋ'εαόιν ^Ηλίον ίν 'Ρ6δω 
ytifii/txoi/ ΰτεφανίτην αγώνα. Idem adnotat ad ν. 147: εγκωμιαότικώς 
di 6 Πίνδαρος τον αγώνα Ήλίφ τελονμενον slg τον Τληπόλεμον 
μετήγαγε' τελείται δε μηνός ΓορΛίαιον (August) είχοόττ] τετάρτη 
ίΐμέρα^ απέχει δϊ των Νεμέων ημέραΐξ ί|, αγωνίζονται δϊ παίδες χαΐ 
άνδρες^ 6 δΐ ότέφανος λεύκη δίδοται, 'Ηλείων άγων commemoratur 
titulo Eph. arch. u 221. Boeckbius in hac causa PiiidaH iidei patro- 
cinatur; equidem hanc permutationem Solis dei et Tlepolemi herois 
a Piudari more miDime abhorrere putaverim. 

Siciliae urbium ludi laudantur 0. xiii 111•, Syracusis Isthmia 
et Aetnae Nemea agi scholiasta ad h. I. adnotat. 

Sicyonis Pythia commemorantur N. rx 53. x 43. I. ui 44; 
agebantur in honoreiQ ApoUinis et ab Adrasto instituta esse fere- 
bantur; revera autem a Clistheiie tyranno temporibus Crisaei belli 
instituta sunt (schol. N. ix 2, Herod. ν 67); certamiua erant musica 
(Herod. V 07), gymnica, equestria (N. ix. I. iii 44); muneri dabantur 
argenteae phialae (N. ix Γ)2. χ 43). 

Tenedi yicinarumque civitatium ludi laudantur N. xi 19. 

Thebarum ludi respiciuntur 0. vn 84. ix 98. xiii 107. 
P. IX 89. N. IV 20. 1. i 55. m 87. I)uo sacra una cum ludis Tbebis 
acta esse feruntur, altera in memoriam octo filiorum Herculis a 
patre vesaiio interfectorum et ad portas Electrae sepultorum (I. iii 
81), quibus ludis victores myrtea corona honorabantur (I. iii 87), 
altera Ίολάεια in honorem lolai (0. ix 98. I. ν 32) et patris eius 
Iphiclis extra Proetidas portas sepultorum (Paus. ix 23, 1. T. i 55 sq. 
P. IX 88), quibus ludis aenea vasa armave victoribus praemio dari 
testantur Pindanis 0. vii 84 et Polemo in scholiis ad h. 1. Verum 
scholiasta ad 1. iii 114 et 117 haec duo sacra diversa fuis8c negat; 
quod cum rectc statuere videatur (couf. commentationem meam iu 
Stzb. d. b. Ak. 1895 p. 5 88.), duo quoque genera praemiorum una 
dari solita esse nobis statuendum est, ut victores ct tripode doua- 
rentur et coroiia myrtea cmgerciitur. Pindarus ipso I. ιτί 85 signi- 
ficat sacra annua faisse et ex duobus diebus priorem 8aeritieii8 et 
feralibus, posteriorem certaminibus destinatum fuisse. Certamiua 
erant ^ymuica et equestria (I. i 55 et schol. I. iii 114), unde carmen 
P. II ad Hieroiiis victoriam curulem Thebanis Heracleis partam 
merito referiuit. Vere ea acta esse, inde coUijjjo, quod myrtea co- 
rona lolaiis aeque atque Mcgarensibus liidis praemio dabafur. 

Thessaliae agon Ποόειδώνος Πετραίον commemoratur iii scholiis 
ad P. IV 245. 



XCII PROLEGOMENA. 

De epiniciis. 

Certaminibus finitis rectores ludorum sive agonothetae praemia 
decemebaut et yictorum nomiDa renuntiabant; qua in renuntiatiouc 
praeco simul nomina patris victoris et patriae proclamabat^ quem 
morem imitatus Sophocles El. 823 ss. de Oreste dicit 

ώλβίξετ' ^Αργειοζ μϊν ανακαλούμενος^ 
'όνομα ί' Όρέότης τον το κλεινόν 'Ελλάδος 
^Αγαμέμνονος ότράτενμ^ άγείραντός ποτέ. 

Patria quae renuiitiaretur, arbitrio victoris permittebatur; non- 
numquam enim factum est^ ut victor non eani; in qua natus erat^ 
urbem sed aliam, iu quam migraverat aut cuius bencficiis omatus 
erat, reuuntiari vellet. Sic Hiero, rex Syracusarum, in Pythica vic- 
toria curuli, quam Pindarus carmine P. i insigniter illustravit, non 
Syracusanum^ sed Aetnaeum in honorem urbis nuper a se conditae 
renuntiari se iussit. Praeterea nescio an in certaminibus puerorum 
etiam aliptae sive magistri nomen renuiitiatun) sit; talibus enim in 
carminibus laudi pueri victoris laudem magistri tantum non semper 
Pindarus poeta adiuiixit. Renuntiatione facta unus ex agonothetis 
victoris tempora corona cinxit (O. iii 12). Kenuntiatum vero et 
coronatam victorem amici et sodales undique congratulabantur et 
insignis si victona fait, floribus foliisque cumulabant. ^) 

Nomina victorum, ut ne memona eorum oblitteraretur, cippis 
lapideis vel chartis membranis inscnbebantur. Pindanis ipse 0. vii 
86 lapideae columuac mentionem fecit^ quae Megarensium ludorum 
victorias agonothetarum suiFragiis sancitas contiuebat. Totam vero 
carmen epimcium 0. vii in honorem Diagorae victoris in templo 
Lindiae Minervae aureis litteris columnae iusculptum esse ex scho- 
liis p. 159 comperimus. Praeterea basibus statuarum aliorumque 
monumentorum ad memoriam victoriae propagandain exactorum epi- 
grammata inscribi solebant^ quibus plerumque non una quaedam, 
sed omnes quae ab illo reportatae erant victoriae enumerabantur. 
Talia epigrammata multa aetatem tulerunt, velut quod in lionorem 
Hieronis factum ad 0. i arg. exscripsimus, et celeberrimum Simo- 
nidis AP. χτιι 19, quod cum Piiulari epiniciorum ei parti, qua vic- 
torias omnes victoris recensere solet, simillimum sit, hoc loco appo- 
nere iuvat: 



1) Vide P. IX 124. nr 240. Callimach. Hecal. 12—4. .Plut. qnaest. cony. 
Yiii 4. Pau^ VI 7, 3. Eratosthcn. in schol. Eur. Uec. 574. 



III. DE LUDIS ET EPINICIIS. XCIII 

"Αν&ψΐΒν rrfi' άγαλμα KoQivd^cog οόηερ ivixa 

iv /άελφοίζ ηοτε Νιχολάδας^ 
xal navadn]vaioig ότεφάνονς λάβε πέντ^ ίπ" αέ%'λονζ 

ε^Ύΐξ άμφιφο^είς έλαίον 
Ίό^μοϋ ί' iv ζα^έα τρίξ έπιόχερώ 6λλ' ίγένοντο 

ακτή Ποντομέδοντοζ α^λα' 
χαΐ Νεμέα τρίζ ενίχηόεν χαΐ τετράχΐξ άλλα 

Πελλάνα^ δύο ί' έν Ανχαίω^ 
χαΐ Νεμέα^ χαΐ ίν ΑΙγίνα^ χρατερα ί' Έτινδαύρω^ 

χαί Θήβα^ Μεγάρων δΐ δάμω' 
έν 6\ Φλίονντείω όταδιω τά τε πέντε χρατήΰας^ 

ηϋφρανεν μεγάλαν Κόρνν^ον, 

Έχ his titulis atque epigrammatis et ex i^udicum commentariis 
{νηομνήμαΰί Plut. Sol. 11) catalogi conficiebantur, quibus qui vic- 
tores singulis in certamiuibus cuiusquc anni renuntiati essent per- 
scribebantur. Tales fuere Όλνμπιονΐχαι Hippiae sophistae, quem 
primum indicem Olympiouicarum (^Ολυμπωνιχών άναγραφήν) edi- 
disse Plut. Num. 1 tradit, et Aristotelis Όλυμπιονΐχαι et Tlvd^io- 
vtTcaij quorum libromm prioris memoria plane intercidit (v. Rose 
Arist. pseadepigr. 547), alterius fragmenta aliquot partim in scho- 
liis Pindari, partim ab aliis scriptoribus servata exstant (Aristot. 
ed. acad. Berol. t. ν ρ. 1578). Praeterea in usum chronographorum 
abbreviati catalogi Olympionicarum confecti sunt, qui sola stadio 
victorum nomina, unde Oljmpiades singulae notabantur, continebant. 
Isthmionicarum quoque catalogi in scholiis Pind. T. i 11 {έν ratg 
Ί^^μίονίχών άναγραφαΐς) commemoraiitur, et Nemeonicarum indices 
a grammaticis Asclepiade et Didymo adhibitos esse scholia ad N. vi 
inscr. et N. viir inscr. testantur. Sed mature horum ludorum com- 
mentarios intercidisse tradit Pausanias vi 13, 8: τετράχις γαρ ίή έν 
άνδράόι χατεμαχέόατο ό Τίόανδρος πύχτας έν ^ΟλνμΛία^ τοϋανται δΐ 
χαΐ Πν^οϊ γεγόναόιν αύτω νϊχαι* Κοριν^ίοΐζ δ\ ονχ ^ ττω τηνιχαϋχα 
oudh ^Αργείοΐξ έζ Sxavrag υπομνήματα τους Νέμεα νιχώντας. Unde 
ueque in scholiis Pindari de tempore, quo Isthmica et Nemeaea 
epimcia composita sint, quidquam certi relatum est, neque 0. ix 
123 ad lites grammaticorum dinmendas Isthmici catalogi adhibiti 
sunt. Deoique ut quomodo isti catalogi confecti fuerint intellegas, 
Phlegoniie Chronicorum locum a Photio bibl. cod. 97 p. 83Bekk. 
seryatum apponere expedit^): έν rg ροζ' ^Ολνμπιάδι ένίχα Έχατόμνωζ 
Μιλήόίος 6χάδιον χαΐ δίανλον [χαΐ όηλίτην τρί^]^ 'Τψιχλης Σιχνώνως 



1) Confer quae supra ρ. LXXVfl de hoc catalogo dispuiavimus. 



XCIV PROLEGOMENA. 

δόλίχον^ ravog 'Ρωμαίος δόλιχον^ ^Αριότωνυμίδαζ Κωος πέντα^λον^ 
^Ιόίδωρος '^λεζανδρενς πάλην^ ατιτωτος^) περίοδον^ ^Ατνάνας 'ίππο- 
κράτους ^Αδραμνχίον \παϊς^ Λυξ, Σφοδρίας Σίχνώνως παγχράτιον^ 
Σωύιγένγις ^Αϋιανος παίδων ότάδιον^ Άπολλοφάνης Κυπαρι66ιεύς 
παίδων πάλην^ Σωτήριχος ^Ηλείος παίδων πν^^ Κάλας ^Ηλείος παίδων 
παγκράχίον^ Έκατόμνως Μιληόως οπλίτην {ούτος εν τι] avrfj τά τρία 
έότεφανώ^τι^ ύτάδιον δίανλον δπλίτην)^ ^Αριότόλοχος 6 ^Ηλείος τέ- 
%ριππον^ Άγήμονος 'Ηλείου κέλης^ 'Ελλανίκου 'Ηλείου όυνωρίς^ του 
αύτοϋ πωλίκον τέ^ριππον^ Κλητία 'Ηλείου πωλικ^ 6υνωρίς^ Καλ- 
λίππου Πηλίου πωλικος κελης, 

Ut ad ludos redeam^ renuntiationem victons epinicia iu loco^ 
quo victoria reportata erat^ ipso agenda sequebantur. Sodales eiiim 
et amici victorem ^eheu victor' clamantes in deversorium suum pro- 
sequebantur^ sub vesperum eum pompam ad aram lovis ducentem 
et deo gratias agentem comitabantur; denique yesperi lautis epulis et 
canoro convivio ab eo excipiebantur. Atque pnmum victorem diis 
pro beneficio accepto sacra fecisse cum pietas uraecorum et analogia 
ceterarum yictonarum^) probabile reddunt^ tum disertim scholia 
Pind. 0. V 7 testantur: oi γαρ νικώντες εΰνον iv τοΙς ?| βωμοΐς, 
De tota aatem festivitate, pompa vespertina; sacrificiis; epulis^ locu- 
pletissiinus est testis Pindarus ipse 0. IX 1 — 4. X 73 — 77. N. vi 
42 sq.^ quibus cum locis conferas quae de Alcibiade refert Athe- 
naeus p. 3 'Αλκιβιάδης 'Ολύμπια νικηΰας αρματι . . ϋ'ύόας Όλυμπίω 
/ίιΐ τ^ν πανήγυριν απαόαν είότίαόε,^) De caenaculo vero Olympico 
exstat locu8 classicus Paueaniae ν 15^ 12: εότι δ^ καΐ εστιατόριου 
Ήλείοις . . . τους δϊ τά 'Ολύμπια νικώντας £<ίΤ6ώ<ίιι/ iv τούτω τω 
οΙκι\ματι, Denique in pompa^ cum carmen in victoriam modo re- 
portatam nondum compositum erat^ in vulganbus acclamationibus 
fere acquiescebaut et in vetere carmine epinicio Archiloclii cantando 

ω καλλίνικε χαΐρ' ava^ Ήράκλεες^ 
αυτός τε καΐ 'Ιόλαος αίχμητά ίΰο, 
ω καλλίνικε χαΐρ' &ναξ Ήράκλεες^ 

quod carmeu ciiiu in Herculem eiusque aurigam lolauin factum 
essety etiam ad alias victorias trauslatum essc PindaruH ipse 0. IX i 
tradit. Etiam accuratius scholia ad h. 1. et N. iii 1 pompam ex- 
pouuut sub yespenim cum tibicine ad aram lovis factam esse et 

1) "Απτωτος Bekker; ego &πτωχος περίο9ον appositionem esse iudico prae- 
cedentis nominis. 

2) Cf. Krause Olympia 92 f. 

3) Ex Andoc. in Alcib. 29 clucet pompas singulorum Tictorum (ta ηομ- 
nsiu) ante communem ciTiiatis legatorum {τ^ν πομπην τηρ %οινην) factam esse. 



III. DE LUDIS ET EPINICIIS. XCVII 

posuerunt.^) Nihilominus ita Pindarus sententias iii siiis epiniciis 
conformavit, tamquam non chorus, sed poeta ipse verba faceret, 
quod ut satis excusationis babebat, sicubi poeta choro praeerat vel 
saltem fidibus ei succinebat, ita mirum noii videri noii poterat, si 
poeta festivitati non intererat, sed e longinquo versus cboro can- 
tandos iniserat. At facta plus valent quam ratiocinationes, atque 
hanc profecto sibi legem Pindarus scripsit ubivis observandam, ut 
quidquid forma primae personae eloqueretur, scmet ipsum spectaret 
nou choruiQ^ nisi quatenus sua causa eadem atqiie chori esset. Hoc 
autem ita instituisse videtur, quod cum Alcaei superiorumque poe- 
tarum lyricorurQ vestigia legeret, chorum noii suas ipsius partes 
tueri, sed inferiore munere interpretis poetae sententiarum esse vo- ( 
luit. Neque ego is sum, qui hoc nomine Pindarum laudem atquc 
defendam^ immo prorsus eum mimica arte et qua Attici poetae 
florebant facultate alieuam personam induendi caruisse fateor. 

Garminis faciendi copiam fecerunt cum victonae felicitas atque 
victoris in certamine ineundo virtus aliptaeque experientia probata 
institutio, tum gentis et patriae decora, quoruin memoria nova vic- 
toria resuscitabatur. Hinc factum est, ut plerisque epiniciis poetae 
fabulam aliquam insererent; quae cum partim ex historia fabulari 
patriae victoris sumpta esset, partim cum ludis, qiiibus quaeque 
victoria reportata erat, cohaereret, carminis quasi umbilicum (όμφα- 
λόν) efficiebat. His vero fabulis eo magis poetae operam navabaiit 
et homines aures praebebant, quod ex antiquis temporibus Graeci / 
adsneti erant, ut in sacris feriisque deorum, quas epinicia imita- \ 
bantuTy post praedicationem diyinorum numinum laudes hominum 
beroumque patriorum (χλεα ανδρών) audirent.^) 

Perfecta oda (ωίή τελεία) cum tribus partibus constet, verbis 
poetae^ musicis modis^ motibus ch.ori, iam nobis quaerendum est^ 
quae in Pindari epiniciis musicae et saltationis partes fuerint. Sed 
breyissimi in hac parte erimus^ quoniam de potissima parte musicae 
artis, de numeris dico et harmoniis, iam in altero libro horum Pro- 
legomenorum disseruimus^ de modis autem musicis et chori motibiis 
fere nihil certi et quod rem ante oculos nobis ponat compertum 
habemus. Nam notas musicas primorum Yersuum carminis P. i a 

1) Vide schol. 0. vi 148. ix 163. P. ii 6. ν 24. 96. 138. vi 1. vm 79. N. 
IV 14. i. vii 51. 

2) Hanc opportunitatein mythos carminibus epinicis in^erendi egre^i^ie illu- 
stravit et contra subtiles rationes Boeckhii recentioriimque interi)retum defentlit 
Dracbmannus in libro Danice scHpto, sed partim latina oratione alionigenia 
hominibus patefacto De recentioruin interpretatione Pindarica, Kopenhagen 
1891. 

PntDARcg ed. Christ. g 



XCVl PROLEGOMENA. 

et si tempus reditus victoris epiniciis agendis minus idoneum erat, 
postea commodam occasionem agendi epinicia quaererent (P. iii. 
N. I), quin etiam redeuntibus ludorum diebus epinicia iterarent 
(N. III. I. ii). 

De carminum epiniciorum actu. 

Epinicium ad carmen pangendum victor eiusque cognati poetam 
aut precibus adibant aut, quod usu veniebat, mercede (μιό9•ω) 
conducebant (P. ii 67. xi 41. I. ii l — 11).^) Neque hanc ob rem 
mercennaria opera poetae quaeque despectui esset digna habebatur, 
quandoquidem poetam non alia lege teneri Graeci volebant quam 
statuarium, quem ut statua marmore aut aere facta famam rei bene 
gestae propagaret omnes omnium aetatum homines mercede condoxe- 
runt et conducunt. Inter eos autem poetas, qui quinto saeculo a. Chr. 
florebant, nemo jnilchriora epinicia facere existimabatiir quam Piii- 
danis, qui cum et regiim optimatiumque rebus faveret et natura ad 
grande et magnificum dicendi genus natus esse videretur, imdique ut 
festivitatem victorialem sua Musa illustraret adducebatur. Quamquam 
non deerant aemuli cum alii tiim Siraonides et Bacchylides, quos 
Thebanus vates iusto maiore simultate et superbia insectabatiir (0. 
II 96. P. i 45. II 81 ss. N. iii 82). Neque tum primum epiniciis 
carminibus victores omare coeperunt; namque ut Archilochi cannen 
in Herculem victorem et veteres modos in curules victorias Castoris 
et lolai factos {νόμον άρμάτεων xal ιππέων) praetermittam, Pin- 
darus ipse Aeginetas poetas, qui maiores eorum quos ipse laudabat 
cecinissent, Timocritum et £uphanem commemorat (N. iv 13. 89. 
I. IV 45). 

lam ut de forraa epiniciorum disseram, et rerum natura, quod 
non imus aliquis sed multi gaudio exultabant, et consuetudo tem- 
poris^ quod pompis et concentibus tum magis quam rhapsodis et 
fidicinum solitaria arte delectabantur, secum ferebant, ut epinicia 
carmina choro cantanda destinarentur. Atque disertim noiinullis in 
carminibus, ut 0. iv 10. \i 18. 98. vin 10. xiv 14. P. iii 73. ν 22. 
103. VIII 20. 70 Ν. iii 5. 66. ix 50. I. vi 58. viii 2. 4, chori 
vel comissationis (χώμον) et cantorum, fortasse etiam chorodida- 
. scali (0. VI 88. I. ii 47) poeta ipse mentionem fecit, omnia autem 
epiiiicia a choro cantata esse grammatici pro certo ac concesso 



1) Quin etiam de ambitu carmiDis iuter victorem et poetam convenisee 
recte statuit Drachmann, unde lougiora carmina regum et curulium victoriarum 
8unt qiiam puerorum et gymnicorum ludorum. 



III. DE LUDI8 ET EPINICIIS. XCIX 

hemichoria distribuebantur, poeta parum hanc partitionem sua arte 
adiuvit et illustravit. Quod vero Mezgerus in suis commentariis 
Westphalu specioso invento^) confisus Pindarum sua carinina ad 
amussim Terpandreorum nomorura in septem partes, άρχάν μεταρχάν 
κατατροπάν όμφαλον μεταχατατροπάν όφραγΐδα ίηιλογον^ divisisse 
credidit, hoc metrica forma carminum adeo non confirmatum est, 
ut nova pars raro cum initio strophae, plerumque media in stropha; 
atque etiam non semel medio in versu initium capiat. Qua de causa 
somnia haec ego esse ratus^ neque in argumentis smgulorum car- 
minum neque in commentariis quidquam isti invento tribui. Sed 
illud recte observasse mihi videor, Pindarum provecta aetate car- 
mina sua cum alia^ tum dactylo-epitritica ita disposuisse, ut sin- 
gulas pericopas ex stroplia antistropha epodo constantes orbe senteii- 
ntiarum perfecto includeret, quam rem exemplis comprobavi in 
argumento carminis 0. xiii extremo. Utrum autem haec ars cum 
motibus orchesticis cohaereat; an ex maiore intervallo, quo singulas 
pericopas inter se distare poeta voluerit, explicandum sit, iii medio 
equidem relinquo. 

Denique motus singulorum carminum Pindari ita inter se dis- 
crepavisse moneo, ut alia essent carmina embateria^ quae choruS; 
dum in pompa procederet, cantaret, ut 0. v. vi. xi. xiv. P. vi. viii. xii. 
N. Π. LX et prosodiorum fragmenta 87 — 90. 92 — 93, alia hyporche- 
matica ita cantata, ut ad yocem cantorum alii tnpudiarent, ut 0. ii. 
P. V et dithyramborum hyporchematumque fragmenta 75. 105. 107. 
108; alia denique stasima a choro stante (P. iv 2) yel accubante 
cantanda neque cum uUis corporis motibus agenda, quo in numero 
pleraque epitiicia Pindari fuisse equidem persuasum habeo. Non- 
nihil etiam ad metricam formam et sententiarum* verborumque de- 
lectum referre cognovi, utrum puerorum (παίδων) an virorum (αν- 
δρών) chorus esset. Sed de his et similibus rebus in universum 
disserere parum fructuosum esse videtur, qua de causa in commen- 
tanolis introductoriis, quos singulis carminibus praemisimus; ad 
has quaestioiies passim redibimus. 

1) Westplial, Die nach terpandrischer ConipoKitionsiOnn gcgliederteii 
Chorlieder, in Prolegomenis zu Aeachylus, Leipzicf ISOy. Libris do liac qiiae- 
stioue a me in hist. lifc. ^^praec.' 150, allatiB adde IjQ odi di i^iudaro dichiaraie 
e tradotte da Fraccaroli, Verona 1894, cap. II. 



e* 



\^ 



XCVIII PROLEGOMENA. 

Kirchero editas a falsaxio factas esse neque quidquam auxilii prae- 
bere ad veterem melodiam Pindaricam restituendam persuasum 
equidem habeo. Instrumentorum vero musicorum poeta, ciim omnia 
epiiiicia cantari et ^ig^cantari vellet et nullum^ ne epistolari quidem 
carnmie P. iii excepto^ ad legendum solum destinaret^ saepeuumero 
mentionem iniecit, sed ex iis locis paene iiihil didicimus^ nisi cau- 
torum vocibus partim tibiis (0. i. 18. ν 19, ix 13), partim fidibus 
(φόρμιγγι 0. ii Γ)2. Ρ. i 1. 97. ii 71. iv 296. N. iv 5. 44. ν 24, 
y* /' λύρα 0. II 52. Ρ. νπι 31. χ 21. χι 7), partim tibiis et fidibus 

' (0. III 8. VII 12. X 93. Ρ. χ 39. Ν. ιχ 8. Ι. ν 27; cf. Eur. Herc. 

G83) adcantatum esse. Quid? quod ex his locis iie hoc quidem 
certe coiicludi poiest, iii iis carminibus, in quibus solae tibiae com- 
memorentur, fidibus nullum locum fuissc, quandoquidem in eodem 
carmine N. in poeta primum solius lyrae (v. 12), deinde solarum 
tibiarum (v. 79) meiitionem fecit similiterque 0. x 84 et 94, unde 
Emestus Graf in subtilissimo libro de Graecorum veterum re mu- 
sica p. 40 noii singularem; sed sollemiiem fuisse iiistrumeiitorum 
coniuiictorum usum. Concentus autem tibiarum et cithararum, quae 
evvavkCa audiebat, iuprimis in prosodiis suum locam habuisse videtur, 
quoniam, ut Theodorus Reinach, corresp. hell. 1894 p. 604 docte 
exposuit, et in paeaiie prosodiaco Delphico nuper in lucem pro- 
tracto eum usurpatum esse versus 5sq. doceiit 

kiyv δ\ λωχοζ βρεμων αίόλοίς μελεόι^ν ωδάν χρεχει^ 
χρνόέα ί' αδν^ρουζ κιϋ'αρνς νμνοιόιν άναμέλπεταν^ 

et in zophoro septeiitiionali aedis Miiiervae Atheniensis aeque atque 
in vasculo antiquarii Beroliuensis n. 1686 tibicines et fidicines pom- 
pales repraesentati suiit. 

De motibus chorL in epiniciis eaneiidis subtiliora quaedam ex- 
piscatus esse sibi videtur Eduardus Boehmer, Pindars sicilische 
Oden, Bonn 1891, quem librum ut ipsi excutiant qui plura de diffi- 
cili hac re noscere veliiit, rogatos velim. Ipse ne hoc quidem 
certum esse duco chonim in hemichoria semper divisum et ab uno 
hemichorio stropham, ab altero antistropham, ab universo choro 
epodum cantatas esse. Multum enim in hac re Pindarus a scenicis 
poetis Atticis diflFert, quod illi non solum fine strophae seuteutiam 
fere concludebant, sed etiam nonniiraquam ut stropha et antistropha 
similitudine sententiarum, quin adeo verbonim sibi responderent 
curabant, contra Pindarus saepenumero in fine strophae et anti- 
•strophae nullam, ne minimam quidem intorpunctionem posuit. Qnodsi 
IliL•ilomiIlus Pindaricorum cariuiiium strophae et antistrophae inter 



IV. DE VITA PINDARI. CI 

ajtod'ccvalv iv εκ^ινφ τω ίνιαντώ, ίπεβαλε δβ τοις χρόνοις Σιμω- 
ι/ί'ίου, y νεώτεροζ πρεόβιηε'ρω' των γονν αυτών μεμνηνταί άμφό- 
τεροί ηράΐ^εων. χαΐ γάρ Σιμωνίδης τήν iv Σαλαμΐνν ναυμαχίαν 
γεγραφε^ χαΐ Πίνδαρος μέμνηται της ^ Κάδμον βαΰιλείας. άλλα καΐ 
αμφότεροι παρά Ίερωνι τώ Συραχονόίων τυραννώ γεγ^νηνται, γί^μας 5 
δ} Μεγάχλειαν τ'^ν Λν6ΐ%•έου καΐ Καλλίνης ίόχεν vtbv ^αΐφαντσν^ 
φ χαΐ δαφν^ιψοριχον αΰμα εγραψεν^ χαΐ ϋ^γατερας δυο Πρωτομάχην 
χαΐ Εϋμητιν. γεγραφε δ^ βιβλία επταχαίδεχα' ϋμνονς^ παιάνας^ 
διθυράμβων β\ ηροόοδίων β\ φέρεται δϊ χαΐ παρθενίων β\ χαΐ γ' 
ο επιγράφεται χεχωριΰμενων παρθενίων^ ύπορχημάτων β\ έγχώμια^ 10 
θρήνους^ επινίχων δ\ φέρεται δΐ επίγραμμα έπΙ τι] τελευτίι αύτοϋ 
τάδε' 

"Η μάλα Πρωτομάχα τε χαΐ Εΰμητις λιγύφωνοι 

Πινδάρου ίχλαυβαν θυγατέρες πινυταί^ 
"Αργοθεν ημος Γκοι /ro χομίξουύ^ ένδόθι χρωόΰοϋ 15 

λείψαν' άπο ξείνης αθρόα πυρχαΐής. 

Πινδάρου αποφθέγματα, 

Πίνδαρος ό μελοποιος ερωτηθείς υπό τινος^ τι πρίονος ό^ύτερον^ 
είπε^ διαβολή, 

Παραγενόμενος δε εις /ίελφους χαΐ ερωτώμενος^ τι πάρεότι ' 
θύόων τώ ^Απόλλωνι, εΐπε^ παιάνα. 20 

Επερωτηθείς πάλιν^ διά τι Σιμωνίδης προς τους τυράννους άπε- 
δήμηΰεν εις Σιχελίαν^ αύτος δΐ ου θέλει^ οτι βούλομαι^ ειπεν^ έμαυτω 
ξην^ ούχ άλλω. 

'Ερωτηθείς δ^ διά τι τω ευ πράττοντι την θυγατέρα ου δίδωύιν^ ( , , . '^ -^) 
ου μόνον δεΐύθαι^ φηόίν^ ευ πράττοντος^ άλλα xtA πράΐ^οντος ευ. /26 

'Ερωτηθείς πάλιν υπό τινος^ διά τι μέλη γράφων αδειν ούχ έ%ί- 
όταται^ είπεν χαΐ γάρ οι ναυπηγοί πηδάλια χαταύχευάξοντες χυβερνάν 
ούχ έπίότανται. 

Τους φυόιολογοϋντας εφ η ατελή ΰοφίας δρέπειν χαρπόν. 

4. Κάδμου cod.: Καμβνοου coui. Hoeckh, Jagfiov coni. Schneicler, Sig^oty 
coni. Westermann. — 6. Ιίιόφαντον Α - 8 ss. cf. Hiller, Herm. 21, 357 ss. — 
9. ηροοοδίων ΘΧ προσωδιών corr. Α — 10. Ιπιγράφίται coni. Boeckh: επιγράφει Α; 
cf. tichol. Ν. IX in. — 14. ΙκΧ. πιν. Πινδ. O"vy. Α, transp. Gerhard. — 20 eq. cf. 
Philod. de mus. p. 89, 10 ed. Kemkc: οτι δια των ποιημάτων μάλλον γίνεται ή 
τιμή, βραχεΐαν δε τ6 μέλος Ιίχει πρόα9•εαιν παϊ τόν Πίνδαρον οντω νομίζειν^ δτ' 
ξφη ^'ναων ποζήαεα^ϋ'αι δι^νραμβον. — 22. ότι: οτι oi) Α — 24. τι oi) Α — 
25. πρά^αντοζ Eust. vit. Pind. et Α corr. m. pr. — 26 sq. cf. schol. ad 0. vi 148, 
Stzb. d. b. Ak. 1895 p. 23 sq. — 29. ultimum apophthegma excerpsit Stob. flor. 
80, 4; V. fr. 209. Idem Stobaeus ex pleniore collectione apophthegmatum afFert 
flor. 11, 3 (18 He.'): fr. 205, flor. 94, 22: fr. 214, fior. 111, 12: fr. 234, flor. 126,2: 
fr. 160, flor. 43, 112. 



C PROLEGOMENA. 

IV. 

DE VITA PINDARl. 

A. 

Vita ΘΧ sclioliie Ambrosianis excerpta. 

Πίνδαρος 6 ηοιηΤ'^ς Θηβαίος fjv ix ΚννοκΒψάλων (κώμη Si ioTL 
Θηβαί'χτ^)^ νιος Si ^αϊφάντον^ κατά d' ένίονς Παγώνδα, ίνιοι δί 
Σχοπελίνον αύζον γενεαλογοΐ)6ί^ τιν^ς δ^ τον Σχοπελΐνον ηάτρωον 
αντον y€vt6d'at χαΐ αύλητίιν δντα rijv τέχνηγ διδάί,αι. μητρός δΐ 
5 Κλεοδίχης' ot δΐ Κληδίχης γράφονόί' παις δ^ ών 6 Πίνδαρος^ ώς 
Χαμαιλέων χαΐ "Ιότρος φαόΐ^ περί τον 'Ελικώνα ϋ•ηρώντα αύτον νπο 
πολλού καμάτου εΙς νπνον κατενεχϋ'ήναι^ χοιμωμένου δ\ αύτον μέ- 
λιύόαν τω ότόματι προόχαϋ'ίόαύαν κηρία ποιηόαι. οι δε φαόιν οτν 
*όναρ είδεν^ ώς ^«'AtTOi? καΐ κηρον πλήρες είναι αντοϋ το ΰτόμα, καΐ 

10 ίπΐ ποιητικίιν ίτράπη, διδάόκαλον δ^ αντοϋ ^Α%"ήνη6ιν οι μϊν ^Αγα- 
^οκλέα^ οι δε ^Απολλόδωρον λέγονόιν^ ον καΐ προΐβτάμενον κύκλιων 
χορών άποδημονντα πιότενόαι η)ν διδαόκαλίαν τω Πινδάρω παιδί 
ίήηι^ τον δ\ εν διακοόμήόατηα διαβόητον γενέό^αι, Ιρειόμα δΐ της 
'Ελλάδος ειπών ^Α%•ηνας έζημιώ%^ νπο Θηβαίων χιλίας δραχμάς^ &ς 

15 ίί,έτιόαν ύπ^ρ αύτον ^ Αθηναίοι, ην di ού μόνον εύφνής ποιητής 
άλλα καΐ Άνθρωπος ^εοφιλ'ής. ό γοϋν Πάν ό 9'εος ώφ%Ύΐ μεταϋ^ν 
τον Κι^'αιρώνος χαΐ τον 'Ελικώνος αδων παιάνα Πινδάρον' διο ocal 
αόμα έποίηόεν εΙς τόν ϋ•εόν^ iv φ χάριν ομολογεί της τιμής αντώ^ 
ον ή αρχή* ω Πάν Πάν ^Αρκαδίας μεδέων καΐ όεμνών άδυτων 

20 φνλαξ. άλλα καΐ ή ^ημητηρ οναρ ίπιόταόα αύτω Ιμέμφατο^ δη 
μόνην τών %εών ον% ΰμνηόεν 6 δΐ εΙς αύτίιν έποίηόε ποίημα^ ον 
η αρχή' Πότνια %ε6μοφόρε χρνόάνιον. άλλα καΐ βωμόν αμφο- 
τέρων τών %•εών προ της οικίας της Ιδίας ιδρνβατο. Πανόανίον 6i 
τον Αατίεδαιμονίων βαόιλεως ίμπιπρώντος τάς Θήβας ίπέγραψί τις 

26 rjj οΙκία' Πινδάρον τον μονύοποιον τήν βτέγην μή καίετε' 
καΐ οΰτως μόνη άπόρ97ΐτος ίμεινεν καΐ ίΰτι το νυν iv Θηβαις πρντα- 
νεΐον. άλλα καΐ έν /ίελφοΐς ό προφήτης μέλλων κλείειν τον νεών 
κηρύόόει καθ' ημέραν. Πίνδαρος 6 μονύοποιος παρίτω προς 
το δείπνο ν τω %εω. καΐ γάρ ίν τι] τών Πν%'ίων εορτί} έγεννήθΊί^^ 

30 ώ^ αυτός φηόι' ΠενταετηρΙς εορτά /3ot;?roft?ro^ iv & πρώτον 
εύνάβ^ην άγ άπατο ς νπο (^παργάνοις. λέγεται ii 'δ'^ωροΓ^ άπι- 
οϋόιν εΙς 'Άμμωνος αίτηΰαι Πίνδαρος το έν άν%'ρώποις αριύτον καΐ 

Tnscr. Biog Πίνδαρου in cod. Α, oniiia uotitiani Innnanitati Drachmanni 

debeo. — 4 μητρός Ο-τιρώντα Α, om. Vrat. Boeckh. — 1.0 Ά^τίΐναΐοι ex U^- 

νιάοις corr. Α — 22. cf. Pau.s. ix 23, 3. — 28. of. seliol. V. iii 137. — 32. Πινδάρω Α 



IV. DE VITA PINDARI. ΟΙΠ 

C. 

Vita ΘΖ Enstatliii commentarils Pindaricis (&x Πινδαρικών 

παρεκβολών) ezcerpta. 

Toioirtog di ων tijv ηοίηβιν^ ώς αμυδρότατα νηογράφαν τον 
Άνδρα (χρώύαι γαρ το όκιαγράφημα τοϋτο elg ίντελϊς είη αν τίάνν 
ίργώδ£ς\ ίπιμεμέληται ύηο των ηαλαιων καΐ εις γένους άναγραψην 
την ίιατά τ ε Πλούταρχον καΐ έτερους^ τίαρ' olg φέρεται ort κώμη 
Θηβαίων οΐ Κυνοκεφαλοι. ix ταύτης ot του ύοφοϋ τοϋδε γενέτορες^ 6 
ηατηρ μϊν Παγώνδας όνοματικω τύτίω Βοιωτίω κχιτά το 'Επαμει- 
νώνδας^ Κρεώνδας' κατά δέ τινας /Ιαϊφάντου ^ Σκοπελίνου αύλητοϋ 
κάΙ Μύρτους, ος δη Σκοπελΐνος τήν αύλητικί^ν διδάί,ας τόν ηαϊδα^ 
Ιηει φαόιν είδεν αύτον μείζονος ε^εως φύντα Ι^περ ύπ' αύτω τελενω- 
dTJvai^ παρεδωκεν εις μά9•η6ιν μελοποιψ^ τω περιαδομένω Αάβφ τω 10 
Έρμιονεΐ^ παρ" ω ίπαιδεύ^η τί\ν λυρικην, ίνιοι δ^ τ6Ρ αυτόν ίφαβαν 
διωνχψίας λόγω ΣκοΛελϊνον καΐ /ίαΐφαντον λέγεβ^αι, άλλοι δε 
πάτρων Πινδάρου είτε πατρωον τον ΣκοηελΙνον εΐπον γενέβ^^αι, 
εΐόΐ δ' ο? καΐ ού Μυρτώς αλλά Κλεοδίκην, η κατά όυναίρεβιν Κλει- 
δίκην μητέρα τφ Πινδάρω άναγράφουόι^ γενομένω επΙ άρχοντος 15 
Βίωνος κατά τους χρόνους ΑΙβχύλου^ φ καΐ 6υγγεγένη;ται^ δμιλτ^ΰας \ 
καΐ άηονάμενός τι καΐ της ίτιείνου μεγαλοφωνίας, τi^vη7U δ\ οτε 
τά Περόιτίά ί^κμαζε^ κατά τί^ν εκτην καΐ 6γδοηκο6την 'Ολυμπιάδα] 
ξήύας ετη ?| καΐ έξτριοντα^ κατά δ\ ίνίους όγδοτ^κοντα, εόχε δε φαόί 
θυγατέρας dvo, Πρωτομάχην καΐ Εΰμητιν^ καΐ υίον δ\ /ίαΐφαντον^ 20 
γτίμας Μεγάχλειαν ων δή ^γατε'ρων μέμνηται καΐ ίηίγραμμα ηα- 
λαών εκείνο' # 

^Η μάλα Πρωτομάχη τε καΐ Εϋμητις λιγύφωνοι 
Πινδάρου εκλαυβαν %'υγατέρες πινυταί^ 

Άργό^εν ημος ΐκοντο κομίξουό' ενδο^ι κρωόόοϋ 26 

λείψαν' άπο ^είνης άθ•ρόα πυρκαΐης. 

iv φ δη ίΛίγράμματι ού δηλουμένου του ηώς ίν "Αργεί %'ανων ό 
Πίνδαρος είτα εΙς Tijv ηατρίδα έκεΐ%•εν ίκομίόθ^ι^ όμως έύτίν imo- 
vorfiai^ οτι άηελ%'ων εΐς τίνα ΠελοΛοννήύιον αγώνα καΐ θαι/ώι/ κατ' 
αύτο το "Αργός αηεδό^η ίκεΐ^εν πατρίδί νεκρός, τω δΐ ρηϋ'έντι 30 
υιω /ίαϊφάντω καΐ δαφνηφορικον αύμα γράφαί λέγεται ό πατήρ^ 8ς 



1. KuHtathii prolegomenorum quae antecedunt exhibet Abel, Scholia re- 




των dh μΒλοποιών Πίνδαρος ην ακμάζων %ατά τοντονς τσνς χρόνους. — 20. Jio- 
φαντον cod. — 24. inX. πιν. Πινδ. 9νγ. cod.; transp. Gerhard; Πινδαρίυν ϋ'ν- 
γατρίς vel ΙΙινδάριαι coni. Uoger. — 31. Jιoφάvτω cod. 



CII PBOLEGOMENA. 

Β. 

Vita metrica ez EustatUi vita Pind. ezoerpta. 

Πίνδαρον ύψαγόρην Καδμηίδος ονδεί Θήβηζ 
Κλειδίχη εύνη9•εΐ6α μενεπτολίμψ /ίαϊφάντω 
γείνατο^ ναιετάονβα Κννος Τίεφαλης ηαρά χώρω, 
σύκ οίον' &μα τώ καΐ Έρίτιμον είδότα ^^ίρης^ 
δ είδότα πνγμαχίης τε παλαιό μοόννης τ άλεγεινής. 

τον μέν^ Ζτε κνώββοντα ηοτΐ χ%όνα χάτ^ετο μήτηρ 
εΐβέτι τιαιδνον έόντα^ μέλιόόά τις ώζ έηΐ όίμβλω 
χε£λε6ι νψιιάχοιόι τιϋ'αιβώόύονόα ηοτατο. 
τω 6ϊ λιγνφΰ'όγγων ίπέων μελέων θ' νΐίο%7ΐμων 

10 επλετο δια Κόριννα^ %•εμείλια ί' ωπαβε μν^ων 

τοπρώτον μετά τίιν ί' ^Αγα^οχλέοζ εμμορεν αύόηδ, 
ος ^ά ζτέ} οΐ χατεδει^εν όίόι/ χαΐ μέτρον άοιδής. 
ευτε d' ^Αλε^άνδροιο Φιλιππιάδαο μενοιντ^ 
Καδμείων άφικοι/το Μακηδόνες αότεα ΐίέρ6αι^ 

15 Πινδαρέων μεγάρων ούχ ί^ψατο ϋ'εύπιδα^ς πϋρ, 

άλλα το μίν μετόπιόϋ'εν, ετι ζώοντι δ' άοιδω 
Φοίβος &να^ έκελευόε πολνχρν6ον παρά Πν^ονς 
fjia καΙ με^ λαρον άεΐ Θήβηνδε κομίζειν. 
καί μέλος^ ως ενέπονΰιν^ ίν οΰρεύιν ήνκερως Πάν 

20 Πινδάρου αίΐν αειδε καί ουκ εμ^γηρεν άείδων. 

ίΐμος d' έν Μαρα^ώνι καί iv Σαλαμινι παρέβταν 
αίναρέται Πέρόαι μετά ^άτιδος άγριοφώνον^ 
τήμος ετι ζώεόκεν^ οτ Αίβχνλος ^ iv ^Αϋ•ήναις, 
τω δΙ Τιμο^είνη παρελί^ατο^ δΐα γυναικών^ 

25 ί} τέκεν Ευμητιν μεγαλητορα καί /ίαΐφαντον^ 

Πρωτομάχην d' ixl τοΐΰιν. εμελψε ii κϋδος αγώνων 
των ηιβύρων^ μακάρων παιήονας^ έν δέ τε %'ρ'ήνους^ 
καΐ μέλος όρχηϋ^μοΐο^ %'εων τ' έρικνδέας ύμνους^ 
ήδ^ μελιφ9'όγγων μελεδήματα ηαρ%•ενικάων. 

30 τοΓο^ εων καΐ τόύύα παϋ'ών καΐ τό66α τελέόόας 

κάτ%'ανεν^ όγδώκοντα τελειομενων ένιαντών, 

1. Var. lect. huius metricae vitae ex cod. Med. 32, 35 (Q) execripsit Abel 
Rh. M. 34, 369; cf. Ludwich ibid. p. 357 as. — 12. πατέλίξεν codd. — 27. iv 8i 
T€ 9•ρήνονς em. Schneide win , iv de 9^ρονίθμονς coni. Bergk, iv όεόαγμένος et 
άναόεδεγμένος codd.; de metrico yitio quo emendationcB propositas laborare 
dicit Ludwich v. Rh. M. 84, 360. 



IV. DE νΤΓΑ PINDARI. CV 

iyivovro, η Si χελνς^ δ &6τιν η κιϋ^άρα^ ίξ άρχκιοτάτης χλήόεως 
χεκληρονόμηται, εΐζ φράΰιν, ην γαρ οτε δατραχον χέλνος^ ηγονν 
χελώνης^ εΙς χοιλωμα κ^θαρα^ τώ Έρμΐ] εχρηΰίμεχ^ΰεν ^ ώς χαΐ μετ 
ολίγα γεγράψεται^ χα%^ ον ενχα^εΐβαι χορδαΐ τ^ν χι^άραν άπετελεΰαν. 
ό di εύμος δηλοΙ μίν την βοτρνδον βυνίζηΰιν των μελίό6ών^ ων έν 5 
τοΐζ χατωτερω πλατεία μνήμη εόται. δαύννεται γαρ άπο τον εζω' 
χάϋ'ίόμα γαρ μελιΰΰών ή λεξίζ δηλοΐ^ χαΐ 6ννΐ6τα το δαΰν ivxavd^a 
πνεύμα ό παρά ^Αριβτοτέλει έν τω περί ζώων [ότορίας άφεομός. τ6 
δΐ χηρόδετον μελί άφομοιονταί πως τω παρ* ΑΙόχνλφ χηροπλάότω 
δόναχι^ hg δηλοΙ το όνριγγα, Μαινάλιος δ^ ^^εbg 6 Πάν ως ^Αρχα- 10 
διχός, ίν Μαινάλω γάρ 6rt/Ltaro, ^Αρκαδίας 'όρει. χερόεις δ^ ό αντός^ 
ίπεί χεραόφόρος ίπλάττετο^ διά τάς των δρω ν έ^οχάς τάζ ν'ψηλοτάταξ^ 
αϊ ανταΐ μέρος είόΐ του παντός^ εις ο μεταλαμβάνεται χαΐ ό Πάν. 
οτι δΐ χέρατα έλέγοντο χαΐ α[ όρειναί νπεροχαί^ δηλοΐ 6 γράψας 
νψίχέρατα πέτραν^ τήν χαΐ ύψηλίιν καΐ εΙς όξύ λήγονΰαν. νμνον ΐδ 
δΐ άείόας ταύτόν έότι τώ αόας παιάνα^ τον, ώ^ δεδήλωται^ Πινδα- 
ριχόν^ ει χαΐ αλ^ως έτεροΐόν τι παρά τον ϋμνον δ παιάν, δόναχες 
δΐ νόμωί^ τοντέβτι φίλοι τοις νέμονόΐ' χαΐ Ζλη 6νριγ% ή τω Πανί 
φίλη διά τάς πνοάς των χατακόύμων ανέμων καΐ τους έχεΐϋ'εν 
ύυριγμούς^ & τω Πανί \παντϊ] φίλα εΐΰί. χαΐ οϋτω μ^ν το είρημένον 20 
επίγραμμα ^-εοφιλη εμφαίνει γενέβ^αι τον Πίνδαρου. 

λέγεται δ% χαΐ ως /ίημήτηρ 'όναρ ποτ% αύτω έπιφανεϊβα έμέμ- 
ψατο^ εΐ μόνην ϋ'ε&ν αύτίιν ουχ νμνηόεν. ό δΐ χαΐ εις αύτην 
έποίηόεν^ άρξάμενος οϋτω. Πότνια ^εύμοφόρε. χαΐ βωμον δ^ 
άμφοιν πρ6 της οΐχίας ίδρύΰατο. 25 

Χαμαιλέων δέ φαβι χαΐ Ίότρος [ύτοροϋύιν^ ως περί Έλιχωνα 
Ό^ηρώντος αύτοϋ καΐ καμάτω χατενεχ^έντος εις ϋπνον^ μέλιΰύα τω 
ότόματι προόχα^ίύαόα κηρία ένέΰ'ετο' οι 61 οναρ φαόΐν Ιδεΐν αύτόν^ 
ως μΑ^το^ καΐ χηροϋ πλήρες αύτω γεγόνοι το ΰτόμα. καΐ οΰτως 
οίωνιόάμενος ίπειτα εις ποιητικίιν έτράπη, κα^γηΰαμένων αύτώ του 30 
μα%•εϊν ^ του Αάύου^ ως εΐρηται^ ^ τοϋ ^ Αθηναίου ^Αγα%'θχλέονς ί) 
'Απολλοδώρου^ ον φαΰι καΐ προΐ'ότάμενον κύκλιων χορών \χαϊ] άπο- 
δημοϋντα πιότεϋόαι ri)i/ διδαύχαλίαν Πινδάρω παιδί 'όντι' τόν δε 
ευ το πι6τω%^ν διακοαμήόαντα περιβοη^ηναι. τινϊς δέ γε^ ως κατω- 
τέρω φηϋ•ή6εται^ το ΰημείον της μελίόόης παιδί νεωτάτω ίτι ζντι 3δ 
Πινδάρω έπιγενέο^αι ιατοροϋόιν. οτι δΐ έν παλαίω έπιγράμματι κεί- 
ται γοργώς μνήμα τοϋ μελιόόείου τοϋδε κηρίου^ δεδήλωται ανωτέρω. 

8. Arist. hist. anim. χ 40 ρ. 624*, 28. — 9. Aesch. Prom. 574. — 10. d^sbg 
coni. Schneidewin : d^stbg cod. - 19. fort. των χατά κόσμον άνίμων. — 20. ΊΊανϊ 
ηαντϊ cod. - 24. fabellam hanc de Cercre exornavit Paus. ix 23, 3. — 27. %b- 
Qiovvtog coni. Unger collato Paus. ix 23, 2. — 34. Tfiarevd^tv coni. Weatermann. 



CVI PROLEGOMENA. 

fX^Qcc if φαόι φρονονντων άλλήλοι^: 'Αθηναίων και Θηβαίων^ 

fTtsl ίγραφΕ Jtov ϊϊ ταΐ λιηαραΐ καΐ μεγαλοπόλιες \4%•γ^ναι^ 

κατά δε τινας^ inei ίρειΰμα 'Ελλάδος εφη τάς \4^Ίΐνας^ έζημίωόαν 

αύτον Θηβαίοι χιλίαις δραχμαις^ ag ίζε'τιόαν νηερ αύτον V/O^afot 

5 ώ^ φιλαττιχον. 

λέγεται δε χαϊ ώς Αάχωνεζ ^μπρήόαντες ηοτε Θήβας κατά μάχην^ 
ης ηρχε Πανόανίας ό όφών βαόιλενς^ άπεόχοντο μόνης της οικίας 
τον τίοιητοϋ^ ίδόντες ίπιγεγραμμένον τό' 

Πινδάρου τον μονόοηοιον την ΰτεγην μη καίετε, 

10 τούτο δε φαόι καΐ ^Αλεί,ανδρος μετά ταύτα πεποίηκε. καΐ αντος γαρ 
εμπρήόας Θήβας εφνλαξε την οίκίαν^ ί) χαΐ εις Λτρι»ταΐ'£Γοΐ' νότερον 
άηετελεβ^η. 

φέρεται δ^ λόγος^ καΐ ϋ^εωρονς ηοτε άπιόντας εις "Αμμωνος 
αΐτηΰαι Πινδάρω οΐα φί?.ω το έν άν^ρώποις αριύτον καΙ %'ανεϊν 

15 αντον εν εχείνω τω iviavTip. rovro δε πάντως χαΐ %•ανάτον έότϊ 
όεμνωμα^ ώς κολονοντος την εν κακοις μακροτέραν βιοτήν. ο 6ii τίαΐ 
επί των κτιύάντων τον ΤΖί'θοΓ ναον ιΰτόρηται^ οι τό έργον βννχετε- 
λεχότες %•ανματος αξιοί' ον και άγα^ον μέγα ^«ντοΓ;? ^εό%^εν αίτη- 
όάμενοι^ είτα εω^εν ονκέτ ηΰαν ώς ΰ'ανάτω άπεληλν&ότες. χαΙ 

20 Κλέοβις ίϊ χαϊ Βίτων όμοια της νηερ άγα%Όν ενχής άπώναντο, 
ί^νίκα εκείνοι την μητέρα έτά αμάξης ελχνΰαντες δια μέόης αγοράς 
ές νενομιΰμένην όϊ^μοτίλή %ν6ίαν (of γαρ ίεροί βόες ον παρή6αν) 
ετνχον μ^ν ενχης μητρόϋ'εν ώς έπι χρείτττοόιν, αντοί δ% προνκαλέ- 
όαντο ϋ'άνατον^ ος αντίκα εκείνων έλάβετο, άλλα ταντα μεν οντω 

26 ηαρερρίφ%'ω ονδ^ αντά εις κενόν, 

τον δ^ κατά Πίνδαρου γένονς οντω τίεζολογικώς προενηνεγμένον 
φέρεται εις αντο καΐ it' iπώv παλαιών ταντα ^ οις εμφέρονται χαί 
τίνα έτίέκεινα των προειρημένων 

Πίνδαρον νψαγόρην Καδμηίδος ονδεί θήβης κ,τ.λ. (ρ. CII) 

30 οντω δΐ και τούτων ι]6μένων εΙς το τον ποιητοϋ γένος ούκ 

άγλαφνρως^ οι παλαιοί εξω των εν τ|} Πινδαρική βίβλω κειμένων 
γνωμικών άποφϋ'εγμάτων προύιότορονόι και τάδε, Πίνδαρος έρωτη- 
ϋ^είς^ τί Λρ^ονο^ οξύτεροι/, είπε' διαβολή. Αελφόαε δΐ iρωτη^εlς 
τί ;Γ«ρί<ίτ6 ϋ'νόων^ παιάνα είπε' μονονοχ^χΐ λέγων^ εκ τών ελλογίμων 

35 ανδρών %•ν6ίαν είναι λόγοι^ς τω κρείττονι, προς ο όνλλαλει και 6 
γράφας^ ώς άκαπνα %'νοχ'^βιν αοιδοί, προς δε τον έρωτήόαντα^ 
διά τί ον τω εν πράττοντι τήν %'νγατέρα δίδωόιν,, ο ν μόνον εν 
πράττοντος εφη δεΐ69'αι,^ αλλά καΐ εν πράξαντος, τφ δε 

27. fort. aisxhv — 36. αχαπί'α . . . aoidoi' cf. Atheu. ι ρ. 8^'. 



IV. DE νΤΓΑ PINDARI. CVII 

πν^ομενω^ Οιά τι μέλη γράφων αδειν ουκ inCuratai,, χ αϊ γάρ οί 
ναυπηγοί εψη πηόάλια ποιονντες κυβερνάν ουκ otdaoi. τοϋτο 
δε ηως ηαρέοικε ηροξ το ίρωτη^ναι μεν τίνα ύοφιότήν^ dta τί 
δημηγορεϊν άλλους Λρο§ οχλον διδάΰκων αυτός ου δύναται οΰτω 
ποιειν; εκείνον δΐ εύύτόχως ειπείν^ ώς καΐ ή άκόνη ό^ύνουόα εΙς 6 
τομην τα ΰιδηρια^ όμως αυτί) τέμνειν ου δύναται, οτι δΐ ου 
δεξιός ^ αύτος αδειν ό Πίνδαρος^ άλλ^ υποβολέα οίον είχεν έτερον 
του τοιούτου έργου ^ δηλώόει έν οΐζ μνηόεταί τίνος Αινείου χορο- 
ότάτου^ ον καΐ δοκεϊ φιλείν οια έπικοόμοϋντα οικεία τεχντ] τάς Πιν- 
δαρικάς φδάς ώς κορυφαϊον χοροϋ αριότον, 10 

ει δ^ κατά τους παλαιούς Πίνδαρος εφη τους φιλοόοφουντας 
ατελή όοφίας δρεπειν καρπόν, άλλα τοϋτό γε εις -φόγον αν ίμ- 
πίπτοι, δποιος καΐ τω κωμικω προβτέτριπται^ ος που τους φιλο- 
ύόφους διά το άπράγμονας είναι όκώπτει ώς αργούς. 

ποιήματα δΐ πολλά γράψαι Πίνδαρος λέγεται^ ων καΐ φέρονται 16 
ουκ ολίγα ^ ου μήν τά πάντα ύπεμνηματιΰμένα. είόΐ δε παιάνες^ 
διθύραμβοι ^ προύόδια^ παρθένια^ τά καΐ αυτά μνημονευθέντα πρό 
βραχέων^ ύπορχήματα^ ^^^χώμ^ίκ, θρήνοι καΐ έπινίκιοι^ κατά τήν [6το- 
ρίαν ώύεΐ τετρακιβχίλιοι^ ους καΐ έπινίκους τετραβυλλάβως φαόίν^ 
οϊ καΐ περιάγονται μάλιότα διά το άνθρωπικότεροι είναι καΐ όλιγό- 20 
μύθοι καΐ μηδϊ πάνυ εχειν άόαφώς κατά γε τά άλλα. ει δΐ καΐ 
ΰμνοι λέγονται ot αύτοί^ άλλο αυτό παραχρήύεως είδος έύτί^ καθ^ 
ην καΐ το ύμνεΐ6θαι άντιφραότικώς που έπΙ φόγου έτέθη^ ώς δηλοΙ 
καΐ τό' 'Τμνεΐθ^ υπ' άότών φροιμίοις πολυρρόθοις. 

δήλον δΐ ώς α[ έπινίκιοι ωδαΐ του Πινδάρου καΐ είδη^ τουτ- 26 
έότιν Ιδέαι^ χάριν όεμνότητος ονομάζονται^ όπερ ύποκοριΰθΐν εΙς 
ειδύλλια επιγραφή γέγονε τοΙς Θεόκριτου ποιήμαΰι, μελοποιος di 
ών ές το καθόλου ο Πίνδαρος παρωνυμεΐται προς μέρος μουόικοϋ 
οργάνου Αι;ρ&κό^ καλούμενος^ καθά τις έτερος κιθαρωδός καΐ άλλος 
άπ6 φάλτρου ψαλτωδός, ουκ έ^ ανάγκης δέ γε προς λύραν μόνην 30 
έμελωδει^ άλλ' αύτο μίν επελέγη προς τι έξαίρετον εις κλήΰιν τω 
ποιητ'^. όεμνύνεται γάρ πολλοίς καΐ πολλαχώς η λύρα, 6 δΐ καΐ 
ετέροις όργάνοις αδων έχράτο^ καθά δηλοΐ καΐ το άναΐ^ιφόρμιγγες 
ϋμνοι καΐ εΐ^ής. ει d' ϋόως ταύτόν τι φόρμιγί^ καΙ λύρα^ ουδ' οϋτως 
αύτφ μόνον τό της λύρας χρήμα προς ίδιον τι άποκεκλήρωται. ώς 36 
di λύρα είρηται ^ παρά το λύειν άράς^ οίς προς ηδονήν γλυκέως 
άρμόττεται^ ή παρά το μυθικώς εις λύτρον καταλλακτήριον εύρεθήναι 

3. οοφιατήν i. e. Isocmtem; cf. Plut. vit. χ or. υ. 838^' — 8 sq. 0. vi 88. 
τις cod. - 13. Aristoph. Nub. 334. — 18. Ιατορίαν cod. : ατιχομετρίαν corr. Hirt; 
cf. supra p. XV; μ«τά τών ιστοριών coni. Vitelli. — ΰ*2. άΧλ* αί»τό cod. — 
24. Aegch. Sopt. G. — 33. 0. ii 1. 



CVI PROLEGOMENA. 

εχ^ρά δε φαόί φρονονντων άλληλοι^ ^Α^ηγαίων χαΐ Θηβαίων^ 

ίπεί Ιγραφε πον ^£1 ταΐ λιτίαραΐ χαΐ μεγαλοπόλίες ^Α^ήναι^ 

κατά δε τννας^ επεί ερειβμα 'Ελλάδος εφη τάς y/^^Wj, έξημίωόαν 

αντον ΘηβαίΟί χιλίαΐξ δραχμαις^ ag έί,έηβαν ύχ\ρ αύτον ^Α9^αΐοι 

δ ώ^ φιλαττικον, 

λέγεται δϊ χαΐ ώς Αάκωνες εμηρήόαντές ποτέ &ήβας κατά μάχην^ 
^S ^ΐρχε Παυόανίας 6 όφών βa<fίL•vg^ άπέόχοντο μόνης της οικίας 
τον τίοιητον^ Ιδόντες ίπιγεγραμμένον τό' 

Πινδάρου τον μονύοποιον την ότε'γην μη καίετε, 

10 τοντο δε φα6ι καΐ ^Αλέ^ανδρος μετά ταντα πεηοίηκε. καΐ αντ6ς γάρ 
ίμηρηόας Θήβας έφνλαί,ε τήν οίκίαν^ ί} καΐ εΙς πρντανεΐον νότερον 
άπετελέό^η. 

φέρεται δΐ λόγος ^ καΐ ϋ^εωρονς ηοτε άπιόντας εις Άμμωνος 
αίτηύαι Πινδάρω οΙα φίλω το έν άν^ρώηοις αριότον καΐ %'ανεΐν 

15 αντον εν έκείνφ τω ίνιαντφ. τοντο δΐ πάντως καΐ %•ανάτον έβτΐ 
ύέμνωμα^ ώς κολονοντος τήν iv κακοΐς μακροτέραν βιοττ^ν, ο δίι καΐ 
iitl των κτιόάντων τον Πνϋ^οΐ ναον [ΰτόρηται^ ο? τό έργον βνντετε- 
λεκότες d -ανματος άξιον δν καΐ άγαϋ•ον μέγα εαντοΐς ^εό%•εν αΐτψ 
βάμενοι^ είτα εω^εν ονκέτ τ^ύαν ώς ϋ^ανάτω άπεληλνΟ^ότες, χαΐ 

20 Κλέοβις δΐ καΐ Βίτων δμοια της νπερ άγa^^ov ευχής άπώναντο. 
ηνίκα εκείνοι την μητέρα έπΙ αμάξης ελκνόαντες διά μέόης αγοράς 
ές νενομιύμένην δημοτελή dvoiav (ο[ γάρ ιεροί βόες ον παρήόαν) 
ετνχον μίν ενχής μητρό^εν ώς έπΙ κρείτττοόιν, αντοί δ^ προύκαλέ- 
όαντο θάνατον ^ ος αντίκα εκείνων έλάβετο, άλλα ταντα μίν οντω 

26 παρερρίψ^ω ούδ^ αυτά εΙς κενόν, 

τον δ\ κατά Πίνδαρον γένονς οντω πεζολογικώς προενηνεγμένον 
φ^ρ£τα6 εις αντο καΐ it' έπων παλαιών ταντα ^ οις έμφέρονται καί 
τίνα έπέκεινα τών προειρημένων 

Πίνδαρον νψαγόρην Καδμηίδος ονδεί Θήβης κ. τ. Λ. (ρ. ΟΠ) 

30 οντω 6h καΐ τούτων rjo μένων εΙς τό τον ποιητον γένος ούχ 

άγλαφνρως^ οι παλαιοί εξω τών έν ττ} Πινδαρικί} βίβλω κειμέναρν 
γνωμικών άποφϋ'εγμάτων προόιύτορονύι και τάδε. Πίνδαρος ερωτη- 
θείς^ τί πρίονο^ όξυτίρον, είπε' διαβολ'ή. Αελφόόε δΐ έρωτηθ'είς 
τί πάρεότι θ^νόων^ παιάνα είπε' μονονονχΐ λέγων^ έκ τών έλλογίμων 

35 ανδρών ^όίαν είναι λόγονς τω κρείττονι, προς δ ΰνλλαλεΐ ocal ό 
γράφας^ ώς ακαπνα θυονίί^ν αοιδοί, προς δε τον έρωτηόαντα^ 
διά τί ον τω εν πράττοντι την %^νγατέρα δίδωύιν^ ο ν μόνον εν 
πράττοντος έφη δείύθαι^ αλλά καΐ εν πράξαντος. τφ δϊ 

' 27. fort. aisxhv — 36. ακαπνα . . . αοιδοί' ci. Athen. ι ρ. 8®. 



IV. DE νΤΓΑ PINDARI. CVII 

πν^ομένω^ δια τι μέλη γράφων αδειν ουκ iniuratai^ xccl γάρ οί 
νανηηγοί έψη πηδάλια noiovvzeg κυβερνάν ουκ οί'δαΰι. τοντο 
δέ πωξ ?ταρ£ΌίΧ£ προζ το ίρωτη^ναι μεν τίνα όοφιΰτήν^ δια τι 
δημηγορεΐν &λλσνς Λρος οχλον διδάΰχων αντοζ ον δύναται οντω 
jrotfrv; εκείνον δΐ εύότόχως ειπείν^ ώς καΐ η άκόνη οί,ννονόα εις 6 
τομίιν τα βιδί^ρια^ όμως αύτη τέμνειν ού δύναται, οτι δ^ ον 
δε^ώς ^ν αντος αδειν ό Πίνδαροζ^ άλλ^ υποβολέα οίον είχεν έτερον 
τον τοιούτου έργου ^ δηλώόει έν olg μνηβεταί τίνος Αίνειου χορο- 
ύτάτου^ δν καΐ δοκεΐ φιλείν οΙα επικούμοϋντα οικεία τέχνη τάς Πιν- 
δαρικάζ φδάξ ώζ κορυφαΐον χοροϋ αριΰτον, 10 

ει δΐ κατά τους παλαιούς Πίνδαρος ίφη τους φιλοΰοφοϋντας 
άτελη όοφίας δρέπειν καρπόν^ άλλα τοντό γε εΙς ψόγον &ν έμ- 
πίπτοι, όποιος καΐ τφ κωμικώ προότετριπται^ ος πον τονς φιλο- 
ύόφονς διά το άπράγμονας είναι ΰκώπτει ώς αργούς, 

ποιήματα di πολλά γράφαι Πίνδαρος λέγεται^ ων καΐ φέρονται ΐδ 
ονκ ολίγα ^ ον μίιν τά πάντα νπεμνηματιΰμένα, είόΐ δί παιάνες^ 
διθύραμβοι ^ προοόδια^ παρϋ'ενια^ τά καΐ αντά μνημονενθ•έντα πρ6 
βραχέων^ νπορχήματα^ εγκώμια^ ϋ^ρήνοι καΐ επινίκιοι^ κατά τήν Ιβτο- 
ρίαν ά)6εΙ τετρακιβχίλιοι^ ονς καΐ επινίκονς τετραόνλλάβως φαόίν^ 
οϊ καΐ περιάγονται μάλιότα διά το άνθ'ρωπικότεροι είναι καΐ όλιγό- 20 
μνϋΌΐ καΐ μηδ^ πάνυ εχειν άόαφώς κατά γε τά άλλα, ει δ^ καΙ 
νμνοι il£yoi/rat οί αύτοί^ άλλο αντο παραχρήύεως εΐδος έύτί^ κα-θ•' 
ην καΐ το νμνεΐβθαι άντιφραότικώς πον επΙ ψόγον έτέϋΐ]^ ώς δηλοΙ 
καΐ τό' ^Τμνεϊθ^ νπ^ άβτων φροιμίοις πολνρρόθοις, 

δηλον δΐ ώς αΐ έπινίκιοι φδαΐ τον Πινδάρον καΐ εϊδη^ τουτ- 26 
έβτιν iinjct, χάριν όεμνότητος ονομάζονται^ όπερ ύποκορι6%'\ν εΙς 
ειδύλλια επιγραφή γέγονε τοις Θεόκριτου ποϊήμαόι, μελοποιος δ^ 
&ν ές το καθόλου ό Πίνδαρος παρωνυμεΐται προς μέρος μουόικοϋ 
οργάνου λυρικός καλούμενος^ καθά τις έτερος κιθ^αρωδος καΐ άλλος 
άπο ψάλτρου φαλτωδός, ούκ έ^ ανάγκης δέ γε προς λύραν μόνην 30 
ίμελφδει^ άλλ^ αύτο μϊν επελέγη προς τι έξαίρετον εις κληόιν τώ 
πoιητfj, ύεμνύνεται γάρ πολλοίς καΐ πολλαχώς ή λύρα, 6 δΐ καΐ 
έτέροις όργάνοις αδων έχρατο^ καθά δηλοΐ καΐ το άναξιφόρμιγγες 
ΰμνοι καΐ ε^ης. ει d' ίόως ταύτόν τι φόρμιγί, καΐ λύρα^ ουδ' ούτως 
αύτω μόνον τό της λύρας χρήμα προς ΐδιόν τι άποκεκλήρωται. ώς 36 
δ% λύρα {Γρι^τα^ η παρά το λύειν άράς^ οις προς ήδονήν γλυκέως 
άρμόττεται^ ί) παρά το μυθικώς εις λύτρον καταλλακτήριον εύρεθ^ήναι 

3. αοφιατήν ί. e. Isocratem; cf. Plut. vit. χ or. υ. 838"* — 8 sq. 0. vi 88. 
τις cod. - 13. Aristoph. Nub. 334. — 18. Ιατορίαν cod.: ατιχομίτρίαν corr. Birt; 
cf. supra p. XV; μδτά τών ίατοριών coni. Vitelli. — 2*2. άΧΙ* αύτο cod. — 
24. Aegch. Sept. G. — 33. 0. ii 1. 



CVm PROLEGOMENA. 

νπο Έραου, og χελνν^ δ iou λνραν^ f| όότράχον uwrad^etoccv χελώνης 
dovg τω Φοίβω αντί βοών χλοπης^ όντως ελνΰατο εαντώ τον νπίρ 
τον χλεμματος χόλον^ λέγονβι χαΐ αυτά οΐ παλαιοί. 



D. 

Vita a Thoma Magistro ez vetere vita concinnata. 

Πίνδαρος το μίν γένος Θηβαίος ν[ος ^αΐφάντον χατά τονς 
δ άλη^εότέρονς^ οί δϊ Σχοηελίνον φαβίν^ οΐ S\ τον αντόν Παγωμίδα 
χαΐ Μνρτοϋς^ άπο χώμης Κννο6χεφαλης χαλονμενης. ή δ^ Μνρτω 
ίγαμή^η Σχοπελίνω τω ανλητίί^ ος την αύλητιχίιν διδάόχων τον 
Πίνδαρον^ έτίεΐ είδε μείζονος εί^εως 8ι/τα, παραδέδωχε Αάόω τφ Έρ- 
μιονεϊ μελοποιώ^ παρ* φ την λνριχίιν έπαίδεν^η, γέγονε δ\ χατά 

10 τονς χρόνονς ΑΙβχνλον κ«1 όνγγεγένηται αύτω χαΐ τέ^νηχεν 5τε καΐ 
τα Περόιχα ί^χμαζεν. ίόχε δ^ ^νγατέρας ίΰο, Πολνμητιν χαΐ Πρωτο- 
μάχην χατωχει δ\ τάς Θήβας ^ πληύίον τοϋ [ερον της μητρός τών 
ϋ'εών τίιν οΐχίαν έχων \της ^Ρεας\, έτίμα δϊ τίιν ^εον όφόδρα &ν 
ενβεβέότατος^ χαΐ τον Πάνα χαΐ τόν ^Απόλλωνα ^ εις bv χαΐ πλεΐότα 

16 γέγραφεν. νεώτερος δΐ ^ν Σιμωνίδον^ πρεσβύτερος δ\ Βαχχνλίδον 
χατά δ^ τίιν βέρΐ^ον χατάβαβιν 9^χμαζε τη iikixia' ίτιμ'ή^Ύΐ δΐ 6φόδρα 
νπο πάντων τών ^Ελλήνων διά το νπο τον ^Απόλλωνος οντω φιλεΐ- 
6%'aL^ ώς χαΐ μερίδα λαμβάνειν άπο τών προσφερομένων τω %'εώ χαΐ 
τον ιερέα βοαν έν ταΤς %Λ)6ίαις' Πίνδαρον έπΙ το δείπνον τον 

20 ^εον. λόγος χαΐ τ6ν Πάνα όρχήόαό^'αί ποτΐ τον αντον παιάνα περί 
τον Πέλοπος χαΐ χαίρειν αδοντα τοντον άεΐ έν τοΙς 'όρεόιν, φαόΐ δε 
χαΐ δτι ποτ^ Ααχεδαιμόνιοι Βοιωτούς έμπρήόαντες χαΐ Θήβας απέ- 
όχοντο μόνης της οΐχίας αύτου, ^εαόάμενοι έπιγεγραμμένον τον 
ΰτίχον τόνδε' Πινδάρον τον μονόοποιοϋ τάν ύτέγαν μή χαίετε, 

25 ΰπερ χαΐ τον ^Αλέ^ανδρον μετά ταντά φα^^ πεποιηχέναι. χαί γάρ 
ούτος έμπρήΰας τάς Θήβας μόνης της έχείνον οίχίας έφείόατο. έχ- 
0•ρώς δ^ διαχειμένων τών ^Α^ναίων πρ6ς τονς Θηβαίονς^ έπεί είπεν 
έν τοΙς αύτον ποιήμαόιν ϊϊ ταλαίπωροι Θηβαι^ χαΐ Μεγάλο- 
πόλιες ^Αϋ'αναι^ έζημίωόαν αυτόν χρήμαόιν οί Θηβαίοι^ απερ νπ^ρ 

80 έχείνον έτιύαν ^Α%•ηναΐοι. γέγραπται δ\ αύτω επταχαίδεχα βιβλία^ crv 
τεόύαρα η λεγομένη περίοδος' λέγει τάδε^ Όλνμπιονΐχαι ΠνϋΊονΐχαι 
^ΐ6^μιονΙχαι Νεμεονΐχαι. [άπο δΐ τών ιξ' βιβλίων είόΐ χαϊ τά λεγό- 
μενα προΰόδια χαϊ παρθένια ^ παιάνες , iS^i/ot, δι^νραμβιχά^ όχολιά 
χαΐ άλλα.^ 

11. Cf. ad. Eustathii vit. ρ. CIU. — 28. fr. 196 — Γ. vu 1. — 32 ss. άπό 
. . . άλλα ad(l•. Gormanus. 



IV. DE νΤΓΑ PINDARI. CIX 

l^EoTt di ta ΌλνμΛία άγων slg tbv dia^ ta Ilvd^a άγων slg thv 
^Axokkcyifu^ τα Νέμεα άγων καΐ αντος elg τον /ύία^ τα 61 'Ί6%•μία 
άγων εΐζ τον Ποόειδώνα' τά d' ίπα%•λα τούτων ελαία^ όάφνη^ ΰέλινον 
l•,ΎlQόv τε καΐ χλωρόν.^ άλλα περί μ^ν των άλλων ου χρεία νϋν έβτι 
λέγειν χαΐ τά επιβάλλοντα τούτοις νότερον έρονμεν^ νϋν 6\ περί της 5 
^'έόεως των ^Ολυμπίων λεχτέον. τιν^ς μίν ταντα εΙς τους Οίνομάον 
καΐ Πέλοπος άναφέρονόι χρόνους. \αλλοι δέ φαβιν ώς όντως αΐόχράν 
ονύαν τήν θ-έόιν ουκ αν διεφύλαξαν,^ έτεροι δέ Ήρακλεΐ άνατι%'έα6ιν^ 
ο καΐ Πίνδαρος λέγει^ ένδοΐ^ότερον jrotwv τον αγώνα, έπεί γάρ τήι/ 
Αύγείου κόπρον έκάϋΐ]ρε καΐ των έπηγγελμένων ουκ έ'τνχε^ βνναγαγων 10 
πολύν βτρατον τόν τε Ανγείαν φον£ΰ£& καΙ η)ι/ "^Ηλιν παρεότήόατο 
καΐ πολλά λάφυρα βυναγαγίον αγώνα τίϋ'ηόι τοΐς μετ^ αύτοϋ πολε- 
μηόαόιν, o^'εv καΐ το ί^Ός διέμεινεν. [άλλ^ ονδ^ αύτη Ιμεινεν ή 
^•έόις^ έπεΙ της όυμβάΰης αύτοΐς δυβχερείας ύπόμνηόις ην.^ άλλοι 
δέ φαύιν, ώς "Ιφιτός τις καΐ Εύρύλοχος τους Κιρραίονς πολεμή- 16 
6αντες (οϋτοι δΐ fjoav οί τήν παράλιον της Φωκίδος ληόταΐ κατ- 
έχοντες)^ καΐ πολλά λάφυρα βυναγαγόντες 6 μίν "Ιφιτος τά ^Ολύμπια 
ΰυνεβτήύατο^ 6 δε Εύρύλοχος τά Πύ^ια, καΐ έκ τούτου έπιμεΐναι 
το 1%•ος όυνέβη, 

τέθηκε δϊ 6 Πίνδαρος ?ξ καΐ ίί,ήκοντα ετών γεγονός^ ^ ως 20 
τίνες J όγδοήκοντα^ έπΙ Βίωνος άρχοντος κατά ri)i/ εκτην καΐ όγδοη- 
κοότήν Όλυμπιάδα, άκροατίις δΙ γέγονε Σιμωνίδου. 6 δ^ έπινίκιος^ 
ου η αρχή' "Αριότον μίν ϋδωρ^ προτέτακται ύπο Άριότοφάνους 
του όυντά^αντος τά Πινδαρικά διά το περιέχειν του αγώνος έγκώ- 
μ^οι/ ocal τά περί του Πέλοπος^ ος πρώτος έν "Ηλιδι ήγωνίΰατο * γέ- 25 
γραπται ii ^Ιέρωνι βαόιλεΐ Συρακουόίων (α[ δΐ Συράκουΰαι πόλις 
της Σικελίας)^ ος καΐ κτίβτης Αϋτνης έγένετο πόλεως^ άπο του ΰρους 
αυτήν ούτως όνομάύας' άποότείλας γάρ ourog ίππους εις Όλυμπίαν 
ένίκηόε κέλητι. 

Ε. 

Vita θχ Suidae lexico excerpta. 

Πίνδαρος Θηβών ^ Σκοπελίνου υίός^ κατά δέ τ ίνας /ύαϊφάντου^ 30 
δ τιαΐ μάλλον άλη%•ές' δ γάρ Σκοπελίνου έότίν άφανέότερος τιαΐ πρού- 
γενής Πινδάρου' τινίς δΐ καί Παγωνίδου ίύτόρηόαν αυτόν. μα%•ητής 

1. ίοτι ... 4. χΧω^όν add. cod. Τ — 7 sq. allot . . . ίΐίφνΧαξαν om. codd. 
plerique Abelii. — 13. dtaaeivai codd. Abelii. — άλλ' . . . ην om. codd. Abelii. — 
18. τά ΠνΟ'. Εί'ρ. codd., corr. Westermann. — 20. Πίνδαρος όλ. ξ5' hsL γ' 
γίγονώς coni. Mommsen, Pindaros ρ. 27. — 21. '^βίωνος et Βίαντος codd., corr. 
Heyne, "Αβρωνος coni. Wilamowitz. — 23. Άριατοφάντον ονντ. codd. — 31. προα- 
ysvi}g: προγενέστερος coni. Bemhardy. — 32. Παγώνδου coni. Gaisford. 



CX PROLEGOMENA. 

di MvQTtdog γνναιχός' γεγονώξ κατά τήν ξε' όλνμτίΐάδα^ κατά την 
Sig^ov ότρατείαν ων ετών μ\ καΐ αδελφός μεν ^ν αύτω Άνομα 
^Ερωτίων καΐ νΓος ^αΐφαντος^ %^γατέρες δε Εϋμητις καΐ Πρωτομάχη. 
καΐ όννέβη αύτω τον βίου τ^Α^υτι) κ«τ' ενχάς' αίτηΰαντί γάρ το 
5 κάλλι6τον αύτω dod^vat των iv τω βίω^ άϋ'ρόον αυτόν άπο^ανεΐν 
iv %•εάτρω άνακεκλιμένον εΙς τά του ερωμένου Θεοί,ένον αύτου γό- 
νατα^ h&v νε\ ίγραψε 6h iv βιβλίοις ιζ' ^ωρίδί δι,αλέκτω ταντα' 
Όλνμπωνίκας^ Πνϋ•ιονίκας^ ηροοόδια^ Λαρ%'ένια^ ίν^-ρονιΰμονς^ βακ- 
χικά^ δαφνηψορικά^ παιάνας ^ νΛορχήματα^ νμνονς^ διϋνράμβονς^ 

10 όκόλια^ εγκώμια^ ϋ'ρήνονς^ δράματα τραγικά \ιζ']^ επιγράμματα ίηικά^ 
καΐ καταλο^άίτ^ν παραινεόεις τοις "Ελληόι καΐ άλλα πλεϊΰτα, 

δτ6 τάς Θήβας τήν πάλιν ^Αλέ^ανδρόν φα<ί^ν εΙς έδαφος κατά- 
όκάφαι καί πλί^ν ιερέων τε καΐ ιερειών τού^ άλλους άνδραποδίααι* 
καΐ τίξν Πινδάρου δε τον ^το^ι^τού οίκίαν καΐ τους απογόνους του 

15 Πινδάρου Αί^ου^^ν οτι άπαϋ•εις έφύλαξεν αίδοΐ τι] Πινδάρου, ως 
φηόιν ^Αρριανος ό ίότορικος έν τγι άναβάύει ^Αλε^άνδρου [ΐ Ι)]. 

Πίνδαρος Σκοπελ^νου Θι^/ϊαΓο^, καΐ αύτος λυρικός, ανεψιός του 
ίτροτερου. 

F. 

Fasti Pindarici. 

522 a. Chr., 01. 64, 3 Pindarum natum esse Boeckhius ii 2, 13 com- 
probavit ex eo, quod Persicis poeta quadragesimum annum 
aetatis egisse a Suida traditur; tertio autem auno Olympiadis 
se natum poeta ipse dicit fr. 193. 

518 a. Chr., 01. 65, 3 κατά Όλυμπιάδα |ε' natum Pindarum perhibet 
Suidas, quod cum alii tum Wilamowitzius, Arist. u. Athen ii 
302, comprobant. Ego errorem Suidae ex falsa computatione 
grammatici, qui Pythiade 17 poetam natum esse iu scholiis ad 
fr. 193 adnotatum invenerit, profectum esse suspicor. 

502 (498)^) a. Chr., Pyth. 22 Hippocli Thessalo diaulo victori misit 
P. X. 

494 (490) a. ('hr., Pyth. 24 Thrasybulo Agrigentino victoriam Xeno- 
cratis Delpliis partam gratulatur P. vi. 

3. Ji6(pavTog codd. — 7. vl•' codd., jr' 6λ. nt' coni. Wilamowitz, Aristot. 
u. Athen. u 302; ν cx duplicatione ortiim, Ε ex Γ depravatum eese videtur. — 
8. post ΠυϋΊονίκας add. Euester Νεμεονίαας τιαΐ Ία&μιονίιιας. — 10. tj' secl. 
Bergk. 

1) anni unciniH inclusi tjuut computationis Bergkianae Pythiadum, de 
quibus vide p. LXXXVI. 



IV. DE VITA PINDARI. CXl 

494 (490) a. Chr., Pytli. 24 Midae Agrigentino tibiis victori misit 

P. ΧΠ. 
48G a. Chr., Pyth. 25 vel 26 Megacli Atheniensi scripsit P. vii. 
484 a. Chr., 01. 74, 1 aut potius 476 a. Chr., 01. 76, 1 Agesidamo 

Locro Epizephyrio pugili scripsit 0. xi et paulo post 0. x. 
481 a. Chr., 01. 74,4 vel 483 a. Chr. Pytbeae Aeginetae pancratio 

victori scripsisse videtur N. v. 
480 a. Chr. Phylacidae Aeginetae vere Isthmiis pancratio victori scrip- 

sisse videtur I. vi. 
480 a. Clir. mense Boedromione pugiia Salaminia commissa est, paulo 

auie Cartbaginienses ad Himeram a Gelone et Therone victi sunt. 
479 a. Chr., 01. 75, 2 iiiense Septembri post pugnam Plataeensem 

Lacedaemonii et Athenienses duce Pausania Tbebas oppugiiaut. 
480/79 a. Cbr. Pindarus άχμάόαί κατά την StQ^ov ότρατείαν ετών μ' 

a Suida, Tboma Magistro, Diodoro xi 26 dicitur. 
478 a. Cbr., 01. 75, 2 Cleandro Aeginetae verno tempore Istbmiis 

victori inisit I. viii. 
478 a. Chr., 01. 75, 2 montis Aetnae eruptionem factam esse marmor 

Parium tradit, quam eandem eruptionem anno 475 a. Cbr. 

(01. 76, 1) assignavit Tbucydides lu 116, minus, opiiior, accurate. 
478 (474) a. Chr., Pytb. 28 Tbrasydaeo Tbebano stadio victori scrip- 

tum csse P. xi Boeckbius Wilamowitzius aUi probabiliter statuuut. 
478 (474) a. Cbr., Pytb. 28 Telisicrati Cyrenaeo armato cursu victori 

scripsit P. ix. 
47i^ a. Chr., 01. 75, 3 Hiero (ieloni rex successit. 
476 aut 474 a. Cbr. vere Istbmia Melissus Tbebaiius vicisse eique 

Pindaru8 scripsisse videtur I. iv. 
476 a. Cbr., 01. 76, 1 Asopicbo Orcbomenio stadio victori scripsit 

0. XIV. 
476 a. Cbr., 01. 76, 1 Tberonem Agrigentinum curru Olyinpia vicisse 

et Pindaruin 0. ii et iii scripsisse pars melior scboliastarum et 

plerique interpretes statuuut. 
476/5 a. Cbr. Locris Epizepbyriis ab iiifestis armis Anaxilai tyranni 

ope Hieronis liberatis Pindarus scripsisse videtur P. ii et 0. χ sq. 
475 a. Cbr. Hieroni aegrotaiiti ad victorias a. 482 et 486 reportatas 

celebrandas misisse videtur P. in. 
474 aut 476 a. Cbr. verno tempore Pbylacida Istbmia paiicratio vi- 

cisse et Pindarus carmen L ν scripsisse videtur. 
474 a. Chr., 01. 76, 2 post Eionem captam et Persas devictos Pin- 

darum ditbyrambum in laudem Atbenarum panxisse vulgo 

statuunt. 



α•--, ν ' ί ' 



CX1I PROLEGOMENA. 

474 a. Chr. in confinio, ut videtur, aestatis et auctumni Hiero Tuscos 

apud Cumam devicit. 
474 (422) ^• C^v Py*ili• 29 Hiero Aetnaeus Delphis curru vicit, quam 

victoriam poeta aliquot mensibus post in Sicilia praedicat P. i. 
474/3—471/70 a. Chr. Pindarus in aula Hieronis commorntus esse 

videtur. 
474,/3 a. Chr. Chromio Aetnaeo Sicyone curru victori scripsisse vi- 

detur N. rx. 
473 a. Chr., 01. 76, 4 aut 471 a. Chr., 01. 77, 2 Chromio Nemeis curru 

victori scnpsit N. i. 
472 a. Chr., 01. 77, 1 Hieroni Syracusano celete victori scripsit 0. i. 
472 a. Chr., 01. 77, 1 Theronem Agrigentinum curru vicisse eique 

Pindarum 0. ii et iii scripsisse pars scholiorum refert. 
472 a. Chr., 01. 77, 1 Ergoteli Himeraeo dolicho victori scnpsit 

0. XII. 
472/1 a. Chr., 01. 77, 1 Theroni mortuo Thrasydaeus filius rex suc- 

cessit, sed brevi post ab Hierone fusus est. 
470/69 a. Chr. vel paulo post Pindarus Syracusis redux Thrasybulo 

Xenocratis filio misisse videtur I. ii. 
469 a. Chr. Aristoclidae Aeginetae Nemeis victori scripsisse videtur 

N. III. 
468 a. Chr., 01. 78, 1 Agesiae Syracusaiio mulaii rheda victori misit 

0. VI. 
468 a. Chr., 01. 78, 1 Hiero Olympia curru vicit, quam victoriam 

Bacchylides epinicio illustravit. 
467/6 a. Chr., 01. 78, 2 Hiero mort^m obiit. 
467 a. Chr., 01. 78, 2 Sogeni Aeginetae Nemeis quinquertio victori 

misit N. VI Γ. 
466 (462) a. Chr., Pyth. 31 Arcesilaus Cyrenaeus Pythia cumi vicit, 

quam ad victoriam illustrandam misit P. iv, praesens agendum 

curavit P. v. 
465 a. Chr., 01. 78, 4, vel 01. 78, 2 vel 01. 79, 2 Timasarcho Aegi- 

netae lucta victori scripsisse videtur N. iv. 
464 a. Chr., 01. 79, 1 Xenophontem Corinthium stadio et pentathlo 

victorem praesens celebrandum curavit 0. xiii; paulo post sco- 

lium (fr. 122) composuit. 

464 a. Chr., 01. 79, 1 Diagorae Rhodio pugilatu victori misit 0. vii. 

465 vel 461 a. Chr. Theaeo Argivo Hecatombeis victori scripsisse 
videtur N. x. 

463 vel 465 a. Chr., 01. 79, 2 vel 78, 4 Alcimidae Aeginetae lucta 
victori scripsisse videtur N. vi. 



ν. HEROUM GENEALOGIA. CXIII 

463 a. Chr., 01. 79, 2 solem defecisse Eusebius tradit, quem ad de- 
fectum solis hyporcbema Pindari (fr. 7ό) spectat; id ad solis de- 
fectionem anno 478 mense Februario factam Hofmaunus, progr. 
gymn. Tergest. 1889 refert. 

461 vel 459 a. Chr., 01. 79, 4 vel 80, 2 Dinidi Aeginetae cursu vic- 
tori scripsisse videtur N. vm. 

460 a. Clir., 01. 80, 1 Alcimedonti Aeginetae lucta victori scripsit 0. viii. 

459/3 a. Clir., 01. 80, 2 Athenienses Aeginetas eorumque socios ad 
Cecryphalas vinciint et Aeginam oppugnare parant. 

458 a. Chr. scnptam esse videtur I. i. 

457 a. Chr., OL 80, 4 auctumno Lacedaemonii et Boeoti Athenienscs 
eorumqae socios ed Tanagram vincunt. 

457 a. Chr. exeunte, vel 456 ineunte, 01. 80, 4 sexagesimo secundo 
die post pugnam ad Tanagram Thebani ad Oenophyta ab Atbe- 
niensibus devicti siint. 

456 a. Chr., 01. 81, 1 Epbarmosto Locro Opuntio lucta victori scrip- 
eit 0. IX. 

454 yel 456 a. Chr. Strepeiadae Thebano scripsisse videtur I. λ'Π. 

452 a. Chr., 01. 82, 1 Psaumidi Camarinensi rbeda mulari victori 
scripta sunt epinicia 0. iv et v. 

450 (446) a. Chr., Pytb. 35, si codicibus fides tribuenda est, Aristo- 
menum Aeginetam lacta Yictorem Pindarus praedicavit P. viii. 

442 (438) a. Chr., 01. 84, 3 mortem Pindarus obiit, si optimo testi, 
biograpbo metrico, poetam octogenariuin decessisse testaiiti 
fidem habemus. Eustathio et Thomae Magistro Pindarum 
01. 86 i. e. 440/36 vel 436/2 a. Chr. mortuum esse tradentibus 
Tycho Mommsenius, Pindaros p. 28 saum calculum adiecit. 



V. 

HEROUM GENEALOGIA PINDARICA. 

Fastis Pindaricis genealogicam heroum tabiuam carminiim 
Pmdaricomm subicere Tisum est. lam veteres grammatici duo 
officia praecipua interpretis esse docebaQt, iinum quod circa ora- 
tionis metrommqae interpretationem versaretur, altcrum quod fabu- 
laram explicaiionem (Ιότο^ιών Λρόχειρον άηόδο6ιν) subomaret. Hoc 
alteram monus cum omnium scriptorum sit, tum maxime Piiidari 
est, cuius carmiuum maior et potior pars in fabulis civitatium atque 
sacronim narrandis illustrandisque consumitur. Praeterea Pindari 
carmiiia hac parte exegesis magis quam aliorum poetarum indigent, 

PiVDAKUB ed. Chriet. h 



CXIV PROLEGOMENA. 

quoniam ille non Homeri more fabulas fuse narrare solet, ut ipsae 
per se sine uUo alicuo admiuiculo intellegi possint^ sed plerasqae 
suminis lineamentis aduinbrat aut tantum attiugit^ utpote quae 
iam ab aliis expositae auditoribus satis iiotae et familiares sint. 
Neque fabulas a poeta significatas enarrandi munus veteres scho- 
liastae praetermiserunt; tamen ab eorum ratione ideo nos recedere 
oportet, quod illi fabularum orbem, qualem docti grammatici ex 
variis scriptoribus, veteribus et recentibus, composuerant et unum 
in corpus redegerant^ iam Pindaro notum fuisse sumebant^ nos reli- 
giose distinguere oportet^ quae Pindarus iam noverit et quae post 
Pindarum a recentioribus poetis et mjthographis, at laciinas yetenun 
traditionum explerent et civitatium regumque ambitiouibus satis- 
facerent, additae sint. Permulta enim cum poetas tragicos tum 
Alexandrinos grammaticoS; partim patribus ab antiquitate traditis 
matres addentes, partim socios pnscis heroibus in bellis gerendis 
adfingenteS; novasse et interpolasse^ vel ex varia remm memoria et 
nominum discordia satis apparet. Novisse autem iam Pindarum et 
in suum usum convertisse sumere nobis licet quidquid Homerue et 
Hesiodus^ qaorum poetarum carmina diligentissiine eum lectitasse 
et firma memoria tenuisse constat^)^ non solum de genealogia stir- 
pium regiaruiU; ut Pelopidarum Dardanidarum ^ Sarpedonis Aeneae 
data opera exposueraiit^ sed etiam quae de ducibus Graecis Troianis- 
que quasi praetereuntes uotayerant. Praeterea Pindaro pleraque noia 
fuisse yerisimile est, quae scriptores aequales et etiam qui aetate 
sappares erant^ velut Aeschylus Pherecydes Herodotus^ memoriae 
prodiderunt. Nonnumquam etiam earum rerum uotitia Pindaro 
yindicauda est^ quas ex receutioribus scriptoribus solis^ Apollonio 
Diodoro Apollodoro Pausania, comperiinus, quandoquidem vetustiores 
libri, quibus illi usi erant, inprimis poetamm cyclicorum Pherecydis 
Acusilai, multi intenm deperditi siint. Accedit altera res^ qua et 
Pindari ipsius et nostra interpretum causa multo difficilior facta esL 
Ille eniiu cum multas multarum civitatium gentiumque fabulas in 
suis carmiuibus simul attigisset, quae necessitudo inter eas inter- 
cederet et quo quaeque iempore gesta esee perhibcrentur, diligenter 
quaerere et religiose observare debebat. Nam ut rerum in bistoriae 
luce gestarum tempora accurate distingui debeut^ sic fabularum quo- 
qae, quarum involucns res antiquissimas expressas csse constat, 
chronologia quaedam partiiu inde ab initio fuit, partini fabulis ya- 

1) Luebbert, De Pindari studiis Hesiodeis et Homericis, Bounae 1882, quo 
libro Pindanim plura ex Hesiodo et carminibus epici cycli quam ex Iliade et 
Odyseea mutuatum esse docemur. 



ν. HEROUM GENEALOGiA. CXV 

riarum gentium compositis et couiunctis paulatim facta est. Inde 
stemmata et lieroum tabulae ortae sunt^ quae ieiuna et exili arte 
coUectae et dispositae quasi ossa corporis esseut^ quibus illecebns 
fabularum tori et sucus adderentur et tamquam anima inflaretur. 
Pindarum qaoque yensimile esse duco eadem qua Sicyoniae ana- 
grapbae auctores et suppares scriptores mythograpbos arte usum 
genealogias heroum veterumque regum coUegisse et secundum tem- 
pora suo privato usui digessisse. Hanc tabulam nosse cum iis^ qui 
Pindari carmina recte intellegere velint, multum expediat, lineamenta 
eius ex iis, quos supra significayi^ fontibus restituere et yeterem 
famam a noYiciorum scnptomm commentis separare iam couabor. 

Thessalicae stirpes. 

Lapitha pater et auctor Lapitharum — Lapithae iilii Periphas et 
Phorbas, quorum prior Astyagyiam Hypsei f. uxorem duxit, alter 
Hyrminam Epei f. (Paus• ν 1, 11) — Phorbantis, qui Alectori, veteri 
regi Elidis, contra Pelopem auxilium tulerat (Diod. iv 69), filius 
Actor; Actoris filii gemini Molionidae Eurytus et Cteatus (0. χ 28) — 
Periphantis nepos Ixion (Diod. iv 69), vetus rex Phlegyarmn (Eur. 
fr. 4) vel Lapitharum (schol. Eur. Phoen. 1185); perfidiae crimiue 
notatus (P. π 21) poenas scelerum apud inferos luit (0. i 62. 
P. π 30) — Ixionis et Diae Deionei f. filius, qui tamen a love satus 
ferebatur, Pirithous (II. xrv 317) — Piritboi et Hippodamiae filius 
Polypoeta (IL π 740) — Ixionis et Nephelae filius Centanrus, dux 
Magnetum (P. π 44. m 45) — Chiron Centaurus Philyrae filius 
(P. m 1. τν 103. vi 22. ix 30), educator Asclepii (P. m 5. 45) 
lasoDis (P. IV 115) AchiUis (N. in 43. I. vni 43). 

Hypseus Penei fluvii et Creusae nymphae filius, rex Lapitbarum 
(P. IX 15) — Hypsei filia Cyrena, quam Apollo amavit (P. ix 13); 
alteram eius filiam Astyagyiam Periphas uxorem duxit (Diod. iv 69), 
tertiam Themisto Athamas (ApoUod. i 84) — Cyrenae et Apollinis 
filius Aristaeus (P. ix 65); Aristaei cuiusdam nxorem Autonoen Gadmi 
f. fuisse narrat Hesiod. theog. 977. 

Phlegyantis, veteris regis Orcbomenei agri (Paus. ix 36, 1. Apol- 
lod. m 41), filia Coronis (P. m 8); Coronidis et Apolliiiis filius Ascle- 
pius (P. ni 18), a Chirone educatus (P. m 5) — Asclepii filii Po- 
dalirius et Machaon, reges Triccae Thessalicae, medici Achaeorum 
ante Troiam (IL π 732). 

Otus et Iphialtes, filii lovis et Ipbimedeae, uxoris Aloei (Od. 

XI 305. P. rv 89), in insula Naxo telis Dianae occiduntur (Od. xi 318. 

P. IV 90) — Aloeum filium Canacae Aeoli f. fiiisse tradit Apollod. 1 53. 

h* 



CXVl PROLEGOMENA. 

Phylacus Deionis f. (ApoUod. i 86), Phylacae Phthioticae rex — 
Phylaci fiHus Ipliiclus (II. ii 705) — Iphicli filii Protesilaus (II. ii 708. 
I. I 58) et Podarces (Il.ii 704). 

Poeas, in Magnesia sub Ossa monte regnans, qui Herculis ro- 
gum acceiidit (Apollod. ii 160) — Poeantis filius Philocteta, in ex- 
peditione Troiaiia Lemni aeger relictus et Herculis arcu Achaeis 
in expugnanda Troia opitulatus (P. i 50). 

Ad Thessalicas stirpes insuper Peleus et Hellen peitinent, quos 
infra recensebo. 

Locrica stirps. 

lapeti et Clymenae filii Atlas Menoetius Prometheus Epimetheus 
(Hes. theog. 507) — Promethei filius Deucalio, quam originatiouem 
Pindarus 0. ix 55 (Apollod. i 46) sequi videtur — Deucalionis et 
Pyrrhae filia Protogenia (0. ix 55. Pherecyd. et Hellan. in schol. ad 
*0. IX 64. 86), filius apud recentiores, ut Paus. χ 38, 1, Orestheas — 
Protogepiae filium ApoUodorus i 49 et Pausanias ν 1,•3 Aethlium, 
primum regem Elidis, dicunt — Locri, ultimi regum domesticorum, 
filius adoptativus Opus, a love ortus ex Protogenia iuniore (schol. 
0. IX 85) — Opuntis Locri hospes Menoetius, Patroclis pater (0. ix 
69) — Oilei filius Aiax, dux Locrorum ante Troiam (0. ix 112). 

HelleiLioa stirps. 

Hellenis filii Dorus Xuthus Aeolus (Hes. fr. 32). 

Aeoli filii Cretheus Salmoneus Athamas Sisyphus Perieres (Hes. 
fr. 32; cf. 0. xiii 67. P. iv 71) — Plures filios filiasquc Aeoli re- 
centiores mythographi commenti sunt, ut Mimanta Uippotae patrem 
Diodorus iv 67, Deiantem et Magnetem filios, Κανάκην ^Αλχυόνην 
Πειόιδίχην Καλύχην Περιμήδην filias ApoUodorus Ι 51, Tntogeniam 
Minyae matrem, Orchomeni aviam schol. Pind. P. iv 120. Apoll. Arg. 
I 230. Paus. ix 36, 6 — Enaretam uxorem Aeoli ftiisse apud Apollod. 
I 51 et schol. P. rv 142 legimus. 

Crethei filii Aeson Pheres Amythaon (Od. xi 259. P. iv 126) 
Hippolyta (N. ν 26) — Aesonis filius lason (P. iv 118) — Pheretis 
filius Admetus P. iv 126), nepos Eumelus (II. ii 714) — Amythaonis 
filii Bias (Diod. iv 68. ApoUod. i 96. Paus. iv 34, 4) et Melampus 
(P. IV 126. Herod. ii 49 j. 

Salmonei filia Tyro (Od. xi 286. P. iv 136) — Tyronis et Nep- 
tuiii filii PeUas et Neleus (Od. xi 254. P. iv 136) — PeUae fiUus 
Acastus, coniux Hippolytae Crethei f. (N. ιλ• 57. ν 30), qui Peliae 
patri celeberrimos ludos funebres instituit, quorum Pindarus tamen 
nusquam mentionem fecit — Nelei de progenie vide Acbaicas stirpes. 



ν. IIEROUM GKNEALO(ilA. CXVIl 

Athainantis et Nephclae filii Phrixus et Ilelle (P. iv ΙίίΟ) — 
Atlrirmautis et Inus Cadmi f. filii Learchus et Melicertes (fr. 5) — 
Praeterea Athamantis et Themistus filios Leucoiiem, Erythraeuin 
Schoeneum Ptoum commemorat ApoUod. i 84. 

Sisyphi et Pcrieris de filiis vide Achaicas stirpes Peloponnesi. 

Helleuem Deucaliouis filium dixit Thucydides i 3 et credidisse 
videtur Herodotus i 5G, num Pindarus iam dixerit vel crediderit 
iucertum est — Athamantemne an Sisyphum Inoeu Cadrni f. in 
matrimonium duxisse Pindarus putarit, ab explicatioiie fr. 5 pendet — 
Xuthum Greusam £rechthei f. uxorem duxisse et ex ea lonem et 
Achaeum procreasse post Pindarum Attici scriptorcs commeuti esse 
videntur. Nam Pindariis N. xi 35 Aeolos ab Achaeis iiunduni di- 
stmxit. 

Hellenica stirps maximain partem iu gentibus Achaeorum Pclo- 
ponnesi continuatar^ quas hanc ipsam ob causam iam hoc loco ante 
Boeoticas et Aegineticas stirpes rccensebimus. Stirpis autein Hel- 
lenicae in Peloponneso continuatae causa rcpetenda est ex migra- 
tionibus Acliaeorum Thessalicorum in Peloponnesuin factis, ubi intcr 
veteres reges domesticos et Pelopidas Heraclidasque medium locum 
teuaerunt. 

Aohalcae stlrpes Peloponnesi. 

Sisyphus Aeoli f. rex Corinthi seu Ephyrae (II. vi 153. 0. xni 
53. 67. fr. 5), apud inferos poeiias avaritiae luit (Od. xi 503. 0. 
I 62) — Sisyphi filius Glaucus (II. vi 154), qui in ludis fiuiebribiis 
Peliae periisse ferebatur (Paus. vi 20, 19. Et. ιη/'Αχτωρ) — Glauci 
filius Bellerophonta (II. vi 156. 0. xiii 67), a Proeto, rege poten- 
tissimo Argonim, patria eiectus (II. vi 157. L vii 46); de Neptuno 
patre Bellerophontae v. nott. ad 0. xiii 60 — Bellerophontae filii 
Isander Hippolochus Laodamia (II. vi 197) — Laodamiae filius Sar- 
pedon, rex Lyciorum (II. vi 199 et schol. P. iii 112) — Hippolochi 
filius Glaucus (II. vi 206. 0. xiii 60). 

Perieres Aeoli f. Messeniae rex (Paiis. iv 2, 2) — Perieris filii 
Aphareus Leucippus (Paus. iv 2, 4) Tyndareus Icarius (ApoUod. i 
87) — Apharei et Eueninae filii Idas et Lynceus (N. χ 61. Paus. 
IV 2, 4) — Idae et Marpessae filia Gleopatra, quae Meleagro nupsit 
(II. DC 556) — Tyndarei regis Lacedaemonii et Ledae filii Castor 
et Pollux (Od. xi 298. 0. m 35. P. iv 172), filike Helena (0. iii 1) 
Clytaemiiestra (0. xi 43i). xxiv 199) — Icarii filia Penelopa, uxor 
Ulixis (Od. I 329 al.) — Idam Lyiiceumque et Gastorem PoUucemque 
patraeles fuisse Pindarus non significat. 



CXVIII PPOLEGOMENA. 

Neleus Tyronis et Neptuni f., Aeoli prouep., rex Pylioruin — 
Nclei filii Nestor Periclymenus (P. iv 175. N. ix 26) Chromius alii 
(II. XI 692. Od. XI 286) — Nestoris filius Antiloclius patri contra 
Hectorem propugnans (P. vi 28). 

Bias Amytliaonis f. cum fratre Melampode regnum Argivum 
partitur (Diod. iv 68), unde stirps Biantidarum profecta est — Bi- 
aiitis filius Talaus (N. χ 12. Apoll. Arg. i 118. ApoUod. i 103. 
Paus. IV 34, 4. schol. Od. xi 289) — Talai filii Pronax, qui in bello 
contra Ampliiaraum occisus est (schol. N. ix 30), Adrastus (N. ix 14. 
X 12), qui Argis ab Amphiarao eiectus ad avuni maternum Polybum 
confugit eiusqiie regno Sicyonio potitus (II. ii 572. Herod. ν 67) 
Sicyonios ludos instituit (N. ix 9), postea autem in gratiam cum 
Amphiarao rediit (N. ix 17), Parthenopaeus (ApoUod. i 103. Paus. 
IX 18, 6), qui unus ex septem ducibus adversus Thebas fuit, denique 
Mecisteus Aristomachus (ApoUod. i 103) Eriphyla (N. ix 16) — 
Adrasti filius Aegialeus (P. viii 53). 

De origine Talai et Parthenopaei non omnes consentiunt: Ta- 
laum filium Abantis Lyncei f. dixit schol. P. vin 73, Partheno- 
paeum Atalantae Schoenei f. Eur. Suppl. 888 et Diod. iv 65, Ata- 
lantae et Melanionis filium fuisse Apollod. iii 63. 109 tradunt. 

Melampus Aeoli nep., vates Pylioruin (Od. xv 225. P. iv 126), 
qui cum lymphaticas mulieres Argivas sanasset, cum Proeto vetere 
rege et fratre Biante regnum Argivum partitus est (Herod. ix 34. 
Diod. IV 68), unde Pausanias π 18, 4 tres familias Proetidarum 
Melampodidarum Biantidarum in Argolide olim regnasse dicit — 
Melampodis filii Antiphates et Mantius (Od. xv 242) — Antiphatis 
filius Oicles (Od. xv 243) — Oiclis .filius Amphiaraus (0. vi 13. 
P. viii 39) — Amphiarai et Eriphylae filii Alcmaeon (P. vin 46) et 
Amphilochus (Od. xv 248) — Mantii filii Polyphides (Polyvides?) 
et Clitus, Polyphidis filius Theoclymenus (Od. xv 256). 

Polyphidem ne cum Polyide vate celeberrimo confiindamas, ob- 
stare videtur non tam quod Polyidis filius ab Homero II. xni 663 
Euchenor fuisse dicitur, quam quod ipse a Pindaro 0. xni 75 a 
Coerano originem duxisse fertur. 

Elei reges Oenomaus et Augeas, Arcades Lycurgus (II. vn 142) 
et eius filius lasius Atalantae pater reges inquilmi neqae alla cum 
stirpibus Achaicis necessitudine coniuncti fuisse videntur. 

Acbaicas gent^s, quas ex Thessalia in Peloponnesum immigrasse 
supra iam monui, cum cognatis, qui in Thessalia relicti erant, arcia 
necessitudine coniunctos mansisse Pindarus narratione de ducibue 
Argonauticae expeditioDis optime expressit. Similiter fabulae belli 



ν. HEROUM GENEALOGIA. CXIX 

septem dacum adversus Tliebas cum migratioue Achaeorum et 
vetere regno Thebano ab Achaeis everso cohaerere videntur. 



Thebanae et Boetioae stirpes. 

Agenoris^ quem ab Inacho originem duxisse Apollodorus iii 1 
uarrat^ filius Cadmus, rex Thebarum — Cadmi et Harmoniae (P. 
ΙΠ 91. fr. 25, 6) filiae Semela et Ino seu Ino-Leucothea a Pin- 
daro 0. u 25. P. xi 1 commemorantur. Praeter eas iam Hesiodus 
theog. 976 novit filias Agaven et Autonoen et filium Polydorum — 
Polydorus pater Labdaci fuisse perhibetur ab Herodoto ν 59 et So- 
phocle OR. 261, et iam Pindanim hoc modo Cadmi gentem cum 
Labdacidarum gente coniunxisse ex carmine 0. ii effici yidetur. 

Labdaci filius Laius (I. ni 17) — Lai et Epicastae (locastae) 
filius Oedipus (Od. ix 271. 0. Ii 42) — Oedipi et locastae filii 
Eteocles et Polynices (0. ii 47), Antigona et Ismena (poet. trag. 
secundum vetus carmen Thebaidis) — Polynicis et Argiae Adrasti 
f. filius Thersander (01. π 47) — Thersandri filius Tisamenus (Her. 
IV 147) — Tisameni filius Autesion (Her. iv 147. schol. 0. u 82) — 
Autcsionis filius Theras, quem Callimachus hymn. ii 74 εχτον γένοζ 
Οίδιπόδαο dixit (cf. schol. 0. ii 82), quo eodem computo usus Hero- 
dotus rv 148 inter Uadmum et Theram γενεάς οχτώ άνδρων inter- 
floxisse tradidit — Therae, qui colonos in insulam Theram deduxit, 
filius Samus (scliol. 0. ii 82; contra Therae socius in schol. ad P. 
rv 88 perhibetur) — Sami filii Clytius et Telemachus, quorum alter 
Rhodum migravit (schol. 0. ii 82) — Telemachi de stirpe (0. ii 9. 
fr. 119) originem duxerunt reges Agrigenti Telemachus Chalciopeus 
Emmenida Aenesidamus Theron (schol. 0. ii 82 et 0. m 68). 

Quod recens scholiasta, homo dubiae fidei, ad 0. Ii 14 tradit 
άρχοντες δΐ τών άτνοιχιαν Γέλαν iv Σνχελία 6χειλαμένων ^AvrC^ 
φημος χαΐ ^Εντιμος ijoav^ ων μετά είχοότην εβδόμην γενεάν Θι^ρων 
oirog γέγονεν^ Boeckhius in edit. schol. et Luebbertus De Pindari 
stadiis chronologicis, Bonnae p. 19 probabiliter ita interpretati sunt, 
ut a Cadmo ad Theronem Yiginti septem aetates i. e. amios 900 
computatos esse dicerent 

Melia Oceani filia, mater Ismeni vatis (P. xi 4). 

Antiopae et Aeopi fluyii filii Amphion et Zethus, conditoree 
moeniam Thebanorum (Od. xi 260. Apoll. Arg. i 738); nusquam eos 
Pindarae respicit. 

Spartorum a Cadmo satorum de sanguine populus Tbebanus 
descendit (P. ix 82. I. i 30. vn 10. fr. 29) — De Spartis originem 



CXX PROLEGOMENA. 

duxit Meiioeceus — Menoecei filius Creoii — Creontis filia Megara, 
quam Hercules uxorein duxit (I. in 82. Eur. Herc. 8). 

Tityus rex Panopei (Strab. ix p. 422. P. iv 90) apud iiiferos 
poenas libidinis luit (Od. xi 580. P. iv 90. 0. i 62) — Tityi filia 
Europa — Europae et Neptuni filius Euphemus Argonauta (P. iv 45). 

Minyas, veteres incolas Orchomeni et lolci, Pindarus novit 0. 
XIV 4. P. IV 69; idem tamen ignorat recentiorum scriptorum heroas 
Minyaiu (schol. Apoll. Arg. iii 1094), Orchomenum (Paus. ix 3G, 6. 
Apollod. i 23), Atalantam Clymenae Minyae f. filiam (ApoUod. m 105). 



Aeginetica stirps. 

Aegina et Theba filiae Asopi fluvii (I. viii 17. Herod. ν 80) — 
Aeginae et lovis filius Aeacus, heros iustissimiis (N. vii 84. viii 8. 
I. viii 23. Isocr. 9, 14), auctor gentis Teucridarum (L•ocr. 9, 14); 
iudicia apud inferos exercere credebatur (Plato Apol. 41', Gorg. 523•. 
cf. l'iiid. I. VIII 24) — Aeaci et Endaidis filii Peleus et Telamon 
(N. V 12. I. VI 35. Isocr. 9, 15), quonim prior Phthiam Thesealiae, 
alter insulam Salamina petiit (N. ν 15. ApoU. Arg. i 93 sq.). Endais 
filia Scironis perhibetur ab ApoUodoro iii 158 et Pausania u 29, 9, 
contra Ghiroiiis a Philostephano in schol. ad Hom. 77 14 et a Pin- 
daro N. V 7 et echol. ad b. 1., quamquam alias Pindarus Chironem, 
ut qui Achillis praeceptor fuerit, post Aeacam vixisse putabat, Sci- 
ronem et Chironem commutavit Plutarchus vit. Tbes. 10 — Aeaci 
et Psamatheae nymphae filius Phocus (N. ν 13) — Pelei et Thetidis 
deae marinae filius Achilles (0. π 87. ix 76. P. m 92. lOl. N. in 35. 
V 25. I. VIII 27); Achillis filius Neoptolemus (N. iv 51. vii 35) — 
Telamonis filii Aiax (I. vi 52) et Teucer (N. iv 4G). 

Tempora huias stirpis Pindarus eo definivit, quod Peleo Hippo- 
lytam Crethei f. uxorem Acasti insidiatam esse (N. iv 57. ν 26), 
Telamonem Herculis in bellicis expeditionibus contra Troiam et 
Meropes socium fuisse (N. iii 37. iv 25. I. vi 40. Hesiod. in 
scholiis I. VI 53), denique Acbillem Aiacem Teucrum Agamemnoni 
in bello Troiano gerendo adfuisse narravit (0. ix 71. N. ii 14. vi 58. 
vu 26. vui 27. I. iii 53. \m 55) — Notabile praeterea est, quod 
Pindarus ubique Telamonem Aeacidam et Pelei fratrem esse Yoluit, 
contra Pherecydes ap. ApoUod. iii 158 Telamonem amicam, non 
fratrem Pelei, sed filium Glaucae et Cycbrei fuisse statuit, et quod 
Homerus de cognationis vinculo inter Peleum et Telamonem Tribil 
significavit. Hoc autem eo memorabilius est, quod Pberecydes fere 
cum Pindaro consentit neque ante, sed poet Pindaruin scripsisee 



ν. HEROUM GENEALOGIA. CXXl 

perhibetur — De sepulcrali mouumento Aeaci et fabulis variis, quae 
ex interpretatione eius figurarum ortae sint^ yide ad N. ν 10. 

Attica stirps. 

Vetustissimi reges Athenarum fuisse dicuntur Gecrops^ a quo 
Athenienses olim KexQfmiSaQ appellatos csse Herodotus viii44 tradit; 
Erechibeus sive ErichthoDius (11. ii 547. Thuc. ii 15), unde Athe• 
nienses Homerus II. ii 547 δημον ^Ερεχ^ηος^ Pindarus Ρ. vii 10 
'Ερεχ^ίος atfrovg, L li 19 *Ερεχ^είδας appellavit; Pandion, qui Erich- 
thonio in regiio successisse (Apollod. m 191) et filiam Procnen 
Tereo regi Thracum ia matrimonium dedisse dicitur (Thuc. ii 29); 
lon Xuthi f. (Herod. vm 44), quem supra iam commemoravi. 

Pandionis filii Aegeus Lycus (Her. i 173) Pallas Nisus (Apol- 
lod. ui 206) — Aegei et Aethrae filius Theseus — Thesei et 
Antiopae Amazotiis iilius Hippolytus, quem Pindarus fr. 176 Demo- 
phontem dixit; eundem Theseum Minois Cretensis iilias Phaedram 
et Ariadnam in Atticam terram traduxisse Homerus Od. xi 321 narrat. 

Aetolica stirps. 

Portheus vetus rex Aetoliae (II. xiv 115) non diversus a Por- 
thaone Apollodori i 59 et Pausaniae iv 35, 1 — Porthei filius 
Oeneue — Oenei et Alihaeae filius Meleager (II. ii 642); Oenei et 
Periboeae iilius Tydeus, qui patria eiectus Argos ad Adrastum yenit 
(II. XIV 119) — Oeneidae heroum honore apud Aetolos frui dicuntur 
(I. V 31) — Tydei et Deipylae Aibrasti f. filius Diomedes (N. χ 7. 
fr. 262). 

Aetolorum gentem ab Aetolo, qai armis Salmonei Elide pulsus 
esset, denominatam esse, et ab Aetylo Oxylum, qui una cum Hera- 
clidis Peloponnesum inyasit, originem duxisse rettulit Ephorus ap. 
Strab. VIII p. 357. 

Argivae stirpes. 

Inachas vetus rex Argorum — Inachi filii Phoroneus (Acusi- 
laus fr. 14) et Aegialeus (ApoUodor. ii 1 ex interpolatione Sicyonia) 
et Argus (Pherecyd. ap. Apollodor. ii 2), filia lo (Aesch. Proin. 
705) — Iu8 filius Epaphus (N. χ 5. AescL Prom. 851 ; cf. Herod. 
VI 53) — Epaphi filia Libya (P. iv 14) — Libyae et Neptuni filii 
Agenor et Belus (Apollod. ii 10) — Beli filii Aegyptus et Danaus 
(N. X 1. P. IX 112), unde populus iiomen Danaorum traxit — Da- 
nai quinquaginta filiae (N. x 1), e quibus Ilypermuestra Lynceo 
nnpsit (N. χ 6); horum filius Abas, unde "Αβαντοζ άγννάζ Argos 
intellegi voluit Pind. P. viii 55. 



(;ΧΧΙΙ PROLEGOMENA. 

Acrisius Abantis f. (Apollod. ii 24. Ovid. metam. ν 236), vetus 
rex Argorum — Acrisii filia Danaa (Π. xiv.319. Herod. vi 53) — 
Danaae et lovis filius Perseus, qui matre a Polydecte, Senplii 
insulae rege, in senritatem redacta capite Medusae msulam eius- 
que incolas in saxa veridt (Hes. iheog. 280. P. xn 17. χ 45. 
Ν. χ 11), Tirynthis regno, cum Argiyum Megapenthi Proeti f. tradi- 
disset, potitus est (Apollod. π 48), Mycenas urbem condidit (Paui». π 
IG, 3), unde Persidarum regnum florere coepit — Persei filii Alcaeus 
(0. VI 68) Sthenelus (Π. xix 116) Electryon (Hes. scut. 82) — Alcaei 
filius Ainphitryo Herculis pater (N. χ 13), qui patna pulsus Thebas 
fugit — Stheneli filius Eurystheus, qiii Amphitryonem domo exegit, 
sed ab Heraclidis in Attica interemtus yitam amisit, iinde eius regnum 
ad Atreum, cuius sororem Sihenelus uxorem duxerat, eiusque posteros 
transiit (Thucyd. i 9) — Electryoiiis filia Alcmeiia, quae Amphitryoni 
nupsit et iina cum eo Tliebas confugit; Electryonis nothus filius 
Licymnius, qaem Tlepolemus Heraclida baculo percussit (0. vn 27). 

Proetus, unde gens Proetidarum orta est, frater erat Acrisii, 
qui cum fratre regnum Argiyum partitus est; mendaciie uxoris An- 
teae commotus BeUerophontem in exilium exegit (Π. vi 158) — 
Proeti filias Megapenthes, cui Perseus regnum urbis Argorum con- 
cessit — Megapenthis filii Hipponous et Alector; Hipponoi filias 
Capaneus, Alectoris filius Iphis, qni uterque e septem ducibus ad- 
versus Thebas fuerunt (schol. N. ix 30. Paus. u 18, 5) — Proeti filiae 
lymphaticae a Melampode vate curatae esse dicuntur (Hes. fr. 42 
ex pleniore narratione catalogi). 

Posteriores scriptores, ut Acrisii et Proeti stirpes exaequareuty 
iuter Megapenthem et Hipponoum inculcaverunt Argeum et Anaxa- 
goram (schol. Eur. Phoen. 181) et Anaxagora regnante yesaniam 
mulierum Argiyarum Melampodem sanasse commeuti sunt (Diod. 
IV 68. Paus. π 18, 4; v. Luebbert, De Adrasti regno Sicyonio 1884 
p. 10; neque Proetum iieque Anaxagoram immiscet Herod. IX 34). 

Inter Argivas stirpes praeterea referendae sunt Achaicaruin 
quas supra recensui pars ei quas iam recensiturus sam stirpee Pe- 
lopis et Herculis. 

Pelopidamm stirps. 

Tantalus Lydius ad Sipylum conviva deorum (0. i 40), apud 
inferos poenas luit (0. i 61) — Tantali filius Pelops, qui Oenomao, 
rege Elidis, in certamine curuli euperato eius iiliam uxorem Hippo• 
damiam duxit regnoque Elidis potitus est (0. l^ — Pelopi successit 
in regno Atreus, Atreo Thyestes, Thyesti Agamemnon (II. π 104) — 



ν. HEROUM GENEALOGIA. CXXIIl 

Atreus coiisobrino Eurystheo ab Heraclidis interfecto regnum Myce- 
naeam accepit (Thuc. 1 9) — Atrei frater a Pelope ex Astyocha genitus 
Chrysippus (Thuc. i 9), puer amatus Laii (Eur. in trag. Chrysipp.) — 
ITiyestis filius Aegisthus (Od. iv 118) adulter Clytaemnestrae (P. 
XI 37) — Agamemnonis frater Menelaus^ qui Tyndarei filiam He- 
lenam uxorem duxit et ex ea Hermionam procreavit-, Hermionam 
plerique (ut Euripides) Neoptolemo, alii Orcsti (Paus. ii 18, 6), alii 
utrique deinceps nupsisse ferebant. 

Agamemnonis et Clytaemnestrae filii Orestes Iphigenia Electra 
fP. XI 16 ss.) — Orestis et Hermionae Mcnclai f. filii Tisamenus et 
Penthilus. Orestem iam colonias in Asiam Aeolicam et Tenedum 
deducentem facit Pind. N. xi 34. 

Inimicitias inter Atreum et Thyestem, a tragicis poetis decan- 
tatas, Homerum ignorasse iam Aristarchus adnotavit ad II. ii 107; 
sed ne illud quidem, num fratres Atreus et Thyestes fuerint, ex cla- 
rissimo stemmate Homeri (B. 104 — 8) apparet. Pindarus quid de 
maioribus Agamemnonie tradiderit non liquet, nisi ex eo, quod 0. 
I 44 Ganymedem Pelope iuniorein dixit, arbitratus esse videtur 
Tantalum et Pelopem longiore qiiam vulgo putant temporis inter- 
yallo ab Agamemnone distare. 

Herciilea stirps. 

Amphitryo Alcaei fil. (0. vi 68) Argis pulsus una ciiin uxore 
Alcmena Thebas concessit et novos cives in bello contra Teleboas 
gerendo adiuvit (N. χ 15) — Amphitryonis et Alcmenae filius Iphi- 
cles (P. IX 88. L i 12) — Iphiclis filius lolaus (P. xi 60. I. i 30), 
auriga Herculis (I. i 16. ν 32. fr. 114) et Telamonis (N. in 37); 
ad tumulum eius lolaia agebantur (0. ix 99. P. DC 79). 

Alcmenae et lovis filius Hercules (P. iv 172. ix 84. xi 3. N. 
I 33. X 11. I. I 12. ΠΙ 73. vi 30), Eurysthei patruelis imperia ex- 
sequi coactas est (0. iii 28. P. ix 80), socios armorum sibi adscivit 
Telamonem (N. iii 37. iv 25. I. vi 40. fr. 172) et Oiclem (Diod. 
IV 32), pagnae contra Gigantas consors fuit (N. vn 90) — Ε Megara 
Creontis f. octo genuit filios, quorum ad sepulcrum ludi agebantur 
(I. m 82). Praeterea ex filiis Herculis a Pindaro commemorantur 
Hyllas, ex Deianira genitus, qui una cum Aegimio, rege Dorum 
(P. I 63. V 72), Dorica castra Aeginae admovit (fr. 1. cf. Paus. π 
29, 5), Tlepolemus ex Astyocha (Π. π 658) seu Astydamia (0. vn 24) 
genitas, qui Licymnio aviinculo occiso Rhodum fugit (0. vn 70), 
Thessalas, qni auctor regiae domus Larissaeae putabatur (P. x 3. 
Apollod. π 166). Heraclidae tribus aetatibus interiectis una cum 



(^XXl ν PROLEGOM ΕΝ Α . 

Aegimii filiis Pamphylo et Dymane in Peloponnesum redeuiit (P. i 62. 
IV 47. ApoUod. ii 176. Paus. ii 28, 6). 

Herculis stirps his gradibus continuata e^t: 1. Hercules, 2. Hyllus, 
3. Gleodaeus, 4. Aristomaclius, 5. Aristodemiis, qui una cum fratribus 
Temeno et Gresphonta, ab Oxylo rege Aetoliae adiutus, nova regna 
in Peloponneso condidit (P. i 63. ν 72), 6. Procles et Eurystheus, 
quorum tutor Theras fuit, quem quinto gradu a Polynice descen- 
disse supra monuimus — Decimus ab Temeno Phidon, rex Argi- 
Yorum, qui Olympicis ludis per aliquot annos praefuisse traditur 
(Ephorus ap. Strab. vm p. 358) — Inter Heraclidas fuit etiam 
Alatas conditor Corinthi (0. xiii 14). 

• 

CephaUenica stirps. 

Arcisii filius Laertes (Od. xvi 118), rex Ithacensis — Laertae 
et Anticleae filius Ulixes (N. vii 21. vin 26) — Ulixis et Pene- 
lopae filius Telemachus — Diversa a Penelopa Icarii filia et Ulixis 
uxore altera Penelopa esse videtur, ex qua et Apolline Panem in 
Lycaeo monte editum scripsit Pindarus fr. 100. 

Pindarus Ulixem fraudis et mendaciorum patronum esse duxit 
(N. VII 21. VIII 26). 

GretiGa stlrps. 

lovis et Europae, Phoenicis f., filius Minos (II. xiv 322) — 
Minois frater Radamantlius (11. xiv 322), iudex apud inferos (0. ii 
83. P. II 73) — Minois et Pasiphaae filii Deucalion (II. xiii 451) 
Phaedra Ariadna (Od. xi 321) — Deucalionis filius Idomeneus (11. 
xiii 452. Od. xix 181). 

Plato Apol. p. 41* et Gorg. p. 523° tres iudices apud iiiferos novit 
Minoem Radamanthum Aeacum, Pitidarus Saturnum ipsum iadicia 
exerceutem et, ut Homenis Od. iv 564, uno assessore Radamautlio 
utentem (0. ii 83) facit. 

Troica stirps. 

Dardanus lovis f. auctor stirpis ap. Hom. H. xx 219; eum Ba- 
team filiam Teucri, unde gens nomen Teucrorum nancta sit, uxorem 
duxisse Diod. iv 75 et ApoUod. m 139 tradunt — Dardani fiUas 
Erichthonius — Erichthonii filius Tros — Trois filii tres Ilus Assa- 
racus Ganymedes (0. i -45. x 104. fr. 282) — Ili filius Laomedon; 
Laomedontis filii Tithonus Priamus Lampus Glytius Hicetaon — 
Priami filius Hector — Assaraci filius Capys, nepos Anchises, pro- 
nepos Aeneas (Π. xx 219 — 240) — Tithoni et Aurorae filius Memnon 
(Od IV 188), qui άνεφώς Έλένοιο Ν. m 63 audit. 



ν. HEROUM GENEALOGIA. CXXV 

Ganymedem non Trois filiuni; ut Homerus et auctor hymn. 
Ven. 207, sed Laomedontis^ ut Lesches Ή. parv. fr. G et Euripides 
Troad. 822 et Cic. Tusc. i 26, 65, Pindariis habuisse videtur. v. not. 
ad 0. 1 45 et Roscher Lex. mythol. 1595. 

Argonantae. 

lason Aesonis f. (P. iv 118) — Admetus Pheretis f. (P. iv 126. 
Apoll. I 49) — Melampus Amythaonis f. (P. iv 126) — Ilerciiles 
Alcmenae f. (P. iv 172. Apoll. i 122) — Castor et PoUux Ledae f. 
(P. IV 172. Her. iv 145. ApoU. i 146) — Euphemus Neptuni et 
Europae f. (P. iv 45) vel Mesionicae f. (Hes. fr. 79. P. iv 175. Apoll. 
I 181. Paus. V 17, 9) — Periclymenus Nelei f. (P. iv 175. Apoll. 
1 156) - Orpheus Apollinis f. (P. iv 177. ApoU. i 21) — Echion 
Mercurii f. (P. ΐλ'^ 189. ApoU. i 52) — Erytus sive Eurytas Mercurii 
f. (P. IV 189. Apoll. i 52) — Zetes et Calais Boreae f. (P. iv 180. 
Apoll. I 211) — Mopsus vates (P. rv 191. ApoU. i 65) — Telamon 
Aeaci f. (fr. 172. ApoU. i 90) — Erginus Clymeni f. (0. iv 21) — 
Medea Aetae filia (0. xiii 53. P. iv 9. 57. 218. 250. fr. 172). 

Pindarus in carmiiie Argonautico P. iv principes heroas, non 
omnes receneidt, cuius rei documentum non tam ex eo peto, quod 
Apollonius multo plures Argonautas enumeravit, quam ex eo, quod 
ipse 0. IV 21 et fr. 172 Ergiiium et Telamonem, de quibus in car- 
mine P. iv altum silenidum, inter Argonautas fuisse narrat. Her- 
culem vero Pindarus primus cxpeditionis Argonauticae participem 
fecisse videtur, quandoquidem alii mythographi eum aut οιηιιίηο uon 
inier Argonautas fuisse aut mox relictum faisse narrabant, de quu 
re confer Apollod. i 117. 

Argonauticam expeditionem una aetate (γενεά) antc bellum 
TroianOm factam, Epigonorum autem bellum adversus Thebas me- 
dium inter expeditionem Argonauticam et bellum Troianum inter- 
iectum esse Pindarus tenebat. Penclymenum quidem et expeditionis 
Argonauticae (P. rv 175) et belli Thebani (N. ix 26) consortem 
fecit, similiter atque Homerus Sthenelum Gapanei filium Thebas 
cum Epigonis expugnasse eundemque ante Troiam Diomedi adfuisse 
narrayit (H. iv 406), et cyclici poetae Thersandrum Polynicis filium, 
Adrasti generum inter Epigonos fuisse eiindemque contra Troiam 
arma geesisse fabalabantur (v. ad 0. u 47). 

Hinc iam profectis si veterum heroum tempora digerere licet, 
Herculis aeqOales fuisse ferebantur Eurystlieus (0. iii 28. P. ix 80. 
fr. 169) Telamon (N. iv 24. vii 86. I. vi 36) Oicles Laomedon 
Eurytus Teiresias (N. i 61) Augeas (0. χ 36) Molionidae (0. x 30) 



CXXVI PROLEGOMENA. 

Neleus Melampus Oileus Theseus. Una fere aetate antiquiores esse 
credebantur Aeacus Oenomaus Sisyphus Oedipus Perseus Aegeus. 
Auctores vero principalium stirpium ferebantur Hellenicae vel 
Achaicae ueucalion^ Thebanae CadmuS; Atticae Cecrops^ Argivae 
Inachus^ Troicae Dardanus^ Pelopideae Tautalus. 



Coloni Theram et Cyrenas ab Aegidis dedncti. 

Pindarus P. iv 65 Arcesilaum, quem a. 466 (462) a. Chr. quad- 
rigis Pythia vicisse constat; a Batto^ conditore Cyrenarum; octavo 
gradu descendere (pydoov ϋ'άλλει μέρος ^Αρταόίλας) dixit. Hoc spa- 
tium bene expletur aetatibus octo regum Cyrenaiconim, quos Hero- 
dotus IV 159 ss. et Heraclides Pont. polit. 4^ 3 recenset: Batti τον 
οίκιότον^ Arcesilai Ι.^ Batti II. τοϋ εύδαίμονος^ Arcesilai II. τον χαλεπούς 
Batti III. τον χωλον^ Arcesilai ]ΙΙ., Batti IV τον καλον^ Arcesilai IV 
(cf. Boeckh ExpL 265 sq.). lam idem Pindarus P. iv 10 sacerdot^m 
Delphicam Battum I cohortautem induxit; ut yocem Medeae decima 
septima aetate {εβδόμα xal 6vv δεκάτα γενεά) ratam faceret. Septen- 
decim has aetates emcere non Hcet'e numero regum vel heroum 
proficiscentibus. Primum enini; si expeditionem Argonauticam tem- 
poribus Polynicis et Creontis factam esse statuimuS; a Polynice 
usque ad TheraiU; qui colonos in iusulam Theram deduxisse fertur, 
quinque hominum aetates sunt^ Polynicis Thersandri Tisameni Aute- 
sionis Therae. Restarent igitur duodecim aetates^ quibus ut colo- 
niam Theraeam ad remotiora, quam probabile est, reicere tempora 
cogeremur. Multo vero plus id yalet^ quod omni probabilitate 
caret in parva insula hominum mediocrium suceeeiones eodem modo 
atque herouiii et principum yirorum accurate notatas et inemoriae 
mandatas esse. Veri simile igitur esse merito cum'alii yiri docti 
tum LuebbertuS; De Pindari studiis chronologicis; Bonuae 1887 p. 26 
statuerunt, eeptendecim illae aetates computo inYentas esse et a 
iemporibus pendere, quibus sacerdotes Delphici uyrenas conditas 
esse cognovissent et expeditionem Argonauticam factam esse statu- 
issent. Itaque si Cyrenas a. 631 vel paulo post conditas esse 
optimis auctoribus credimus et Pindari Herodotique temponbus 
(y. Her. ii 142) aetates chronologorum 3373 ^li^os explesse statuimus, 
Argonauticam expeditionem circa a. 1200 a. Chr.; una fere aetate 
ante bellum Troianum susceptam esse Pindarus et chronologi aequales 
statuerunt. 

Ad postremiuii ut uni oculorum conspectui geuealogias Grae- 
corum heroum subiceremus^ exemplum Heynianae editionis ApoUo- 



ν. HEROUM GENEALOGIA. ΟΧΧΥΠ 

dori imitatus tres tabulas gencalogicas delineandas curayimuS; quarum 
prima stemma gentis Achaicae per Thesealiam et Peloponnesum 
radices agentis cxhibet, secunda et tertia synopticae sunt ita ad- 
omatae^ ut prior quinque regna Argiva Biantidarum Melampodidaram 
Persidarum Proctidarum Pelopidarum amplectatur, altera tempora 
antiquissimarum stirpium Graecarum etTroicarum adumbret omnium. 











ο1 


^1 










ρ 


ο 










► 


00 










ο 


Χ 










S 












ρ 


Ρ* 










CD 


Ρ 








' 


4 


ΟΒ 






Ρ 

OB 
Ο" 


► 
Φ 

ββ 

Ο 










Ρ 


ρ 








m 


> 










Β- 


r 


ρ* 


1 






Φ 




φ 

0D 


Cretheu 








βΒ 


> 


ΟΒ 








^ 


Ι 










Φ 


S — r»- 












cr 










Ρ* 


ρ 










Β 


ο 

Ρ 










Ρ 












ΟΒ J 


« 










^1 




00 








φ 


.-^- 


ρ 








tri 


Β 
ο 




> 




S 


3 




ι 

δ* 


φ 


φ 




ρ 
φ 

ρ 

ΟΒ 




Cv ^ 


_ 0D — 










C3 


S" 


φ 








00 


*t 














Τί 












ρ- 












2. 


► 










Η 


C*• 










Ρ 


Ρ* 


ί> 




1^1 




ΟΒ 


— ρ 


Φ 


TO 
Ρ 






W 


Β 


ι , ο 




-8» 

5 


φ 


φ 
φ* 


ρ 

ΟΒ 


ρ 

ΟΒ 
/ 


ο 


80 


φ 

δ 

- Ρ*- 


£ 

ρ" 








S 


— β- 


•ϋ 




ο 




ο 

ρ 


ρ 


Β* 






»β 




0D 


ΟΒ 






Ο 

-- ►-- 

ο 










C3 
αα 


& 


ρ 

C0 


^1 










«5^ 

Ρ 
ο 
φ 

gJ 

<^^ 
Ρ 

S" 


>hareu8 












ί 


►13 
φ 

- S• 








^^ 


— &- 


►1 








ρ 


ρ 


φ 








Η 


S 


ΟΒ J 








Φ 


ρ 

ΟΒ 










►-- 












Φ 












Ρ 










Η 


ρ -^ 










Φ 


^' 










Φ 


φ 


ΗΙ 








Β 
g- 


ρ 
φ 


• Ι 








pf 
C3 


Φ 


gj 







η 
φ 

φ 

Ρ 



φ 

ρ 
ο 
ρ 

ν, 

ο 

Ρ 



α' 



OD 

1 

Οβ 

Η 



00 
Ο. 

04 






--. 



00 



ο 



/ OD 

Ο 

u 



S 






φ 

2 



00 

φ 



/ >» 



ο 
φ 



ΟΒ 

Οι 



:5 « 



00 

Ρ 



^11 



ο 

Ι" 



οβ 



an 


Φ 

■S 

& 



(α 

ο 



00 

5S 

αο 

•β 

Ο 



οβ 



00 

φ 

2 

φ 



— < 



ο 



φ 



00 





υ -^ -= ' 



α 
Φ 



Φ 

W 



ο 
Φ 



αο 
GU. 

00 



00 
Φ 

ο 





ο 
_ο 

Μ 

Φ 

φ 



ο 
φ 



ΟΒ 

'φ 

fl 
Φ 



CQ 



αο 


Φ 

8 
15 



Φ 

-a 
Φ 

ΟΒ 

Φ 

00 

ο 

Ι• 



/ 09 
Φ 

Ρ4 



αο 
οβ 



— \ 



αο 
Φ 

1 

Φ 

η 



t& 



ο 
ο 

Φ 



φ 

Ρ-4 
'"φ 

W 



00 



Ο 

φ 



00 

Φ 

■■3 

Φ 

Ο 




Ο 
Οβ 

■1 



αο 

S- 

οβ 

Φ 



'.3 

Ο 
οβ 



00 

οβ 

α 



00 

φ 

'υ 



fe ^ 



09 


Φ 



Ο 



00 

φ 



ο 

ο 

Φ 

Λ 

Η 

00 





75 β 



Φ 
Ο 





ο 
φ 

οβ 

-a 



00 

οβ 



00 

οβ 



/ 00 



00 

ί 



ι 



00 

φ 



-^ — i 

οβ 
Εη 



φ 



Η 
οβ 




PisroABU• ed Chriit. 



ο 






Ο 



ο 

Λ 
Ο. 






/ »-• ^• — 



C3 






C 
αα 



'^ 
Ο 

ΟΒ 



Ο 

Β" 



- CD 


Ο 



η > 

ίξ Β 

β — ρ- 






<5 

Ο 



Λ - 

Ρ 

Φ 

C 

ΟΒ 



Φ 
ΟΒ / 



►υ 
Φ 

3 
Φ 

C3- 






Ο 

Ρ 



ρ 

-ρ. 

φ 
φ 

"8 

φ - 

D 

ΒΤ 
Φ 

ΟΒ 



3. 

ΟΒ 



►το 

ο 
φ 

G 

ΟΒ / 



> 

Ρ 





Φ 




Β 


-Q 




Φ 


•β 




G 


C*- 




ΟΒ 


C 




» 


β 


φ 


3 

φ 


- ρ 


C 
αο ' 


δ" 


Β 




ΟΒ 


Ρ 




δ 







- σ* — »ιΰ - 
Ρ C 



Λ--!? 



Β- 
C 

ΟΒ 



Β 

Β*. 

δ 
Ρ 

Β 

CD 



S. 

ΟΒ 

α 

00 



ο 

ο - 
φ* 



Β' 



φ 



ρ 

ρ 

Β 

ΟΒ 
> 

Β 

■■§-■- i 

Pf• ΟΒ / 

Φ 

ΟΒ 

Φ 

C-. 

00 



► .. 



> 

Β 

Β• 
Ρ 
Ο 

Β 



φ 

Β- 
Φ 

Β 



αο 

ρ 



Β 



ο- 

Λ 

Β- 
Β 

η 



Γ» 

Ρ 



φ- 
ο 

Β 



φ 



ο 

*1 



ρ 

Ο 

Ρ-- 

Ρ 

Β 



ίλ5 
φ* 

Β 

ΟΒ ^ 



Φ 

*-^ 
Φ 



Η 
*^ 

ο 



U^- 






Β ^» 



ο 

Β 
Φ 

Β 

ΟΒ 



Β* 
Ο 

Β 



ρ »-j 

ΟΒ 



> 

φ 
ο 

ε" 

ΟΒ 



W 

φ 

φ* 

Β 



Ό 
φ 

Β 

Λ 

Ρ, 

ο 

Β 



W 
φ 

r> - 

«^ 
Ο 



3. 

Ρ- 

Β 

Β 

ΟΒ 



ρ 
ο 

Β- 

ο 

Β 



ΟΒ 



Η 

Ο) 



κ 

•η 

Β* 
«♦■ 

Β- 
Ο 

Β 
^-• 

C 

α» 



ρ 

Β 
β 

ΟΒ 



C 
3 



? 

Β 
-Φ - 

Ι 

ο 
ρ 



Η 

Β- 

*^ 

. φ . 

ΟΒ 

Φ 

01 



Β 

ΟΒ 



ο*" 



ρ 

Β 

g 



ΕΠΙΝΙΚΟΙ 

ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΑΙΣ. 

Α'. 

ΙΕΡΩΝΙ ΣΤΡΑΚΟΣΙϋ. 

ΚΕΑΗΤΙ. 



Strophae. 



\j — —w u i u — ι ^ \J _U <J J. S 

yj ν,Λ^ ^ w • ^'y^ Kj _v^ u j.vy v> _ V 

-L V-» _ u -i. u ^ I 

-•- ^^ — ^b^ y.^j j \y _ v-» -L Vb^ «. Vb^ jlu . Vb^ — J. v-» _ \-/ ^ 



10 V-» _ • v> _ vy _ νΛ-» u W 

V^ -. <AJ \J ^ KJ Λ. \J ^ 



£podi. 



v-> _ 



\J _- u ■ I ^ — *^ *-* — _ v^ S^ 



vy v^l^ i v^ W _ i *^ !s^ 

\j — — <j — -Lu Vb^ — u _ -Lvb^ c/ _ vy i 



Argnineiitiim. 

Hiero Dinomenis filius Syracusanus, qui 01. 75, 3 == 478/7 a. Chr. 
Geloni fratri in regno Syracusano successit et 01. 78, 2 = 467/6 a. Chr. 
ondecimo anno imperii vita decessit, ter Olympiae vicit, bis (01. 73 et 77) 
equo desultorio (κίλψί\ semel (01. 78) quadrigis. Trium harom victorianim 
iasigne monamentum, ab Onata et Calamide statuariis factum et a Dino- 

PiHOABcs ed. Chriat. 1 



2 PlNDARi EPINICIA. 

mene, iilio Hieronis. post mortem patris dedicatum, Olympiae yidit 
Pausanias viii 4*2, 9, qiii hoc opigranima anatheniatis niemoriae prodidit 

2.01• :roTf νικι]βας^ Ζεν Ολύμτηε^ ΰεμνον αγώνα ^ 

τε^ρίΐϊΊΐω μεν (ίτΐα^^ μουνοαελψι 6ε δίς^ 
όώρ' Ίερων τάδε βοι εχαρίαΰατο ^ ^citg δ €ίνε9ηΐίεν 

^εινομενης :τ€(τρος μνήμα Σνραχοΰίον. 

lain si quaeras, (luam ex tribus Yictoriis liaec oda, quam non 
suluin primaiu, sed etiam principom et pulchemniaiu veteres laudabant 
(Lucian (Jall. 7). spoctaverit, cuinilis vietoria Olympiadis 78 in ceiisum 
noii vonit, (lUuniam victoriam hoc eannine illustratam eelete partam esse 
poetii ipse v. 18 doclarat. Neque victoriam celete 01. 73 reportataiii huc 
trahere licet, (luamvis scholiastae ploriqu*» hoc feoeniit et victoriae aute 
partae mentio iii hac oda noii liat. Etenim 01. 73 nondiim rex Hiero factus 
erat noque Pindarus poeta in aula regis comniorabatur. ReliiKiuitur 
igitur victoria 01. 77 = 472 a. Chr., (luam eo niagis cum Boeckhio 
amplexi teiiemus, qiiod et suinmae, qua perfusuin ost hoc cannen, sorenitati 
felicitas huius temporis, Pociiis Tyrrhenisqiie devictis et internis dissidiis 
compusitis, optime convenit, et maiorem ('iirulis certaminis gloriaiii 
Hieronem iani tuiu mente agitasse versu 112 a poeta indicatiim est. 

In prooeinio poeta Olynipicae victoriae splendore illustrato loveni, cuius 
ludi isti sacri oraut, et Hierouem regern, qui modo coronam in colonia 
Pelopis Lydii colete inenierat, carmiiie phormingeque sibi praedicandos 
dicit (1 — -24). Deinde in principali part^ carminis a mentione Pelopis 
profectus, fabulam vetorem de Tantalo deoruin fauiiliaritate abutente atque 
filio eius Pelope Oeuomaimi, regem Elidis, curuli certamine vincento 
Hippodamiamque praeniium victoriae nanciscente refert (20 — 9-2 j. Quae 
fabula cum ipsa rei praesenti et Olympicae victoriae praedicandae aptissinia 
esset, inventioiie et ingenio Piiidari etiam aptior facta est, qaod Pelopeiii 
a Neptuno, fautoro cquestrium studioruni (^cf. P. vi όο), puerum raptum 
et iuvenem in certamine eqiiestri adiutum esse coinmentus est. Snb tineui 
odae a Pelopis sepulcro, prope qnod eertamina Olympica tiebant. ad 
victoriam Ilieronis oquestreui rodit et etiani splendidiorem victoriam niox 
ei obventaram osse auguratur (*.>;i — 114). Ad postremum altiu.s assurgeiis 
regia dignitate nihil praeclarius esse profit^tur deosquo precatur, iit et 
Hieroni rcgni maiestas et sibi gloria poeticae artis perenuis maneat 
(ll4 — l'2o). - Pindanis poeta in fronte suoruni carminum epinicio- 
ruiii Oenomai et Pelopis dc Hippodamia pugnain ^hisae munere illu- 
stratam posuit, ut aliquot aiiuis post sumnms artitex Phidias lovis templi 
Olyinpici tyiiipanum principalo statiiis eandem illain pugnam repraesen- 
tantibus oxomanduni curavit. 

Praeter hoc canrien Pindarus Hieroni misit epinicia P. i. ii. iii 
atque hyporcheiua et scolion, quorum fragiii. 1<).). lot; ei 1•2ό. 1*2G ex- 
staiit; insuper aniicis Hieruiiis scripsit Agesiae O. vi, Chroiiiio N. i. ix. 
Inde apparet poetani liieronis regis iainiliaritate iiul»* ab 01. 70, 1 usqm? 
ad 01. 78. 1 usuin esse. 

De metris. 

Oda praeclarissinia in regia domo Hieronis victoris intor conviviuni, 
ad celebrandam cquostroni victyriam adomatiiin (vv. 17. loc), a choro, 



OLYMPIA Ι. 3 

cuius voci phonninx succinebat (v. 17), cantata est. Namque non unum 
aliquem, sed plures consociatos hymiiuni cecinisse verbis %ο\νφατοζ ϋμνος 
(ν. 8; cf. Ν. VII 81, Ι. VIII ύβ) significatuni esse videtur. Pompae gra- 
(iientisve cbori nihil indioii exstat, imrao concitatis motibus saltasse chorum 
et hyporohematicum modum carminis faisse ex iiatura numeroruni con- 
clnserim. Inde ne gravate tuleris quod tripodias tetrapodicis membris 
commixtAS ae(T[UO animo tuli. Tripodiae enim catalecticae non solum 
in fine versuum (str. 6, ep. 1. 5. o), qui legitimus locus tripodiaruin 
est, sed etiam in mediis et initialibus versibus (str. lo, ep. 1. 3. δ. s), 
occumint, quaraquam epodi versus 1 et δ cuni ex solis tripodiis con- 
stent, minus offensionis babent et versus str. 10. et ep. 3., si inqui- 
etem ex concursu tripodiarum et tetrapodiarum natam minuere velis, 
alio modo percuti possunt. Pluriinis versibus anacnises praefixae sunt, 
non solum unius syllabae brevis vel duarum breviuin (ep. δ), sed etiam 
tribraehis vel iambi (str. 2. l>. 10. 11, ep. 1. 2. 4. 7. h), quod genus 
anacrusis cum paeonicorum carminum propriiini sit, ne ab boc quideni 
carmine, qxxod a logaoedico tenore ad paeonicum inclinat, abhorret. Pedes 
ordinum fere trochaei et cyclici dactyli sunt; in locum trochaeorum sub 
finem strophae et epodi (str. 9. 10, ep. 8) aucta modorum alacritate 
cretici et paeones et docbmii succedunt. Fines versuum indiciis hiatus 
et syllabae ancipitis fere omnium a poeta indicati sunt; de versiculis 
strophae 3 et 4 in unum versum asynart-etum coiiiungendis vide Prol. 
p. XXII. Epodi versus sextum et septimura unum in versura Boeckhius 
coniiinxit; nos cur Bergkii rationem praeferendam existimaverimus, in 
not. crit. ad v. 88 exposuimus. Item cur in principio versuuni secundi 
et nltimi stropbae ancipitem syllabara improbemus, confer not. crit. ad 
vv. 82. 92. Denique modos musicos Aeolicos fuisse poeta ipse vv. 17 
et ΙΟδ indicavit. — De notis metrici scheraatis et de lineis rectis 
colometriani codicuni indicantibus vide Proleg. p. lx s. 

Στρ, a\ 
*Άρι6χον μεν νδωρ^ ό ίέ 

XQvabg αΐ^όμενον πυρ 

ατε διαηρέτίΒΐ 

νυχτί μεγάνορος ^οχα ηλονχον 



VAKIA8 LECTIONES exbibeiuus codd. ABCD, de quibus vide Proleg. p. vii — 
Inscr. deest in AO^ una cum vv. 1 — 22. 47 — 68 intercidit ia Β — Scbol.: ini- 
yiyqantai ό ίπινί%ιος^ίέρωνι τω Γέλωνος άδtλφω viyirjaavzt ΐππω κ^λτ^τ* τήν oy' 
'Ολυμπιάδα^ r\ ώς ?vtot αρματί' ό δ' αυτός καί την οξ' νι%& κ^λητ/•, την δΐ ση* 
τ6^ρίππω. 

coMKEXTARn. V. 1 — 7 βίπιίΗ atque Ο. ΐιι 12 gradatione usus poeta dicit 
optimum quidem esse aquam, aurum autem ex opibus divitis domus eminere ut 
if^neas faces ex tenebris noctis, ludos vero Olympicos goli iQterdiu fugatis ceteris 
sideribus lucenti comparandos esse. — 1. άριατον νδωρ a Pindaro dictuin esse 
Thaletem philosophum secuto, qui aquam elementorum renimque omnium prin- 
cipium eH8e docuent, et Homerum, qui versu 'Ω,ιιεανον, οαπερ γενεΰΐς πάντεαβι 
τίτν%ται (Π. χι ν 24«) philosopbo praeiverit, doctius quam verius scboliastae 
argumentantur; utilitatem potisflinmm respici bene iudicat Arist. rbet. i 7: τύ 
άφ^Όνον του anavCov μείζον, οτι ή χ^ηΰΐς υπερέχει., οΰ'εν λέγεται *Άρΐοτον μεν 
νδωρ. ' . 

1^ 



i ι • 



> >:^ί 



PINDARI EPINICIA. 

ει d' άεΰ'λα γαρνει,ν δ 

ελδεαι^ φίλον τ^τορ, 
5 μηχετ άελίου ύχόπει 

άλλο 9'αλπνότερον iv αμέ- 

ρα φαεννον αύτρον ερή-μας δί αίϋ'έρος^ 10 

μηό^ ^Ολνμτίίαξ αγώνα φερτερον αύ- δάύομεν 
οΟ'εν ό ηολνφατος νμνο^ άμφιβάλλεταί 
ύοφών μητίεύόί^ χελαδειν . 15 

10 Κρόνου naiS* ig άψνεαν ιχομένου^ 
μάχαιραν 'Ιέρωνος έύτίαν^ 

^Ανχ. α, 
9'εμι6τειον og άμφεπει 

όχάπτον εν πολνμήλω 
Σιχελία^ δρέηων 20 

μ\ν χορνφάς άρετάν &7C0 ηαόάν^ 
άγλαΐζεταν δΐ ical 
15 μονόίχάς iv άώτω, 
οΙα παίζομεν φίλαν 



3. γαρνεν ACD^ ν. Ρτοΐ. χι — 6. φαεννον Ε: φαενον AC, φαεινόν Ό. — 
7. αύδάβομαι. vel αύδα βν μοι coni. Naber. — 10. Ιαομένονς AD et schol.: ίχό- 
μενοι C, ίϋομίνοις Bjz. — 12. ηολυμηλω Thom.: πολνμάλω ACD — 

6. iv άμίρα augendae rei gratia additum est oppoeitum wnti τ. 2 — ίρή- 
μας δι* ai^tgog similiter a Pindaro dictum est atque ab Horatio C. i s, S4 vacitum 
aera. Vacuum autem aethera dixisse poeta Yidetur, non quod semper corporibus 
terrenis gravibueque yacaret, sed quod tum cetera sidera ful^re solis fugata 
essent — 7. στιόπει . . μηδ* αύδάαομεν ανδάαομεν ex Homenco usu Yim con- 
iunctivi habet, ut βάαομεν pro βάαωμεν 0. τι 26, df^crat pro δε^ηται fr. iss; 
similiter Tero imperatiyum cum coniunctiyo coniunxit L, viii 7 θεράπευε . . 
δαμωαόμε^α — 8. άμφιβάλΙεταΓ cf. Hom. Κ 5S5 άμφϊ %τνηος ο^ατα βάλλει — 
9. βοφοί poetae potissimum hoc nomine a Pindaro omantur (cf. P. iii iis. 
I. I 45), ut a Catullo poetae docti dicuntur — 10. ίχομενους' acc. c. inf. post 
praecedentem datiyum similiter usurpayit P. Ii 24, Xen. an. iii 2, i ίδο^ερ αίίτοΐς 
ηαταστηααντας συγχαλείν cf. Kru^er Gramin. 65, 2 An. 7 — 12. ^εμιστεΐοψ^ ecep- 
tmm regis ius (ί^έμιαπίς) dicentis — 12. ηολυμήΐω Σικελία qaam πολυμάλφ 
Σλ%. yel invitis optimis codicibus scribere malui, quod poeta P. xn ι μηΧο- 
βότον 'AnQayavxog dixit, et Siciliam magis pecoHbus (fnjloi^) qaam pomis 
(μαΧοις) abundare iam yetus fama Polyphemi pastoris et pastoriciae poesis 
origo prodebant. Neque ab hac sententia me depulit epitheton Siculae deae 
^άματ^ος μαλοφόρον ap. Paus. i 40, 3 et in titulo Selinuntio ap. Eaibel 
IGSI. 2βΜ; ut enim Jjene dea pomum manu tenens μαΐοφόρος nuncupatur, ita 
ager, in quo arbores pomiferae nascuntur, minus apte πολνμαλος diceretur. 
Eodem epitheto Pindarus iisus est P. ix β ποίυμήΐου %αϊ ποίνηαρηοτάτας 
χ^Όνός scil. At§vag — 13. δρεπων μεν . . . άγΧαΐζεται δε• 8U0 more Pindarus 
dicendi formulam yariat indicatiyo post participium usus — 15. Hieronem 
μονϋΐ%ώταχον ανθρώπων etiam Xen. Hier. ly i5 laudat; praeierea confer Pin- 
daram ipsum 0. vi 97 — 16. παίζομ^ν . . . άνδρες' amabiliter poeta ludit, 
yerbis contrariis usus, cum yiros ritu pucrorum in conyiyio ludere dicat — 



OLYMPIA Ι. Ο 

άνδρες άμφΐ %•αμά τράπεζαν, 25 

άλλα ^ωρίαν άπό ψόρ-μνγγα παόύάλον 
λάμβαν\ εΐ χί χοι Πίόαζ τε κάΙ Φερενί- κον χάρις 
νόον ύηο γλνκντάταις Ιϋ^ε φροντίύιν^ 30 

20 οτε ηαρ ^Αλφεφ όντο δέμας 
άχέντητσν iv δρόμοιόν παρέχων^ 
οίράτει δΐ προόεμιΐ^ε δεόπόταν^ 

Έπ. α. 
Σνρακόόίον [πποχάρ- 35 

μαν βαόίληα. λάμ-ηει δε foL κλέος 
εν ενάνορι Αν- 

δοϋ Πέλοπος αποικία' 
25 τοϋ μεγαόΰ'ενής έράόόατο γαι- άοχος 
Ποόειδάν^ έπεί 

νιν καθαρού λεβητος ί^ελε Κλω&ώ 40 

έλέφαντι φαίδιμον ω-μον κεκαδμενον. 
η ϋ'ανματά πολλά καΐ-πον τι καΐ βροχών 
ψάτις ύπίρ τον άλα-^ή λόγον' 45 



19. νόον νπο Λ — 23. ανρα%όαιον Υ et ν. Ι. schoL: ϋνραΐίουαίων ABCy 
σνραηοαίων Ώ et ν. 1. schol. — ιπποχ. lemma Β: ιππιοχ. ABGD — 24. iv 
AB^ om. CD, ηαρ' Byz. — ενάνορος DA^C^ — έποιτιία ν. Ι. schol. — 26. πο- 
βειδάν AD: ποαειδών BC — i^sXs Mosch.: φαε ΑΒΟΌ — 28. τι %αί: %αϊ 
(omisBO χι) Β — 29. φάτις ΑΒΟΌ: φρενας Byz.^ φάτιν Boeckh.; ipse Mezgero 
duce post λόγον interpunxi — άλrι^'ή ABCD — 

17. άλλα . . . λάμβανε' semet ipsum τβΐ animum euum (v. 4) cohortatur, ut 
lyram de clavo eumat, imitatus locum Odysseae viii 67. Boeckhius et Dissenius 
argutantur, cum ex hoc loco coDcludant antea tibiiSf exhinc tibiis et fidibus 
choro canenti accantatum esse. /ίωρίαν φόρμιγγα dicit phormingein in Doricis 
ciyitatibas et carminibus usurpatam , ut άωρίω πεδίλω Ο. iii 5 et ^ωριεί -ϋώμω 
Ρ. ym 20; de reconditiore quadam interpretatione ηοιηίηίβ confer ad v. io5 

— 18. εϊ τι ... νόον τι adverbii vice fungitur ut v. 28. 77. N. vi 5. Thuc. 
u 87; mentem autem suam ciuaei fecundari et impleri dicit dulciesimis βθπ- 
tentiie — Φερενί%ου' nomen equo Hieronis a ferenda victoria, ut Homericis άΌ•- 
λοφόροις Ζητζοις {Λ 699), inditum est; idem nomen occumt P. m 74 et ap. 
Bacchyl. fr. β — 23. 2}ορα%όαιον ' genuina et lapidibus confirmata forma 
DomiDie, pro qua a lonicis et Atticis scriptoribue Συρα-Λοναιος ciruumferebatur. 

— 24. Πίλοηος άποΐΜία' Olympiae, quam in urbem Pelops non solum tamquam 
accola {inoiiniav) yenit, eed cuius quasi alter conditor exstitit. — 25 ss. sensim 
poeta a nomine Pelopis profectus ad principalem partem carminis transit 
(s&~92), qua fabulam de Pelope, Tantali filio, Oenomaum, regem Elidis, curru 
yincente et ludos Olympicoe quasi inaugurante narrat — 26. ίηεϊ . . . %ε%αδ' 
μένον Pelopem iam nascentem ebore candidos humeros omatum i. e. humeris 
ebumei coloris insignein fuiese dicit,• ut statim ab initio falaam famam hommum 
respuat. Isti enim, quos Bacchylidem, aemulum Pindari, Becutum esse scholia 
tradunt, Mercurium vel Rheam, cum restituerent Pelopem puerum coctum et 
diseectum, humerum a Cerere iam deyoratum ebore suppleviese fabulabantur 

— 26. χα'θ'αροΰ' nitido, non scelens puro — 



6 PINDARI EPINICIA. 

30 δεδαιδαλμένοί - ψενδε6ι ΛΟίχίλοις 
έί,απατώντν μϋ^οι. 



Στρ. β\ 



XaQig δ\ αηερ άπαντα τεν- 

χεί τα μείλιχα ϋνατοΐς^ 
ίηιφεροιύα τι- 50 

μάν χαΐ απιύτον ^μήόατο πιότον 
εμμεναι το πολλάκις, 
άμεραί δ' ίπιλοιηοι 
3δ μάρτυρες όοφώτατοι. 

ίύτί ό' άνδρΐ φάμεν ioixbg 55 

άμφΐ δαιμόνων καλά' μεί-ων γαρ αίτια, 
νίε Ταντάλου ^ ύΐ ί' άντια προτέρων - φ^ε'γ^ομαι ^ 
6πότ* έχάλεόε πατήρ τον εύνομώτατον 60 

ig ερανον φίλαν τε Σιπυλον^ 
40 αμοιβαία ^εοΐύι δεϊπνα παρέχων^ 
τότ' ^Αγλαοτριαιναν αρπάβαι 

^Αντ. β\ 
δαμεντα φρενας ι με ρω ^ 65 

χρυ6εαΐ6ΐν άν^ ΐπποις 
υπατον ευρυτι- 

μου ποτΐ δώμα ^ibg μεταβαόαΐ' 
evd'(c δείξτε ρω χρόνω 
45 ηλΟ^ε και Γίζνυμήδης 70 



30. ^tδat^aλωμtvoις Β — 31. cctfniQ Ό — 35. μαρτνροι Ό — βαφ^'στατο* 
coni. Hecker coU. Ο νι so — 38. i%aKBaal• Λ Β — 42. χρναίίίΐς C — άν' ΛΒ: 
%άν CD, τ' άν' eoni. Schmid — 

30. άαννδίτως ut saepe a Pindaro duae sententiac, quarum alt«ra (δίδαιλ- 
μίνοι . . . μϋϋ^οή priorem {φάτις . . . λόγον) explicat atque confirmat, iuxta 
ponuntur — 31. lepide hanc sententiam (Joethius noster titulo balladibus euis 
praemisso oxpressit: Marchen noch so icunderbar \ Dichterkunste machen's tcahr 

— 34. άμίραι . . . αοφώτζίταΐ' amat Pindarus generales sentientias narrationi- 
bus intexere, quamvis cum re proposita tenui filo conmnctae sint; cf. P. m 20 

— 42 s. iniinitivus μεταβάοαι ut eaepe apud Pindarum iinem, qnem quis 
aesequatur rel sectetur, significat: rapuit Pelopem puerum Neptunus amore 
incen8U8, \it in sedem lovis eum transterret — 44. δεντίρω χρόνω offensionein 
veteruni gnimmaticorum movit, quaui sic scholia exponunt: προτέρω έχρήν 
tlnilv. πρΒαβντερος γαρ Γαννμήδης Πέλοπος, ώς Εϋτιν έ* τών επιγόνων τεχ- 
μήραα9^αι. Έχτωρ γαρ χαΐ 'Αγαμέμνων, Άτρενς %αϊ Πρίαμος, Πέλο-ψ παϊ Λαομέδων. 
Atque iiistA haec offensio fuit, si Pindarus Homenun (Π. ν S65. xx 232) aactoreni 
secutus Ganymedem Trois filium habuit; sed magrnopere ca minuitur et paene 
diffluit, si Leschem, poetam cyclicuiu, eecutue Ganyinedem filium Laomedontis 
fuisse duxit; non mmorem autem Pindarus cyclicis carminibus fidem tnbuit 
quam Iliadi; ct*. Prol. cxxv. 



OLYMPIA Ι. 

ΖηνΙ τωντ^ iitl XQSog, 

ώς ί' άφαντος Ιπελεζ, ovd% 

ματρί πολλά μαιόμενοι- φώτες αγαγον^ 
ίννεπε κρυφά tic; αντίκα φθονερών - γειτόνων ^ 75 
νδατοζ οτι 6ε πνρϊ ξεοίόαν είζ άκμάν 
50 μαχαίρα τάμον κατά μελη^ 

τραπεξαιόί τ' άμφιδευματα κρεών 80 

ϋεϋ'εν όίεδάόαντο καΐ φάγον. 

εμοί ί' αηορα γαότρίμαρ- 

γον μακάρων τιν' ειπείν, άφίόταμαι, 

άκερδεια λέλογ- 

%εν ϋ'αμινά κακαγόρονς. 85 

65 ει δΐ δι} τιν' άνδρα ^^νατόν Όλνμ-πον όκοποί 

έτνμαόαν^ ί]ν 

Τάνταλος οντος' άλλα γαρ καταπέ-ψαι 

μέγαν ολβον ονκ έδννάό-ϋ'η^ κόρω ό' ε λεν 

αταν νπέροπλον^ αν - foi πατήρ νπερ 90 

κρεμαόε καρτερον αν- τω λί^ον^ 



48. tp^ovtgoiv rs C — 49. αε: τε codd. fort. recte — εΙς ex schol. Momm- 
sen: in' ACJJ άμφ* Mosch. — 51. τραπ^ζαιαι ... 53 εΙπεΙν Ath. xiv p. 641 c 

— 61. τ': om. Z>, 6' Ath. — άμφίδενμαχα y*° ex scholiis ut videtur restitutum: 
άμφιδεντατα ACDE άμφίδενρα Α Athetiaei^ η τα έσχατα (i. e. δεντατα) η τα 

ef βρεγμένα τω αφατ& (i. υ. άμφιδεντα vel άμψίδενματα) schol. , άμφϊ δάαματα 
[erwerdeiif άμφίδεντα τα τίρέα ipse tentavi, δενματα offas interpretatur Luebbert 
Ind. lect Bonn. 1888 p. xi collato Hesychio δενάα^αΐ' γεναασ^'αι — 53. άπορα 
Byz.i &πορον ACD et A*^ Athenaei — 54. χατιαγόρους 0*2): καχαγόρος AC* 

— 58. άν Hermann: τάν ACD — 59. τιαρτερόνωτον Xid-ov coni. Hecker — 

46. τωΟτ' in\ χρέος, officium pincernac, quo munere eum etiam in con- 
viyiis Tantali patris fuD^entem facit Philostrat. imagg. i 17, quamquam eun- 
dem Neptuni puerum dilectum fuisse poeta v. 77 significat. De crasi τω{yζ6 
pro τό αυτό confer ταντά Ν. vii ιοί, τωντοϋ Ο. χιιι 38 — 47. ματρί' suaviter 
matris sollicitam curam significat — 49. νδατος . . . άχμάν, aquae fervorem, 
quo aequor sursum fertur — 51. άμφϊ δεύτατα qui collato Homerico νστατα 
%αϊ πνματα vvv έν^άδε δειπνησειαν (δ cs&) defendunt, operam perdunt; 
neque enim cur Tantalus praeter coneuetudinem carnem ultimam apposuerit, 
neqne cur extrema caniium conyivae couiedissc ferantur, intellegitur ; qua 
de causa άμφίδεντα τα τιρέα emendandi tibi auctor sum, yoI si hoc au- 
dacius tibi yidetur, άμφιδεύίΐ^ατ^ %ρεών scribendi et cum parte scholionim 
fnista carnis intellegendi iusciilo iinbuia {τα βεβρεγμένα τω αΓματι), ut cuia 
essent lateret — 53. similiter Euripides Iph. Taur. 3hg ss. fabulas detestatur, 
quae deos gulosos humanamque carnem geeticntes faciant — 57. μεγαν ολβον 
cf. Ρ. π sTi. Tantalum ^ulgo credebant apud inferos puniri ob neiarias epulas 
diis appositas, quod cum Tantalum fecisse Pindarus negasset, alia causa poenae 
ei excogitanda fuit; hanc igitur fuisse dicit impudentiam, qua ut nectar et am- 
brosiam cum sodalibua couimunicaret commotus sit — 58. πατήρ- pater deo- 
rum, Jupiter — 69. Pindanis hic et I. vm lo, ab Homero λ :)^2 recedens, Tan- 
talum puniri dicit saxo super caput eius suspcnso, cuius periculum frustra 



PINDARI EPINICIA. 



60 τον αίεΐ μενοι- νών χεφαλ&ς βαλειν 
ενφροόννας άλάταί. 



Στρ. γ 



έχει ί' άτίάλαμον βίον 95 

τούτον έμηεδόαοχ^ον ^ 

μετά τριών τέταρ- 
τον ηόνον^ αθανάτων οτι χλεφαις 

ίίλίχεόόι όνμχόταις 

νέκταρ άμβροόίαν τε tOO 

66 δώκεν^ oJg νιν αφ%Ίτον 

%έ66αν. εΐ δϊ %εον άνήρ τις 

ελπεται λελα%έμεν Ιρ- δων^ άμαρτάνει. 

τουνεκα ηροήκαν νΓον αθάνατοι -Soi πάλιν 105 

μετά το ταχνποτμον αντις άνερων idvog. 

προς εύάν^εμον ί' οτε ψυάν 
70 λάχναι νιν μελαν γένειον ερεφον^ 110 

ετοΐμον άνεφρόντιόεν γάμον^ 

Πίβάτα παρά πατρός εν- 

ίοξοι/ Ίπποδάμειαν 
όχε^ε'μεν, εγγύς έλ- 

θών πολιάς άλος οίος εν δρφνα 115 



60. άύ ACD, et sic passim codd., quod non iam enotabo — 61. άηάΐαμον 
Byz.: άπάλαμνον ACD — 63. οίς vtv coni. M. Schmidt : οίϋΐν ADy olg C — 
66. d^iaaav Byz.i ^iaav ai^rhv ACD^ ^iv viv Mommeen; cf. N. ν lo d'(CuavTO 

— λΒλαϋ^(μ£ν^οτητα8βη: λαϋ'έμερ AC, λη&ίμΐναι D, τι lauiusv Byz.; fort. τ* 
J^fXn. ΧίΙα^ίμεν — 67. ot quod in vett. codd. post tovveita legitur, post αθά- 
νατοι transpoe. Tricl. — 68. αυΟ•ις C — 69. δ' om C^ — 70. λαχναι νιν: 
λάχνιν Ώ — 73. iyfvg Bergk: iyyvg d' ABCD et schol, αγχι δ' EByz. — 

amovere (paXslv =» άποβαλείν^ cf. O. viii -lo) moliatur; Pindari Testigia legit 
Earipides Orest. 5. — 62. schoL: η οτι iv αδον μΐτά τριών τέταρτος %ολάζεται^ 
Σΐϋνφον Τιτνοΰ Ίξίονος^ η δτι μετά τριών, τον πιινήν δι^ήν (ϋτάναι, τέταρτον 
πόνον τοντον ij^H τό τω Χ/θω ηολάζεαθαι, Alteram explicationem qui probant, 
obecuritatis vitio locum premunt; Dam cum poeta qui tres illi labores fuerint, 
non dixeritf ipsi in diTersissima discedunt. Contra aperta est via prioHs ex- 
plicationiSf quam qui in^cdiuntur, non est cur cum Pauwio τέταρτος pro 
τέταρτον interpolent — 63. άλίιΐΒααι σνμπόταις^ qui contrarii erant diis conTivis 

— 66. θέαααν, iiumortales ; forma verbi ex falsa analogia verbi iaaav ficta 
est; de ambrosia et nectare immortalitatein impertientibus confer Theocr. i5, 
108. Ovid. met. 14, 607 — 67 s. άΟ'άνατοι et ταχνηοταον άνέρων ϊθ'νος con- 
Irariam vim habeiit — 70. μέίαν proleptice de mento lanuginc nigro facto — 
71. ^τοιμον, in quo vocabulo explicando mire veteres et recentes interpretes 
laborant, ad pubertAtem spectat, quam Pelopi assecuto paratas esse nuptias 
dizit, qaibue sibi Hippodamiam iungeret — 72 ss. einiilem fabulam de virgine 
filia ab Antaeo patre praemio certaniinis proposita poeta refert P. ix i05 es.; 
conferre quoque iuyat fabulam Atalantae, quae cum multoe procos cursu 
Buperatos necasset, Melanionis dolo victa est. — 73. similia de lamo Neptuni 



OLYMPIA Ι. 9 

απνεν βαρνκτνηον 
75 EvxQiavvav' ό ό' αντω 

πάρ ποδΙ όχεδον φάνη. 

τώ μίν είηε' Φίλια δώρα 

Κνηρίας fiy' εί rt, Ποόεί-δαον^ ig χάριν 120 

τέλλεται^ πεδαϋον ίγχος Οινόμαου - χάλχεον^ 

εμί δ' inl ταχύτατων πόρενόον αρμάτων 125 

80 ig ^Akiv^ χράτει δΐ πελαόον. 

έπεί τρεις τε καΐ δέχ' άνδρας όλέααις 

ματηρας αναβάλλεται γάμον 

Έπ. γ. 
9^%}γατρός. 6 μέγας δ\ χίν- 

δννος αναλχιν ου φώτα λαμβάνει. 130 

%ανεΐν ί' Όΐ6ΐν άνάγ- 
κ«5 τι χέ τις άνώννμον 
85 γγιρας iv όχότω χα9"ήμενος ε-ψοι μάταν^ 
ατίάντων χαλών 

&μμορος; άλλ^ ίμοι μίν οντος αε^'λος 135 

νηοχείόεταΐ' τν δΐ πρά-ί^ιν ψίλαν δίδοι, 

75. ^ντρ'ιαιναν Byz.: ίνρντρίαιναν ABCD — 76. έφάνη Λ — 77. hms 
CD — Si τοί C — 78. ίγχος: fvrog Ammonium leffissc ex ncholiis coUegit 
Lehrs Pindarschol. lO — 80. elg D — αυλιν C — 81. όλίασας Λ — 82. ματήρας 
coni. Bergk collato Hom. ix 3U4: μναατήρας (μνηαχ. D) ABCD, έρώντας Bys. 
et Philostr. imag. i so — 84. olaiv D»: oig ABCD^ — « B*C*D et schol.: 
ta AB^C^ et Greg. Cor. p. 212. 236 — 86. άμοιρος D — 

auxilium in medio flumine implorante narrat 0. vi 58. Grato vero colore 
orationem fabuloeae narratiunculae poeta tinxit, quod solum, qnod tenebricosa 
in nocte, quod nigricane ad mare Ρβίορ^ιη accedentem finxit, denm autem 
nomiiie non, addito pulchro tridente et nremitu aequoris adumbrayit. Contra 
portentosura in modum similem fabulani exaggeravit Nonnus Dionys. xxziv 
185 88. — 78. 'έγχος χάλιΐΒον haeta Oenomaum instnictum fccit, ut non de 
ludicra corona, eed de yiia certamen futurum significaretf aenea autem haeta, 
quod heroes hominesque prieci acvi aeneis, non ferreis armis uti ferebantur. 
Notatu vero dignnm est, quod etiam in tympano principali aedis Joyis Olym- 
pici Oenomaum et Pelopem haetaon manu tenentes artifex finxit, Pindari, opinor, 
hunc locum secutus — 79. celeritatem cuitus bene numeris iambicis et solutis 
longie syllabis poeta imitatur, ut infra v. 9H. — 81. Tredecim procos ab Oeno- 
mao interemtos hic et in threno fr. 1.35 Pindarus narrat eumque secutus 
Philostratns, imagg. i 17. In tota hac fabula et fortasse etiam in numero pro- 
conim Pindaro pnieiviRse Hesiodum in magnis Eoeis PausaniaH vi si, 10 testa- 
tur — 82. avaX%iv οΰ φώτα λαμβάνει' quominue αναΧ%ιν, ου φώτα distdnguas 
interpretane periculo magno inertem, non strenuum yirum percelli, impedit vis 
vocabuli φωτός, quod hominem, non hominem virtute horoas aequantem apud 
Pindarum signiiicat; quare Χαμξ^άνίΐ Bimile quiddam atque λαγχάνη Yalere 
ratu8 interpretor: magnum periculiim inertem hominem non admittit i. e. 
respuit — 85. iv ατιόχω τια^ήμενος ^ψοΐ' cf. Ι. 8, 70 τίβαν ούκ άπίΐρον vnb χιιά 
%αλων δάμαϋίν, Ρ. ιν ιβη αΙώνα πέαοοντα — ηράξιν, eyentum, quae eaaem 
γίβ verbi eet ap. Ήοιη. β 624 — 



2 PINDARI EPINICIA. 

mene, filio Hieronis, post mortem patris dedicatiim, Olympiae vidit 
Pausanias viii 42, 9, qui hoc epigrarama anatheniatis memoriae prodidit 

Σόν τΐοτε viMjGag^ Ζεν ^Ολνμττιε^ ΰεμ,νον αγώνα ^ 

τεϋ'ρίητνω μεν ατταξ^ μουνοοίέλητί δε δίς^ 
όώρ' Ιέρων τάδε ΰοι έχαρίϋϋατο^ τζαΐς ό' άνέ&ηαεν 

^ειΐ'ομενης TCcerQog μνήμα Σνρακοΰίου, 

lam si quaeras, quam ex tribus victoriis liaec oda, quam non 
solum primaiii, sed etiam principem et pulcherrimam veteres landabant 
(Luiiiaii Gall. 7), spoctaverit, curulis victoria Olympiadis 78 in censiim 
non veiiit, ({uoiiiam victoriam boc carmine illustratam celete partam esse 
poeta ipse v. 18 declarat. Neque victoriani celete 01. 73 reportatani liuc 
traliere licet, quamvis scholiastae plerique hoc fecerint et victoriae ant« 
partae iiientio in hac oda non fiat. Etenim 01. 73 nondum rex Hiero factus 
orat neque Pindarus poeta in aula regis comniorabatur. Kelinqiiitur 
igitnr victoria 01. 77 = 472 a. Cbr., quani co magis cum Boeckhio 
amplcxi tenemus, quod et summae, qua perfusum est boc cannen, serenitati 
felicitas huius temporis, Poenis Tyrrhenisque devictis et inteniis dissidiis 
compositis, optime convenit, et maioreni curulis certaminis gloriam 
Hieroneni iam tum mente agitasse versu 112 a poeta indicatum est. 

In prooemio poeta Olympicae victoriae splendore illustrato lovem, caius 
ludi isti sacri erant, et Hieronem regem, qui modo coronam in colonia 
Pelopis Lydii celete meruerat, carmine phormingeque sibi praedicandos 
dicit (l — 24). Deinde in principali parte carininis a mentioue Pelopis 
profectus, fabulam veterem de Tantalo dcoruni familiaritate abutente atque 
filio eius Pelope Oenomaum, regem Elidis, curuli certamiue vincente 
Hippodamiamque praeniiuin victoriae nanciscent^ refert (25 — 92). Quae 
fabula cuni ipsa rei praesenti et Olympicae yictoriae praedi(;andae aptissinia 
esset, inventione et ingenio Pindari etiam aptior facta est, quod Pelopem 
a Neptuno, fautore equestrium studiorum (cf. P. vi r>o), puerum raptuiu 
et iuvenem in certamine equestri adiutum esse commentus est. Sub iinem 
odae a Pelopis sepulcro, prope qnod certamina Olympica fiebant, ad 
victoriam Hieronis equestreni redit et etiam splendidiorem victoriain mox 
ei obventuram esse auguratur (98 — 114). Ad postremum altius assurgens 
regia dignitate nibil praeclarius esse profitetur deosquc precatur, ut et 
Hieroni rcgni maiestas et sibi gloria poeticae artis perennis maneat 
(ll4 — Γ2θ). -- Pindarus poeta in fronte suoruin carminuin epinicio- 
rum Oenomai et Pelopis de Hippodamia pugnain Miisae miinere illn- 
stratam posuit, ut aliquot annis post sumnms artifex Phidias lovis t^mpli 
Olympici tympanum principale statuis eandein illain pugnam repraesen- 
tantibus exomandum curavit. 

Praeter hoc cannen Pindarus Hieroni misit epinicia P. i. ii. iii 
atque hyporchema et scolion, quoruni fragm. 105. loij et 125. 126 ex- 
stant; insuper ainicis Hieroiiis scripsit Agesiae 0. vi, Chroniio N. i. ix. 
Iiide apparet poetam TTierDiiis regis familiaritate iiide ab 01. 70, 1 usque 
ad 01. 78, 1 usiiin es.se. 

De metris. 

Oda praeclarissiuia in regia domo Hieronis vict^ris inter convivium, 
ad celebrandam equestrem vict^riam adornatuni (vv. 17. lOC), a choro, 



OLYMPIA Τ. 11 

άέϋ'λων y' ενεχεν. το ί' αϊ- 

εΐ ηαράμερον itfkbv 160 

vjcaxov ^ρχίταί 

ΛαντΙ βροτω, ίμί δΐ ότεφανώόαι 
χεΐνον [Λχείω νόμω 
105 Αίοληίδί μολπά 

χρή' 7ίέΛοι%'α δ\ ^ένον 165 

fti} rtv' αμφότερα χαλων τε 

^ίδρίν^ αλλά χαΐ δυναμιν- χνριώτερον 
των γε ννν χλχηαΐ6ν δαιδαλωόε'μεν νμ-νων πτνχαΐς. 170 
9'εος επίτροπος ίίαν τεάΐόν μήδεταί 
110 ίχων τοντο χαδοζ^ ^Ιερων^ 

μερίμναιόιν ει δ^ μη ταχν λίηοι^ 

ετι γλνχντεραν χεν ελπομαν Έπ. δ\ 175 

6νν αρματι %Όώ χλεΐ- 

|ftr, έπίχονρον εν- ρων οδον λόγων ^ 
παρ* ενδείελον έλ- 

%'ων Κρόνιον. ίμοί μίν ων 
115 Μοΐόα χαρτερώτατον βέλος άλ-χα τρέφει. 180 



102. y' om. CJ> — ivfxa Β — 103. βροτώ D*: βροτών ABCD^; de hiatn in 
thesi dactyli confer 0. vi 82. P. χ ξ>Ί. Ν. vi 2i. 25. I. i 6i. viii 58; παντϊ c. gen. 
defendunt simili usu Plat. legg. vi p. 774 c — ατεφανώται Β ct glossa in ^ — 
104. ϊππίφ C et sic passim, quod non iam enotabo — 107. μη τιν' : μ'ήτι γ* D 
— άλλα καΐ Hermann (cf. Ρ. ιν 79 ss.): &μα καΐ ABCD, &λλον η Mosch., &μμε 
%αϊ Mommsen, άμάϋΐ xai Boehmer — παιρίώτερον Λ — ίίαιδαλωβαίμίν Λ — 
110. τωύτό Goram Philol. 14, 48.5 — τίήδος ΛΒΌ, γ.νδος C; cf. Ο. νπ :>. Ρ. ιν ιΐ2. 
Ν. Ι 54. Ι. νιπ 7 — 112. γλνηερωτεραν 2) — 118. τίλεΐξειν A{'^C: %λεΐξειν BD — 
115. άλκάν Ό — 

Πέλοπος nomen cum emphasi positum est in principio novi versiia. De meta- 
phora Terbi δέδορτιε conf. N. iii 84, de Όλνμηιάδων iv δρόμοις conf. Γ. i 32 
Πυ^ιάδος iv δρόμω — 104. Ιπηείω νόμω, melodia in honorem equestris vic- 
toriae facta, quaJis erat Olympi άρμάτειος νόμος (ν. Plut. de muH. 7. Pind. I. ^ 
I 54) et anon3'mi melodi Καατορειον (ν. Ρ. ii 69, Ι. ι 16) — 105. Αίολψδι μολπ^^ <* 
Aeolicis modis sive Αίολίτιη αρμονία' hoc autem ciim Dorica phormiiige (v. n) * 
componere licet, quod Aeolica harmonia etiam ϋποδώριος αρμονία audiebat; 
cf. fr. 191 — 107. ίδριν ex subsequente comparativo %νρίώτερον hic qiioque 
suppleas μάλλον cf. Tacit. ann. 1, 57: quanto quis audacia }yromptii8, tanto 
magis fidus rehusqiie motts potior hahetur — 108. νμνων ητνχαίς ad artificiosos 
flexuB numerorum et harmoniae bene rettulit Boeckhius; alio sensu Aeschylus 
Suppl. 94G dixit ονδ' iv πτυχαίς βίβλων ιιατεαφραγιαίίενα — δαιδαλωαεμεν 
omatunim esse vel ornare posse — 111. λίποι, Bcil. -O-fOff, qui paulo ante dictiis 
est; euphemistice autem Pmdarus res adversas, sive vitae finem sive tumultum 
civilem, adumbrat, ut Latini simili in re utuntur formula .^ίψΜ accidtrii. 
De curuli certamine Olympico , quod • iam tum Hiero inente agitabat (γλνχν- 
τέραν 8C. μερίμναν), vidc argum. — 113. όδόν λόγων ad similitudinem Homerici 
οΐμον άοιδής dixit; orationis autem Tia poeta victoriam praedicans adiuvarl 
bene dicitur — 115. βέλος άΧχα τρέφει' locutio bellicas pugnas vi armorum 



12 PINDARI EPINICU. 

in* aXkoiot i' αλ- 

kot ft£7/c)cAot' ro i' Ιόχαζον χορνφονταί 
βαόιλεϋόί, μητιίτι ηάχ-ταινε Λόρόίον. 
εϋη 6έ τε τσντον ν-ψοϋ χρόνον ηατείν^ 185 

έμέ τε χο66άδε νι-καφό0οις 
120 όμιλείν^ ηρόφαν-χον όοφία χαθ' ΈΑ- 

kavag έόντα χαντά. 



116. έη* ex schol. Byz.: Ιπ om. ABCD — fort. άΙΧοΐΰΐν &lloi sine 8i 
— 118. τούτον, lombv coni. Herwerden — χ^ψοίς D — 119. τοοά^Β D. 

g^stas, non certamina ludicra spectat. Illud telum poeticum proximis yersibas 
exponitur, qua de caosa particulam dh in codicibus post &Ιλθίΰΐ insertam abesse 
malim — 118. τοντον si recte se habet neque cum Herwerdeno in Xotnbv 
emendandum est, non tempus hic in terra morialibus pera^endam sed prae- 
sens quo Hiero regnabat texnpus (cf. τών γε νυν τ. ιοβ) sigmficat. 



OLYMPIA Ι. δ 

άνδρες άμφΐ ^αμα τράτιεζαν. 25 

άλλα ^άωρίαν άπο φόρ-μιγγα 7ία66άλον 
λάμβαν\ st τί τοι Πίόας τε χάΐ Φερενί- χον χάρις 
νόον VTth γλνκντάταις 10^ε φροντίόιν^ 30 

20 Ζτε παρ Άλφεψ όύτο δέμας 
άχεντητον iv δρόμοίόί τιαρέχων^ 
χράτει δΐ προό^μιξε δεόπόταν^ 

'Επ. α . 
Σνραχόόίον [πποχάρ- 35 

μαν βαόιληα. λάμνει δέ fov χλέος 
εν ενάνορι Αν- 

δον Πέλοπος άποιχία* 
25 τον μεγα69'ενής έράόόατο yat- ao;i;og 
Πο6ειδάν^ Ιπεί 

νιν χα^αρον λφητος Ιί^ελε Κλωϋ'ω 40 

έλ^φαντι φαίδιμον ω-μον χεχαδμένον. 
η ϋ'ανματά πολλά χαΐ-ηού τι Ttai βροτών 
φάτις ύπίρ τον άλα-ϋ'ή λόγον' 45 



σν 



19. νόον νπο Λ — 23. ανρα%όαι,ον Υ et ν. 1. echol.: σνραηουσίων ABC, 
,JQanooiωv D et ν. 1. schol. — ιπηοχ. lemma Β: ϊππιοχ. ABCD — 24. έν 
ΛΒ^ om. CZ>, παρ' Byz. — εύάνορος DA^C^ - inomia ν. 1. schol. — 26. ηο- 
απδ&ν AD: ηοαειδών BC — ίξελε Moech.: φίΧε ΛΒΟΏ — 28. τι %αί: χαΐ 
(οιηίββο Ti) Β — 29. φάχίς ABCD: φρενας Byz.^ φάχιν Boeckh.; ίρββ Mezgero 
duce post λσγον interpunxi — άλη^ή ABGD — 

17. άλλα . . . λάμβανε' semet ipsum yel animum suum (y. 4) cohortatur, ut 
lyraxn de clavo samat, imitatus locum Odjsseae viii 67. Boeckhiue et Diseenius 
argatantur, cum ex hoc loco concludant antea tibiis, exhinc tibiis et fidibus 
choro canenti accantatum esse. /ίωρίαν φόρμιγγα dicit phormingem in Doricis 
ciyitatibas et canniiiibus usurpatam , ut ζ/ωρίω πεδίΧω Ο. iii 5 et ^ωριεί %ώμω 
Ρ. ym so; de reconditiore quadam interpretatione nominis confer ad v. io5 

— 18. εί τι ... νόον τι adyerbii vice fungitur ut v. 28. 77. N. vi 5. Thuc. 
u 87; mentem aatem suaxn quasi fecundari et impleri dicit dulciesiiiiiH een- 
tentiis — Φερενίηου' nomen equo Hieronis a ferenda yictoria, ut Homericis ά-Ο*- 
λοφόροις ΐπηοις {Α β9»), inditum est; idem nomen occanrit P. m 74 et ap. 
Bacchyl. fr. β — 23. Συρακόσιον genaina et lapidibus confirmata forma 
Dominie, pro qua a lonicis et Atticis scriptoribus Συρατίονβιος circumferebatur. 

— 24. Πελοηος anoinLa' Oljmpiae, quam in urbem Pelops non eolum tamquam 
accola (inoixlav) yenit, sed cuius quasi alter conditor exstitit. — 25 88. eensim 
poeta a nomme Pelopis profectus ad principalem partexn carmini8 transit 
(ii5— 9s), qua fabulaxn de Pelope, Tantali filio, Oenomaum, regem Elidis, cumi 
Tincente et ludoa Olympicos quasi inaagurante narrat — 26. έπεϊ . . . ηεηαά- 
μένον Pelopem iam nascentem ebore candidos humeros ornatiim i. e. humeris 
ebamei coloris insignem fuisse dicity ut statim ab iniiio falsain famam hominum 
reepuat. leti enim, quo8 Bacchylidcm, aemulum Pindari, eeeutum e88e 8cholia 
iradunt, Mercuriam vel Kheam, cum restituerent Pelopem puerum coctum et 
dissectum, humerum a Cerere iam deyoratam ebore 8upplevi88e fabulabantur 

— 26. ηα^αροϋ' nitido, non 8celen8 puro — 



6 PINDARI EPIKICIA. 

30 δεδαιδαλμενοι - φεύδεόί Λοικίλοις 



Στρ. β\ 



Χάρις δ\ Άτιερ αηαντα τεν- 

χεο τα μείλιχα ϋνατοις^ 
έηιφέροιύα τι- 50 

μάν xai ϋττίότον έμήόατο ηιότον 
εμμεναι τό πολλάκις . 
«fte^at δ^ επίλοιποι 
3δ μάρτυρες όοφώτατοι. 

εότι ό' άνδρΐ φάμεν έοικος 55 

άμφΐ δαιμόνων καλά' μεί-ων γαρ αιτία, 
νιΐ Ταντάλου^ oi ί' άντία προτέρων - φϋ'εγξομαι ^ 
δπότ' έκάλεόε πατίιρ τον εννομώτατον 60 

ίς ίρανον φίλαν τε Σίπνλον^ 
40 αμοιβαία ^'εoΐ<Jι δείπνα παρέχων^ 
rrfr' ^Αγλαοτρίαιναν άρπάόαι 

Άντ. β\ 
δαμέντα φρενας ιμερω^ 65 

χρνόεαιόιν αν ΐπποις 
νπατον ενρντί- 

μου ποτΐ δώμα ^ιος μεταβαόαΐ' 
εν^α δεχηερω χρόνω 
45 ηλ^'ε κα\ Γανιψήδης 70 



30. δεδαιδαΧωμένοις Β — 31. atfnfg D — 36. μάρτνροι D — σαφίστατοι 
coni. Hecker coll. Ο νι 20 — 38. έηάλίσαί Α Β — 42. χρναΗας C — άν' ΛΒ: 
ηάν CDy τ' άν' coni. Schmid — 

30. άαννδίτως ut saepe a Pindaro duae sententiae, quariiin altera (δεδαιλ- 
μίνοι . . . μνϋΌΐ) priorem {φάτις . . . λόγον) explicat atque confirmat, iuxta 
ponuntur — 31. lepide hanc Hententiam Goethius noster titulo balladibue suis 
praemisBO expressit; Marchen noch so icund^rbar | OichterkHnste machen^s wahr 

— 34. άμέραι . . . αοφώταταΐ' amat Pindarus generales sententias narrationi- 
bus intexere, qiiamvis cum re proposita tenui filo coniunctae sint; cf. P. ni 20 

— 42 8. iniinitivu8 μεταβάααι ut saepe amid Pindanim finem, quexn quie 
aHsequatur vel sectetur, signiiicat: rapuit relopem puerum Neptunus amore 
incensus, ut in sedem loyis eum tranBferret — 44. δεντέρω χρόνω offensionem 
voterum grainmaticorum moyit, quam sic scholia exponunt: προτέρω έχρήν 
ύπειν. πρίοβντερος γαρ Γαννμήδης ΠέΙοηος, ως ϊοτιν ίκ των επιγόνων τε%- 
μήραο^-αι. Έχτωρ γαρ καΐ Αγαμέμνων^ Άτρενς xai Πρίαμος, ΠέΧο^ %αϊ Λαομέδων. 
Atque iusta haec offensio fuit, si Pindarus Homerum (II. ν 2β5. xx 232) auctorem 
secutus Ganymedcm Trois filium habuit; aed magnopere ca minuitur et paene 
difQuit, 81 LeRchem, poetam cyclicum, eecutus Ganymedem filium Laomedontie 
fuisHe duxit; non minorem autem Pindarus cyclicis carminibuH fidem tribait 
quam lliadi; cf. Prol. cxxv. 



OLYMPIA II. 15 

argumenta poeta inprimis petivit ab iusto regimine divini numinis, quod 
et in hac terra rebus humauis aeque consuleret et de mortuis severa 
iudicia exerceret. In prooemio ex tribus laudationibus, lovis praesidis 
Pisae, Herculis conditoris ludorum, Theronis victoris, tertiam persequen- 
dam sibi proponit (l — h). lam a Theronis maioribus, qui post multos 
labores Agrigentum urbem condiderint, orsus (o— 12), pro futura felici- 
tate eius pias preces fuudit, ut iniuriarum acerba memoria oblitteretur 
(l,H — 20); aerumuas enini praeteritas praesenti felicitate vinci et adversas 
res secundis in vita humana mixtas esse, eius rei documento esse casus 
filiamm Cadmi et fata Ijabdacidarum (21—49). Sic Theronis quoque 
animum praesenti felicitate victorianim Olympicarum Pythicarum Istbmi- 
caruni ab tristitia refici, qua felicitate unico eum dignum esse, nt qui 
divitiis cum pietate fruatur et de rebus divinis sapienter sentiat (50— 02). 
Inde veterum sapientium Pythagoreorum(iue dogmata de aniniae iminor- 
talitate atque palingenesia exponit: severa de mortuis apud inferos iu- 
dicia fieri, unde boni beata vita fniantur, impii diris poenis affligantur, 
qui autem ter sine scelere vitam peregerint, ad insulas beatorum, ubi 
Peleus Cadmus Acbilles degant, deducantur ((52— 9l). lain cum in eo 
poeta esset, ut talem sortem etiam Theroni, hommi iustissimo, obven- 
tnram esse auguraretur, ab arcanis rebus longius porsequendis se re- 
vocat atque in eo acquiescit, ut. iuratus Theronis virtutes innumeras 
instar hareiiarum csse pronuntiet (92— lio). 

Theronis in bonorem Pindarus praeter epinicia 0. 11 et iii etiam 
encomiiim misit, cuius frustula collecta habes fr. 118 et 119. Praeterea 
iam anno 494 Tbrasybulo eiusque patri Xenocrati, quem fratrem Theronis 
fuisse supra diximus, victoriam Delphicain carmine P. vi gratulatus 
erat. lam ante Theronem ex optimatibus Siciliae Olympia vicerant et 
monumenta consecraverant Pantares Menecratis fil. Gelous, Cleandri et 
Hippocratis tyrannomm pator (v. Herod. vii 154), cuius titulus nuper 
Olympiae inventus est (Arch. Zeit. 1882 n. 424), et Gelon Gelous, qui 
cum 01. 73 = 488 a. Chr. vicisset, aeneum curruni a Glaucia factum 
(Arch. Zeit. 1878 n. IHG) Olympiae dedicavit (Paus. vi 9, 4). Denique 
idem Gelon, Hieronis frater maior, thesaurum Olympiae aedificavit, quem, 
quod manubias Cartbaginiensibus ad Himeran detractas continebat, Cartha- 
giniensem appellabant (Paus. vi 19, 7; cf. Die Ausgrabungen zu Olympia 
IV 35 ss.), quo thesauro etiam antiquiorein fuisse Gelae urbis thesaurum 
(Paus. VI 19, 15) ex architectonicis indiciis colligunt (v. Butticber, Olym- 
pia p. 202). 

De metris. 

Carminis huius uumori sunt paeonici, quibiis similibus in caiininibus 
0. X. P. V. Pindanis usus est. Colorum in boc genere carmmum nulla 
fere vis est, imde' ea ne dividere quidem operao pretium esse duximus. 
Pedes principales sunt cretici et paeones primus et quartus, qui ita iiiter 
se similes sunt, ut saepe in boc caiinine (str. 8. 6. ep. 1. 4) alter alterius 
vicera obtineat. Bacchios et antibacchios num creticis et paeonibus poeta 
admiscuerit, dubitare possis. Atque baccbios, quorum prior aut posterior 
longa in duas breves soluta sit, eo magis spemendos putavi, quod banc 
licentiam in cognatis pedibus ionicis otiam post Pindanim raro Attici 



PINDARI EPINICIA. 

60 tbv αίεΐ μΒνοι-νων κεφαλάζ βαλεΐν 
ενφροόννας αλαται. 

Στρ. γ. 
έχει d' άπάλαμον βίον 95 

τούτον έμπεδόμοχ^ον ^ 

μετά τριών τέταρ- 
τον itovov^ αθανάτων οτι κλεψαίς 

άλίχεόόί όνμηόταίς 

νέκταρ άμβροόίαν τ ε 100 

65 δωκεν^ olg νιν ϋφ^ιτον 

^•έόόαν. εΐ δ% ^'εbv άνήρ τΐζ 

Ιλπεται λελα^έμεν ίρ- δων^ άμαρτάνει, 

τοννεκα τιροηκαν νίον α%'άνατοί - J^oi τιάλιν 105 

μετά το ταχνποτμον αύτις άνέρων ί^ος. 

ηρος ενάν^εμον ί' Ζτε φνάν 
70 λάχναί vtv μέλαν γένειον ερεφον^ 110 

ετοΐμον ανεφρόντιόεν γάμον^ 

^Αντ. γ'. 
Πιόάτα παρά πατρός εϋ- 

δοξον Ίπτίοδάμειαν 

όχε&έμεν. εγγύς έλ- 

^tov ηολιας αλός οίος έν δρφνα 115 



60. άίϊ ACD, et sic passim codd., quod non iam enotabo — 61. άπάλαμον 
Byz.i άπάΧαμνον ACD — 63. olg viv coni. M. Schmidt: olaiv AD, οίς C — 
66. d-iaaav Byz.: ^iaav aijrbv ACD, ^iv viv Mommsen; cf. N. ν lo ^iacavxo 

— Χ^Χα^ίμ^ν Mommsen: Χα&έμίν AC^ Χη^'έμεναι Dj τι Xaaiiiev Byz.; fort. τι 
fiXn. ΧΒΧα^έμεν — 67. οΓ quod in vett. codd. post τοΰν^χα legitur, post ad^a- 
νατοι transpos. Tricl. — 68. ανθ»$ C — 69. ί' om C* — 70. Χαχναι viv: 
Χάχνιν D — 73. έγγνς Bergk: έγγνς d' ABCD et schol., &γχι δ' BByz. — 

amovere {i^aXBlv «» anopaXslv, cf. 0. vni 40) moliatur; Pindan yesiigia legit 
Euripides Orest. 5. — 62. schol.: η Ζτι iv οίδον μίτά τριών τίταρτος κοΧάζίται, 
Σιβνφου Τιτνοϋ Ί^ίονος, η οτι μετά τριών^ τον πίΐνήν δΐίρήν έατάναι^ τέταρτον 
πόνον τούτον ij^si τό τω Χί^ω %οΧάζεα&αι. Alteram eiplicationem qui probant, 
obscuntatis yitio locum premunt; naxn cum poeta qui tres illi labores faerint, 
non dixeiit^ ipsi in diyersiseiina discedunt. Contra aperia est via prions ex- 
plicationis, quam qui ingrediimtur, non est car cum Pauwio τέταρτο; pro 
τέταρτον interpolent — 63. aXiyisaai σνμπόταις, qui contrarii erant diis convivie 

— 66. ^taaav^ immortales ; forma verbi ex falsa analogia vcrbi ϊαααν ficta 
eet; de ambrosia et nectare immortalitatem impcrtientibue confer Theocr. i6, 
108. Ovid. met. u, 607 — 67 s. αθάνατοι et ταχνποτυ,ον άνέρων f^vog con- 
irariam vim habent — 70. μέΧαν proleptice de mento lanagine nigro facto — 
71. Irotftov, in quo vocabulo expbcando mire veteres et recentes interpretee 
laborant, ad pubertatem spectat, quam Pelopi assecuto paratas esse nuptias 
dizit, qnibus sibi Hippodamiam iimgeret — 72 ss. eimilem fabalam de yirgine 
filia ab Antaeo patre praemio certaminis proposita poeta refert P. ix 105 es.; 
conferre quoque iuyat fabulam AtaJantae, quae cum multos procos cursu 
Buperatos necasset, Melanionis dolo yicta eet. — 78. similia de lamo Neptuni 



OLYMPIA Ι. 9 

ατινεν βαρνχχνπον 
75 EvxQiaivav* 6 ί' ανχώ 

xaQ ΛοδΙ όχεδον φάνη. 

τώ μίν εΪΛΒ' Φίλια δώρα 

ΚνΛρίας &γ* εϊ τα, Ποόεί-δαον^ ig χάριν 120 . 

τέλλεταί^ ηέδαόον εγχος ΟΙνομάον - χάλκεον^ 

έμΐ δ' έχΐ ταχύτατων πόρενόον αρμάτων 125 

80 ίζ "Άλνν^ κρατεί δΐ 7tika6ov. 

έπεί τρεΐζ τε χαΐ δέκ Άνδρας dXitfaig 

ματηρας αναβάλλεται γάμον 

%Λ)γατράς, 6 μέγας δϊ κίν- 
δυνος ϋναλκιν ου φώτα λαμβάνει. 130 

^ανεϊν ί' 0i6LV ανάγ- 
κα^ τι κέ τις άνώννμον 
85 γήρας έν όκότω καϋ'ήμενος ε-φοι μάταν^ 

απάντων καλών 

ϋμμορος; άλλ' έμοί μ^ν οντος αε^λος 135 

νηοκείόεταΐ' τν δ\ πρά-ζιν φίλαν δίδοι. 

75. BvtQtaivav Byz.: εί^ρντρίαιναν ABCD — 76. έφάνη Λ — 77. hins 
CD — it toi C — 78. ^γχος: ^τος Ammonium lcgisse ex Hcholiis oollegit 
Lehrs Pindarschol. lO — 80. cfe D — alXiv C — 81. ολέασας Λ — 82. ματήρας 
coni. Bergk collato Hom. ix 394: μναατήρας (μνηαχ. Ό) ABCD, έρώντας Byz, 
et Philoetr. imajjr. i so — 84. olaiv D*: οίς ABCD^ — xi B^C*D et schol.: 
τα AB^C^ et Greg. Cor. p. 212. 236 — 86. άμοιρος D — 

aaxilium in medio flumine iinplorante narrat 0. vi 58. Grato vero colore 
orationem fabulosae narratiunculae pocta tinxit, quod solum, quod tenebricosa 
in nocte, quod nigricans ad mare Pelop^m accedentem finxit, deum autexn 
nomine non. addito pulchro tridente ct n*eniitu aequoris adumbravit. Contra 
portentosum in modum similem fabulam exaggeravit Nonnue Dionys. xxxiv 
1K5 88. — 78. '^γχος χάλ%εον' haeta Oenomaum instructum fccit, ut non de 
ladicra corona, sed de vita certamen futurum significarct, aenea autem haeta, 
quod heroea hominesque prisci aeyi aeneis, non ferreis anuis uti ferebantur. 
Notata Tero dignum est, quod etiam in tympano principali aedie Jovie Olym- 
pici Oenomaum et Pelopem hastain manu tenentes artifex finxit, Pindari, opinor, 
hunc locum secutus — 79. celeritatem οαιταβ bene numeris iambicis et solutie 
longie eyllabis poeta imitatur, ut infra v. 9h. — 81. Tredecim procos ab Oeno- 
raao interemtos hic et in threno ίτ. i35 Pindarus narrat eumque secutus 
Philostratus, imagg. i 17. In tota hac fabula et fortasse etiam in numero pro- 
corum Pindaro pnieiTisse Hesiodum in magnis Eoeis Paueanias vi 21, 10 testa- 
tur — 82. &vaX%iv ού φώτα λαμβάνει' quominus άναλτιιν, ov φώτα distinguas 
interpretans periculo xnagno inertem, non strenuum yirum percelli, impedit yis 
. vocabuli φωτός, quod hominem, non hominem virtute horoas aequantem apud 
Pindarum significat; qaare Xa/ii^avet simile quiddam atque λαγχάνει Yalere 
ratus interpretor: magnum penculiim mertem hominem non admittit i. e. 
respuit — 85. iv σχότω καΰ-ημενος ίψοί' cf. Ι. 8, 70 ηβαν ούχ άπειρον vnb χειά 
%αΧων δάμαϋεν, Ρ. ι ν ΐ8β αΙώνα πέααοντα — πράζιν, eyentum, quae eadexn 
vis verbi eat ap. Ήοιη. Ά bu — 



10 PINDARI EPINICIA. 

(og εννεηεν ovd' άτι^άν-χοίξ ίφάφατο 
ίηε6ΐ. τον μ\ν όγάλ-λων ^εος 
90 ίδωκεν δίφρου -τε χρνόεον πτεροί- 140 

όίν τ' άχόμαντας ijtjtovg. 

Στρ. δ\ 
ελεν ό' ΟΙνομάοχ^ βίαν 

ηαρ%•ένον τε όννεννον 
δ τεκέ λαγετας 

?| άρεταΐόι μεμαότας νίούύ. 145 

νυν d' iv αίμακονρίαίς 
άγλααΐόί μεμικται^ 
95 ^Αλφεον τιόρω κλιΘ-είς^ 

τνμβον άμφίΛολον ίχων ηο- 150 

λνζενωτάτω τιαρά βω-μφ, το δΐ κλέος 
τηλόϋ'εν δεδορκε τ&ν ^Ολυμπιάδων- iv δρόμοίξ 
Πέλοπος^ ίνα ταχυτάζ ποδών έρίζεται 155 

άκμαι τ ίύχύοξ ^ραόύπονον 
100 ό νι,κών δε λοιηον άμφΐ βιοτον 
έχει μελιτόεόόαν ευδιαν 



88. ϊνίπ. Β(\ cf. Prol. χι — ίφάψατο ΑΒΟΏ: itpaipax' ων Byz., quae 
interpolatio ex falsn colometria ortu est — 90. ts oni. C — 91. ξνν. Λ — 92. α 
ti%s ABCD: Γί'κε rs vel Tfxf όε Byz.^ probabiliter — μεμαότας ABCD et 
schol.: μεμαλότας RBifZ. — 95. 'Μφαιον A^^ — 96. πολνξενοτ. BCl) — 99. άκ- 
μαί τι άαμάτ* Α - 100. άμφιβόητον Α — 101. μελιττο. ΑΒ, μ^/Ιίτω. D — 

88. έφά'ψατο c dat. cf. Ρ. χ 28. Ι. ιπ 30. Ν. ιν :ί5 — 90. alatos quod poeta 
equos a Neptuno donatos dicit, veterem faniam in cista Cypseli expre88am (Paus. 

V 17, 7) secutus est; idem Phcrecydes, qui fere cum Pindaro consentit, in echoliis 
Soph. El. 104 et Enripidee Orest. 088 tradidenmt — 91. eXsv δ* ΟΙνοαάου βίαν 
de clandestino amore Hippodamiae et fraude Myrtili, aiirigae Pelopis, Pin- 
danis aiit nihildum Rcivit aut COnsulto Rilentium fecit — 92. « r^xe si recte in 
codicilnis tradituin est, Pindanie more AtticOnim poetaniin dactylum pro iambo 
in primo pede dochmii admisiKse putandiiR est; sin Uyzantini felici conieutura 
τέ%Β tB manum poetae restituerunt, verbum ts%eiv ad patrem a Pindaro relatum 
est flimiliter hic atque 0. vii 7i et eaepe ab Homero et Atticis poetis — ?i . . viovg' 
*Atqiay Θνεατην, Ilit&iu, 'jKUdOvv^ ΠλΒίαΟ'ΐνη, Χρναιππον schol. — μΒμ^ότας 
pro μΒμάώτας, qua forma usus cst N. i 13; in commutanda quantitate vocalium 
α et 0, qiiae olim digainmo disinnctae erant, Pindarus Honieri auctontatom se- 
cutas est; dativo autem lioc verbum iunxit ad analogiam verbonim απτεα^αι et 
^Ίγγάνΐΐν. Ceterum Nonnum, ί-υπι Dionys. 37, \ish παντοίαις άρίτί/αι μΒμηλότας 
scriberet, μίμαλάτας^ non μεμαότας apud Pindarum quoque legisse verisimile est 

93 88. seiiRim poetii iit supra ex prooemio ad umbili("um <'anniniR transierat, 
8ic hic a fabula Tanta,lea ad ('aiisain IlieroniB redit neqne teraere eodem 
8plendido vocabulo yiXtog ante namitionem (v. 24) et posi iiarrationem (v. n7) 
U8U8 esse vidctur — 9;J. αιμα%ονρΙαις• schoL: Βοιωτική η φωνή. Rem illuetrai 
Pau8. V 13, 2 d-vovai δΐ αντω (lUXoni) καΐ vvv hi oi nccru έτος τάς ά^χάς 
Ιχοντες' το δε ιερεΤόν έατι κριό? μέλας — 95. ν,λι^είς, acolinatus; dativo iunctum 
est ut apud Honierum Ε του. Ο 7io et Soph. Trach. 100 — 9G. βωμώ 8C. Jiog' 
fuit enim Πελόπιον seu tumuhiR Polopis in Alti propc lovis aram; cf. Paus. 

V 13, 8 — 97. gloria Pclopis in Olympicoruui ludorum ciirriculis cminuH eplendet ; 



OLYMPIA Τ. 1 1 

άεϋ'λων γ' ένεκεν, το ί' αϊ- 

εΐ 7€αράμερον iokbv 160 

νΛατον Ιρχεχαί 

τιαντί βροτω. έμε δΐ ότεφανώόκί 
χεΐνον [ητνείω νόμω 
105 ΑΙολψδι μολτίά 

χρή' πέποι%'α δΐ ί,ένον 166 

μτί^ ttv^ αμφότερα καλών τε 

^ίδριν^ άλλα καΐ δυναμίν- κνρίώτερον 
τών γ ε νυν κλνταΐόι δαιδαλωόέμεν νμ-νων πτνχαΐς, 170 
ϋ'εός έτίιτροηοζ iiav τεάΐόί μήδεται 
110 έχων τοϋτο καδος^ '/ερων, 

μερίμναίόιν ει δ^ μίι ταχν λίηοι^ 

Ιτι γλνκντεραν κεν ελπομαν 'Etc. δ\ 176 

6νν αρματί %Όώ κλεΐ- 

^ειν^ ίηίκονρον εν- ρων όδον λόγων ^ 
παρ ενδείελον ελ- 

θών Κρόνιον. ίμοί μ\ν ων 
115 Μοΐ6α καρτερώτατον βέλος άλ-κα τρέφει. 180 



102. y* om. CT) — ivfxa Β — 103. βροτώ D*: βροτών ABCD^; de hiatu in 
thesi daotyli confer 0. vi 82. P. χ 57. Ν. vi 21. 25. I. 1 6i. viii δβ; παντϊ c. gen. 
defendimt sirnili usu Plat. legg. vi p. 77t c — σνεφανώται Β et glossa in Λ — 
104. Ιπηίω C et sic passim, quod non iam enotabo — 107. μη τιν' : μιίατι y' Ώ 
— άΙΧα %αϊ Hermann (cf. Ρ. ιν 79 ss.): &μα χαί ABCD^ &Χλον η Mosch., &μμε 
%a\ Mommeen, άμάαι καΐ Boehmer — %aiQiaittQOv Α — δαιΰαλωααΐμεν Α — 
110. τωύτό Goram Philol. 14, «5 — τιήδος ABD, yivoog C; cf. Ο. νπ r». Ρ. ιν ιΐ2. 
Ν. Ι 54. Ι. νιπ 7 — 112. γλντίερωτεραν Ώ — 118. ταΧεΐ^ην Α{'ή€: ηλεΐξειν BD — 
115. άλκάν Ό — 

ΠίΙοηος nomen cum emphasi positum est in principio novi Tcrsiis. De meta- 
phora verbi δέδορ%ε conf. N. iii 84, de 'Ολυμπιάδων iv δρόμοις conf. Γ. i 32 
Πν^'ίάδος iv δρόμω — 104. ιππείω νόμω, inelodia in honorem equestrie yic- 
toriae facta, qualis erat Olympi άρμάτειός νόμος (ν. Plut. de miis. 7. Pind. I. ^ 
I 54) et anon^mi melodi Καατορειον (ν. Ρ. π 69, Ι. ι 16) — ΙΟδ. Αίοληΐδι μολπ^^ -* 
AeoliciR modis sive JloXiyi^ αρμονία' hoc aut^m cum Dorica phormiiige (v. n) * 
oomponere licet, quod Aeolica harmonia etiam ύποδώριος αρμονία audiebat; 
cf. Π". 191 — 107. ϋδριν ex subsequente comparativo τινριώτερον hic qiioque 
suppleas μάλλον cf. Tacit. aim. 1, 57: qxianto quis audacia promptus, tanto 
magis fidus rehusqxie motis potior haheiur — 108. νμνων ητνχαίς ad artificiosos 
flexus numerorum et harmoniac bene rettulit Boeckhius; alio sensu Acschylus 
Suppl. 946 dixit ov^' iv πτνχαΐς βίβλων %ατεσφραγιαιιενα — δαι,δαλωα^μεν 
omatunim esse vel omare posse — 111. λίποι, scil. ^sog^ qiii paulo ante dictuH 
est; cuphcmistice autem Pindarus res adversaa, sive vitae finem sive tumultum 
civilem, adumbrat, ut Latini simili in re utuntur formiila si^iid acciderit. 
De curuli certamine Olympico, qnod iam tum Hiero mente agitabat (yiincv- 
τεραν sc. μερΙμναν\ vide ar^um. — 113. όδόν λόγων ad similitudinem Homerici 
οΐμον άοιδής dixit; orationis autem via poeta victoriam praedicans adiuTari 
bene dicitur — 115. βέλος όλ^ά τρέφει' locutio bellicae pugnas yi armorum 



18 PINDARI EPINICIA. 

20 λάϋ'α di τίότμω <Jvv εύδαίμονι γενοιτ^ αν. 

εόλών γαρ imb χαρμάτων ηημα ^νάόχει 35 

i,2t)) παλίγχοτον δαμαό&εν^ 

όταν d'eov Μοίρα ηεμΛϊ^ Στρ. β\ 

avexag ολβον νψ7}?.όν. έπεται di λόγοζ εν^ρόνοΐζ 
25 Κάδμοιο κονραΐζ^ επα^ον αΓ μεγάλα .^ ηεν- 40 

%Όζ δ' ετητνεν βαρν 
χρεόόόνων προς άγαϋ'ών. 
(25) ζώει μίν iv Όλυμπίοις άπο^ανοΐ6α βρόμω 45' 

κεραυνού ταννε^ειρα Σεμελα^ ψίλεΐ 
δε νιν Παλλάς αιεί 
30 χαΐ Ζενς πατήρ μάλα^ φιλεΐ δε παις ύ χι66οφόρος. 50 

λεγοντι ό' εν χαΐ ϋ'αλάόόα ^Αντ. β', 

μετά χόραιόι Νηρηος άλίαις βιοτον αφ^Ίτον 
(30) 7ror τετάχϋ'αί τον όλον άμφ\ χρόνον. ζ- 55 

τοι βροτών γε χεχριται 
πείρας ον τι ϋ'ανάτον^ 
35 ούό' ηόνχιμον άμέραν πότερα., παΐδ^ αελίου^ 

άτειρεΐ 6νν άγαϋ'ώ τελεντάόομεν C0 

23. πέμηη BCD: πίμιρη Α — 24. δ* υ λόγος Hartung — 25. ηάϋΌν Λ 

— δ* ίεπ ιτ ν εν Hermiinn: δί nttvsi codd., δΐ πίτνα Mingarelli — 28. tavfd'fiQa Λ* 

— φιϋοντι δϊ μοϊσαι (μονσαι Α) post άύ addunt ABCD, eiec. Tricl., iam 

4 • 1 1 ' /• Λ Λ ' ' * 1. Λ. L• .1-1* 0/\ ί Ί 




τιαματον 

Ι «43 — 35. ηα.: άα. ABCD; νί\ Prol. χ — πότερα coni. Herwerden: όηότε 
codd. et schol. — 

ηρίΰβντερος rta) αί»τοΐ» rof• πάντων πατρός χρόνον. — 20. similein sententiam 
habes Ρ. ι m. Ν. χ 24 — 23. d'Bov μοίρα- Part'am iiiiperio lovis subditam sif^i- 
ficat ; cf. 0. ΧΠ 2 — 24. λόγος ratio congrua, cf. ad P. i ar». Post tristes casua 
secundas res fieri, hoc c:um ratione fati filiaruiu Cadmi congruere dicitur — 

24 — 4y fata maiorum Theronis adumbrat — 25. Κάδμοιο ηονραις' Cadmi 
filiae cum qiiatiior fuissent, Semele Iiio Autouoc Agave^ duas poeta noruiiiat, 
Semelam et Ino. qnae iiisijTni fortunae beneficio in deoruiu coetum eTCctae erant 
— 29. Semelam our Tupiter et Bacchus benigiie excipiant, ex ipsa fabula de 
love ex Semela Bacchum procreaute apparet; Pallas cur eam diligere dicatur, 
miuiis in aperto est, unde iam veteres grammatici varias 8ententiat4 protaleruut, 
c[iiarum maxinie probatur, quod MinerTa Agrigentinis dea tutelaris fuit ^cT. 
ad V. lu), nisi forto poetani in hao re fabulam de Heroule a love et Minerva 
in caelum reoepto eeeutnm es.-io putas — 31. λεγοντι d* iv %al 9-αλάασα pro 
xal iv &αΙάασα' partirulae τιαι inter praepositionein et caeiim iioniinis coUocatae 
exempla congessit Haupt opusc. i i3i — 33. Vroi* Inus fabulam iam Ilomerus 
Od. V 333 commemorat — αφΰΊτον . . τον όλον άμφι χρόνον his ambagibus 
redditur Homerieum αφΟ^τον αεί — 35. et-hol.: ονδε τοντο διααιχριμένον έστΙν 
οϋδΐ άναμφιαβητί,αιμον %αϊ ίστητίός^ ποίαν ημεραν είρηναίαν χα2 άγα^^ην διά- 
ζομεν quae sententia ut huic loco unii-e oonyeuit, ita ex vulgata tfcriptura 



OLYMPIA II. 19 

ροαΐ d' αΑλοτ' αλλαι 

Βύϋ'νμιάν τ ε μετά χαΐ ηονων ig άνδρας εβαν. 

(35) οντω di Μοιρ\ α τε πατρώων Έη, β\ 65 

40 τώνί' έχει τον εϋ- 

φρονα πότμον, ^εόρ-τφ 6νν ολβω 
ίτίί τι καΐ ηημ^ άγει πάλιν- 

τράπελον αλλω χρόνω' 
i^ ονηερ έκτεινε Ααον μόριμος vibg 7ο 

όνναντόμενος^ iv δΐ Πν^ωνι χρηό^Ιν 
(40) παλαίφατον τέλε66εν, 

45 ίδοΐ6α *' όξ^Γ" Έρινννς Στρ. γ, 

εηεψνέ Joi 6νν άλλαλοφονία γένος άρήιον 75 

λείφ^Ύΐ δ\ Θέραανδρος εριπεντι Πολννεί- 
χει^ νέοις iv άε^λοις 

iv μάχαις τε πολέμου 
(45) τιμώμενος^ Άδραότιδαν 9•άλος άρωγον δόμοις' 80 

50 οϋ•εν όπερματος έχοντα ρίζαν πρέπει 

τον Αίνηόιδάμον 

εγκωμίων τε μελεων λνραν τε τνγχανεμεν, 85 



37. δ' BCD: τ* Λ — 40. τόνδ' C* — 41. άλλος χρόνος Λ^ — 42. μόρψος 
Tricl.: μόραιμος ABCD, utrumque agnoscunt schol. — 43. ανναντώμ. CD — 
44. τέλεβοίν Β: τ^λΐβεν ACD — 45. έριννυς ABCD: έριννς Ε — 46. ίηεφνε 
Tricl.: πέφνε {πύφνεν Α) ABCD — 47. νέων coni. Herwerden probabiliter 
— 49. Άδραστίδ. Tricl.: Άδραατειδ. ABGD — δόμοιο Α — 50. έχοντα Aristar- 
chus (? ν. schol.) et Ε^Ν'^Ρ'^*: ϊχοντι ABCDE^, quain lectionem Didymus 
probavit puncto post ρίζαν poeito — 52. λνρ&ν τυγχ. omisso τε D — 

οπότε elici nequit, quare iDgeniosam et facilem coniectaram Herwerdeni ηότερα 
recipiendam duximus — 38. άνδρας hoc loco ideni quod άν&ρώηονς significare 
patet, quae significatio non solum apud poetae ffequens, sed ne a proea 
qaidem oratione aliena est — 41. &γεΐ' ne tu αγεν corrigendum esse ducas, 
Farca gentie Eimnenidarum ut praeteritis temporibus, sic etiam nunc secundis 
rebus adyersas admiecet; ef. 0. xm io5 δαίμων γενε&λιος — 42. μόριμος νιος, 
Oedipus, qui ut oraculum, quQd olim Laio patri Delphis editum erat, ratum 
faceret, fatali vi vel invitus adactus est — 45. Ιδοΐαα δ* όξεί* metri causa pro 
UtoUfa 6^v dictuDi est; lurenka coutulit όξεΐα χρέμιααν ίπποι Ηθη. Bcut 3i8; illud 
ό^υ Ιδών θχ prisco 6gv ^ιδών natum est. Conf. Soph. Ai. 83« άεϊ δ* όρώαας πάντα 
τάν βροτοίς πά^η αεμνάς Έριννς. Furiae filios Oedipi Eteoclem et Polynicem, 
ut se invicem interficerent , compulisse dicuntur, quod Puriaruiii erat impium 
animum filiorum erga patrem Oedipum ulcisci — 47 se. Thersandrum, filium 
Polynicis et filiae Adrasti, a quo genus Admsti denuo pullulavit (Αδραστιδάν 
-©•άλοί), et Epigonorum et Troiani belli participem fuisse ferebant (v. Paus. 
vn 3, 1. IX 5, 7), sed quo tempore vel loco idem ludorum certamina subierit, 
nihil relatum est; neque scio an ne Pindarus quidem hoc traditum invenerit, 
sed ipee finxerit, ut auctorem gentis bellica et ludicra laude Theronis similem 
faceret. 

60. ad res praesentes redit, virtutes Theronis victoris illustrans. — 



14 PINDARI EPINICIA. 

fuisse et ex Rhodo, unde primiim Gelam 01. 22, 3 et centum octo annis 
interiectis Agrigentum urbem 01. 49, 3 conditam esse testinionio Thucydi- 
dis VI 4 constat, in Siciliam venisse credebantur. Telemachi vero ducis, 
qui Phalaridis tyrannidem Agrigentinam sustulit, filius aut nepos Ein- 
menida fait, a quo phratria Emmenidanim Agrigentina nomen traxit. 
Ab Emmenida Aenesidemus, clarissimus sat^lles Gelonis, descendit, 
cuius ex duobus filiis, Therone et Xenocrate, prior imperio Agrigen- 
tinonim potitus est et una cum Gelone, cui filiam Demaretoin in 
matrimonium collocavit, Carthaginienses ad Himeram teiTa marique 
fudit. Indo clarissimus factus aequo regimine rebus Agrigentinis modera- 
batur, sed nihilo miniis intestinis bellis et necessariorum dissensionibus 
vehementer lacessebatur. Tnprimis in Hieronis regis Sjracusani iniini- 
citias incurrit, qui cum Polyzelo fratri, cuius praesidio Gelo Demaretam 
uxorem cum filiolo suo mandaverat et cuius filiam Thero ipse uxorem 
duxerat, vehementer invideret, Theroni, quod illum hospitio exceptum 
tueretur, arma intulit et Himeraeos, qui Agrigentinoruin imperium 
aversabantur, socios sibi iungere coepit. Cum iam iu eo res esset, 
ut copiae utrimque ad flumen Gelam in aciem educerentur, Simonides 
poeta Theronem patefactis Himeraeorum proditiouis consiliis cuin Hie- 
rone reconciliavit (v. schol. 0. ii 80. 178, ex Timaeo petita). His cum 
dissidiis, quae Diodorus xi 48 initio anni 01. 76, 1 facta esse narrat, 
insidiae Capyis et Hippocratis, cognatoruin Theronis (v. schol. 0. ii 173) 
arcto cohaerere videntur. Nam eos duces Himeraeomm et auctores pro- 
ditionis fuisse Boeckhius acute perspexit. Aliquot annis post Thero vita 
decessit 01. 77, 1, si Diodorum xi 53 sequimur, 01. 76, 4, si rationes 
Boeckbii Expl. p. 209 probamns; de bona eius existimatione haec Dio- 
doras 1. 1. refert: την άρχίιν ίπιειτιώς διωκ7}7ώ)ς ηαΐ ξων (ΐεγάλης άτνοδοχης 
ίτνγχανε παρά τοις πολίταις xai τελεντήαας ηρωίδων ίτνχε τιμ,ών. 

lam nobis quaerendum est, quo anno Thero victoriam Olympicam, 
quam hac oda Pindarus illustrat, reportasse videatur. Vacillat enim, ut 
ex critico appai-atu cognoscere licet, huius rei menioria, cum alii hanc 
victoriam 01. 76 = 476 a. Chr., alii 01. 77 = 472 a. Chr. partam esse 
referant. Atque mihi quidem Boeckhii ratio priorem sententiam am- 
plectcntis unice probatur. Nam et recenti indignatione Theronem ob 
Hieronis perfidiam et proditionem patnielium flagrasse ex oda ipsa ap- 
paret (v. 18. C2. loo), et anno 472 tam insigni familiaritate Hieronis 
Pindarus utobatur, ut tiim temporis minimc ei liceret perfidiam et in- 
iuriam Uieronis oblique carpere. Neque quod Diodorus dissidia Theronis 
et Hieronis 01. 76, 1 facta esse narrat, id a recta via te deicere par est. 
Sacpe cuim ille res, quae iam initio solaris anni gestae erant, in Oljm- 
piadis proximnm annuiii transtulit, unde non audacis est putare, iam ante 
mensem Augustum, quo ludi Olympici agebantur, lites istas Tberonis et 
Hieronis motas et compositas esse. Neque tamen silentio praetereo noii 
omnes viros doctos Boeckhii rationibus adstipulan et Bergkium, cum 
odam 0. iii post 0. i scriptam esse sibi persuasisset et 0. i contra 
fidem Olyinpicorum indicum 01. 76 factam esse perhibuisset, Theroiiis 
victOriani ad 01. 77, 1 rettulisse. 

Sainmum carminis in Theronis virtutibus ilhistrandis eiusque aniino 
de iniuriis ab impiis hoininibus acceptis consolaiido versatur, cuius solatii 



OLYMPIA II. 15 

argmnenta poeta inprimis petivit ab iusto regimine divini numinis, quod 
et in hac terra rebus humanis aeque consuleret et de mortuis severa 
iudicia f^xerceret. In prooemio ex tribus laudationibus, lovis praesidis 
Pisae, Hercnlis conditoris ludorum, Tberonis victoris, tortiani persequeu- 
dam sibi proponit (l -h). lam a Theronis inaioribus, qui post niultos 
labores Agrigentuni urbem condideriDt, orsus (9—12), pro futura felici- 
tate eius pias preces lundit, ut iniuriarum acerba memoria oblitteretur 
(1.3—20); aerumnas enim praotentas praesenti felicitate vinci et adversas 
res secnndis in vita humana niixtas esse, eius rei documento cssti casus 
filiarum Cadmi et fata Labdacidarum (21—49). Sic Theronis quoque 
animum praesenti felicitate victoriarum Olympicarum Pytbicanun Istbini- 
carum ab tristitia refici, qua felicitate unico eum dignum esse, ut qui 
divitiis cum pietate fruatur et de rebus divinis sapienter sentiat (00— 02). 
lude veterum sapientium Pytbagoreorum<[ue dogmata de aniniae mimor- 
tAlitate atque palingenesia exponit: severa de mortuis apud infcros iu- 
dicia fieri, unde boni beata vita fruantur, impii diris poenis affligantur, 
qui autem ter sine scelere yitam perogerint, ad insulas beatorum, ubi 
Peleus Cadmus Acbilles degant, deducantur (02— 9l). laiii cum in eo 
poeta esset, ut taleni sortem otiam Tberoni, bomini iustissimo, obveii- 
tnram esse auguraretur, ab arcanis rebus longius porseiiueudis se re- 
vocat atque in eo acquiescit, ut iuratus Tberoois virtutes innumeras 
instar barenarum esse pronuntiet (92—110). 

Theronis in bonorem Pindarus praeter cpinicia 0. 11 et iii etiam 
encomium niisit, cuius fnistula collecta babes fr. llH et 119. Praeterea 
iam anno 494 Tbrasybiilo eiusque patri Xenocrati, qiiem lratn'm Thoronis 
fuisse snpra diximus, victoriam Delphicani carmine 1\ vi gratulatus 
erat. lam ante Tberonem ex optimatibus Siciliae Olympia vicerant et 
monumenta consecraverant Pantares Menocratis fil. Gelous, Cleandri et 
Hippocratis tyrannorum pater (v. Herod. vii 154), cuius titulus nuper 
Olympiae inventus est (Arcli. Zeit. 1882 n. 424), et Gelon Gelous, qui 
cum 01. 73 = 488 a. C-hr. vicisset, aeneum currum a Glaucia lactum 
(Arch. Zeit. 1878 n. I80) Olympiae dedicavit (Paus. vi 9, 4). Deniqnc 
idem Gelon, Hieronis frater inaior, tbesaurum Olympiae aedificavit, quem, 
quod maniibias Cartbaginieusibus ad Himeran detractas continebat, Cartha- 
gmienscm appellabant (Paus. vi 19, 7; cf. Die Ausgrabungen zu Olympia 
IV 35 ss.), quo tbesauro etiam antiquiorom fuisse (ielae urbis thesaurum 
(Paus. VI 19, 15) ex architcMrtonicis indieiis colligunt (v. lioiticber, Olym- 
pia p. 202). 

De metris. 

Carminis biiius numeri siuit paeonici, quibiis similibus in canninibus 
0. X. P. V. Pindarus nsiis est. (Olorum in hoc genere carminum nulla 
fere vis est, unde' ea ne dividcre quidem operae pretium esso diiximus. 
Pedes principalos siint cretici et paeones primus et quartus, qui ita int«»r 
se similes sunt, ut saepe in boc carmine (str. 8. 0. ep. 1. 4) alter alterius 
vicem obtineat. Baccbios ei antibaccbios num creticis et paeonibus poeta 
admisouerit, dubitaro possis. Atque baccbios, quonim prior aut posterior 
longa in duas breves soluta sit^ eo magis spemendos putavi, quod banc 
licentiam in cognatis pedibus ionicis etiam post Piiidarum raro Attici 



16 PINDARI EPINICIA. 

poetae admiserunt. Qua de causa in strophae quidem versu septimo 
bacchios recipere nou dubitavi, contra in versibus str. 3. 5. ep. 1. 4, ne 
antibaccL•ios, quorum prima longa soluta esset, adraittere cogerer, primain 
versus syllabam longam anacrusis vim obtinere et paeonicis ordinibus 
versuum str. 2. 6 iambicam anacrusini praemissam esse significavi. Prae- 
terea in tertio versu/cmn aut longae finali prioris membri versus ambi- 
tus quinque temporum tribuendns aut transitus a creticis ad baccbios 
statuendus faerit, priorem sententiam amplecti malni, quamvis Aristides 
de mus. 1 ,33 rhytbmicum tempus quinque moramm esse neget. Denique 
ditrocbaeus in locum cretici pedis nisi sub finem stropbae (v. 8) et epodi 
(v. 6) non successit. Magnas vero difficultates parant tripodiae trochaicae 
catalecticae paeonibus in epodi versibus secundo et tertio interpositae. 
Atque in secundo versu facilius eae ferri possunt, quod totus versus ex 
tripodiis constat; sed in tertio versu cum unam tripodiam tribus creticis 
admiscere dubitarem neque transitum a crcticis pedibus ad baccbios pro- 
barem, ad remedium quintuplae longae confugiendum duxi. Ceterum 
audaciores rationes, quas in rhjthmis huius carminis adornandis Schmidtii, 
Henricus et Mauricius (^Pindars oljinpische Siegesgesftnge p. liii ss. et 
Stzb. d. b. Ak. a. 1872 p. 420 ss.) inierunt, refellere ab angustiis buius 
commentarioli alienum fuit. Ad postreimim moneo versus stropbae sex- 
tam et septimum in uuum yersiiin a Boeckbio sccundis curis copulatos 
esse, mihi priorem rationem magis placuisse, ita tamen, ut alterius editionis 
niiineros uncinis inclnsos in sinistxa margine adderein./t-antatuni esse hoc 
carmen puto inter convivium (v. 52) a cboro tripudiante fidibus acci- 
nentibus (v. 1. 52). Saltasse autem chorum inde colligo, quod et paeanes, 
quorum praecipuus rbythmus paeon vel creticus fuit, saltari solebant, et 
rhythmomm tanta aeqnalitas in bac oda servat^ est, ut etiam pausarum 
intervalla facile definiri possint (conf. Prol. p. lvi). Perbene autem 
spcciem paeanis hoc epinicmm induit, quo victoria Olympica ita prae- 
dicatur, ut simul piae preces pro salute regiae domus fundantur et 
mysterioruni sancta dogmata revelentur. 

^Αναζίψόρμιγγεζ νμνοί^ Στρ. a\ 

τίνα d'60v^ xiv ί)ρωα, xivtc d' άνδρα κελαότ^όομεν; 



VARIA LECTio. Iiiscr. Θηρωνι Άηραγαντίνω αρματί Β — Schol. ad inscr.: 
γίνραπται ό έηίνιαος θηρωνι 'Ααραγαντινω αρμαχι νικήσαντι {νενι%Ί]%6τι Β) την 
οξ 6λ. (numerum Olympiadie om. Λ\ βΛ ν. 16G: Θήρων ο5' η οζ' ένί%ηαε^ ad 
ν. 168 ivina ουν ο5'. — 2. τίνα δ' ήρ Λ — τίν* άνδρα CD — 

coMifENTARii. Υ. 1. άναξιφόρμίγγίς- phomiingi bymnum imperare Pindaras 
Yolait, artis antiquae lcges secutus ; postea ordine inver-eo tibias hymno im- 
perare conqueritur Pratinas ap. Athen. xiv «17 — 2. imitatue est Pindarum 
ordine male inyerso Iloratiue C 1 is: queni virum aut heroa lyra vel acri \ ttbia 
sumis celehrare CliOf \ quem deum? Adeo auteni Horatius Pindari exemplar 
ezpresBit, ut quas ille quinque ]>ericopa8 fecerat, eas ipse quindecim stropbis, 
quanim trinae in triadicam periodum cogerentur, redderet. Inter Graecos tri- 
plicem ietam diBtinctionein imitati sunt Antiph. i 27 ο^ε &εους υν&' ήρωας of'r' 
άν&ρώπους αΙαχννϋ'εΤϋα , leocrat. 9, 39 ο{^δε\ς ο-Γ'Τί Ό-νητος ο-β-Ο•' ημίθεος ονν* ' 
άΰ'άνατος εύρεϋ'ήαεταί yiaXXiov λαβών εκείνον την ^aciXttav — 



OLYMPIA II. 17 

^Ofc Πί6α μίν Jtog' 'Ολυμπιάδα ί' eV- 5 

ταόεν ^Ηραχλεης 
άκρόϋ^να πολέμου' 
5 Θήρωνα δε τετραρρίας ένεκα νιχαφόρου 

γεγωνητεον^ &rtv δίκαιον ξένων ^ ίο 

ερειόμ' Ακράγαντος ^ 

ευωνύμων τε πατέρων άωτον όρϋ'όπολιν 

χαμόντες οι πολλά %ΐ)μω Άντ. α\ 15 

10 ίερον εόχον otκημa ποταμούς Σικελίας τ ε6αν 
(10) ίφ^αλμός^ αιών d' εφεπε μόρόιμος^ πλου- 

τόν τε χαΐ χάριν άγων 2ο 

γνηόίαις έπ' άρεταις. 

αλλ' ώ Κράνιε παΐ 'Ρέας^ εδος 'Ολύμπου νέμων 
άέ%'λων τε κορυφάν πόρον τ' Άλφεοϋ^ 25 

15 ίανϋ'είς άοιδαΐς 

εΰφρων αρουραν ετι πατριαν όφίόιν κόμιόον 

(15) AotjTcSI γένει, των δ\ πεπραγμένων Έπ. α. 

έν διτια τε καΐ 30 

παρά δίκαν άποί- ητον ούδ' αν 
χρόνος 6 πάντων πατήρ δύναι- 

το ^έμεν έργων τέλος' 



4. άτίρο^ίνια (7, quod ZeQodotiim legisse testantur schol. — 5. δε om. Λ 

— νιηαφόφοις C^ — 6. δπιν di%. ξίνων Hermann opiiHC. i 2-ih: όπϊ 9in. ξένον 
codd. — 8. όρ^&όητολιν ΑΏ — 11. δ* ϊφ. ACD: τ' ?φ Β — μόραψος έη' 6λβον 
coni. Heyne, μοιρίδιος δλβον Schwickert, Unters. zu Pind. 01. ii. isiii p. iv — 
18. τ« om. C — av om. Λ — 

4. άχρό^Ίνα ηολέμον, ludos ex primitiis belli institutos; rem poeta ipse 
0. X 68 illustrat; Pindarum imitatue est auctor epigrammaiis ap. Paus. v^7, i«: 
ΖηΑ 9'εών βααάεΐ μ' άχρο^ινιον έν&άδ* ί^ηκαν. cf. Thuc. ι 132 τρίποδα . . . ον 
άνέ9'εααν οι '^Ελληνες άπό των Μήδων ί^τιροΜνιον — 6. οπιν^ quod ingeniosa 
coniectura Hermannus reposuit, cum P. viu 71. I. ν !>8 notionem curao habeat, 
hoc loco eum sig^ificat, qui cuin iura hospitam iusto regimine tueatur, ipse 
hoepitum Bollicita cura est, sive quem hospites yerecimda cum cura Buepiciant. 
HoG enim etiam regis dignitati magis conyenit quam si hospitiim causam iuste 
carare dicatur — 7. ίίρειαμ* 'Ακράγαντος Theronem Pindarus dicit, ut Homerus 
Aiacexn ίρχος Άχαίων (Η aii), et ipse fr. τυ Athenas *ΕΙΧάδος ϊρειαμα^ Ρ. ιη ϊα 
Arceeilaum ηνργον αατεος — 8. ε{)ωννμων' eadem versus sede poeta posuit 
nomina cum εν compoeita εϋφρων ν. ic, ενϋ'νμιάν υ. a», εύεργίταν τ. ΐ04, ut et 
imagine vocis repercussae luderet et yim adyerbii grayitate niodorum inusiconim 
aufferet; v. Prol. p. xix — 10. schol. : Ιερόν δε εϊπεν οι%ημα την Άχράγαντα δίά 
τό Α^ν&ς αυτόθι νεών είναι περιττώς άγιατενόμενον, η δια τό την Ά%ράγαντα 
τή Περσεφόντ^ εΙς τα &να%αΧνητ•ηρια υπό Jibg δοϋ'ήναι — 11. όφ&αλμός' cf. 
Ο. VI 1« et Arietot. rhet. ιιι ίο, τ, quo posteriore looo Athenae et Sparta oculi 
Graeciae dicuntur — 16. αφίαιν addito Χοιπω γένει explicatur, ut 0. yui 8.*» 
%06fiov Zv σφιν Ζενς γένει ωπασεν — 18. παρά δί%αν' iniurias Ilieronie et pro- 
ditionem Capyis et Hii)pocrati8 respici siipra exposuimus acholiorum auctoritateni 
secuti — anoCritov' cf. Simonid. h:> to γαρ γεγενημένον ούχέτ* άρε%τον ίαται 

— 19. χρόνος ό πάντων πατ-ηρ' hunc locum respicit Lougus π 5 του Κρόνου 

PixDABUg ed. ChriMt. 2 



24 PINDARI EPINICIA. 

ro AaA«y^<yat ^ελων χρνφον 
τί^εμεν έόλών xakotg 

εργοις' επεί ψάμμος άρ^θ/χόν περιπεφενγεν ^ 180 

(99) χαΐ x€tvog ο6α χάρματ άλλοις ίϋι^κεν^ 
110 τις αν φρά<ία£ ivi/atro•, 

107. Ο'Βλων: φιλών et deinde χρνφον Tf Ο'έμίν Naber — κρνφον Aristarchus: 
ηρνφιον ABCD; τι^έμ^ν coni. Hermann: r« ^ίμ^ν ABCD — έΰλών καλοΐς 
Aristarchus: ^crXoir {ic^Xbv CD) χατιοΐς ABCD — 108. infl: ίπ ' d coni. Kaibel 
Herm. ii», 249 — πίριπέψΒνγΒ BCI): «^ριψΒνγίί Λ — 109. καΐ χείνος Mommsen: 
ηάαεΐνος ABCD 

Agrigento 01. 40, 3 condito usque ad yictoriam Theronie 01. 76, 1 pariam anni 
106 8unt, quos, ut poetam decet, rotundo numero adumbrat — 105. Θήρωνος' 
de hoc nomine magna cum yi in principium novae strophae tracto coDfer P. 
ΧΠ 17; praeivit in hoc artiiicio Pindaro Homerus II. Α 52 — 107. τό ΧαΧαγΐιϋαι 
. . . χρνφον τι^^μεν ' ^rriendo bomines petulantes, qaominus carmina encomia 
exaudirentur , impediTisse dicit — %ρνφον, quod accusativi praedicativi vim 
obtinet, a nominatiyo utrum nominis masculini χρνφος, an participii neutrius 
%ρνφον deecendat, incertum est. 



OLYMPIA II. 19 

ροαΐ ί' αλλοτ ϋλλαι 

εύϋ'νμίαν τε μετά χαΐ πόνων ig άνδρας εβαν. 

(35) οντω δΐ Μοΐρ\ α τε πατρώων Έπ. β\ G5 

40 τώνδ' έχει τον εύ- 
φρανα πότμον, %^εόρ-τω 6νν ολβω 
Ιπί τι χαΐ πημ^ άγει πάλιν- 

τράπελον &λλω χρόνω' 
i^ ονπερ έκτεινε Ααον ftdptfto^ νΓοζ 70 

6νναντ6μενος^ iv δΐ ΙΊν^ώνι χρη6ϋ•1ν 
(40) παλαίφατον τέλεόόεν, 

4δ ίδοΐόα δ' οξίΓ* Έρινννς Στρ. γ , 

επεφν^ /ot 6νν άλλαλοφονια γίνοζ άρήιον 7δ 

λείφ&ίΐ δϊ Θε'ρόανδρος εριπεντι Πολννεί- 
χει^ νεοις ίν άε^λοις 

iv μάχαΐζ τε πολέμου 
(45) τιμώμενος^ Άδραότιδαν ^'άλος άρωγον δόμοις' 80 

50 οϋ'εν βπέρματοζ έχοντα ρίζαν πρέπει 

τον Αίνηόιδάμον 

εγκωμίων τε μελέων λνραν τε τυγχανεμεν. S5 



37. δ' BCD: τ' Λ — 40. τόνδ' C» — 41. άλλος χρόνος Λ^ — 42. μόριμο? 
Tricl.: μόραψος ΛΒΟΌ, iita-umque agnoscunt sehol. — 43. βυναντώμ. CD — 
44. telsaasv Β: τελ^αεν ACD — 45. έριννυς ABCD: έριννς Ε — 46. ϊπεφνΒ 
Tricl.: πέφνε (πέφνεν Λ) ABCO — 47. νέων coni. Herwerden probabiliter 
— 49. Άδραϋτιδ. Tricl.: Άδραϋτειδ. ABGD — δόμοιο Α — 50. ίχοντα Aristar- 
chus (? ν. schol.) et E^N^P'Q*: ϊχοντι ABCDE^, quaiu lectionem Didymus 
probavit puncto post ρίζαν posito — 52. λνράν χνγχ. omisso τε Ώ — 

δπόχε elici nequit, quare ingeniosam et facilem coniecturam Hcrwerdeni πότερα 
recipiendam duximus — 38. άνδρας hoc loco idem quod ανθρώπους Hignificare 
patet, quae significatio non solum apud poetas frcquens, sed ne a prosa 
quidem oratione aliena eet — 41. άγει' ne tu άγεν corrigendum esse ducas, 
Parca gentie Emmenidarum ut praeteritis temiwribus, sic etiam nunc secundis 
rebus adversas admiecet; ef. 0. xni io5 δαίμων γενε9Ίιος — 42. μόριμος νΙός, 
Oedipus, qui ut oracnlum, qupd olim Laio patri Deli)hi8 editum erat, ratum 
faceret, fatali vi τβΐ invitus adactus est — 45. Ιδοϊαα δ* όξεί* metri causa pro 
UtoUia 6ξ,ν dietum est; lurenka contulit o^eia χρεμιααν ίπποι Hes. scut si8; illud 
6^v Ιδών ex prisco όξν Ι^ιδών natum est. Conf. Soph. Ai. 836 &ε\ δ* όρώΰας πάντα 
τάν βροτοίς πά&η ΰεμνάς Έριννς. Furiae filios Oedipi Eteocleui et Polynicem, 
ut se inTicem interficerent , compulisse dicuntur, quod Furiarum enit impium 
animum filiorum erga patrem Oedipum ulcisci — 47 ss. Thersandruni, filium 
Polynicis et filiae Adrasti, a quo genus Adrasti denuo pullulavit (Αδραατιδάν 
^άλος)^ et Epigonoriim et Troiani belli participem fuisse ferebant (v. Paus. 
vn 8, 1. IX 5, 7), sed quo tempore vel loco idem ludonim certamina subierit, 
nihil relatum est; neque ecio an ne Pindarus quidem hoc traditiim invenerit, 
sed ipse finzent, ut auctorem gentis bellioa et ludicra laude Theronis pimilem 
faceret. 

60. ad res praesentes redit, virtutes Theronis victoriH illustrans. — 



20 ΡΙΝυΑΚΙ EPINICIA. 

^Ολυμπία μίν γάρ αντος ^Avr, γ\ 

γεραζ εδεχτο^ Πνϋ-ώνι ό' ομόχλαρον ig άδελφεον 
55 Ίόϋ-μοΐ τε κοίναί Χάριτες αν%'εα τε%^ρίπ- 90 

ηων δνωδεκαδρόμων 
(51) ίίγαγον, το δε τνχεΐν 

πειρώμενον αγωνίας παραλύει δνόφρονάν, 95 

ύ μάν τίλοντος άρεταις δεδαιδαλμενος 

φέρει των τε χαΐ των 
00 χαιρόν^ βα^εΐαν νπεχων μεριμναν άγροτεραν ^ ΐοο 

(55) άόττιρ άρίζηλος^ έτνμώτατον ^Επ. γ\ 

άνδρΐ φέγγος' ει 

γέ ν IV έχων τις οΐ-δεν το μέλλον^ 
ort %^αν6ντων μ\ν έν%^άδ^ αν- 

τις άπάλαμνοι φρένες 105 

55. dv68B%a δρόμων Β — 57. παραλ. δυσφρ. Tricl.: δνσφρ. παραλ. ABCI)E 

— δνσφρον&ν coni. Dindorf: δνοφρνανναν ΑΈΟΊ)^ ^νβφρόνων Tricl., άφροανναν 
schol. — 58. δαιδαλμένος Ώ — 50. τί: δι Α — 62. θΓ yf Boeckh; (Ι δϊ codd., 
8VT& Hermann, tv δέ νιν ίχων τις οϋσει Herwerden — 63. αντις coni. Rauchen- 
stein: avriyi* codd. et schol. - 

64. victoriis Pythicae et Isthmicae, quarum fratrem Xenocratem consortcui 
Thero habuit, carmina P. vi et I. ii consecrata sunt — 55. δωδε^ζαδρόμων schol.: 
OTi δώδεαα δρόμους ίτρεχον τά τέλεια άρματα, τοντεατι ιβ' τιαμητήρας' cf. Ο. ιπ 38. 
VI 7.0. Ρ ν 33; de ambigua quaestione, utnim duodecim curricula simplicia an 
dupla fuerint, τβΐ utrum duodecies an sexiee circa motam cuciirrerint, Tide 
Pollack, Hippodromica , Lips. 1890 p. loi — 57. δναφρονάν^ quod Dindorfius 
restituit, ad unalogiatn yocabulorum ευφρόνη^ δχ^σφρόνη^ άφρόνη formatuin est 

— 60. άγροτεραν ^ηρεχηιιιην scholia interpretantur, et aDalo^ia 'Αρτέμιδος 
άγροτέρας interpretes confirmant; aliis locis, ut P. ui 4. N. iii 40, fortasse etiam 
P. IX Γ. vnlgaris significatio 'ferae, agrestis* huic nomini est. 

62. Theronis epinicio aptiHsime rindarus inserit placita Orphicorum de 
poenis et praemiis defunctonim et Pythagoreorum somnia de palingenesia ; 
haec cnim cum in Italia et Sicilia pervulgata essent (cf. Erw. Rohde, Peyche 
p. 50H H8.), Theroni et genti Emmenidarum, qua pietatc erga deos erant, appHme 
grata et accephi erant. Similia de his rebus exponunt Pindanis fr. i^rn — iss. 
Plato de rep. χ (»17 ss. , Phaedr. »49. Ps. Plat. Axioch. nii. Vergilius Aen. 
VI 748 88. Tohim hanc doctrinam uberrime nuper pertractavit Dieterich, Nekyia 
119 88. — 62. άνδρϊ φέγγος• cf. Aristoph. Plut. «40 μέγα βροτοΐσι φέγγος ΆααΧηηιόν 

— εί γέ νιν loci, qualem Boeckhiu8 reetituit, sententia haec esfc: divitiae 
virtutibus oriiatae lux quaedam hoiniui sunt, si quidem, cum dives sit (πίΐοΰτον 
ίχων, non πΧοντον άρεταίς δεδαιδαλμένον ^χων) res i)08t. mortem futuras non 
ignorat; hi enim, cuni quae pocnae impiis pOHt• mortem constitutae sint rejputent, 
a scelere et superbia dcterrentur; cetens uutcm, cum ad impia consilia ad- 
ministranda divitii» abutantur, decuR ex divitiis paratiir nullum — 63 ss. etiam 
recepta RaucheDeteinii praeclara emendatione αντις pro αντί-κ' restat obscuri- 
tas quacdam loci, quoniam quae Recundo loco dicta siint τα δ* ... άι^άγχα, 
priore loco diceiida fuerunt. Ne([ue tameii inversio ordiniH adeo oifensioni 
estf ut aut adverbium ivd'ad'8 a suo verbo hiaav divellumuH et cum ad- 
iectivo άπάλαανοι (ν. schol. τω δε άπάλαμνοι φρένες σνναπτέον το έν^άδε\ vel 
cutn participio 9'ανόντων (liohde Psyche ρ. &oi) coniungainus , aut animas 
in terram remiseuH facinoruiu in Orco commiseorum poenas luere credamus, 
aut denique άπαλάμνους φρένας aniinae ηυη tlagitiiH pollutas, eed perversitatiH 



OLYMPIA Π. 21 

Troivag ίηβαν^ ru ό' tv τάδε ^ibg άρχζζ 
lu) άλιτρά κατά γάς διχάζει rig εχ^ρά 
(60^ λόγον φρύόαΐζ ανάγκα, 

/V εν δε νύκτεόόιν αίεί^ Στρ, δ\ 

liSa ί' iv άμέραις άελιον έχοντες άπονέότερον ΐΐο 

εύλοί δέκονχαι βίοτον^ ον χ^ύνα ταράύ- 
6ονχεζ εν χερο^ άκμα 
70 ονδ\ ηόντιον νδωρ 115 

(05) κεινάν παρά δίαιταν άλλα παρά μίν τιμίοις 
^εών οΓτ^νί? εχαιρον ενορκίαις 

αδακρνν νέμονται 1•2ο 

αιώνα' τοί ό' άπροαόρατον όκχεοντι πόνον. 




ι ΐίίβ — ταμίοις Β, τίμίΟί coni. ThierHch; nugu τιμαόροις Ilartung — 72. tvoQnt- 
aiatv D - 74. τοις S' si-holia oum leminatO cod. /1 — 

et pertinacitati» levibiis vitiis macuhitiis intelleganius (Luebbert, tle Pindaro dog- 
matis de migratioiie animarum (rultore p. xix . Haec igitiir duo ait poeta homini 
Hapienti pereuaeum esse, ct scelcra, qiiae hac in t^rra latueriut, iufra a 8e?cris 
et quos nemo fallat iudicibus castigari, et auiiiias niortuorum Φανόντων) malc- 
iiciie polhitas denuo in terrani remitti, ut tur])i corporis Ibmiae inclusae iiocDas 
impietiitis malignitatisve luant — htaav aor. ^iiom , de quo iuxta praes. 
usurpato of. N. iii 40 — 67 . . . 74 quo modo iiidioia apud infero.s exeroeantur 
et debitam quisque sortem nanciscatur poota exponit, alteram sententiam, 
praecedentis strophae, r« d* έν τάδε . . . άνάγηα^ longiuH I)er8eqiien8. llaec 
enim poeta obscura, utpote mystica, dogmatii' Orphiroruni sccutns docere 
voluiijisc yidetur: primum inortiioriim de factis a iudicibus Orci iudicinm iieri, 
deinde i)roboB in Bedeiii piorum, improbos in eedem impiorum mitti, tum post- 
quam illis in sedibus per aliquot annos animac lOmmoratae fuerint, rarsue eas 
in temiin remitti ot coq)ori inngi, nt aliao reges et herocs fiant, aliae sues et 
ferae (fr. is»), porro illos mortnos iteruni severa iudicia subirc, quo orbe ter 
percurso tandem qui iiifra ct supra tcr probati fuerint ad insulas boatas Elyt*ii per- 
venire — 67. Γαα . . . laa, pariter noctii atqiie interdiu, ut perpetua serciiita.'? signi- 
ficetur; cf. epigr. coll. Kaiboli n. ι•2ί<Γι: Aiixoyfvtg^ gv iil naldag iv ηρώίααι 
φνΐύύσοις^ ενΟίβέων ale) χώρον έπερχόμίνο^. Contra scbol.: taov ημΐν roig ζώαι 
χρόνον ίπιβάλλίΐ 6 ηΐιος nal τοίς iv ndov dtncciOtg, qiiae intorpretatio parum splon- 
doris Titae beatonim afferrct — 6><. anoviattQov^ ininus molestam vitam quara 
quae iis, dum iu hac terra deguiit, obtigit. Agriculturae et Davigationis Inboribus, 
quos alii ob rerum peDuriam {khvccv nagu duuxav v. 7i) 8u.scij)erc fogantiir, iustos 
iu Orco vacare Pindarus ad exeniplum UcModi op]). ij.ji exponit. Pindari vorsus 
ante oculos liabuit Gregorius Naz., de spiritibue toflestibus t. ii p. 4:» a Tafclio 
luudatuP: ov nXoyixoq TLHvoiatv έράαμιοζ ov6* oacc 9'νητοΐύ: \ Γαία φί'ρίΐ τίατιίης 
μιλίόήματίί' ουκ άρόοναιν, \ υι'• πελάγη ττλώοναιν άτειρίο^ οννενία γαϋτρύ^. — 
71. τιμίοις θίών Sfhol.: τω Πλοντωη κ«) τ») Ιίερσεφόνη. τίμιοι illi ηοιι tam 
quod honorati iutcr deos sunt ai)p(;llaiitiir, stid poculiari iisu quod τιμάς anovt- 
μοναι toTg ^avovaiv — 72. oirivtg ^^«tpoi• ενοραίαις -vicem siibiecti vorbi νέμονται 
obiinent. Quominus ea cuin Kaucheii»t(.Muio ad τιμίοις ΛΪεών referas, ψαι vis 
pronominis οΤτινες ol'Htat — 74. impioruin iii Urco vitam quod uno verisu ab- 



99 PINDARI EPINICIA. 

75 0601 i' έτόλμαόαν έΰτρϊς ^Αντ, d\ 

ίκατέρωΰΊ, μείνανχΒξ άπο πάμηαν άδικων εχειν 125 

(70) φνχάν^ ετειλαν ^νοξ bSov πάρα Κρόνου 
τνρόιν Ivd-a μακάρων 

νάΰος ώκεανίδες 

ανραί περιηνέοιβιν^ αν^εμα δ\ χρνόον φλέγει^ 130 

80 τά μίν χερ6ό9'εν άπ άγλαών δενδρεων^ 

νδωρ ί' ίΐλλα φίρβει^ 

ορμοιόι των χέρας άναηλέκονχι καΐ κροτάφους 135 

(75) βουλαΐς iv όρθαΓ<ί^ ^Ραδαμάν^ος^ ^Εη, ό'. 

ον Ίίατ^ιρ έχει 

μέγας ετοΐμον αύ-τω τίάρεδρον^ 
85 πόβίς 6 πάντων 'Ρέας ύπέρ-τατον έχοίόας θρόνοι/. 140 

Πηλεύς τε καΐ Κάδμος έν τοΐΰιν άλέγονταΐ' 

Αχιλλέα τ ένεικ ^ ΙηεΧ Ζηνος ψορ 
(80) λίταΐς επειόε^ μάτηρ' 

74. άπροΰόρατον ΛΒΌ: άπροσονρατον C, άπροόρατον Ο* — i%xtovTi Λ — 
76. έκατίρΌ-ί C* — έχέμΒν C - 77. ίΤΒίλαν Tricl. et schol.: ϊαηιΧαν ABCD et 
paraphr. — 78. vaaog Tricl. et paraphr.: ν&σον ABCD — 79. neginvfiovaiv 
A, nsQinvtoiaav Β — 82. αροτάφους coni. Karsten: ατίφάνονς ABC^Dy ϋτεφά- 
voig C*Byz., ηεφαλάς coni. Pauw — 83 βουλαΐς έν όρ^αΐαι AB: βονλαΐαιν όρ&αΐσι, 
Ο, βονλαΐς όρ^αΐοί Ώ — 84. μ^γας Mommsen*: yag (νής ylC*) ABCD, Κρόνος 
Tricl., χΟ^ονός Mommsen, ζ/ώς post Pauwium Kaibel, Herm. 19, 246 γάς ex glosea 
παϊς proximi versus ortum esse ratus, ov tb Γάς ^χει πάϊς ipse in proecdosi 
tentaveram — 85. πόαιος Aristarchum probasse scholia narrant. — ίπέρτατον 
Triel. : νπατον ABCD — έχοίαας παις ^-ρόνον ABCDj παις eiec. Tricl. — 
87. άχιλία AB — 

solvit, pionim septeni versibus persecutiis est, hoc pocta consolandi Theronis 
causa fecit, cni niminim laeta sors piorum, non tristie improbomm exspectanda 
fuit — 75. palingene»iam non perpetuam esse credebant, ut deinceps eemper 
animae in terrain reniitterentur, sed ter probatas, cum tertium remissae scelens 
purae mansissent, inter beatarum numerum recipi et in Elysii campoe mitti 
— 77. Jιbς όάόν Orphicam poesin sapere Dissenio et Berffkio opusc. π 708 
videtur, qiia de Hententia confer Bobriam iudicium Erwini Ronde Psyche p. 505. 
Ceterum Satumum iam Hesiodue opp. icj ss. aurea aetate deperdita in extremis 
t^rrae terminis insularum beatorum sceptrum tenere tradidit — Κρόνου τύρ- 
eiv Saturni arcem, a qua non differre credo Homeri Λευαάία πέχραν (ω 1 1) 
et promontorium Zephyri poetae mystici Avieni or. mar. S26 — 78. νάοος^ 
cuiue in locum iam in optimis codicibus interpolata lectio v&oov successit, 
acc. pl. est diphthongo ους Aeolico more correpta, quae eadem correptio in- 
venitur in έολ6ς Ν. πι 29; tertium exemplum ί\μένος Ν. χ β2 dubiae fidei est — 
83. Rhadamanthum solum Saturno iuaici aBsidentem Pindarus facit, auctori- 
tatem Homeri δ 56.s secutus: άΙΧά α* ig Ήλύαιον πεδίον καΐ πείρατα γαίης ' 
αθάνατοι πέμψουαιν^ ο9ί ξαν^-ος *Ραδάμαν9νς. cf. Prol. ρ. cxxiv — 84. resti- 
tutio loci corrupti incertu est, verum ta,men lectionem Κρόνος ex interpolatie 
codicibus recipere eo magis dubitayimus, quod nomen dei iam supra v. 77 
allatum est; ^aturuus coniectura Bergkii probata apte praedicatur magnus 
pater, Rheae maritus, quac ipsa, cum Magna dea esHet, omnium summam iene- 
bat scllain — 86. Peleum Cadnium Achillem cuni in insulis fortunatorum com- 



OLYMPIA Ιί. 23 

bg '^Εκτορ ίόφαλε^ Τροίας Στρ. ε'. 145 

00 αμαχον άΰτραβη κίονα ^ Κνκνον τε ϋ'ανάτω τίόρεν^ 
^Αοϋζ τε παΐδ^ Αί^ίοηα. τνολλά μοί νπ άγ- 

κώνος ώκεα βέλη 150 

ένδον ίντί φαρέτρας 
(85) φωναεντα ΰννετοΐβιν' ές dh το %άν ερμηνέων 

χατιξει. ύοψος 6 πολλά^ ά^ειδως φνα' 155 

95 μα^-όντες δΐ λάβροι 

παγγλωύύία, κόρακες ως^ ακραντα γαρνετον 

/4ώς ηρος ϋρνιχα ϋ'είον. ^Αντ, ε\ 

έπεχε νυν ΰκοπω τόξον, ίίγε ϋ^μέ^ τίνα βάλλομεν 160 

(90) έκ μαλ%^ακας άντε φρενός ενκλέας 6ί6- 
τους ίέντες; ini τοι 

100 ^Ακράγαντι ταννόαις 165 

ανδάόομαι ένόρκιον λόγον άλαϋ'εΐ νόω^ 
τεκεΐν μή τιν^ εκατόν γε ^ετέων ηόλιν 
φίλοις άνδρα μάλλον 170 

ενεργέταν πραπίόιν άφ^ονεότερον τε χέρα 

105 Θήρωνος, άλλ^ αΐνον εηέβα κόρος ^Επ, ε, 

(96) ον δικά όνναν- 

τόμενος^ αλλά μάρ-γων νπ^ ανδρών^ 175 

89. iyitOQa σφάλε Λ — 90. ίΰμαχον Λ - 93. ig δ* αηορον coni. Schwickei*t 
— 94. 6οφ6ς . . . ^bIov affert Aristid. or. xlv t. π ρ. 3i Dind. — 96. yaQVSxov 
codd. et schol. et Aristid.: yaQv^rai coni. Mommsen, γαρνίτων coni. Berp^k.; ως 
. . . γαρνέμεν coni. Dawes — 97. όρνιθα A^C* — 100. ταννσααις ABCIJ — 
101. α'ύδάΰομεν B^ — ορχιον C — 102. γ' ABCD: τ' C»^ — 104. τί πραπ. 
Λ — 106. συναντώμ. C — 

morantee faciat, Theronem quoque iustitiae et Tirtutis idem praemium con- 
gecutunim esse significat. De Achille illic commemorante confer scolium ii 
ap. Atben. xv C9f» et Plat. symp. i79 e et i80 b — 90. Cycnum Neptuni filium 
ab Achille occisum esse in Cypriis, Memnonem Aurorae filium in Aethiopide 
narratum erat; cf. I. ν so. 

91. Orci et Klysii descriptionem poeta abnimpit, ut ad Theronis victoriam 
redeat. Illa cum ex arcanis placitis Orphicorum et Pythagoreonim sumpta 
essent, dicit φωνάενχα αυνετοΐαιν i. e. initiatis philosophia et myeteriis — ig 
δε xb icavy in vulgus; Yocalem nominis πάν in adTerbiali formula corripuit ex 
analogia nominum compositonim ηάμπάν et ΰνμπαν — 96. γαρνετον schol.: 
fl δε ηως προς Βακχνλίδτιν χαΐ Σιμωνίδην αΐνίττεται, καλώς &ρ' έ^είλτιπται, τό 
γαρνετον δνίτιώς. Atque rectius certe poeta carpere exiptimatur aemulos poetas 
in aula Hieronis commorautes quam rbetoricae artis magistros Coracem et 
Tisiam, de quibus Verall, Joum. of philol. ix ΐί•? cogitavit. — 97. Jιbς προς 
ορνιχα 9^εΐον' clamore vano certant adversus lovis aquilani; simili fastu se 
aequilae, aemulos corvis et graculis comparat Ν iii m. ν 2i ; Pindanim imitatus est 
Theocr. vii 4Γ) — 98. in comparatione sententiarum poesis cum sagittis arcus, quam 
▼• 91 inchoavit, perseverans Agrigentum eiusque regem Theronem scopum sibi 
proponit; simili comparatione usus est 0. i ii5. ix 5. — 102. ίχατόν γε έτέων ab 



30 PINDARI EPINICIA. 

^Avx, γ . 
Tol^ γάρ inixQcacav Ονλνμπόνδ^ ίων ϋ'αητον αγώνα νεμειν Οδ 
ανδρών τ άρεταζ πέρι χαΐ φίμφαρμάτον 
διφρηλαόιαζ. έμε δ' ων παρ %'υμοζ 6τρννει, φάμεν ^Εμμε- 

νίδαις 
Θήρωνί τ ίλ^ειν χϋδος^ εύίππων διδόντων Τυνδαριδαν^ 70 

οτι ηλείόχαιόι βροχών 
40 ξεινίαις avxovg εποίχονχαι χραπεζαΐξ^ 

'Ελ, γ\ 
ενόεβεΐ γνώμα φνλάόόονχες μαχάρων χελεχά^, 
sC ί' άριόχενει μεν νδωρ^ χχεάνων δ\ χρνόος αίδοιεόχαχον^ 75 
νυν γε προς έϋχαχιάν θηρών άρεχαιόίν [χάνων απχεχαι 
οΐχο%^εν Ήραχλέοζ όχαλάν. το πόρόω δ' εβχι όοφοΐζ αβαχον 80 
45 χάόόφοίζ. ον νιν διώξω' ouivbg ε^ψ^. 

36. έπίτρεπίν CD — 37. ρΐίραρμάτου antiquam lectionem fuisse ex seholiis 
coUegit Lehrs, Pindarschol. 4i — 38. παρ coni. Boeckh: rca (πα A^^D) ABCD 
et schol-, %al coni. SchrSder — 39. τιϋόος γ* Λ — '40. ξίν. ABCD — 
42. αΐδοίέστατος Λ — 43. γε BC: δΐ ΛΌ — 45. μιν (νιν C*) C^D: μην Λ 
(c. glossa δη) BC^, μη C Mingarelli — %ΈΪνος D^^ et ν. 1. schol., τιεινόν 
οΐμον coni. Herwerden. — 

lato pectore et corpore non sub mammis, sed supra femora cincto olim efQcie- 
bantur, quamqiiam postea more mutAto Musae alte cinctae ab artificibus pone- 
bantur. 

38 ss. a fabulis ad praesentes re» redit — 38. Έμμενιδαις' de Therone 
ex stirpe Emmenidarum prognato confer 0. ii arg. — 41. τελετάς' schol.: τείε- 
tccg vvv tag εορτάς' ov γαρ τα δργια. Similis vocabuli notio est 0. 5i. P. ixi>7. 
N. X 34 — 42 88. simili gradatione poeta 0. i in. usus est, ita tamen, ut hoe looo 
accuratius utilitatem {άρίΰτενει) et opes (%τεάνων) et Tirtutem (άρεταΐϋΐν) di- 
stingiieret. Columiia8 Herculis terminos orbis terrdrum et consiliomm homi- 
num esse similiter exponit N. m 21. I. ni 30 — 43. vvv γε' cf. 0. 1 108 των γε 
νυν, qiio homines quales nunc sunt heroibus opponimtur — 44. οϋκο^εν addidit 
ad longitudinem itineris .sigDificandam — 45. %εινος εϋην %ενεος αν εϋην^ ει 
νιν (ί. e. τό πόρϋω) διωαοιμι Boeckhiiis interpretatur. At alterum exemplum 
omiesae particulae av 0. xi 21 Lehrsii felici couiectura remotum est, et tertium 
P. IV iiK Hermauni (de particula «v, in Opusc. iv les) coniectura, non librorum fide 
nititur; quae autem praeterea afferuutur cxempla O. ix so et P. xi so non similia 
sunt. Rectius igitur Gildersleevius comparato Lys. or. 21, 22 μαινοίμην γάρ εΐ 
άναλίαχοιμι optatiyum explicat: mente cassum me dieant, si impossibilia yener. 



ΟΛΤΜΠ. Γ'. 



ΘΗΡϋΝΙ ΑΚΡΑΓΑΝΤΙΝϋ. 



ΕΙΣ 0£OS£NJA. 



Strophae. 



χ» 



L «JU 


— 


\ΛJ 


— 


— — 


U 




— 


■'- 


\y<J _ ^AJ 


1 


.• SJ^ 


— 


<J\J 


— 


_ .*- 


U 


V 


1 

1 








_■- uu 


- 


\yyj 


— 


1 • 


v-> 


- 


— 


• 
• 


KAJ _ W^ 


V ; 


1 u 


- 


1 

- » 


•, 


\J _ 


- 


« 


\J 


— 


_ ■ KAJ 


_ (^^ 


L «w» 




_ 


• 


\J _ 




• 


\J 




y ' 





. . ^ u V 



Epodi. 



/ / 



\y — ^n J^ \^ 


^ 


^ 1 


— v/v . 


yu>,/ 


— 


1 




V-» _ _ J. V-V> 


— 


\J^ 


1 • 


\J 


— 


— 


m 


VAy _ \^Λ> _, _ 


-1 


v-\> 


_ \^^J _ 


— 


— 


u 


^" ! 


yJU _ VA^ _, _ 


• 


\J 


- ^'t - 


WVJ 


- 


\JU 


w 


v-> _ _ ^ v-> 


_ 


^ 


^ ^ ^ 


1 

"" 1 









KJ ^ 



Argumentiim. 

Pindarus cum ex tribus, quibus laudes epinicii carminis deberentur, 
deo heroe viro, ultimum, Theronem victorem, superiore oda illustrasset, 
hanc odam heroum, Herculis et Dioscurorum, laudibus consecravit. In 
prooemio igitur a sacris Tyndaridarum, quibus Thero eiusque amici 
coronati intererant, proficiscitur (1—13). Corona vero oleagina, qua Thero 
victor redimitus erat, ansam ei praebet narrandi fabulam de oleastro 
ab Hercule ex agro Hyperboreorum in nemus Oljmpicum translato 
(13—34). Sub finem redit ad Diosciiros heroes, quibus Hercules vita 
decedens curam ludorum mandaverit, et Theronem regem, qui curuli 
victoria Olympica reportata summum fastigiom humanae felicitatis attigerit 
(35—45) — De tempore cai-minis ex eo, quod poeta in ultimis versibus 42 ss. 
simili gradatione atque in praeclaro prooemio primi carminis Olympici 
ueos est, Bergkius, Hermanni opusc. ν 67 opinionem secutus, hoc carmen 
post 0. 1 scriptum esse conclusit, eqaidem nihil colligere ausim. Ut enim 
in promptn est suspicari poetam versibus exilibus hums oarminis splendi- 
diorem illmn locum auditoribns in mentem revocare voluisse, ita con- 
trariam quoque defendi potest, ut primum poetam gradationem istam 



26 PINDARI EPINICIA. 

in carmine 0. iii summis lineamentis adumbrasse, postea in carmine 
0. I splendidius exornasse et perpolivisse dicamus. Cantatmn hoc carmen 
est sacris Theoxeniis Dioscurorum, quomin favori Thero victoriam Olympi- 
cam debere ferebatur (v. schol. ad inscr.). Horum igitur sacroruni op- 
portunitate Thero similiter atque Cameorum Arcesilaus (P. v) usus esse 
videtur, ut victoriam Olympicam Musa Pindari, fortasse tum iam in 
Sicilia commorantis, denuo et publice celebrandam curaret. Namque hoc 
carmen non solum in codicibus post 0. ii collocatum est, sed etiam auctor 
carminis ipse et versu quarto (νεοαίγαλον ενρόντί τρόπον' cf. Ι. ν 63) 
et toto argumento carminis, quo prooemium carminis superioris, 0. ii 2, 
respicit, boc tertium carmen post secundum scriptum esse significavft. 
Nolo tamen silentio praetermittere Boeckhium Bergkium alios in con- 
trariam sententiam inclinare, ut primum poetam hoc carmine publice 
victoriam Tberonis, deinde carmine secundo inter privatos parietes prae- 
dicasse ducant. Denique fabulam de Herciile conditore Olympicorum 
ludorum iam antea a poeta carmine 0. χ fuse tractatam esse moneo. 

De metris. 

Carnien gravissimum ad antiquam et severam normam carminum 
dactylo-opitriticorum compositum est, unde quod poeta νεοβίγαλον τρόπον 
se invenisse dicit (v. 4), non novum queudam ot antea non auditum 
niodum so promere, sod dactylo-rpitritos huius canninis a paeonibus, 
quibus in antecedenti cannine usus essct, diversos esse significat. In 
metris eiiim conformandis adeo nihil poeta novavit, ut formas epitritorura 
et dactylicarum tripodiarum solas adhibuerit et secundum veterem iQorem 
carmiiiuui ΰχοίνοτενών (cf. fr. 7i)) strophae versus quatuor continuitate 
numeroruni coniunxerit. Epodi rhytbraorum cursus paulo concitatior est, 
sed ne hic quidem in mcdiis vorsibus umquara rectum ordinem numero- 
rum internipit. Porici vero raodi, quibus carmen composituni est (v. 6), 
ogregif gravitati ot austoritati numerorum dactylo - cpitriticonun con- 
veniunt - - (.•antatum est carmen a choro (v. β) fidibus et tibiis accinenti- 
bus (v. h) in Theoxeniis Dioscuronim (v. l). Utrum autem in pompa 
ad aedem Dioscuronim cantatum sit, quae scboliastanim opinio est (ad 
V. 10), aii inter epulas publicas, quibus iii sacris Theoxenionim populum 
excipi solitiim esso exeniplo EupborioDis apud Herod. vi 127 doceraur, 
non praetracte diiudicare ausim; sed tanien priorem sententiam fre- 
quenti anacrusi et melro κατ' ενόπλων coramendari existimo. 

Στ ρ, α, 
TvvdciQidaig τε φίλοξείνοις άδβιν καλλιπλοκάμω θ' ^Ελένα 
κλεινάν '/Ακράγαντα γεραίρων εύχομαι^ 

ΥΛΚίΛ LKCTIO. ΙπΒΟΓ. τίι) civTM uQuccTt. f>fo^h'ta Αί\ τω αντώ εις θεοξένια 
BD — 1. φιλοξίν. BC -^ ' ^ 

coMMENTABii. V. 1. Tyndaridis poeta placere viilt, quod carmen in sacris 
Tynclaridarum rantabatur, id quod et vetere inscriptioue tii f>to^tvtcc indicatur 
et adnotatione Aristarchi contirniatur in scholiis: 'Αρίαταρχός φηοί παρά τοις 
^Αίΐραγαντίνοις Stu τιμής είναι τονς ^ιοαϋονρους na\ πατρίω ίϋ'ει κ«1 νϋρ αί/τονς 



OLYMPIA III. 27 

Θήρωνος Όλνμπιονίκαν ϋμνον 6ρ%•ώ6αΐζ^ άχαμαντοπόδων δ 
ΐΛΛων άωτον. Μοιόα ί' οντω μοι Λαρεόταιη νεοόίγαλον 

ενρόντι τρόπον 
5 ^ωρίω φωνάν έναρμό^αί πεδίλω 

^Αντ, «'. 
άγλαόχωμον. έπεί χαίταιύι μίν ξενχ^^εντες επί ύτέφανοι ίο 
πρύόύοντι με τοντο ϋ'εόδμητον χρεοζ^ 
φόρμιγγα τε ποικιλόγαρνν καΐ βοάν αυλών ίπεων τε ^^εύιν 
Αίνηύίδάμον παίδΙ όυμμίζαι πρεπόντως^ α τε Πί6α με 15 

γεγωνείν^ τάς ϋπο 
10 ^εόμοροί νίόόοντ έπ* άν%•ρώπονζ άοιδαί^ 

Έπ. α. 
φ τινι κραίνων εφετμάς Ήρακλεος προτερας., 20 

άτρεκής ^Ελλανοδίκαζ γλεφάρων Αιτωλός άνηρ ι^ψό^εν 

•4. μοίααι C — 4. μοι παρ^απύη coni. Naber: ποι {που C^ cum C νν. 4— 1 1 
bis habeat, τοι D) παρίατα {παρέοται Ό) μοι ABCD^ τοι παρίατα (παρέατα ορ. 
ν imi) μοι Boeckh — 7. ^εόδμητον BC: ^^όδματον ΑΏ — 9. παιδϊι παρ natdl 
B^ — πρίπόντως: Θήρωνος Β — 9. fle γεγωνίΐν codd. et schol., ? γεγωνεΐρ 
(Oni. Hartung, με νί^των* f tOni. Pauw — 10. &εόμοροι Γ: 9^εόμοιροι ΑΪΒΟΌ — 

χρήα&αι. Theoxcnia autcm ista sacra audiebant, quod In iis mensa et lectus 
stemcbantur (lectisternia), ut dii, qnos hominum toetuui et hospitalitatetn haud 
spemere credebant, epulariiiu et convivii consort^s fierent. Hane consuetudinem 
et Pindarus 0. in 39. N. χ 4ί» respicit et 8iiiiiles loci lierod. vi 127 et Atheu. 
IV p. 1.-17 e neciion inscriptiones artisque inouumenta confirmant, quibusde con- 
ferre iuvat Furtwftnglenim in Roscheri Lex. niythol. 1 ιιβτ s , et Crusium, Philol. 
53, 68. 132. Ceterum ficta esse videntur, quae scholiastae, tur Theoxeniie potis- 
pimum victoriain Thero celebrandain curaverit, inemoriae produnt; isti eniiii 
qiio tempore Thero Diosciiris sacra faceret eosqiie ad Theoxenia iDvitaret, 
niintium yictoriae allatum CHse hanolantiir. — 3. 8chol. : το $h όρ^^ώααις εΙπΒ 
μετενίν%ών από τιθέμενων ανδριάντων η αγαλμάτων cf. Ι. ι •16; hac autem 
metaphora ut uteretur, eo magis Pindaro in piOmptu erat, quod etiani alias 
'^N. V in.) carmen epinioiuDi statuae in houorem victoris positac comparavit — 
4. οντω• sic, ei Agrigentxim atcjue Theronem prae<licaDdo Tjndandis grata 
iacturu8 sum, ut saepe optantes particnlis ούτω et sic utuntur — 5. Jωρiω . . . 
πεβίΐω Doricain harmoniam musicoruiii modorum (μελονς) poeta indicat; idem 
gressusne choreutaruin {Baciv schol.) an calceum pedi accomniodatum eum<}ue 
(Ommode reoipientem aasignificarifc quaeritur; alteri explicationi favet similia 
I0CU8 0. VI 8, cf. I. I 1Λ — 6 et 9. partieulae μεν et τε sibi respondent usu Pin- 
daro familiari; of. 0. ν lo. vi i. vii 88. P. 11 31. 58. xi 4«. N. 11 9. ν 44. Ι. ι i4. — 
7. 9'ε69μϊ\τον "^ρεος' munus pootae a diis conditum ])raedicat — 8. de lyra et 
tibiis coniunetim {avvaxiXiu) verbis canninis aoeinentibus (.'onfor I. ν 27 et Proleg. 
p. xcviii. FidibuM aiitem canori», quae lyricis carminibus omnibii» et inprimis 
hymniH factae crant, alacres tibiae adiungebantur, quibue choreutae ad i)roi'e- 
dendum incendorentiir et in servandis yicibiis arsis et thesis adiuvarentur. Pin- 
dari hunc locuni imitatus est Horatius ep. 9, ft sonantc mixtutn tibiis carme^i 
lyra. — 9. ώ d^ Jlicu με γεγωνείν ' si recte tradita sunt, aspera vcrbonim struc- 
tura ita poeta usus est, iit ex praecedenti πράααοντι hic suppleret πράααει — 
12 'EXlavodUag . . . ΜτωΙός. sehol. : ΑΐτωΙοϊ πρόατοι έχένοντο ' Ελλανοδίααι iv 
Όλυμπία %άί δη 6 %τίατης τής "Ήλιδος Ό^νλος ΑΐτωΙός ην. Conf. Herod. ym 73 
Αΐτωλών δε ^Ηλις. Cum autem diu Elei efc Pisatae inter se certarent, utne ius 



28 PINDARl EPINICiA. 

άμφΐ κόμαίόί βάλτ} γλανκόχροα χόόμον ίλαίαζ' τάν ποτέ 

"Ιότρον άπο όκιαραν παγαν ίνβικεν ^ Αμφιτρνωνιάδαξ^ 25 

15 μνάμα των Ονλνμηια κάλλίότον άε^'λων^ 

^ Στρ. β'. 30 

δαμον 'Τπερβορέων πείόαις ^ Απόλλωνος θεράποντα λόγω' 

Λΐύτά φρονεων Aibg αϊτει πανδόκω 

Άλόεί όκίαρόν τε φντενμα |ιη/όι/ άv^'ρώπoιg ότεφανόν χ 

αρεχαν, 
ί^δη γαρ ανχω παχρί μεν βωμών άγιΰϋ-ενχων διχόμηνις 

όλον χρνβάρμαχος 35 

20 ε67(έραξ οφϋ^αλμον άνχεφλεξε Μήνα' 

Άνχ. β\ 

καΐ μεγάλων άέ%'λων άγνάν κρίόιν καΐ πενχαεχηριδ^ άμα 

ί)'ηκε ξαϋ'^οις επί κρημνοΐζ ^Αλφεον' 

άλλ^ ου χαλά δενδρε^ ίϋ-αλλεν χώρος εν βάόόαις Κρονίου 40 

Πέλοπος, 
χούχων Ιδο^εν yt>/irocr αύχω καπος ό^είαις ύπακουεμεν αύγαΐς 

αελίου, 
25 όή ror' ig γαΐαν πόρευεν ϋνμος {>ρμα 45 

13. βάλλη Ό — 14. tSTHiBQCcv Α — Άμφιτί^νωνιάδοίς Byz.: Άμφιτρνωνϋας 
ABCD — 15. άλυμπ.^ ABCD, ούλνμπ. Mosch. — 17. ahn Β^^ΟΌ•: altti 
ΑΒ\ ίτθΐ D — 18. άλσει: "AXzn coni. Koene — G%iiQOv CD — 19. αίίτω Β: 
α^τώ ACD^ a{»rot) πατρό? C", utrumque schol. — 21. μίγάλαν Α — 23. δένδρ' 
D βάσαις AC — 26. rcoQtvev Α: noQf^siv BCO^ περαίνειν coni. Naber — 
ορμά: ωρμα A^ ωρμαιν BCD^ πόρεν' ζνΟΊψος ορμά coni. Μ. Sehmidt Ind. lect. 
len. 1879 p. 8 — - 

Olympios ludos instituendi euppeteret (cf Strab. p. 355. Paus. vi 22, 2; Bursian 
Geogr. II 274), Pindarus hoc loco apcrto ius Eleorum, ut qui tum re vera 
Olympicos ludos adminietarent, tuitus est. De nomine et numero ^ΕλΙανοδιχών 
V. Proleg. lxxv s. 

13 8K. ad fabulam Herculis oleam ab Istro Olynipiam tran8])lantaiite transit 

— 14. ατίίαράν^ quod Pindanis Istriim flunien in tenebricosis rogionibus septen- 
trionum oriii putavit; conf. 0. viii 47. I. vi 23. et Soph. OC. 1248 ννχιάν άπό 
*Ριπάν. Originem fabulac oleastri ex Istro Olympiam translaii ab similitudine 
foliorum oleastri et salicis in ripis Tstri frequentis repetenda esue videtur. Ab 
hoc loco PiDdari profectus Simmiai« i>oeta Alexandrinus ApoU. fr. 1 oleae in 
insulis Hyperboreorum nasci dixit — 10. 'Απόλλωνος θ^ράποιτα* conf. Ρ. χ S5 88. 

— 17. αιτεί non αίτεΙ scribendum cenrtui, quod imperfecto αιτεί post aoristum 
ϊνεί%εν in narrationc non pergente, sed ad actionem adiimctam defleciente 
{παρατατι-Λτιν) siiua locus est — 18. άλβεΐ' respicit poeta "Αλτιν, quae ab eadem 
stirpc atqiie άλαος deuominata est et tum temporiB arboribus coneita erat -- 

19. αί3τώ et νπ* αί^τον scil. άγΐΰ%•εντων significare ct a verbo άντίφλε^ε pen- 
dere pot^st; alterum ethicaiii dulcedinem orationi ad<lit — πατρϊ' lovi — 

20. Mtivw 8chol.: εκε\ iv rg παναελ-ίινω 6 Όλνμπιακυς άγων άγεται' cf. Ο. χ 8ΐ 
et Prol. Lxxxvi — 23. lam veteres grammatici ambigebaut, utrum Κρονίου 
8C. δρονς 8Uu talo 8tet, an cum Πέλοπος coniiingendum sit, iit 0. vi 29 dic- 
tum cet Ποαειδάωνι Κρονίφ. Alicram inieq)retationem qiii probabant, Tanta- 
lum, patrem Pclopis, a Plutoo, filia Saturni, partiim csse dicebant, quam 
genealogiam , cuius yestigia in Pindari carmiuibus fnistra quaeraa, Pausa- 
nias II 22, 3 novit — 25 bs. Apollodorus 11 139 Herculein post labore8 omnes 



OLYMPIA III. 29 

Ejt. β . 
Ιότρίαν νιν ivd^a Αατονς ίηποόόα ϋνγάτηρ 
δε%ατ ikd^ovr' ^Αρκαδίας άπο δειραν χαΐ ηολνγνάμπχων 

μνχών, 
εντέ μιν άγγελύας Ενρν6%•έθξ εντν ανάγκα Λατρό%•εν 50 

ΐρνόόκερων ελαφον &ΐΐλειαν αξοι/θ', αν ποτέ Τανγετα 
80 άντιϋ•εί6' ^Ορϋ•ω6ία. εγραψεν Ιεράν. 

Στρ. γ\ 
τάν μεϋ'έπων ίδε χαΐ χείναν χϋ'όνα TCvoLatg οπι^εν Βορε'α 55 
-ψνχρον, xod'i δενδρεα %'άμβαινε ότα^είς. 
των νιν ykvxvg ίμερος εόχεν δωδεχάγναμπτον περί τέρμα 

δρόμου 
ίππων ψυτενύαι, χαί νυν ig τανταν εορτάν ΐλαοζ άντι- GO 

ϋ'εοιόιν νίόόεται 
35 6νν βα^ζώνον δίδνμνοις παιόΐ Αήδας. 

26. 'iuXQiav νιν ABCD: Ίστρία νιν Aristarchus interpunctione in fine 
antietrophac posita — 29. χρυσ^όπερων Α — fort. άξθ^ν — 30. Όρ^ωσία^ coni. 
AhrenH bene — 31. Γ^β C»°7>: d^l• ABC^^ — %^%%ίν. ABCB — πνοιαίς ABGDi 
πνοίάς ed. liom. — 33. περί om. C^^ — 34. εΙς Α — νίσεται ABCD — 
35. dtdv^voig coni. Uermann: ^fdt>fiots A, διδνμοΐΰΐ BCD — 

ezantlatos expeditioncm contra Augeam suscepisse narrat, cuius auctoritatem 
secutas Dissenius bis Herculem ad Hyi)erboreos profectum esse statuit, primiim 
iussu £urysthei (άνάγγ,α ν. 2h), ut cervam cornutiim Tajgetae ex illis regionibus 
reduceret, alterum sua sponte {%υμ6ς ν. 2δ), ut oleastrum, quem in ripis iHtri 
tum vidiseet, Olympiam transfcrret, quae res nescio an a poeta ipso olim 
particula avrtg, quam postea glossa ωρμα summotam i)uto, cxpresea fuedt; tu 
quidem yerte δέκατο, acceperat — 26. Ιπποβάα' Diana, quae uDa cuni Apolliue 
ab Hyperboreis colebatur, Αρτίμιόι ταυροπόλω cognata erat et in nummis FheDei, 
oppidi Arcadiae, et Pherarum Thessalicaruui cum eqiio adstante repraeeenta- 
batur; cf. Uomericum epitheton χρναηνιος "Άρτεμις II. vi 205; v. Schreiber in 
Roschen lex. mytb. i itGO — 28. άγγελίαις' respicit Honi. esn Ενρυα9'ήος άνα%- 
τοζ άγγείίτ^ς οίχνεα-κε pirj ^Ηρα'κλτιεί'η se. Μν%τιναΐος Περιφητης — πατρόϋ'εν 
necessitatem a patre love ei irrogatani Pindarue Higniucat Darrationem Ilomeri 
Τ 95 8«. 8ecutu8 — ίντν' ανάγκα' cF. Theognid. 193 τιρατερή μιν άνάγ-κη ίντνει 
— 29. χρναο%έρων ελαφον ϋ-τιλειαν fabulosam et portentosam bestiam signi- 
iicat; fabulam eandeiii refert ApoUod. ii S2 — 29. Τανγετα• Taygetam, Atlantis 
filiam pulchemiuam , a Diana, ut ahiaiorias insidias Ιοτίβ fugeret, in cervam 
tranemutatam esse eamque poetea dcae Dianae Orthosiae ut gratiam referret, 
cervam istani miraculosam consecrasse scholia narrant; ciiius fabulae eadem 
atque Iphi^niae Tauricae odgo fuit, ut abolitis yictimis bmnanis bestiae in 
locum bommutn eubstitutAe esse Higuificarentur — 30. εγραψεν Ιράν bene Dis- 
seniae scholia et Theocritum id. i8, i8 secutus de lamella interi^retatur collo 
ceryae alligata, cui inacriptum fiierit: Αρτέμιδος εΙμι — 31. ηνοαΐς οπι^εν 
Βορέα' nomen Hy]>erboreorum adKignuicat; dativus πνοιαΐς defenditur siiuili 
structura πέΐας έμβόλω Ο. νπ is — 33. redit narratio ad v. s>r» - δωδεχάγναμ- 
πτον cf. 0. π Μ — 34. φντενοαΐ' schol.: τό Πάν&ειον, iv ω πεφντευται η ίλαία^ 
ijv δρέπει άμφι9'αλης παις χρνσώ δρεπάνίο, ηΧάδονς. ιξ' (fort. ιή) τέμνων, όαα 
%αϊ τά αγωνίσματα — %ai ννν pro vulgari %αΙ ννν, cf. Ρ. ιιι «6 — 35. ΡαΟτ- 
ζώνον poetis idem hoc vocabulum valet quod ^α^ύχολπος^ unde P. ix 2 Χάρι- 
τες βα^'ν^ωνοι, Ρ. ι 13 Moicai ^α^υγ,οΧποι dicuntur; auix)li enim kidus vostis 



3G PINDARI EPINICIA. 

ab iDvocatione deae Camarinae, patroDae lacus et urbis cognominis, in 
media et principali parte laudem virtutuni victoris amplectitur, in epilogo 
pro salute eius pia vota facit; tabula prorsus caret Tripartita divisio 
argumenti canuinis cum tribus metricis pericopis concinit, qua de arte 
etiam a Pindaro in posterioribus carminibus observata, in argumento 
carminis 0. xiii disputavi. Praeclaro vero acumiue Boeckhius expiscatus 
est tres has partes siugillatim apud tria deorum delubra, quae non 
magno spatio distarent, cantatas esse buc illuc ac^cedente choro. 

De metris. 

Metra huius carminis molt-a babent peculiaria et a Pindari arte 
aliena. Iinprimis versus ithyphallicus, qui ipse lyricae Musae minos 
eonvenit et quater in tam brevi cannine recurrit, ab ingeniosa numerositate 
vatis Thebani abhonret. Cannen a choro in pompa tibiis Lydiis succi- 
nentibus, cum Psaumis victor iu patriam rediret, ut coronam in templo 
Minervae deponeret, cantatum esse poeta ipse moDuit vv. 3. 10. 19. 
Inde totuni carmen ex dipodiis constare et pedum dactylicorum idem 
quod trocbaeorum spatium esse veri SLniilliinum est. Atque epodi ver- 
sus, si a Rne versus initium scandeudi facias, tam facile iii dipodias 
dividuntur, ut qui relinqiiitur spondeus initialis, vim απονδείον μείζονος 
babere coarguatur. Inde stropbae quoque versus secundus et tertius 
quo pacto scandeudi sint patet. Ainbigua solius primi versus scansio 
est; nam duae, quae, si neque iripodias dipodiis iuiiuiscere neque oni 
longae sex temporuiii ambitum tribuere audes, proponi possnnt mensarae 

I ' iv/ v-* I ^.KJ W _ vy ' ._ V-» I y\ 

eamm nentra dubitatione caret. Pausarum quoque interYalla inter sin- 
gulos versus intercedentia iu Proleg. lv:i definire aosus suiii. 

Στρ. a\ 
^Τφηλάν άρετάν 

xal ότεφάνων άωτον γλνκνν 
των Ουλυμπία^ ^Slxeavov ^^νγατερ^ 

καρδία γελανεΐ 6 

άκαμαντόποδό'$ τ άπήνας όεχεν 

Ψανμιό^ τε δώρα' 



VAKi^ LKCTIO. luscr. τω οί•ύτώ un^vij κάί %ίλητι χαϊ τε&ρίηπω AC^ τώ 
αΰτώ anrjvrf καί κέλτιτι Β Ό — Scbol.: γίγραπται ή ωδη τω αντώ Ψανμιδι τε- 
^ριηηω %αϊ άπηίτη %αϊ κέλι\τι νενικηϋόη την υγδοη%οστην δεντέραν Όλνμπιάδα. 
ηερί δε της απήνης Πολέμων φηαίν' ηγετο 8t iv Όλυμπια άπιίνης άγων, χαι 
είαιν οι άγωνιαάμινοι ημίονοί' %ΐίταλν9'ήναί 6i τοϋτυ το άγωνίΰμα ηατα την οδ' 
(corr. πδ') Όλναπιάδα %ui είναι ιγ' νίχας (ef. Puus. ν 9, ι, Prol. lxxO — 2. ονλ. 
Byz: όλ. ABCIJ — 

coMMKMTARii. Υ. 2. 'Axfavot) ^ύγατερ' schol.: Άρίσταρχος άϋονει 'Άχεανον 
9νγατέρα Καμάριναν την λίμνην (τ. 4. Ιΐ), άφ* ης xai την πόλιν ώνομάα^αι — 
8. δώρα ' coronam, fortasse etiam rhedam ; plurali ad reiu augendam usus est, 
qaaiuTis Psaumis unam ooronaui meruerit neque pluribus ίη generibua certa- 
minum Ticent; cf. ίίρμααί pro άρματι Ρ. i 33 — 



OLYMPIA V. 37 

Άντ. α', 
ος τάν όάν πάλιν αϋ- 

|ων, Καμάρινα^ λαοτρόφον 
5 βωμούς εξ διδύμους εγεραρεν εορ- ίο 

rcctg %'εών μεγίόταις, 
νπο βον%ν6ίαις άΒ%•λων τε ττεμ- 
καμεροις άμίλλαις^ 

ΐπποις ήμιόνοις τε μοναμπνχία τε, ι δ 

τίν di κνδοζ άβρον 
νικάβαις άνε%Ί]χε^ χαΐ ον πάτερ "Α- 

κρων &«ρυ|ε xccl 

τάν νεοικον εδρκν. 

Στρ. β\ 
ΐχων ό' Οινόμαου 20 

χαΐ Πε?.οπος παρ' εύηράτων 

10 6τ(Φμών^ ώ πολιάοχε Παλλάς^ άεί- 

δει μεν ϋλόος άγνον 

4. ίΐαμάρινα Tricl. et fortasse iam Aristarchiis : %αμάριναν ABCI) — 
5. έγέραρεν C: γέραρεν BD^ iyigaiQtv Α — 6. πεμπαμίροις Tricl.: πεμηταμέροις 
ABCD, πίνϋ'αμέροις E^ πίμπαμερονς άμιλλας Bergk et Aiig. Mommsen, Zeit der 
Olympien p. a — y — 24. om. Β — 9. η%ων Α — εύηλάτων CD — 10. άείδεί: 
άείει coni. Hecker — 

5. βωμονς εξ διόνμονς' schol.: ίατορεί περϊ των ^ξ βωμών *Ιίρόδωρος γραμ- 
αατιιιός' έλ9'ών όϊ (^Ηραχλής) εΙς την ^ΗΧιν το Ιν Όλνμ-πία ιερόν ιδρναατο dibg 
Ολυμπίον>^ καΐ Όλυμπίαν τον d -εον όμώννμον την χώραν Β^'ετο' ^^Ί^αε Οε αντω 
ανχοϋΊ χαΐ κλλοις ^εοίς^ βωμονς {ίδρνΰάμενος) Ιξ τώ άρι9'μώ^ ανμβώμων των ιβ' 
^εων^ χαΐ πρώτον τον του ^ιος τον 'Ολυμπίου, ω ανμβωμον ίποίηοε tbv Πο- 
αειδώνα^ δεύτερον "^Ηρας χαΐ Άϋ'ηνάς, τρίτον Έρμου ηαϊ 'Απόλλωνος ^ τέταρτον 
Χαρίτων χαΐ άιονύαου^ πέμπτον Αρτέμιδος %αϊ Άλωειοΰ^ i%zov Κρόνου ηαϊ 
^Ρύας. ApoUod. u ui: ε^η%Β {Ήρα-κλής) δε τιαϊ τον Ολυμπιααόν αγώνα, Πέλο- 
πος τε βωμον ιδρναατο χαΐ ^'εών δώδε-κα βωμονς ^ξ έδείματο. ci\ Ε. Curtius, 
AltAre νοη Olympia, Abhdl. d. Bcrl. Ak. 1881 — 5 Hq. Ιορταΐς ^εών duplici 
modo dUH honores iien putabant, ci hostiis mactandis et certaminibus obe- 
undis; cf. Prol. lxiv — 6. πεμπαμέροις άμίλλαις' schol.: Ιπειδη έπ\ πέντε 
ημέρας ηγετο αυτά τα άγωνίβματα άπ6 ίνδεκάτης μέχρι ίτίϋαιδειιάτης, unde 
πεμπαμέροις, ηοη πεμπταμέροις , quod cum optimi (Odices praebeant, Her- 
mannus opusc. vi ii tucri conabatur, vcteres grammaticoe legisee apparei. 
Verum nogotia faccBeunt sequentia verba ιπποις ημιόνοις τε μοναμπνχία τε, 
quoniam uno die, quarto vol quinto, equi8 mulisque, non omnibus qumque 
diebus certatum CRHe pcrquam vcriHimilc est; eed haec noglegcntia poetac imi- 
tatori neHcio an condonanda .sit — 7. ΐπποις ημιόνοις τε μοναμπυχία τε dat. 
instruui., quo quibue n3bu8 certainina fiant ex]>lioatur — μονάμπνκες sunt cqui 
ein^ularOK sive χέλητες' (.f. Eut. Alc. 4-8. Sui>pl. γ»η6 — 8. urbem patriam vic- 
toris et patrera eiuH a praecone renuntiari cxposui Prol. xru — νέοιχος Gama- 
rina iirbs dicitur, (luippe nuper 01. 75», 4 restituta, ut in arg. 0. rv exposui. 

10. Παλλάς• echol.: Καμαριναίων θίός ή Ά&ηνά χαϊ ίιά πλείστης τιαής παρ' 
αντοίς ονσα ή 9'εός, χαϊ Ά^'ηναιον έπίαημον έν Καμαρίνη' τούτω δε ί/ώθβι 
ό χώμος άγεαάαι έπϊ rg vixfj xat ύμνος αδεβϋ'αι. Cultum huius doac a Minerva 



32 PINDARI EPINICIA. 

errorem inducti, ceteras victorias alio anno reportatas esse arbitrati 
mularem eius victoriam 01. 81 coniectura futtili assignabaut. Sed cum 
neque pluribus Olympiadibus victoriam Psaumidem reportasse testimonio- 
rum fide constet. et triplex victoria equestris eodem anno reportata plane 
inaudita sit, Boeckbius rem ita expedivit, ut Psaumidem 01. 82 rheda 
mulari sola vicisse, eodem autem anno etiam quadrigis et equo desul- 
torio certasse, sed non vicisse statueret. Locus quoque, quo quarta 
haec oda cantata esse videretur, in disceptationem venit. Una enim ex 
parte particula αντίκα ν. 5 indicio esse videtur, odam continuo post pal- 
mam partam Olympiae cantatam esse; altera aut«m ex parte invocationem 
lovis Aetnaei (v. 6) magis carmini in Sicilia cantando convenire patet. De 
iu'be Camerina ipsa eiusque situ et historia uberrime disputavit Schubring 
Philol. 32 (a. 1873) 490 ss. 

Tn prima parte carminis lovera poeta invocat, ut comissationem 
Psaumidis victoris propitius accipiat et futuris eius consiliis bene pro- 
videat. In epoda exigui carminis, ut ne fabulosa narrationc plane ca- 
reret, Psaumidem, qui praecanus victoriam reportasse videtur, cum Er- 
gino Clymeni filio Argonauta comparat, qui in ludis funebribus Thoantis, 
cum in arenam descendens ob canitiem capillorum mulierum cachinnos 
movisset, palmam cursu meruit. 

De metris. 

Carminis huius in pompa (v. 12) fidibus succinentibus (v. 3) can- 
tati numeri sunt logaoedici et trochaici, communi tractu lonico con- 
sociati. In pompa cum aequis vicibus dextro et sinistro pede terra 
pulsanda fuerit, omnes versus in dipodias ita dividere conatus sum, ut 
in ea, quam ictu significavi, sede dexter pes poni posset. Etiam inania 
tempora ad intervalla pausamm oxplenda necessaria haud aegre definiri 
possunt. Versum quartum et prius colon quinti versus in unam periodum 
coniungentem Boeckhium neque Bergkius neque ego secuti sumus; item 
sub iinem strophae codicum ftdem sequi malui quam Boeckhium duas 
primas syllabas ultimi versus praecedenti versui adicientem. Longae 
autem initiali versnum strophae tertii sexti octavi noni, epodi quarti 
septimi vim ματιράς τριΰήμον tribuendam esse duco, qua de re confer 
Prol. XIX et l. Difficillimus vero ad scandendum est versus quartus 
stropbae, ut qui ex solis syllabis longis constet; equideni eum ex tribus 
spondeis duplicibus constare indicavi; etenim pedes orthii vel trochaei 
semanti, in quos et ipsos sex syllabas longas cogi posse largior 

I I L.'j L.*_) I I lLi Lj Lj lIj i_J i.!j I_Li I I 

carniini choro gradienti cantando minus conveniunt. 

Στρ. 
^ EkatiiQ υπέρτατε βροντάς αχαμαντόποδος 
Ζ,εν' τεαΐ γάρ ωραι 

VARIA LKCTIO. Inscr. Ψάμμιδι Καμαριναίω αρματί Α^ Ψανμ. Καμ. ΐηποις C, 
Ψανμι,δι ΚαμαρΙναίω {Καμαρίνω Β) Γηηοις νι%ήααντι τι\ν 6γδθί]%οατην δεντέραν 

COMMENTAKU. V. 1. Yocabuluiu ά%αμαντόποδος, quod proprium equoruui 
(Ο. III 3) est, ad fulmen lovis velocibus equis vehentis transfertur, unde Horaiias 



OLYMPIA IV. 33 

νπο 7toιxLλoφόρμίγγog άοίδάς 

ίλίόόόμεναί μ* έπεμψαν δ 

υψηλοτάτων μάρτυρα άεδ•λων. 
^είνων d' εν πραόόάντων^ 
δ εΰαναν αύτικ' άγγελίαν 

ηοτΐ γλνχεΐαν έϋλοί, 
άλλ\ ω Κρόνου τταΓ, δ^ Ahvav έχεις ^ ι υ 
ΐπον άνεμόεόόαν εχατογχεφάλα 
Τνφώνοζ ύβρίμον, 
Ονλυμπιονίχαν 
ΐυ Sii^at, Χαρίτων εχατι τόνδε χώμον^ ΐδ 

χρονιώτατον φάος εύρυΰ^'ενέων άρετάν. 

Ψανμιοζ γαρ ΐχει 
όχεων^ bg έλαια 6τεφανω%'εΙς 

Πιόάτιδι χϋδος ΰρόαι 20 



ολυμπιάδα τί^ριππω παιδϊ "Ατίρωνος BD; Τπηοις ei τε^ρίππω a recentioribus 
grammaticis veteri iuscriptioui νιτιήσαντι την η β' όλ. addita esse yideDtar, 
qaaiuquaui Γπηοις scholiasta ad Ο. ν ίο iam iuveiiit — Schol. ad 0. ν vm oti 
df η(ρϊ την π' ίνίκηοίν Όΐνμπιάδα ό Ψανμις Tj/ anijvy, ούτω αυνοράταΐ' ηατα- 
λύίται γαρ ainfj τό άγώνιαμα περ) η ε ολυμπιάδα, τω δε αρματι ίνί%7ΐαε τΐ}ν πβ' 
ολυμπιάδα, ωατε την πα' ίνΊν,ηαίν rj άπηνη ύ Ψανμις, ad Ο. ν β: χρόνος δϊ 
ον μαιιιρος (τοϋ ίιμιόνοις άγωνίζεα^αι) , άλλα δετιατεης (fort. τρις%αίδε%αετΙς) 
τοΰτο διέλυσε (corr. διελύίί^η) — 4. πραττόντων Λ — 6. ώ om. ABCD, add. Ν 
Tricl. — 7. ΐππον AC^ — όβρ. ABD: όμβρ. C; cf. Ρ. ιχ 27 — 9. ονλ. Byz.-. όλ. 
ABCD — 10. δέξ,αι ABCD: δέ%ευ Tricl. beiie — χαρίτων ξ*ατι Tricl. : χαρίτων 
γ* εχατι Α, χαρίτων d•* εχατι BCD et schol. — χώμον ABC^^J): χαϊ ωμον C*° 
- 11. υμνον χρονιώτατον Α — Ψανμιδος Trid. et schol. — ante όχέων iuter- 
punxit Wiskeinauu — ΐχει BC: ηχεί ΑΊ) — 

(.'. I si, s tonantes egit eqiws volucrttnque currum lupiter — τεαΐ ^άρ ώραΐ' 
cauBaiu cur lovem invocarit, particula γαρ poeta reddit. ^Άραι, lovis et TL•elllidi8 
iiliae, praesides tenipestatum anui eraut, quae redcuutibus Olympicis ludis poe- 
tam, ut certamiuuin testis esset, Olympiam deducebaut. Similiter Simonides 
epigr. 2u:i : πολλάχι δη φυλής Άχαμίίντίδος iv χοροΐαιν ώραί | άνωλόλυ^αν xicao- 
φόροις έπ) διΌ^υράμβοις \ αΐ J^ovυcιάδες. Ceterum Pindari hic yereu» nescio an 
Pbidiae menti obverHatiis sit, cuiu in summa sella lovis Olympici tres Horas 
poneret, v. Pauu. ν ii, 7 — 2. υπό ποιχιλοφόρμιγγος άοιδάς iunge curn ίπεμι^αν 
μάρτυρα, noii cuui ίλιααόμεναί' nam fidibus caneiidi munuB non Horarum est, 
Hed PindaH victoreu βυίκ carmiDibus illustrantis. De uhu praepositiouis υπό 
iii hac re Ηοΐίβηιηίκ conf. (.). λίι is νπ* αμφοτέρων {φόρμιγγος χαϊ αυλών) χατέ- 
βαν, lies. scut. 2du ai δ* νπο φορμιγγών άραγον χορον ίμερόεντα \ ίν9'εν, αν^* 
ίτέρω^ε νέοι χώμαζον υπ* αύλοϋ• cf. Arcbil. nui, Hom. 27 492 — 4. ξείνων 
hospitem Pgaumidem poeta dicit, qiiod aiit Olympiae aut cum in Sicilia coiu- 
morabatiir, bospitalis eiiis luensae consors fuit — 5. iaavav blandieutea accipiunt; 
de tninrilata hac yi yerbi cf. P. 1 52. ii s3. Sopb. OC. a20 — 6 as. coiiimeutarii luutar 
ent P. I ir»-20 — 10. Χαρίτων ?χατΐ' Gratiarum gratia, ut quarum ope pompa et 
carmina iiant; cf. 0. vii ii. P. ix 3. N. iv 7. vi 42. ix m. 1. vii. vi es. viii le. Adde quod 
Gmtiae treH in Hella lovis Olyinpii iuxta Horas }>08itae erant, de quibus yide 
Paud. V 11, 7 — 12. όχέων geiieiivus peudens a χώμος causam comisiiatiouis 
significat; propric auteiu οχος et ' εα de rlu^da inulari usurpabautur ; cf. Eur. 
Iph. Aul. ci» πωλιχους οχους' Pind. fr. loc, g; scbol. ad 0. vi 3»; Hesycb. s. v. οχος 
ΆχεαταΙος — 12. χΰδος δρααι dictum eai ad similitudiuem Hom. Ο bw '*Εχτωρ 

PiXDABCB ed Chriflt. 3 



ΟΑΤΜΠ. ς'. 



ΑΓΗΣΙΑ. ΣΤΡΑΚΟΣΙΩ. 



ΑΠΗΝΗι. 



Strophae. 



5 _ 1 



ν> 


— 


— 


Λ. 


W 


^• 1 ^» 


— 


\.^^ 


_ v^y ^ 






syu 


— 


\y>u 


— 


— 


-1 ν-Λ^ 


V 










VA<* 


— 


\.^J 


— 


— 


1 \J 


— 


1 








\J 


— 


— 


— 


W 


— — 


• 
• 


wv^ 


-. v^A./ _ 


V 




\J 


— 


— 


— 


VAy 


— uu 


— 


V-/ 


^ 






W 


— 


— 


— 


w 


— — 


j. 


w 


• 


\J^ — 


ν.Λ-» 


vAy 




<A^ 






• 


_ 


1 _ 


i ^ _ 


» 


W 



_ y 



Epodi. 



1 VA^ — N-N-' — — 


-1 w _ 1 — — ^^ — OV-rV . 


1 v-> _ _ J. W 




1 VA-» - i — -L VA^ 


__lw__iwv; 


*^ — -. ^ \J 


_ ! k' 1 v>u _ »w\> y 


1. uw _ v>U _ , _ 


J. VA> _ VA-» _ 


1 KAJ _ <AJ _ _ 


^ νΛ-> — <AJ y 


■- »u» _ ; }. ^ 


_ _iW__ ^W_^ 




Argnnientuin. 



^w» ^ 



^ w 



V',J 



Agesias Sostrati filius Sjracusanus ex nobilissima gente lamidaram^ 
CTiius ex maionbus unus cum Archia (Orinthio Sjracusas condidisse 
fertur (v. 6), rheda mulari 01. 78 vicit. Quamquam enim memoria vic- 
toriae iam scholiorum temporibus oblitterata luii, tamen Boeckhius 
Oljmpiadi 78 eam certo acumine adsignavit, quod tum temporis Aetna 
urbs iam condita (v. 96) et Pindarus ex Sicilia Thebas rediix factus erat 
(v. 86), nequedam Hiero rex vita defunctus erat. lamidae, cuiiis gentis 
auctor lamus ab Apolline patre vaticinandi arte auctus esse ferebatur, 
cum in aliis urbibns tum Oljmpiae in ara lovis ex victimis (ίί' ίμαινρων^ 
ν. schol. ad 7 et lll) vaticinia edebant. Agesias ipse, com Hieronis, 



ΟΛΤΜΠ. Ε'. 

ϊΡΑΤΜΙΔΙ ΚΑΜΑΡΙΝΑΙΩ. 

ΑΠΗΝΗ*. 



Stropbae. 




• 1 




— — ^»^ \J -\J \J J.\J V^ _ i J. Ο _ 


^ ^ 


*-\-' _*-» \j ^ \j ^ -Lv-»_|j.u-. 


\J J. 



vl 



Epodi. 



I . 






Argnineiitiiiii. 

Carmen Oljmpicum quintmn, quod scholia a pnscis exemplanbas 
Pindan poetae afaisse, sed a Didjmo tamquam Pindancum commentariis 
instmctum esse tradunt, in eundem victorem Psanmidem eandemque 
victoriam 01. 82 reportatam paDctum est. Camarinae ut caneretur 
destinatuin fuisse ex argumento carminis affatim apparet. Auctor quo- 
qne carminis civis Camarinaeus vel saltem Siculus fuisse videtur, utpote 
qui situm urbis non ex sennonibus bominum sed suis ipsius ocolis 
cognitum habuerit. Altemm antem boc carmen in honorem victoriae 
Psanmidis factmn est, sive quod Pindari carmen 0. iv Olympiae can- 
tatam erat et pro victore in patriam urbem redeante novum carmen 
poscebatur, sive quod sua sponte Siculus quidam poeta Pindari artem 
aemulandi penculum fecit. Namque hoc carmen cmn carminibus Pin- 
dari, inprimis 0. iv (άκαμαντόποδος άπηνας Ο. ν 3, βροντάς άκαμαντό- 
ηοδος Ο. ιν 1; άωτον γλνανν Ο. ν 1, αγγεΗαν γλνχείάν Ο. ιν 4; δέκευ 
δώρα Ο. ν 3, δέκεν ίΐώμον Ο. ιν 1θ) et Ι. ν et νι {νψηλαν άρεταν Ο. ν 1. 
Ι. ν 45; βτεφάνων άωτον δέχεν Ο. Λ"^ 1. Ι. νι 4; μί} ματενΰ^ι ^'εός γενέΰ^αι 
Ο. ν 24, Ι. ν 14; &γων ig φάος Ο. ν 14, άνα d' &γαγον Ις φάος Ι. νΐ 62; 
αωτίιρ ύψινεφες Ζεϋ Ο. ν 17, σωτΓ^ρ^ ^Ολνμπίω Ι. νι 8) tam multis in rebus 
et locationibus conspirat, ut eius auctor Pindan carmina imitando ex- 
pressisse et solis in metns conformandis suas a Pindan arte longe di- 
stantes rationes secatus esse ducendus sit, ut post alios nuper demon- 
stravit Inrenka, Wien. Stud. xvu (1895) 9 ss. Quamquam God. Hennannus 
oposc. viii 99 ss. falso boc camien a Pindaro abiudican argumentis iusto 
sabtilioribos demonstrabat — Incipit boc cannen similiter atque P. χ π 

3* 



42 PINDARI EPINICIA. 

Στρ, α, 
Χρνόεας νποότάύανχεζ εντειχεί χροϋ'νρω ϋ'αλάμον 
xiovag^ ώς οτε ^'€cητbv μεγαρον 
πάξομεν αρχομένου S* έργον ηρόόωηον 

χρη ϋ^έμεν τηλανγές. ει ό' εη] μεν Όλνμπιονίχας^ 5 

δ βωμω τε μαντείφ ταμίας ^ibg εν Πίόα^ 

όννοιχιότήρ τε τάν χλειναν Σνραχοόύαν^ τίνα χεν φχ*γοί 

νμνον 
χείνος άνήρ^ ίπιχύρόαΐζ άφ^'όνων άότών εν ιμερτία^ί άοίδαΐς; 10 

ίΰτω γαρ εν τούτω ηεδίλω όαιμόνιον ττόδ^ έχων 
Σωότράτον νιόζ. άχίνδννοι ό' άρετα\ 
10 οίηε τίαρ* άνδράόιν οντ^ εν vcwol χοίλαι^; 15 

τίμιαι' ττολλοί δε μέμνανται^ χαλον ει τι ττονηϋ'ίΙ. 
\4γη6ία^ τ\ν ό' «iVo^ έτοιμος ^ ον iv δίχα 

άηο γλώ^^αζ'Άδρααχοζ μάντιν Οιχλείδαν ποτ' έ^Άμφιάρηον 20 
φ9-εγ^ατ\ έπεί χατά γαϊ* αυτόν τε νιν χα\ φαιδίμαζ ΐττπου^ 

εμαρφεν. 

VABIA LECTIO. ΙπβΟΓ. '^Ιγηοία Σνραχοναίω anrjvtj AC, Άγ. Σνρ. νΐώ Σω- 
στράτοΌ άηήνη Β, Άγ. Σνρ. νιώ Σωϋτράτον άπηνί}, ώς dh ϊνιοι ΣτνμφηΧίω νίω 
D, Άγ. Σνρ. απήψη ν'ιώ αωστράτου νικηοαντι την πε (πΒ m. rec. in ras.) όλνιι- 
πιάδα F m. rec. — Sohol.: γίγραπται ή ωβη ώς μεν hnoi Άγηαία Σνρααοναίφ, 
ώς dh ^ytoc Στνμφηλίω, νιώ Σωατράτον, όπήνη' KaTeXvdT, dt ή όπήψη, ώς τινές 
φααιν^ oydorjxoffrg niunrri Όλνμπιάδι, %<χτ' iviovg dh oyrfoTjxoarJ fxriy. αηορον 
δε την ποατην Όλνμπιάδα ένίαηαεν — 1. εντνχεί C; primum versum laudat 
Greg. Naz. ep. 9 in. — 2. ώς τε C — 3. αρχομένου codd. et schol : άρχομενονς 
τ. 1. in Laciani Hipp. 7, iinde recepit Sohmid — δ. βωμώ {ον supra ω scripto) 
Λ — 6. ανραΐίοχ^αάν Λ — %εν: %αϊ Λ — 7. Ιμερτάι άοιδάι (vel -άς -άς) C*° 
— 10. oCr' ίν άνδρ Λ — oCrf raval (omisso iv) C — 11. novai^fi ABD, 
cf. P. IX !•:'. — 12. ένδί%ον coni. Herwerden — 13. γνώμας ooni. Hecker — 
άμφίάραον AC^"^ — 14. iφ^'εγξccτ* Λ — φαιδίμονς Κ — 

coMMENTABu. V. 1 — Ι. carmeii totum magnifica^? aedi, carminis prooemium 
vestibulo [προ^νρω) aedis auratis columnis sutFulto comparat — εντειχεί αρο^ύρω. 
vestibulom bene exetructum ditit, non bonis parietibus ornatum; cf. 1. vi 7.•> 
εί)τει%εϊς πνΧας — θάλαμος et μέγαρον ihi diflTerunt, iit priori nomini angTistior 
vis atrii, alteri latior totius aedificii sit — 2. ώς oTf, tamquam, ut P. xi 4« ώ^ 
οτ* ακατον^ Ν. viu 40 ώ^ οτε δενδρεον, unde comma i>08t βέγαρον eustuli, Ju- 
renkam iZ. f. 6str. Gynui. 12, 7) ducem secutus — 4. 5. μεν . . . τε sibi reepon- 
dent; V. ad 0. in 6 — 7. ιατω' eadem locutione usue est N. ix 4:», eimili Ho- 
menie Ο 2i7 — iv τοντω πεδιΧω' in hoc calceo seu statu: metaphora a calceo 
pedi adcommodato tracta est ; cf. Theophr. char. i περϊ πόδα είναι, Hegem. ap. Ath. 
lUiSd τις α* άνεπειαεν ές ν,αλην αρηηΐδα ποαϊν τοιοΐύδ* άναβήναι, Ηογ. S. 13, 81 — 
9. άχίνδννοι' adversum casuni victori inter currendum accidisse poeta signi- 
ficat — 10. oPri ηαρ' άνδράαιν οντ' iv vavai' einiile oppositum habes hymn. 
Apoll. Del. 142 νηαονς τε nal άνέρας — 13. άηο γΧώααας' sic φ^ένγετ' άπ6 
ατόματος Theogn. 266 ct epigr. ΑΡ ιχ 57ΐ. — 13 88. scenam exhibet belli septem 
ducum adyersus Thebas, qiia Adrastus, Talai filiue, niortem Amphiarai, Oiclei 
ulii, biatu terrae absumpti deplorat ; fontem histonae aperiiint scholia : 6 Άοχλη- 
πιάδης ψηβΐ ταϋτα εΙΙηφέναι έτι τής %νΐίλι%ής θηβαΐδος — 14. φαιδίμας ΐκχους* 



OLYMPIA VI. 43 

15 επτά δ' meixa πνράν νεκρών τελεό^εντων Τκλαί'ονίόας 

ειπεν εν Θήβαιόι τοίοντόν η έπος' Πο^εω ότρατιάς οφ- 25 

^•αλμον εμας^ 
άμφότερον μάντνν τ άγα^^ον καΐ δονρΐ μάρναότ^αι. το xcd 
άνδρΐ κώμου δεόπότα τίάρεότι Σνρακοόίω, 30 

οντε δνόηρις ίων οντ ων φιλόνεικοζ Ιίγαν^ 

20 καΐ μεγαν όρκοι/ 1)μ666κίο: τοντό γέ Sov (ίαφεως 35 

μκρτνρή- όω' μελίφ^ογγον ί' ίΐίντρέίΙ^οντν MoltSav. 

Στρ. β\ 
ϊϊ Φίντις^ άλλα ξενί^ον ΙΙδη μοι 6%'ενοξ ημι,όνων^ 

α τάχος ^ δφρα κελενΰ•ω τ εν κάμαρα 

βάαομεν οκ;ι;ον, ΐκωμαί τε χρος ανδρών 40 



15. τBXf6^'fvτωv^ Tf νηα9•(ντων coni. Bergk, τβ 9αΐΰ%ίντων coni. Herwerden 
Stiid. Pind. la, TfXfa^Biaccv coni. Wilamowitz Phil. Unt. ix 163 — ταΧαον. Α — 

16. ^η^αΐΰΐ C: ^ηβηαι Λ ^ηβαις BD — Π. τ* om. Λ — δορϊ Α — 18. ΰυρα- 
Ίΐονΰΐω AC — 19. δνοτιρις Ald.: dvoiQig ABCD — φιΧόνι%09 coni. Bergk — 
21. iniriQip. Α — 23. αϊ tlg τάχος Β — 24. βάΰωμεν Α^^ — ανδρός coni. Har- 
tung bene — 

candidi equi Amphiarai siint in tabiila Philostr. imag. i 27; cf. P. iv ii7 — 
15. ίπτά' criticam notam huic versui grammatici veteres appinxerunt, de qua 
schol. : Γ0 αημείον χ, οτι knta πνράς φηαι των ίπτά μη άπo^'cil'όvτωv' Αμφιάραος 
γαρ naTsnod^ ανν ταίς ιπηοις ίν 'ίίρωπω noXfi τής Βοίωτίας, quem scrupiilum 
alius scholiasta hoc modo exemit: inta τάξεις ατρατΒνμάτων περί τάς ίπτά 
πνΧας των ^ηβών μάχην αννίΰτήααντο %αϊ οίκτοι τών iv fxaffriy nvXri τΒϋ'νηΐίότων 
ατρατιωτών φηοι yBVBG^ai τάς επτά πνρτιαιάς Atqiie septcm rogos Pindariie etiam 
Ν. IX 24 commeniorat ; cf. Bcthe, ThebaniBche Heldonlieder ju ff. — 15. Eneira 
ad ultima verba inu . . . ίμαρτίίΒ, non ad principalc verbum έφ^-Βγ^ατο referen- 
dum e8t; cf. N. χ «i — 17. Thebaidis versus, qiios Pindarns refinzerit, hexa- 
metrOR fuisRC, ωμοί έγώ ποΰ'Βω ϋ'ΒΟΒίϋΒΧον Άμφιάρηον, \ άμφότερον μάντιν τ' αγα- 
θόν %α\ δονρϊ μαχίο^αι^ gnspicatus est Leutsch, Thebaid. cycl. rell. 63 — 

17. variata structura poeta in altero membro infinitivum a nominc άνα&όν regi 
voluit, iit Xenoplian. eleg. π ih-. οντ* bI πνατης άγαϋ-ος Xaolai μΒΤΒΐη^ ούτ* el 
ΛΒντα^ΧΒΐν oi?Tf παΧαιμοαννην — 19. Pindari versiini expressit Isocrat. i si: 
όμίΧητιχός S' ^Bi μη δνοΒρις ων μηδέ δυαάρεατος μηδh προς ηάντας φιΧ6νι.%ος 
(flic. cod. Urb., φιΧόνειαος ν. 1.) — δνοηρις' vocabuli δναερις mediam Yocalem 
breTem ad analogiam nominis άνοηριδος ot comparatiyorum in — ωτερος poeta 
produxit — ο^ε δναηρις οντε φιΧόνεΐΆος' vocabula .synonyma particiilis oirrf 
. . . oiJrf praeter consuetudinem poeta disiunxit, ut τά τε τερπνά %αϊ τά γΧναεα 
Ο. XIV 4 — μαρτνρηαω ηοη longe abeet a praesenti μαρτυρώ' Pindarue enim 
primae peraonae futuri non soluni futurae rei eignuicationem , sed etiam ad- 
hortandi vim (ich wHl hezeugen) tribuit: cf. τέγξω 0. iv lo, πάξομεν 0. vi a, 
έ^ΒΧ'ήαω 0. vn 20, έρέω 0. vm 67. %εΧαδΐ}αω 0. xi 14, μαρτνρήαει 0. xiu 1O8, 
άρψηαομαί Aesch. Ag. i380, αΐτηαομαι Eur. Alc. 1G4 — μεΧίφ^Όγγοί, Musae melli- 
iae et suavis, non amarae et rixoeae Yociu fautrices. 

22. ad fabularem partem carminis poeta transit — Φίντις auriga Agesiae 
fuit, cuius dexteritatem laudari eo magis par fuit, quod ei yictonam Agesias 
debnit; sic aurigae Pindaras niemor fuit etiam P. ν 26 et I. π 22. Ut autem 
Mnsae poeta cumim tribuit 0. ix 81. T. 11 2. vin 62, sic se qnoque in fabula 
usque ab origme repetenda aurigae ope utentem facit — οϋ•ενος 'ίιμιόνων* cf. 
Ρ. π 12 a^ivog Ζηηειον — 24. ην,γον de hoc vocabulo proprie de rheda mulari 
usurpato ▼. 0. iv 12 — 



44 PINPARI EPINICU. 

25 καΐ γενοξ' χειναι γάρ θξ άλλάν όόόν κγεμονενόαί 
τανταν επίότανται^ ότεφάνονς iv ^Ολνμχία 
έπεί δε^αντο' χρή τοίννν ηύλα^ ΐψνων άναπιτνάμεν avratg' 4δ 
προς Πιτάναν δε παρ Ευρώτα πόρον δεΙ όάμερον ik^eiv 

εν ωρα' 

^Αντ. β\ 
α τον Ποόειδάωνι μιχ^εϊ6α Κρονίω λέγεται 
30 παϊδα ^ιόπλοχον Ενάδναν τεχέμεν, 50 

χρνφε δΐ παρϋ'ενίαν ώίι>α χόλποις' 
χχ^ριω ό' εν μηνΐ πέμποιό^ άμφιπόλονς έχελενΰεν 
ηρωί πορόαίνειν δόμεν Είλατίδα βρέφος^ 

bg ανδρών ^Αρχάδων αναόόε Φαιΰάνα λάχε τ ^Αλφεον οίχειν 55 
35 ivd^a τραφεΐ6* νπ ^Απόλλωνι γλνχείας πρώτον εφανύ* ^Αφρο- 

δίταξ. 

Bhc. β . 
ονδ' ελαϋ'' Αίπντον έν παντί χρόνω χλεπτοίόα θβοΓο γόνον 60 
άλλ^ ό μίν Πν&ώνάδ\ εν ϋ-νμω πιεόαις χόλον ου φατόν^ 

όΙ^εια μελέτα 
φχετ ίων μαντενόόμενος ταύτας περ άτΧάτον πά%•ας, 65 

α δΐ φοινιχόχροχον ζώναν χατα%^ηχαμένα 



27. νμνον Ό — άναπΒπτάμίν* Λ — 28. αάμζρον γ* Tricl., βάμιρον μ' 
Boeckh; de sjllaba in arsi ante caeeurain producta vide P. m 6, iv i$4, ix 114, 
XI 38, N. I 69, I. I 25, 0. VI los, vii 8«, N. VI 22. 5«. — '29. noosiaaovi C — 
30. παϊδα ίόπίοτιον Bergk.: παΐό* ίοπΧόααμον ABCD, παίό' Ιοβόατρυχον Tricl.; 
cf. 1. VII 2.'i — Tsniad^ai A^ — 31. nQvips: xgvipai A\ HQViffai 0, χρνψα?? C ***"•• 
— 34. ηαχέ τ' Β, ίλαχ/ν τ* IJ — 37. Πν^ώνάδ' : ην^ών' Ό in lit. — πιέοβας 
Af πίέαααις C — 38. nadOvg Β — 

27. πνΧας νμνων άναπιτνάμεν aperiri iubei portiis seu carceres hjmnorum, 
ui eito mularum vehiculo poctico ritanam, patriam et matrem lamidanmi, 
pervehatur — 31. χόΧποις' sinu vestis cingulo superiectae uierum gravem 
oculis hominum subiraxit; eimilem vim nomini αόλπον aesignavit Ilom. II. xi 
489: η δ* αρ» μιν αηωδίϊ δ^^ατο %6ΐπω — 33. Είλατίδα' poeta ipse τ. 36 pro- 

Srio nominc eum Αίπντον dixit. Eius sepulcrum sub monte Cyllene fuisse 
[om. II. II e<)4 et Paus. vm 16, α memoriae tradunt; contra Pindanis Phaesanae 
eum prope Alpheum habitasse dicit, qiiocum illud quoque conspirat, quod 
infra v. 58 lamue in mediimi Alphetim descendiRse narratur. De situ Phaesana^ 
iani veteres grammatieos dissedinse testantur scholia: δίδυμος φηαιν οτι πάν- 
τες oi νπομνηματίβάμενοι Φαιαάναν φααϊν (Ιναι της Άρ%αδίας πόΐιν, αυτός δέ 
ψηΟίν Hvai της 'Ηλιαίας xcel παρατίϋ'ίται "Ιατρον Ιατορονντα έν tJ πέμπτη των 
Ηλιαηών. Didymo nuper adstipulatus est Wilaniowitz, Phil. Unt. ix 176, rhae- 
saiiam non differre ratuH ab Arcadico oppido Phrixa non longe ab Olyinpia 
ad Alpheum sito. Denique quod Pindarus PitAoam euum infantem Arcadi 
Aepyto misisse dicit, hoc maiores lami ab Eurota ad Alpheum aut versa vice 
ab Arcadia in Laconicam migrasse siffnificantur — 37. πιίααις ;ι;ό2ορ* iram 
peciore includeus nihilque profatus abut concitato animo — 38. περ* pro περϊ 
ut P. IV 265 et περόδοις pro περιάδοις Ν. xi 40 — 



OLYMPIA V. 39 

Ixerccg ύέ^εν ίρχομαι Ανδίοις 

άπνων iv ανλοΐξ^ 45 

^ Αντ. γ'. 
20 αΙτή6ων ηόλιν εν- 

ανορίαιόί τάνδε χλνταΐζ 
δαιδάλλειν^ όε' τ\ ^Ολιψτίΐόνικε ^ Ποόεί- 

δανίαι6ιν ΐπιτοις fiO 

ίηιτερηόμενον φ^ρειν γήρας εν- 
ϋνμον ες τελεντάν^ 

Έπ. γ. 
υίώι/, Φαυ /tt, παριόταμ^νων. νγίεντα 

d' εί τις ΰλβον αρδει^ 55 

έξαρχεων κτεάτεΰόι χαΐ εύλογίκν 

ηρο6τι%^είς^ μη ματεν- 

oy ^'εος γενεόΰ'αι. 



20. sifavoQiaig Λ — 21. βαίδάλίΐν C — ονλ. Ό — noaeidaviaiciv Boeckh 
cum paxte scholiorum: noaeiduvioiatv {ηοαειδων. Α) ACD — 24. nTsavtai Λ 
— nQOTid: C. 

Olympicom; nam Demetrii Scepsis testimonium (echol. 0. ν 42) in Elide 'laatov 
άντρον Ιοτίβ Bacrum fuisse tradentis spernere eo magis iniquum esse ducimns, 
quod sacerdotes Elei etiam ludos Oljmpicoe ab Hercule Creteusi inBtitutos esse 
tradebant (Paus. ν 7, β) et templum Magnae matris (μητρφον) Olympicum, 
quamyis recentius et diadochorum aetate aedificatum, tamen in locum veterie 
sacelli eius deae eucceesisee constat; v. BQttichcr Olympia »72, Liibbert de Pind. 
cann. 0. xp. lose. — 19. .ίνδίοις iv αύλοίς' tibiis non in Lydia factis, sed λνδιοτϊ 
i|Qμo6μέvo^ς — 21. al• parum venuste, cum paulo ante lovem appellasset (v. lo), 
nunc rsaumidem appellat — 21. ΠοΰίΐδανΊαιαΐ' de Neptuno rei equestris fau- 
tore conf. P. vi 50 ; feminie autem potius quam maribus Graecos in certamini- 
bue U8O8 esse notuxn est; cf. 0. vi 14. viii b\. P. iv 1;. I. i 42. ν 5 — 22. €<;- 
^vfioy utrum ad yf^Qag an ad ηλ^ντάν referas poeeis dubitare — 23. oX^ov 
αρδει audacius poeta agrestis dixit ad exemplum Pind. I. vi β4 ηάτραν Χαρίτων 
αρδοντι itcuiliata δρόαω' conf. Plat. rep. vni p. 550 a τοϋ μ^ν πατρός α{>τοϋ τό 
Ιογίϋτι%6ν iv rj ψνχ^ άρδοντος καΐ αύξοντος — 24. μη ματίνα^ ^εός γενέο^αί' 
illepide Pindarum Ι. ν 11 μη μάτενε Ζενς γενέα^αι imitatus est. Proverbialem 
yim sentententiae illustrant Isocr. epist. a, 5 ούδϊν γαρ fatai λοίπον ϊτι πλην 
9ε6ν ytvic%'ai et Laconis nota vox ad Diagoram olympionicam ap. Cic. Tasc. 
I 4«;, 111: cum Bhodius Diagoras, Olympionices nobiiis, uno die duo stios filios 
victores Ohjmpiae vidisset, accessit (Laco) ad senem et gratulatus, morere, Dia- 
gora, inquit, non enim in caclum ciscensurus es. 



ΟΛΤΜΠ. ς'. 



ΑΓΗΣΙΑ. ΣΤΡΑΚΟΣΙΩ. 



ΑΠΗΝΗι. 



Strophae. 



-L \J 


— 


— 


Α 


W 


— 


1 

1 - 


— 


VAJ 


— 


KAJ 


W 


i 
i 






1. νΛ/ 


- 


^AJ 


— 


— 


• 


\AJ 


^ 
















1 <j<j 


— 


\JU 


— 


— 


• 
• 


\J 


— 


^! 














L• \J 


— 


— 


• 


W 


— 


— 


• 


\JU 


— 


KJyJ 


— 


U 






1. \J 


— 


— 


• 


VAy 


— 


yju 


— 


\j 


^ 












\J 


— 


— 


— 


\j 


— 


— 


j. 


\j 


— 


- 


• 


y^j _ 


v-'^ _ 


. it . 


'- \J<J 




^JyJ 






• 
• 


\j 






• 


\J 




, ■ 


\J - 


. ^'! 



Epodi. 



5 1 



1 \J\J 


— 


\.K/ 


— 


— 


— 


W 


1 


VA-r 


V 




L \J 


— 


— 


• 


w 


— 


— 


L \jo _ \j^ j. 


\>J\J 


— 


— 


L vjvy 


— 


— 


■ 


\JU 


— 


— 


J. w — _ J. 


U 


Vi 




v>» 


— 


— 


• 


\J 


— 


y 


_L ^Aj — uw y 


• 






1. uw 


- 


y,j\j 


— 


. — 


• 


VA> 


_ VA-i — 1 








1 KAJ 


— 


\AJ 


— 


r 


• 


«^w» 


_ uu y 








\J 


— 


1 

1 ■ 


• 


\^ 


— 


- 


i V-/ _ _ i 


t^ 


— 


i^ 














ArgumentTiin. 









^w» ^ 



.>■/'' 



Agesias Sostrati filius Sjracusanus ex nobilissima gente lamidaram, 
cuius ex maioribus unus cum Archia Corinthio SjTacusas condidisse 
fertur (v. 6), rheda inulari 01. 78 vicit. Quamquam enim inemona vic- 
toriae iam scholiorum iemporibus oblitt^ratA fuit, tamen Boeckhius 
Olympiadi 78 eam certo acumine adsignavit, quod tum f^mporis Aetna 
urbs iam condita (v. 96) et Pindarus ex Sicilia Thebas redux factus erat 
(v. 86), nequedam Hiero rex vita defunctus erat. lamidae, cuius gentis 
auctOr lamas ab Apolline patre vaticinandi arte auctus esse ferebatur, 
cum in aliis urbibus tum Oljmpiae in ara lovis ox victimis (it' ίμ,ηνρων^ 
y. schol. ad 7 et lll) vaticinia edebant. Agesias ipse, com Hieronis, 



OLYMPIA VI. 41 

regis Syracusarum , intima farailiaritate uteretur, multa bella cum eo 
gessisse et auguriis eum adiuvisse dicitur (v. schol. ad v. 30). Paulo 
post hanc victoriam in civili tumultu, qiii Hieronis inortem sequebatur, 
interiit (v. schol. ad v. 16δ). 

In exordio odae poeta splendorem prooemii cum magnifica portieu 
aedmm comparati a praestantia Agesiae victoris repetit, qui ad exem- 
plar Amphiarai bellicam virtutem cum arte vaticinii coniuDxerit (l — •2ΐ). 
Tmagine a Phintis aurigae dexteritate sumpta cum ad originem gentis 
Agesiae ascendisset, fabulani de Euadna, filia Pitanae et Neptuni, quae 
cum Apolline lamum, conditorem gentis, pepererit, succincte exponit et 
mnnus in ara lovis ex victimis vaticinandi hereditario iure lamidis ab 
Apolline iniunctum esse retert (2*2— 7o\ unde Jamidarum vatum auctori- 
tatem non soliini per valles Eurotae atqup Alphei, sed etiam per totam 
Peloponnesum ei Siciliam dispersam (conf. Boeckh. Expl. 152 sq.) egregie 
illustrat. Fama gentis Tamidarum ex remotissimis temporibus usque ad 
praesent^m memoriam pertractata ad Agesiae palmam nuper Olympiae 
partam redit, ut victorem Stympbaliae in avita sede Aroadiae sollemni 
coraissatioDe praedicet; hoc autem sibi eo magis cordi esse ait, quod 
Stymphalis Meiopa mater Thebae njnipbae fiiisse dicatur (71— 9l). Sub 
finem sodales victoris, ut Ilieronis regis mpmores sint, adhortatur et 
Agesiae Syracusas redituro feliceni navigationem sibique artis poeticae 
perennem florem optai. 

Surainani carminis Paiisanias vi 2, 5 sic adumbravii: ot ^Ιαμίόαι 
καλούμενοι μάντεις γεγόναΰιν άπο Ίάμον, τον δε είναι παιόα ΐ4ηόλλωνος 
καΐ λαβείν μαντικήν φηΰιν iv αβματι Πίνδαρος. Origines gentis lami- 
darum unde Pindanis hauserit, nibil scholia traduni, Wilamowitzius 
(Pbil. Unt. IX 162 ss.) in dociis commentariis, qnibus hoc carmen illustravit, 
Eleum cannen epicum περί ^Ιάμον γάμων potissinium tbntem Pindari 
iuisse suspicatur. 

De metris. 

Metra praeclarissimi carminis suni dactylo-epitritica, a vetere norma 
plus uno nomine declinata, primiim quod praet^r dactylicas tripodias 
dipodiae (str. 2. ep. 2. 3) et t«trapodiae (ep. 2) admissae sunt (cf. ad 
P. IV 4), deinde quod quinti versus stropbae altoruiii iiieinbrum speciem 
logaoedici versiculi habet, denique quod sirophae sextus versus aui suo 
capite carei aut cuni ant<icedonte versu nuineris cohaeret. Anacrusi 
primi et quinti versus totam siropham in diias partos dirimendam poetA 
significavit, ita tamen, ut non omnibiis in strophis sciitcntianim con- 
fomiatione metricam divisionem adiuvarct — C^aniatuin carmen est a 
choro (w. 18. 9s) Styiupbaliae in vet^^nj patria goniis lamidarum (v. 99). 
Pindarus carmine Thebis misso Acneae Arcadi, sivo cborodidascahis ille 
fuit sive amiciis Agesiae, provinciam suas partes tueiidi demandaverat. 
In pompane an in convivio cannen cantatum sit, certa indicia desunt; 
comparatio enim carminum cum cratere vini (v. 91 ) ad convivium trahere, 
anacrusis aut^m primi ei (luinii versus alacritaii ponipalis canninis ap- 
tior esse vidptnr. Donique ex w. 88 ss. apparet opinicia Agesiae feriis 
lunonis acta esse, quo simili modo carmina epinicia 0. iii et P. ν in 
sacris deorum cantata esse constat. 



48 PINDARI EPINICIA. 

γνώναί τ' επίΐτ\ άρχαιον ovaidog aku^ieiv 
yo ϊ,όγοι^^ ai φενγομεν. Βοιωτιαν νν. ίύύ\ γάρ άγγελος ορθό?, 
ήνχόμων όχντάλα Μοιόάν^ γλνχν^ χρατήρ άγαψ^έγχτων 

άοιδαν 15δ 

ειπον δε μεμνά6ΰ•αι Σνραχούύαν χ ε χάι Όρτνγια^' 
τάν Ίε'ρων χα%'αρω όχάπτω όιεπων^ 
άρτια μηδόμενο^^ φοινιχόττεζαν 
95 άμφεπει ^άματρα^ λενχίππον τε ^'vγuτρbg εορχάν^ 160 

xtti Ζηνος: Αίτναίον χράχοζ. άδύλογοί δε νιν 
λνραι μοληαί τε γινώύχοντν, μη %'ρά66οι χρόνο$ Ζλβον 

ίφερπων, 
ανν δε φιλοφροϋύναΐζ ενηράτοι^ '^^γηόια δέΐ^αιτο χώμον ni5 

90. iac\: fcri coni. ΛVilamowitz — 91. άγαφ9•ίγΐίτων Β: άq>9όγγωv A^ 
άγαφ9'£'κτων ^'D - 9'2. είπόν Boeckh: tinov c-odd. — δ* ίμε μναοό-αι coni. 
lurenka — avQu%ova(£v Α — 93. σκατττρω BD — 95. ίο^τας Α — 97. Xvgui 
codd.: nvoui scliol., 4Uod iuterpretameutum depnivatae scriptarae ATPAI esse 
diyinavit Bury iii edit. Piud. Nem. i.iii — μολπαι ABL•: ποΙΙαι i\ λνραι πνυιαί 
veterem lectionem fiiisse coni. Lehrs, Piudarscholien lu — ^ράααοι Boeckb : 
^gavaoi ABCJ), d^Quvaui Herniauu — 98. fvxtfaroig {η scriptu Hiipra κ) -4 — 

Aeueain non seiiipor, sod hoc solu loco chorodidascali muuere fuuctum esae etatuas. 
Nomen eniin Aeiieae iii Arcadia frequeus erat, imde Iniuc Aeneam Aroadem et 
cognatuiii vel hospitem Agesiae fuisse lieniiauuus merito statuit. Simili autem 
munere Agrigenti Nicasippum functuni osse poeta signiticat I. ii47; cf. Vit. Piud. 
iu Prol. p. ΓΙ io. cvi 3« — 88. *7ίραν Ιίαρΰ'ενίαν celebrare iubetur, quod feriia 
lunonis baec epiuicia agebantur, ut epiuicia Therouis (>. in saoris Dioscuronim, 
Arcesilai P. ν Carueis ApoUiuis acta es^e constat. Eteuim iude ex Homerieis 
teinporibus sancitum fuit, ut feriis deuruin priiiinm deiis, iiiius feriae esdeut, 
liyiuno vel prooeiuio celebraretur, deindc ad laudes hominuni traneiretur. 
(juem aiitem lociiin vulgo rhapsodiae Hoiueri, ut Jιυμ1|δείu^ ^Αγαμέμνονος άρι- 




quod ut iieri pos^e concedo, ita iiiagis taiiien Disseuii niilii probatur seutentia 
pnieter hoc epiuiciiiiu Iiyumuiu IiiuoDis peculiarein, alius opiuor poetac, can- 
tatuin esse statuoutis. Sir euiin ineliiis apparet, cur uuu ox [unouis hymno, sed 
ex eo, uiiod euin sequcbatnr, canniue ars Pindari cognosci dicatur — 
90. Βοιωτιαν vv schul.: ^Αρίαταρχος παρά το Ιεγόμενον tv Βοιωτία νς' cf. tr. ί*3 
— 91. Aeneas, intemuiitius poet-iie, carmina eoruinque modoH a Pindaro ac- 
ceptos tainquam sciitala Liiconica iu Arcadiam aftVrn^ iisque quasi cmtere viui 
laetitiam couvivii augen* dicitiir. — 92 8. veiioste poeta fonvivas, ciim Hierouis 
meinores eos eesc iiibet, ijise canuiuis, quo antea Hieronis laudcs ceciuerat 
(0. I 12), coiumouet — 94. φοινιτιόπεζαν^ purpureo socoo indutam interpretatiir 
WilainuwitziuH ad colores ligurariiiu iiglinaruin i)rovoi-au.s : eqiiideiii ciir haeo 
interpretatio vulgari ^piirinireo pede' potior sit uon intelicgo — 95. schol.: 
Ίερωαννην είχεν ο Ίέρων 1]ήμϊΐτρος %u) Κόρης %α\ Jiog .Ίιπ'αιον iv Σικελία in 
διαδοχής ΤιιΧίνον τον προγόνου αντών . . . τα προΊίείμενά ψηαιν ό <^Jίδvμoςy %cc\ 
παρατίϋ'εται τά Φιλίϋτον χ«1 τα Τιμαίου, llierouis sacerdotiuiu praot-erquain 
hoc loc<» poeta signilicavit P. 11 11:. ot fr. ni:>; totam rem ulHirrime tractavit 
Lui^bbert, De [lierouia regis sacerdotio Cereali, Hdimao 1887 - 95. λευιιίπχον 
^■υγατρός^ PrOBerpiuae, quae λευ-κοπώλω αρματι ad caelum veota esse tertur 
in Hcholii.s — 90. schol. : iv τ j Ai^Tvt^ ύιος Αίτναίου άγαλμα Γδρνται, χαι ίορτι^ 



OLYMPIA VI. 43 

Έπ, α. 
15 ίητα ί' Jhinxa πνράν νεκρών τελεόϋ-εντων ΤαλαϊΌνίδας 

είπεν εν Θηβαίοι τοιούτον τι έπος' Ποΰ'ε'ω ότρατιάς όφ- 25 

^•αλμον ^μ&ς^ 
άμφότερον μάντιν τ αγαθόν χαΐ δονρΐ μάρναό^αι. το χ«} 
άνδρΐ κώμου δε6πότα πάρεότι Σνρακο6ίω. 30 

οντε δν6ηρις ίων οντ ων φιλάνε ικος αγαν^ 
20 κα\ μεγαν ορκον δμόβόαις τοντό γέ J^oi όαφεως 35 

μαρτνρή- 6ω' μελίφϋ-ογγοι ί' ίπιτρεφοντι Μοΐόαι. 

Στρ. β\ 
SI Φίντις^ άλλα ξενί^ον ίΐδη μοι όξινος ίιμιόνων^ 

α τάχος ^ 8φρα κελενϋ'ω τ εν κα%'αρα 

βάόομεν ΰκχον^ ΐκωμαί τε προς ανδρών 40 



15. τελ6a^'Fvτωv^ τε νηα^-εντων coni. Bergk, rf daiad -εντων coni. Herwerden 
Stod. Pind. is, τεΧεα^ειο&ν coni. Wilamowitz Phil. Unt. ix i63 — ταΐαον. Α — 

16. ^ηβαιαι C: ^βηοι Λ ^η(5αι? BD — Π. τ' om. Α — άορϊ Α — 18. avQa- 
ιιονΰΐω AC — 19. ivc-qQig Ald.: άνσερις ABCD — φιΧόνι%ος coni. Bergk — 
21. initiffip. Α — 23. αϊ εΙς τάχος Β — 24. βάαωμεν Α^^ — ανδρός coni. Har- 
tung bene — 

candidi eqai Amphiarai sunt in tabula Philostr. imag. i 27; cf. P. iv ii7 — 
15. επτά' criticam notam huic versui grammatici yeteres appinxerunt, de qua 
schol.: τό ΰημείον χ, δη επτά πυράς φηΰΐ των επτά μη άποϋ^ανόντων 'Αμφιάραος 
γάρ χϋρτεπόύ'η ανν ταΐς ΐπποίς iv 'ίίρωπω πόλει τής Βοιωτίας, quem scrnpulum 
alius sclioliasta hoc modo exemit: ίπτά τάξεις ατρατενμάτων περϊ τάς ίπτά 
πύλας των Θηβών μάχην αννεατήααντο %α\ οΰτω τών iv ε-κάατη πνίη τεϋ'νηαότων 
βτρατιωτών φηαι γενεα^αι τάς επτά πνρν,αϊάς Atque septem rogos Pindarus etiam 
Ν. IX 24 commemorat; cf. Bcthe, Thebanische Heldcnlieder oi ff. — 15. ϊπειτα 
ad ultima verba ^πεί . . . ίμαρτίίε, non ad principale Terbum έφ9•εγξατο referen^ 
dum est; cf. N. χ 6i — 17. Thcbaidis versne, quos Pindarus refinxerit, hexa- 
metroe fiiisRe, ωμοί έγώ ποϋ'εω 9•εοεΙ%εΧον Άμφιάρ-ηον^ \ άμφότερον μάντιν τ' αγα- 
θόν ηαϊ δουρϊ μαχία^αι, suspicatus est Leutsch, Thebaid. cycl. rell. es — 

17. yariata structura pocia in altero incmbro infinitivum a nominc aya^ov regi 
Toliiit, ut Xenophan. eleg. π i.^: o^* εΐ πύ-κτης άγαϋ'ός Xaolat μετειη, ούτ' εΐ 
πενταϋΊεΙν ο^ε παλαιμοαννην — 19. Pindari versiim expreBsit Isocrat. ι 81: 
όμύτιτιηός d' ^αει μη δναερις ων μηδΐ δναάρεατος μηδ^ προς πάντας φιΐόνιηος 
(Ric. cod. Urb., φιΧονειαος τ. 1.) — δναηρις' vocabuli δνοερις mediam Tocalem 
breTem ad analogiam nominis Jvaηριδoς et comparatiyorum in — ωτερος poeta 
produxit — ούτε δνοηρις οντε φιλόνειτιος' Tocabula synonyma particulis ούτε 
. . . ούτε praetcr consuetudinem poeta disiunxit, ut τά τε τερπνά nal τά yXvx^a 
Ο. xnr 4 — μαρτνρήαω non longe abeet a praesenti μαρτυρώ' riiidarug enim 
primae pereonae fatnri non solum futurae rei eignificationem , sed etiam ad- 
hortandi vim {ich tcill hezeugen) tribuit; cf. τέγξω 0. iv 19, πάξομεν 0. vi a, 
ίϋ'ελ'ήδω 0. vn so, έρέω 0. vm 57. τιεΧαδηοω 0. xi 14, ιιαρτνρηαει 0. xm 108, 
άρτήόομαι Aesch. Ag. 1380, αΐχηαομαι Eur. Alc. 1C4 — μεΧίφϋΌγγοι, Musae melli- 
tae et euavis, non amarae et rixosae Yocie fautrices. 

22. ad fabularem partem carminis poeta traneit — Φίντις auriga Ageeiae 
fuit, cuiuB dexteritatem landari eo magis par fuit, quod ei Tictoriam Ageeias 
debnit; sic anrigae Pindarus niemor fuit etiam P. ν 2γ> et I. u 22. Ut autem 
Musae poeta currum tribuit 0. ix 81. T. π 2. vin β2, sic se quoqae in fabula 
usque flkb origme repetenda aurigae ope utentem facit — α9'ενο9 ήμιόνων cf. 
Ρ. π 1« c^ivog ϊπηειον — 24. ^x^ov de hoc Tocabulo proprie de rheda mulan 
usurpato ▼. 0. IV 12 — 



ΟΛΤΜΠ. Ζ . 

ΔΙΑΓΟΡΑ. ΡΟΔΙΩ. 













IlTKTHi 






















Strophae. 














VA^ 


— 


— ^ \J 


• 


«w»W _ 


<^W 


y 


1 

i 










■U 


— 


S^ i w 


. — ^ 


u « 














— - 


KJ 


\J 


I 
1 


















Ο Ί 


KJ 


— 


_ J. v> 


— — i '• 


«^A/ _ 


\^J 


— 


1 
1 - 


• 


\y\J — NJU ^ 


5 




\.Λ> 


— 


\y\j — _ 


m 


' : 


\JsJ 


— 


v>c> 


iaf 








\ysJ 




— ^ \j 


1 : 

Ε 


podi. 


\yu 




1 

• 
> 










V/V-/ 


— 


1 


1 ν,Λ^ _ 


\j^ _ 


— 


• 


W 


V 








\J 


— 


_ JL V-» 


_ _ ^ 


νΛ-» _ 


VA-» 


— 




-» 


^ ^ 






\J<J 


- 


• 


_ v-N^ -:- 


wW _ 


— 


— 


^-^-/ 


— 


Kjyj y ; 




- 


KJ 


— 


— ^ w 


_ V 










• 




5 


- 


- VA^ 


— 


«^w» _ V^ 


'^yJ V^ _ 


— - 


V-^/ 


— 


VAy 


Vr^ 


1 






KAJ 


— 


■- V-^w* 


4 


— — 


V-» 


^ 


I 
1 










\J 




— j. vy 


_ • 


\J _ 


^^ 











Argninentiiiii. 

Diagoras Damageti filius Rhodius e nobilissima gente Eratidaiiim 
(v. 93), quae a Tlepolemo, Herculis filio, originem duxit, 01. 79 = 464 a. Chr. 
pngilatu Olympiae vicit. Ex tribus civitatibus insulae Rhodi laljsum, ut in 
qua urbe olim Damagetus regiam potestatem exercuerit (v. Paus. iv 24, l), 
patriam victoris fuisse verisimile est. Ipse clarus inter paucos statura 
et robore corporis fuit, eiusqne memoria et hac oda in templo Minervae 
Lindiae aareis litteris exarata et statua plus quatuor cubitomm Olym- 
piae posita (v. schol. ad inscr. et Paus. vi 7, 2) ad posteros propagata est. 
Patris vero studia pugilatus et pancratii etiam ad filios et nepotes 
transiisse testantur schol. ad inscr. et Paus. vi 7 et Cic. Tusc. i 46. 

MagDifico prooemio, quo suum munus poeta cum patera aurea 
inter convivium genero oblata apposite confei*t, cousilium praedicandi 
victoriam Diagorae aperit (l— 19). In principali parte odae (20—76) 
tres fabulas Ehodi insulae narrat, e quibus pnma est de Tlepolemo 
Heraclida ad expiandam caedem LicTmnii in insulam, ubi Iupiter in 
natalibns Minervae auruin pluisset, coloniam deducere iusso (20—38), 
altera de Rhodiis a Minerva propter sacra deae in arce instituta miiis 
artificiis auctis (39—53), tertia de Rhodo iosula antea in aequore maris 



OLYMPU VI. 45 

40 χάλπιδά τ άργνρ^αν^ λόχμας νηο xvaveag 

τίκτε %εόφρονα χονρον, τα μίν 6 Χρνόοχόμαζ 70 

πρανμη- τίν τ ^ EXeCdDiav ηαρεόταόέν τε Μοίρας' 

Στρ. γ\ 
ηλ^εν ό' ύ^ϋ όηλάγχνων νπ' ώδΐνός τ' έρατ&ζ "Ιαμος 
ες φάος αντίκα, τον μίν χνιζομενα 75 

45 L•tnε χαμαί' Ονο δΐ γλανχώπες αύτον 

δαιμόνων βονλαιόιν εΰ'ρεφαντο δράκοντες άμεμφεϊ 

Ιω μελιόόαν χαδάμενοι, βαΟίλενς ό' έπεί 

ηετραε66ας ίλαννων ΐχετ^ ix Πν^ώνος^ απαντάς ίν οίκω 80 

ειρετο παΐδα^ τον Εύάδνα τέκοι' Φοίβου γαρ αυτόν φα γεγύκειν 

^ Αντ, γ\ 
50 πατρός^ κερί ϋ^ατών ί' εόεόϋ-αι μάντιν έπιχ^Όνίοις «5 

ί^,οχον^ ουδέ ηοτ έκλειψειν γενεάν, 
ώς αρα μάννε, τοί ό' ουτ' ών άκοϋβαι 
ουτ' Ιδεΐν εΰχοντο ηεμηταιον γεγενημένον. άλλ^ iv 
κέκρυητο γαρ όχοίνω βατεία τ' εν άπειράτω^ 90 

55 ίων %αν%αϊ6ΐ καΐ παμπορφύροις άκτΐΰι βεβρεγμένος άβρον 
όώμα' το καΐ κατεφάμιξεν χαλειόθ^αι νιν χρόνω όύμτίαντι 

μάτηρ 

40. λόχμας νπό itvavtag BCD et scbol. : λύχμαις υπό nvavtaig Α — 
42. iXfid^. PQ: ί/Αίΐ>. ABCJ) — 43. τ* om. Α — 45. ah om. C•^ — αυτόν om. 
C — 47. μίλιασάν (ω supra α scripto) Α — 50. ηατρύς: πατρός yf. Α — 51. ούδέπω 
xi%tv λείψειν Α — 53. γΒγίναμίνυν {γίγενν. Α) ABCD — άΧλ' ίγ%ί%ρνητο 
BCDj άλλ' έχρύητετο Α — 54. οχίνω Β — άηειράτω Ώ post corr.: άηείράντω 
ABC, άηηράτω Schinidt, άπειρίτφ Bergk — βατιά pro βατεία probat Wilamo- 
witz — 55. ξανϋ'αιΰί τε %αΙ Α — βεβρεγμενος] schol.: Ζηνόίοτος γράφει . . . 
άντΙ τοϋ βεβρεγμένος, quo iu scholio πεφραγμένος excidisHe putat Rauchen- 
stein — 

40. yialniSa• Euadnam aquam urua ex ibute campe8tri douuim fcrentem 
parturivisse signitieat; cf. Od. vii 20 — 41. τίατε suam vim hoc loco imper- 
iectum tuetur, verum propriain siguificationem, ut saepe apud Homerum, exuit 
infra v. 85 et P. ix 1« — 42. ΈΧεί^νίάν τε Μοίρας eouHOciayit poetu etiam N. vii ι 

— 43. ώδίνός τ' έρατάς' ώά)ς cuni proprie dolorem parturientiH , deinde fetum 
signiiicet, hic et N. i 31; in Migniticationem loci, ubi fetus oubat, abiit; Hic 
enim eolum praepositio vjcb et adiectivuni έρατάς explicatum habeut; Himilis 
autem yis ei)exegetica particulae τε est (). i S8. χ 5». Ν. viii 4«*•. I. viii 1 — 
46. δρά%ονχες. serpentibue aliquid diviiii inerise vulgo credebant; cf. Kur. Γ011 ris 

— 47. Ιώ' media significatio suci boc loeo ηυιηίηί est, ut coguato noinini 1a- 
tino viro^ unde epitbeto άμεμφεϊ iiinoxiuH sucus a yeneno sive mortifero auco 
dietinguitur — 48. πετραεααας Πν^ώνος' iirbis Delphorum in saxosa regione 
sitae — 54. άπειράτω * uon tam aculcos Hentium, qui aditiim prohiberent, quam 
demiitatem virgulti iuacceasani speciasso poet^ videtiir — 55. duas species 
yiolaniiu indicat; ct*. Tbeophr. hist. p1. vi %t: διαμένει χα) τό Ιευ%6ν ίον χα2 
ϊτι ηλείω τό φλόγινον, τό Οε 6 η μελαν ΐον δι ένιαυτον ϋ'εραπείας τυγχάνον — 
56. τό, idcirco, quamquam baoc. vis vocabuli dubia est ueqiie «aiis defenditur 
eimilibus locis P. ν 89. Hom. Γ i7«. Τ 2i3. Ψ ui. % 382 — 



46 PINDARI EPINICIA. 

Έπ, γ. 
τουτ' οννμ' ά^άνατον. τερηνάς d' inal χρνόοότεφάνοω 96 

λάβεν 
xuQTcbv "Ηβαξ^ ^Αλφεώ μέόόω καταβάζ εχάλεόόε Ποΰειδαν 

ενρνβίαν^ 
ον Λρόγονον^ χαΐ το^οφόρον ζ/άλου %'εοΟμάταζ ύχοπόν^ ΐϋθ 
ΰϋ αΐτέων λαοτρόφον τιμάν χιν^ εα κεφάλα^ 

iwxTog νπαί%'ριθξ, άντεφ^έγϊ,ατο δ' άρτιεπής ΐυ5 

πάτρια δόόα, μετάλλαόόεν τε νιν "Ορόο^ τέχνον^ 
δεϋρο Λαγ- xotvov ές χώραν [μεν φάμας οηΐ6%'εν, 

Στρ, δ\ 
ΐχοντο d' νψηλοΐο πέχραν άλιβατον Κρονίου, 11 υ 

Οδ ivd-a foL ώπαόε %'η6αυρον δίδνμον 
μαντοόννας^ τόχα μεν φωνάν άχονειν 
'ψ ενδεών αγνωτον^ ευτ* αν δ^ ^'ρa6vμάχavog έλ%^ων 
^Ηραχλεης^ όεμνον d'alog Άλχαί'δαν^ πατρί 116 

εορτάν τε χτίόη ηλειϋτόμβροτον τε%'μόν τε μέγιότον αέ%•λων^ 
70 Zi}vbg έη* άχροτάτω βωμω τότ αν χρηόττίρων %'i6^at 

τιέλευαεν, 

^Αντ. δ\ 
έ^ oi πολνχλειτον καθ' "Ελλαναζ γένος Ίαμιδάν, 120 

δλβος αμ^ εβηετο' τιμωντες ί' άρετάς 

58. μέαω ΛΟΌ; μίααω ^γτιαταβάς Herwerden — inaltat ACD — nocst- 
όών* Λ — 59. ^ίοόμάτον Ά — 62. μετάλλααα^ Α: μίτάλλααν (-ct Β) BCD, 
μετάνατααίν coiii. Bergk, μίταλλάαααντί Ιν Hermium — Ttnvov ABCl): τέ%ος 
lemma Β — 63. χώραν Α: χώί^ον BCD — 67. αγνωτον Α: άγνωαζον BCD 
et schol. — 68. πατρί Hermann: πατρί ό' Α, παχ^^ί ^* BCD — 69. %τίαα Β 

— nlsiato^Q, Β — rt μύγιαχόν τι Β — 70. αν Αι αντώ BCD — %έλεναέ 
νιν Α — 7-2. υλβος αμ" ACV^'': ϋλβος δ* αμ' 1ί/>ι>^ man! rec; punctum poat 
Ίαμιδάν delebat Mommseu collato N. χ 37 — 

57 8H. similia ae Pelope uarravit 0. 1 73 ss. ; yocabulum autem μίύϋω noli cum 
parte soholiaritarum de medii Alphci regioue interpretari, multo enim liiculentiorem 
Bpeciem praebet iuvenis iu medium tiumen dei^reiidens — 60. λαοτρόφον vatis 
muuiis Biniiliter atque regum, ποιμίνων Χαοϋ, populuni augere et alere dicitur 

— 61. άρτίΒπής' vera verba tacicu8 iit deus et Teraciiim oraculorum antistes; 
ef. Aesch. Prom. iu:ij 'ψενόηγορείν γαρ υΰκ έτίίοταται στόμα το όϊον — πάτρια 
υααα' Apolliuis — 62. μετάΐλαααε^ iu aliam sedem transferebat, quo senHU dixit 
Pluto Tim. i'j a avic^iovg εις την τών ίπανιόντων χώραν μεταλλάττειν notionem 
interrogaudi (μετάλλααε) ab hoc loco alienain esse iiemineni latet; facilius 
notiouem rtiKijoudendi lcrrem, ei dicendi usu magis eani ooniimiiitam viderem — 
66. φωνάν vocem dei clamore et volatu aviiim aliisqiie sigiiis declaratain — 
68. b'aXog Άλιίαϊάάν' Hercules Amphitryonis filius, Alcaei uepos erat; cf. Prol. 
cxxu — 64. Κρονίου' do luonte Cruiiio campo Olyiiipico imuiinente oinnia nota 
vf. O. I 114. m 23. N. VI r.i — 70. χρηστήριον schol.: rb δια τών ίμπνρων μαν- 
τεύεα&αΐ' ούτω 6h μέχρι νυν οι Ίαμίδαι μαντενονται, ϊμηνρα ϋ-νματα τι^εντες 
iv τω βωμω• cf. Paus. νι :>, 4. 

71. ad ])Osieriora ot praedeuiia fala lamidarum trausit — 



OLYMPIA VI. 47 



75 



ig φανεράν δδον ίρχονταν τεκμαίρει 

χρημ^ εχα6τον, μώμος θξ άλλων χρεμαται φ^Όνεόν 

τοΐς^ olg Λοτε ηρώτου^ περί δωδέχατον δρόμον 



των 126 



Toig^ olg ποτέ nρωτoLg περί όωόέχατον ορομον 
ίλαννόντε66νν αιδοία ποτιότά^ιι Xάρίg ενχλεα μορφάν. 
ει ά' iτvμωg νπο Kvλλάvag oρoυg^ ^Αγηβία^ μάτρωεg αϊ 



μάτρωεg avδρεg 130 

Έπ. δ\ 
vauτάovτεg έδώρηόαν %'εών χάρνχα kixalg %v6Cavg 
πολλά δη πολλαΐόιν Έρμαν εv6εβέωg^ og ay(ovag έχει μοΐράν 

τ άέ^λων 135 

80 ^Αρχαδιαν τ' ενάνορα τίμα' xεΐvog^ ώ παϊ Σω6τράτον^ 
6νν βαρνγδονπω πατρί τίραίνει ύέ^εν εντνχίαν. 
δό^αν εχω τιν^ έπΙ γλώόόα axovag λιγvρag^ 140 

α μ' id -ελοντα προ6έλχει χαλλιρόοιόι πvoaΐg' 
ματρομά- τωρ ίμά ΣτvμφaλCg^ εvav^'iιg Μέτωπα^ 

Στρ. ε\ 
85 πλά^ιππον α Θιίφαν Ιτιχτεν^ T&g ίρατεινον νδωρ 145 

πίομαι^ άνδράόιν αίχματαΐ6ι πλέχων 
ποιχίλον νμνον, Άτρννον νυν έτaίρovg^ 
ΑΙνέα^ πρώτον μ\ν "Ηραν Παρ^ενίαν κελαδή6αι^ 160 



74. μωμος 0' i^ codd., ό* eiec. Boeckh, μώμος i% ό* coni. Schmid — 

75. τοΙς, οίς] τοΐαιν coni. Hermann — πρώτοίς AC^*^O: πρώτον Β C^^ — 

76. ίΧαυάντ, C — ηοτιατάξ^ coni. Bergk: ποτιατάξει CD^ ηοτιατάζει Α Β — 
μο^^ά C, μοΙραν coni. Hecker — 77. υρονς Mosch: όροις ABCD, ορο? legiese 
videntur scliol. — 78. δώρηααν B^ClJ; έδωρήααντο ϋ'έων coni. Herwerden — 
80. τιαάν Α — 82. ά%ονάς Χιγυράς codd. : Χιγνράς ά%όνας trausposuit Hartang 
probaoiliter; ante Ztyv^as άχόνα^ interpuDgendum censet Wilamowitz — 83. προ- 
ϋέλαει Byz., quod scholia προσάγει interpretantur : προαέρπει ABCy προαέρποι D 

— %αΧΙιρρ. AC — 80. πίνομαι coni. Meiueke; πίνομεν . . . πΧέ%ειν coni. Naber 

— 88. 'Ήραν: *Ερμάν coni. Bornemann Phil. 47, 5Θ7, acute — 

74. χρήμ' inaatov hic et O. ix nyi varia studia hominum, bellicam vir- 
tutemy artis sollertiam, sapientiae acumen signiiicat — 76. τοις, οΙς• cf. Ρ. 
ιπ 89 et ir. 280 τ&νδε . . . %aca — δωδέϋατον victoriae Ageeiae decu8 auget; 
nam duodeciee equos, octies mulas circa iiietam cacurrisse schol. 0. in 59 tra- 
duBt — 79. αγώνας ^χεί' unde dicitnr εναγώνιος *Ερμάς Ρ. π 12. Ι. ι 60 — 
82. ά%όνας Χιγυράς- acutae cotis esse dicit, quod eibi pnmo in mentem Tenerit 
Metopam, iiliam Arcadici fluTii Ladouis, ciim Metopa, ujmpha Boeotici fluvu 
Asopi et maire Thebae, coniuDgere; de Theba filia Asopi v. I. viii i7 — 
86. ηΧάξιππον quod studia equestria Thebis in summo honore erant, unde 
Καδμείοι %εντορες ίππων dieuntiir ab Hom. II. iv 391 et Βοιωτοί πΧηξιπποι ab 
Hes. scut. 24 — 86. πίομαι si genuinuin t^st, viin i)rae8euti9 habot; conf. Ibyc. i7 
ntmtvag ηύμφιγγας πιόμενοι — 88. Alviw schol.: Αΐνέας οντος χοροδιδάα*αΧος^ 
ωτινι 6 Πίνδαοος ίχρήαατο δια τ6 αΰτυν ιαχνόφωνυν είναι χαΐ μη δννααϋ'αι iv 
τω δτιμοαίω δι Ιαντοΰ %αταΧεγειν τοις χοροίς, όπερ οΐ πΧεΐατοι καΙ μεγαΧόφωνοι 
των ποιτιτών αγωνιζόμενοι ίποίονν^ δι* έαντών διδάϋτΛοντες το\}ς χορονς. Scho> 



liaeta i^itur AeneamchorodidaKcalum fuisse credidit, quod licet ille ineptie com- 
mentis ιητοίτβηί (cf. Stzb. d. b. Ak. ishg p. 23 ^i{\ verum tamen esse vid 



videtur, modo 



Α• 



54 PINDARI EPINICIA. 

δ τι ννν εν χαϊ τελεντά φερτατσν άνδρΐ τνχειν. 
χαι γάρ 'J4λxμήvag χαΰίγνητον vod^ov 

όχάπτω 9^ενών όΟ 

όχληράς έλαίαζ ίχτανεν Ίϊρννϋτ Αιχνμνιον ελ^όντ ix θα- 
λάμων Μιδεας 
30 τάόδέ ποτέ χθονό^ οίχιϋτήρ χολώδεις, αϊ δΐ φρενών ταραχαϊ 
παρεπλαγξαν χαΐ όοφόν μαιηενόατο δ' ig 9^εον έλ9^ών. 

Εχ. β . 

τω μίν 6 Χρνϋοχόμας εύώδεος εξ άόιίτοι» ναών ηλόον 

είπε Λερναίας άη* άχτας ενϋ^νν ig άμφι^'άλa6-6ov νομόν^ βΟ 

ivd^a ποτ%- βρέχε ^εών βαόιλενζ 6 με'γας χρνϋέαΐζ νιψά- 

δεΰΰι πόλιν^ 
35 &νίχ* Άψαίότον τεχναιόιν 6δ 

χαλχελάτω πελεχει ηατέρο^ ^A^avaCa χορχ^ψάν χατ αχραν 

άνορον-όαιϋ^ άλάλαξεν νηερμάχει βοά' 

Οχ^ρανοζ δ' έφριξε νιν χαΐ Γαία μάτηρ. 70 



26. χαϊ om. Λ — φίρτίρον Α — 29. ίκταην D: fxravf Β, ί%ταν* iv AC 

— 31. παρίπλαξαν Ό — 32. ναών: νωμάν et infra t{>^vv Ber^k Hermannum 
secotus — 33. fv^vv γρ. Ε: ^ύ^ν' ABCD; fiV Α; δρβαι ig coni. Mommsen; 
at cf. P. IV 6 — 34. βρίχΒΐ lemma in Α — χρνϋεαις Byz.: χρνΰεαια ABCD 

— 37. άνορ.: ένορ. Ε^^'Γ — 

26. tvv iv Αίά χεΧεντα' nunc et etiam in fine, de qua dicendi brevilo- 
quentia disseruit Haupt opusc. i i33; confer eimilem usum particulae xal 0. u si. 
P. X 58 — 27 8S. cf. Uom. II. iilwi: ΤΧτ\π6Χεμος δ' inal ovv τράφη iv μεγάρω iv- 
ηή-κτω^ αντίχα πατρός ίοΐο φίλον μητρώα χατέητα \ ηβη γηράαχοντα Λιχνμνιον 
δζον "^ίρηος. — 2ί>. fx θαλάμων ΆΙιδέας' Licymnium Electrvo ex Phrygia concu- 
bina Midea gcnuerat, ex LvHidica iusta uxore Alcmenam, matrem Herculis; y. Prol. 
czxii. Quae causa irae Tlepoletni fuent, iam yeteres grammaticos ignorasse 
scholia docent ; sed quod Licymnius ex conclavi Mideae prodiens a Tlepolemo per- 
CU8SU8 cst, hoc rixas inter uxorem leg^timam eiusque progeniem et concubinam 
alienigeiiam causam irarum fuisse significat — 32. Χρναοχόμας, Apollo, ut 0. 
VI 41; cf. I. vn 49 — ενώδεος, odori fumo hostiamm et turis; cf. bymn. Hom. 
ΠΙ e5 ενώδεο$ ix μεγάροιο — 33 s. tumidam et obseuram oraculomm orationem 
poeta itiiitatur iimbagibiis siibobscuris Λερναίας απ* άχτάς ct άμφι9'άλαθ6ον 
νομόν — 34. ivd-cc . . . ηφάδεαϋΐ- alludit ad Homericum vcreum Β 67o xai αφιν 
fecil. ΨοδίΟίς) ^εβπεοιον πΧοντον χατέχενε Κρονίων — 3δ. 88. Pindaro duce 
Phidiad in fa^tigio aedid Minervae Athoniensis arcis (v. 4•.» άχροπόΧει) deam cz 
capite lovis procreatam finxit; Pindaro praeiverant He^iodus (theog. 9U) et 
Stesichonie (schol. Apoll. Khod. iv i3iu\ qni Minervam armatam ex capite 
lovis cxeiluisse narraverant — 35. 'Ηφαίστου τεχναιόιν schol.: iv τοις Μου- 
ϋαίον ΠαΧαμάων Χεγεται πΧήξαι τοϋ dibg την χεφαΧήν ^ οτε την 'Adifivav 
iyivva' moi δε τόν Προμηθέα Χεγονβι^ Σωαίβιος δε 'Κρμήν φηαιν '/Ιρίϋτο- 
χίή5 δε νεφει όΐ^γχεχρονα&ζα την Ο'εόν, τον δε J'ia πΧη^αντα το νέφος έχφή- 
ναι την d's6v' Pindaruy ope Vulcani Minervam procreatam finxissc videtur, 
quod armatam doam exsiluiese Ste>>:icboru8 dixerat — 38. Ουρανός έφριξε' cf. 
Hom bymn. MineiTae ϊί*, ο μέγας δ* εΧεΧίξετ' "ΟΧνμπος . . . άμφϊ δε γαία αμερ- 
δάΧεον ίάχηαεν — 



OLYMPIA VI. 49 

ol'xod'ev otxad^ άηο Στνμφαλίων τειχέων ηοτινιόόόμενον ^ 
100 ματέρ' ενμηλοιο λείποντ^ Άρχαδίαξ, ayad'al δΐ ηέλοντ^ έν 170 

χειμερία 
ννχτί dO&g ix ναός αΛεβχίμψ^αν δυ αγχνραι. ϋ•εος 
τώνδε χείνων τε χλντάν αΐόαν ηαρέχοι φιλέων. 176 

δέβποτα ποντόμεδον^ εν%^)ν δ\ ηλόον χαμάτων 
ixrog ιόντα δίδοι^ χρνόαλαχάτοιο ηόΰις 
105 ^Αμφντρί- τας, έμών ί' νμνων af|' εντερηίς avdOg, 



99. ποτινιαόμ. ABCD — 100. λΒΐηοντ" Tricl.: λιπόντ' ABCD — ηίΧονταί 
γ* {τ* C) ίν AC — 101. &nsa%f]tp^ai Α — 102. των δ' εκείνων ABC1\ των rs 
%ίίνων Heyne — 103, πυντόμεδον codd.: ηοντομίδων Boeckh, sed vide ad Ο. 
VI 28 — f^^ihvvs ηλόον τίαμάτων δ' Α — 105. δ* οηι. Α — άίξ' BC1): δέ^' Α 

— sifsgnhg D, simgSTthg Ε. 

ΑίτναΙα καΧεΙται. Ad utrumque sacerdotium Hieronis conferre iuvat Diod. xi i>c: 
Γίλων i% μ^ν των λαφύρων χατεακενααε ναονς αξιόλογους Jήμrιτρoς %αϊ Κόρης 
. . . έηεβάλετο δ^ νατερον (^Ιύρων^ καί xara την Αΐτνην τιαταακενάξειν νεών 
Jήμητρoς — 101. δ ν' άγκνραι iina ex prora^ altera ex puppi demissa, liic una 
in vetere patria Arcadia, alitera in nova Sicilia ; de locutiono proverbiali cont. 
Stob. serm. iio, 22: ούτε vavv i^ ivbg άγτιυρίον^ ούτε βίον i% μιας ελπίδος όρμια- 
τίον, et Herond. 1, 41: vrivg μιης έπ* άγκυρης ου% άαφαλης όρμοναα. Cet^nim 
praeclare poeta turbas praesagit, qiiibus raox Hieronis regnum concntiebatur 
et Agesias vates interiit — 103. τιαμάτων έκτος' praepoRitionera a suo DomiDe 
fine versus dieiungere non dnbitavit neque hie nequo O. vii is. P. iv r»8. N. χ 3i 

— 104. ηόΰΐς' Neptumis, qui antea tamqnain dominus maris invocatus est — 
105. &εξ* εντερπες αν&ος' cf. Ο. ι ii9 et clausulam Horaerici liymni 24 χάριν 0' 
άμ' ϋηαΰοον άοίδ}/. 



Pu]>ABVB ed Chriet. 



ΟΛΤΜΠ. Ζ . 

ΔΙΑΓΟΡΑ. POAIiit 

lITKTlit 



Strophae. 



ι 



VA-» _ _ i W — i — - '^^'^ — ^^ — ί 

_ _•. ^u' y I 

— . • I • I * I 

\j : \j — — ^yj^— \'. <Aj _ \j^ — \ — ■'■ <^^ — v-^ ^ I 
5 • \^\-/ _ u^ _ _ 1 ^ _ — I - - v/,^ _ VA-» ^ I 

I • 

\J^ _ _ JL \u» _ _ I -L ν-Λ-» _ \AJ _ ^ ( 

Epodi. 

\y<j _ WV-/ — — — ^"'^ — *"'^ _ _ -^ ν-» V I 

Vu» _ _ ^ W _ V ! 
VA-« _ V^w/ _ I ^ vJL» W _ _ ■- U^ _ V-^ ^ ! 

I 

Argnmentnm. 

Diagoras Damageti filius Rhodius e nobilissima gente Eratidaixim 
(v. 93), quae a Tlepolemo, Herculis filio, originem duxit, 01. 79 == 464 a. Chr. 
pugilatu Olympiae vicit. Ex tribus civitatibus insulae Rhodi laljsum, ut in 
qua urbe olim Damagetus regiam potestatem exercuerit (v. Paus. iv 24, l), 
patriam victoris fuisse verisimile est. Ipse clarus inter paucos statura 
et robore corporis fuit, eiusque memoria et hac oda in templo Mineryae 
Lindiae aureis litteris exarata et statua plus quatuor cubitonim Oljm- 
piae posita (v. schol. ad inscr. et Paus. vi 7, 2) ad posteros propagata est. 
Patris vero studia pugilatus et pancratii etiam ad filios et nepotes 
transiisse testantur schol. ad inscr. et Paus. vi 7 et Cic. Tusc. i 46. 

Magnifico prooemio, quo suum munus poeta cuiu patera aurea 
inter convivium genero oblata apposite confert, coiisilium praedicandi 
victoriam Diagorae aperit (l— 19). In principali parte odae (20—76) 
tres fabulas Bhodi insulae narrat, e quibus prima est de Tlepolemo 
Heraclida ad expiandam caedem Licjmnii in insulani, nbi lupiter in 
natalibus Minervae aurum pluisset, coloniam deducere iusso (20—38), 
altera de Rbodiis a Minerva propter sacra deae in arce instituta miris 
artificiis auctis (39—53), tertia de Rbodo insula antea in aequore maris 



ΟΤΛ'ΜΡΙΑ VII. Γ)1 

latente et, cum in lucem evecta esset, Soli deo donata (54—76). Ad 
postremum varias victorias Diagorae recenset ot pro futura felicitate 
gentis Eratidanim, cui iam tum pericula a popularibus factionibus iiu- 
pendebant, pia vota facit (77— 9δ). — Egregie orationis paHes cum 
partibus metricis ita poeta concinnavit, ut quinque partium unaquaeque 
triadicam periodum strophae antistrophae epodi aniplectatur, qua de art« 
a Pindaro provecta aetate exculta vide ad. 0. xiii. 

De metris. 

In splendidissimo hoc carmine a vulgaribus formis camiinum dac- 
tylo-epitriticorum taiitopere Pindarus recessit, ut quomodo versus scan- 
dendi et numeri explendi siiit saepe dubites. Inprimis boc peculiare est 
buius canninis, quod saepe pes in fine praecedentis versus iucboatus 
in principio sequentis versus perficitur, velut str. w. 2 et 3, Ά et 4, 
δ et 6, ep. 4 et δ, 5 et 0, unde nescio an stropbae versus 2—4, δ— 6, epodi 
versus 4—6 in singulas periodos coniungendi sint, et versiculi monoeoli 
str. 2 et ep. 4, a iiiaiestat* illi carminum dactylo - epitriticorum quam 
maximc alieni (cf. Censorin. de iinis. p. 008, Η ed. K.), colorum potius 
quaiu versuum vicem obtineant. Quod autem in fine plerorumque ver- 
suum perexiguum tompus pausae poeta reliquit, boc cum alacritate et 
fervore modorum buius carminis cohaeret, quae etiam anacnisi bisyllaba 
prinii versus et frequentia dactylicorum colonim expressa sunt. Dactylos 
enim adeo poeta praeoptavit, ut contra veterem consuetudinem dactylica 
tripodia, non epitritico versu stropham clauderet (cf. 0. χ str. P. ix ep., 
N. XI str. et ep.). Admodum vero dubium est, utrum finales duae sylla- 
bae secundi versus epodi huic versui concedendae an proximo versui 
praeiigendae sint; equidem, cum iambica anacrusis a gravitate versnum 
dactylo-epitriticorum abhorreat, Bergkii quam Boeckhii veterisque colo- 
metriae rationes sequi satius duxi, praesertim cum etiani sontentiaruni 
confomiatio in w. ΆΆ et δ2 nostris rationibus faveat. Denique do versi- 
bus acepbalis, a quibus stropha orditur et in quos desinit, confer 0. xiu 1. 
P. 1 ep. 8. III ep. 9. ix l. op. 9. N. χ 1 et vide Prol. xix. l — Carmen hoc can- 
tatuni est publice a frequenti cboro mter epulas a geute Eratidanim ad 
celebraudam victoriam gentilis Diagorae adomatas (v. 94), coiisociato 
cantu fidiam et tibiarum (v. 12). Pindaram ipsum llhodum cuin Dia- 
gora victore venisse, ut cborum doceret et in canendo praeiret, versu 13 
sigDificatuni esse vidotur; sed cuni verbum πίμηων ν. 8 in contrariam 
senteDtiam trabi possit et eodcin anno Xeuopbonti Corintbio praesens 
Pindaras victoriam gratulatus esse dicatur (0. xiii 'λ\ nihil certi statuere 
ansiin, nisi quod poetam insiilam ipsum vidisse et bomines cognovisse 
veri simillimuni est. 

Στρ. a\ 

Φιάλαν ώς «Γ τις άφνειάς άηο X£iQog ελών 

ίνδον άμηέλον χαχλάζοιΰαν δρύόω 

VARIA LKCTIO. InscT. JiayoQa *Ρο8ίω ιζνκττ^ ABCDy praeterea addunt Λ 
νίώ ^αμαγήχον, BDV νΐώ Jaμ. vixijcccvti την οϋ"' {οζ' minio add. D) όλ. — 

coMMEKTAHu. V. 1 — 6. praeclara comparatio carmiuis cum phialu vini (cf. 
0. VI 9i) egregie carmini convenii in convivio cantando; cf. N. ui 77. Res ipsa 

4* 



58 PINDARI EPINICIA. 

εότεφανώόατο δίς^ κλεινά r' εν Τίτθμρ τετράχις εύτνχέων^ 
Νεμέα τ' αλλκν ίπ αλλα^ καΐ XQavaaig εν ^Α^άναίξ. 150 

\4ντ. ε\ 
δ τ' εν "Αργεί χαλκός εγνω νιν^ χα τ εν Άρχαδία 
έργα χαΐ θήβαις^ αγώνες τ' έννομοι Ι5δ 

85 Βοιωτίων^ 

Αίγινα Πελλάνά τε νιχών9^ εξάχις' εν Μεγάροιόίν τ ονχ 

έτερον λι^ίνα 
ψάφος έχει λόγον. αΑΑ' ώ Ζεν πάτερ^ νώτοιόιν ^Αταβνρίον 160 
μεδεων^ τίμα μ^ν νμνον τε^μον Όλιψπιονίχαν ^ 

'jEjt. ε, 
άνδρα τε ην^ άρετάν ενρόντα^ dtdot τε foi αίδοίαν χάριν 
90 χαΐ ποτ' άότών χαΐ ποτΐ ξείνων έπεί νβριος εχ-9'ράν 6dov 165 
εύ9χ^πορεΐ^ όάφα δαείς α τε foi πάτερων όρΟ^αΙ φρένες εξ 

άγα^'ών 
Ιχραον, μή χρνπτε χοινον 170 

6περμ' άπο Καλλιάναχτος' Έρατιδάν τοι 6νν χαρίτεόόιν έχει 

81. %ζΛ ατεφ. Thom. D* - r* iv: τοι iv C — 82. %ρανααίαιν iv C — 85. Boua 
χίων Α: Βοιωτών Β Ό, βοιωτιας C — 86. Αίγινα Πελλάνα τε Triel.: ηεΙΙάνα 
(πελίάνα Β) τ' αϊγινά . (alyiva Β) τί ABCD, ΠέΙλανά τ\ Alyiva τε Boeckh, 
ΠέλΙανα τ' ΟΙνωνα τε coni. Bergk — μεγάροιοι δ' Λ — ?τερον BCD: Μρον 
Λ, qaod etiam ucus ex echoliastis legisse videtur — 89. όίδου Λ — 92. Ιχρεον 
Α — χοινον: xJlcivoy coni. Herwerden — 93. έρατιδάν Tricl.: έραστειόάν 
ABCD et echol. — τοι] τε Α — λαλιάς Ιχει Α — 

sed μ'ήλων πομπά et αρίαις άμφ' aid^loig^ ut λντρον όνμφοράς yicem praedicati 
obtineat; pompa enim hostiarum et certaminibus ludonun sacra Tlepolemi fiunt 
— 88 88. de minoribus his ludis vide Prol. LXix>au ss. — 84. έργα artificia ex 
aere facta, yelut tripodes, ut Polemo in scboliis docet: Πολέμων iv τω περϊ 
των θηβηαιν Ήρα%Χε(ων ψτ^οί xaX%hv το α^λον είναι τοΙς iv Άρχαδία Ανχαίοις, 
ω<ηε άηό χοινον τα ίργα χαΐ τον χαλαόν ληπτέον, οτε φηοΐν ό Πίνδαρος' 6 τ* 
iv "Αργεί χαΧτιος Ιγνω μιν τά τ* iv 'Αρκαδία ^ργα χαΐ θηβαις' 
δίδοται γαρ ίν ταΰταις τρίπονς χαλ%οϋς. Neque tamen ;|raAx6ff et Ιργα syno- 
nyma sunt, sed scutum aeneum Argorum simplici nomine χαλτίοϋ deaigna- 
tur, tripodes artificiose ex aere facti nomine ϊργων insigniuntur — 86. Αίγινα 
Πελλάνα τε si recte a Triclinio restitutum e8t, ipso asyndeto poeta sex Tic- 
tonas Diagoram his duabus in ciyitatibue, non in scx quos recensuit ludis 
consecutum esse significat — λιϋ'ίνα γράφος- iudicium lapideae tabulae in- 
scriptum, quo de more v. Prol. xcu — 87. 'Αταβνρίον mons Rhodi fuit, v. 
Strab. X 454 et xiv 6Γ»5; similiter supra 0. iy β in Sicilia Ιοτβιη Aetnaeum ίητο- 
cavit; apte autem lovem ad extremnm precibus adiit, ut qui et Olympicis 
ludis praeesset et summa omnium rerum gubemacula teneret — 89. άρετάν^ 
yirtutis laudem, ut 0. vni β — 90. ποτ' ex ηοτϊ elisum est. ut fr. 122 et περ' 
ex περϊ 0. vi 38 — 01. i| άγαμων scholia a suo nomine {πάτερων) diveUunt et 
cum ιχραον iungunt; quod cum vix fien poseit, πατέρων φρένας i^ αγαθών 
prudentia consilia patrum a probis maioribus ortonmi interpretor. Inter Dia- 
gorae maioree autem etiam Callianax (τ. »3) fuit, sapientiae, opinor, laude in- 
eignis — ίχραον^ quasi yaticinabantiir — 92. μι; χρύπτε^ sed laudando et aemu- 
lando profer; cf. 1. π 44. Inter virtntes autem Callianactis etiam liberalitae et 



OLYMPIA VII. 59 

d'akLag-xal jcoktg' εν di μια μοίρα χρόνου 
95 αλλοτ άλλοιαί διαίΟ'ύββοίβιν ανραι, 175 

94. μίά μοίρα AC: μοίρα μια Β Ό. 

comitas fuissc videntur — 94. in fine carminis aeque atque 0. vi 97 poeta 
prudentiesimue pracsaga tnente fragilit>atis rerum humanarum fortunaeque 
yicissitudinum commonet, id quod non tam, ut Diagoras civesque feriantes 
laeti dona praesentis horae capesserent, fecissc yidetiir, quam ut fortunae Dia- 
gorae perinde atque Tlepolemi et Rhodiorum ad plenam atque perfectam feli- 
citatem aliquid deesse significaret, firmitatem dico atque perpetuitatem. In 
hac re declaranda simili elocutione usus cst P. m 104. I. m 23. 



54 PINDARI EPINICIA. 

Άντ. β\ 
ο τι ννν ίν καΐ τελεντά φερτατον άνόρΐ τνχειν. 
χαΐ γάρ ^Αλχμ^ναζ χαόιγνητον vad^ov 

όχάπτω ^-ενων 50 

όχληραζ έλαιας εχτανεν Τίρννϋτ Αιχνμνιον έλ^όντ έχ θα- 
λάμων Μώεας 
30 ταόδε ποτέ xd^ovbg οίχίότήρ χολωϋ•είς, αι dh φρενών ταραχαΐ 
παρεηλαγξαν χαΐ ΰοφόν μαντενΰατο δ' ig 9^εον έλ^ών. 

Etc. β . 

τω μίν 6 Χρνόοχόμας ενώδεος έξ άδυτου ναών ηλόον 

είπε Αερναιαζ άη* άχτάς εύ9^ν ες άμφι^-άλαό-όον νομόν^ 60 

θΐ/θα ποτ^- βρέχε %εών βαΰιλενς 6 μέγαξ χρνόέαΐζ νιφά- 

δεόόί πόλιν^ 
35 άνιχ ^Αφαίύτον τέχναιΰιν 65 

χαλχελάτω πελεχει πατέρος Ά^αναία χορνφάν χατ Άχραν 

άνορού-όαιό^ άλάλαζεν υπέρμαχε ι /3οα• 

Ονρανος d' εφριζέ νιν χαΐ Γαία μάτηρ, 70 



26. καΐ om. Λ — φέρτερον Λ — 29. ίν,τανεν Ό: fxravf Β, ϊ%ταν* ίν AC 

— 31. παρίπλα^αν Ό — 32. ναών: νωμάν et infra si^vv Ber^k Hermannum 
secutus — 33. fv9'vv γρ. Ε: f^9'vv' ABCD; εις Λ; 6ρ6αι ig coni. Mommsen; 
at cf. P. IV β — 34. βρέχει lemma in -^l — χρυοεαις Byz.: χρνϋέαΐϋΐ ABCD 

- 37. άνορ.: ίνορ. E^^F — 

26. *Di/ iv y.al τελεντά' nunc et etiam in fine, de qua dicendi brevilo- 

quentia disscruit Haupt opusc. i i33; confer similem usum particulae xal 0. u 3i. 

P. X fid - - 27 8s, cf. Uom. II. ii *6«i: ΤληπόΙεμος δ' έπεϊ ουν τράψη iv μεγάρω iv- 

\ ηήϋτω^ \ avtina πατρός ίοϊο φίλον μητρώα χατέκτα \ ηδη γηράϋχοντα Αιχνμνιον 

δζον "/Ιρηος. -- 29. ίν. ^αΧάμων Μιδίας' Licymnium Electryo ex Phrygia concu- 
bina Midea genuerat, ex LyHidica iusta uxore Alcmenam, matrem Hercuhs; y. Prol. 
cxxn. Quae cauHa irae Tlepoletni fuerit, iam veteres grammaticos ignorasse 
scholia doccnt; sed quod Licymnius ex conclavi Mideae prodiens a Tlepolemo per- 
CU8SU8 cst, hoc rixas inter uxorem leg^timam eiusquc progeniem et concubinam 
alienigenam causam irarum tuisse significat — 32. Χρναοχόμας, Apollo, ut 0. 
VI 41; cf. I. vu 49 — ενώδεος, odori fiimo hostiarum et turis; cf. bymn. Hom. 
III 05 ενώδεος ix μεγάροιο — 33 s. tumidam et obscuram oraculorum orationem 
pocta itiiitatur ambagibus snbobscuris Λερναίας άη' άχτάς ct άμφι^'άλαόόον 
νομόν — 34. tvU^a . . . νιφάδεααΐ' alludit ad Homericum vcrsum Β 670 xai αφιν 
fecil. *Ροδίοις) ΰ'εαπέαίον πλοντον χατέχενε Κρονίων — 35. αβ. Pindaro duce 
Phidias in tastigio aedis Minervae Atheniensis arcis (v. 4!) άχροπόλει) deam cz 
capite lovis procreatani finxit; Pindaro praeiverant Hesiodus (theog. 924) et 
Stesichorus (schol. Apoll. Rhod. iv isio), qui Minervam armatam ex capite 
lovis exsiluisBe narraTerant — 35. Άφαίοτον τεχναιαιν schol.: iv τοϊς Μου- 
ϋαίον ΠαΧαμάων λέγεται πληξαι τοϋ Jibg την χεφαλΐ}ν ^ οτε την Α^ν&ν 
έγέννα' ενιοι δl• τόν ΠρομηΟ'έα λέγοναι, Σωαιβιος δε 'Ερμήν φησιν 'Aqusto- 
χλής δε νέφει ανγχεχροναϋ'αι την 0'εόν, τ6ν δε Jia πλήξαντα τό νέφος έχφή- 
ναι την 9'εόν' Pindarus ope Vulcani Mincrvam procreatam iinxissc videtur, 
quod armatam doam cxeiluibsc SteeicboruH dixerat — 38. Ουρανός έφριξε' cf. 
Hom bymn. Minervae :i^, 9 μέγας d' έλεΐίξετ* "Ολνμπος . . . άμφϊ δε γαία αμερ- 
δάλεον ίάχηαεν — 



OLYMPIA VI r. 55 

Στρ. γ\ 
τότε oud φανΰιμβροτος δαίμων ^lbceQiovtdag 
40 μέλλον εντειλεν ψνλάΐ,αό^αι χρέος 
παιόΐν φίλοις^ 
ώς αν ^^εα πρώτοι χτίόαιεν βωμον έναργέα^ χαΐ όεμνάν 75 

^όίαν δεμένου 
πατρί τε ^μον Ιάναιεν κυρα τ εγχειβρόμω, έν d' αρεταν 
εβαλεν χαΐ χάρματ^ άν9'ρώ%οι6ί Προμα^-έος αιδώς. 80 

Άντ. γ'. 
46 έπΙ μάν βαίνει τι χαΐ λά^'aς άτέχμαρτα νέφος 

χαΐ παρέλχει πραγμάτων δρ^άν 6dbv 86 

βξω φρενών. 

χαΐ τοί γαρ αί^οίβας έχοντες όπέρμ^ άνέβαν φλο^ό^ οΰ* 

τενξαν ό' άπνροις ίεροΐς 
αλβος έν άχροπόλει. χεινοις 6 μίν ξανθάι/ άγαγων νεφέλαν 90 
50 πολύν νόε χρνΰόν αυτά δέ <yg)fc<ytv ωπαόε τέχναν 

Έπ. γ', 
πάόαν έπιχ^Όνίων Γλανχώπις άριότοπόνοις χερόΐ χρατεΐν. 
έργα d^ ζωοΐΰιν έρπόντεόόί θ' δμοια χέλεν-^οι φέρον. 94 

fiv δ\ χλέος-βα^ν, δαέντι δ^ χαΐ (Τοφία μείζων άδόλως 

τελέ%ει. 

40. ένέχειλε Λ — 42. a>9 τα ^-εώ coni. Eayeer — πρώτον C — 43. Ιάναι. 
χόρα (sine (v) BD^^ — 45. άτέ%μαρτα coni. Schmid: άτέτιμαρτον ABCD — 
46. ηαρέλτιει πρ. όρ^&ν όϋών Ιξω ψρένας coni. Bergk — 48. άπείροις A^ — 49. χει- 
votg 6 μεν Mingarelli: ηείνοιαι, μεν ABCD — νεφϋαν ζενς ABCD^ ζενς eiec. 
MoBcb. — 63. άδόλως unus ex scholiaHtis legisee videtur: αδοΧος codd. — 

39 88. Fabulae de Tlepolemo ab oraculo Delphico Rhodnm coloniam de- 
dacere iaeso lepide poeta intexuit alteram fabulam do origine sacrorum Miner- 
vae in arce Khodi ; eandein fabulam narrat Diodorus ν r>e — *Τηεριονί6ας * sub 
forma patronjmici latet vis Solis in alto fastigio caeli yebentis — φαναίμβροτος 
(ex φαχεβίμρροτος) deum mortalcs luce collustrantem si^ificat — 44. Προμα^έος 
αΙδως' providentia, quae similiter a Prometbeo nata dicitur atque excusatio {πρό- 
φααις) ab Epimetbeo ; cf. P. ν S7 — 46 s. τιαρέλχει . . φρενών ' rerum cursum pri- 
mum recie loetitutum (όρϋ'άν) in tramitem concilio prudenti contrarium trahit; 
cf. £ar. Herc. 775 είηνχία φρενών βροτονς εξάγεται, — 48. άπύροις ίεροΐς ' scbolia : 
&•Λνρα δε μέχρι ννν οι Ψόδιοι 9'νονΰΐν άπ' ί-κείνης τής αρχής xfj Ά^Ύΐνά. χαΐ 
Άχολλώνιος (έν 'Ρόδον -κτίόει) απνρα τονς ^Ροδίους ιερά (ί'νειν δια την προς Ηφαι- 
αχον ^νετια χών γάμων Ιχ9'ραν^ οχι επεδίωξε την Άϋτινάν βονλόμενος ανμμιγήναι 
— 60. airxa' Minerva γλαυηώπις, ut quae principalis dea arcia Rbodiorum et 
Athenieneiiiin fiierit — 51. τέχναν πάααν . . . χρατεΐν artem omnis generis, ut 
artificiosis manibu8 ceteros iocolae terrae vincerent — 62. ίργα . . . όμοια' 
imitatur Pindanie Homerum II. xviii 4ΐκ signa Vulcani dei yivis similia prae- 
dicaniem — 53. ^a^vrt δε χαϊ αοφία μείζων αδοίος τελέσει' sapientia et insti- 
tntione (δαέντι) ^ non fraude artem Kbodiorum comparatam eese dicit, rciectiH 
fabnlosie commeniis de Telchinis fabris, qui magicis praestigiis mira soa arti- 
ficia procreasse ferebantur. Ula autem eapientiae ars quomodo Rhodiis facta 



56 PINDARI EPINICIA. 

φαντί d' άν9'ρώπων ΛαλαιάΙ 100 

δδ Qif^^LBq^ o{m(o οτε χ9'όνα δατεοντο Ζενς τε xccl αθάνατοι ^ 
φανεράν-εν πελάγει ^Ρόόον εμμεν πονχίω^ 
άλμνροΐς d' εν βέν^εόιν νάόον xεxρvφ^^at, * 105 

Στρ. δ\ 
άπεόιηος ό' ovTig ενδειξεν λάχος ^Αελίον 

χαί ρά νιν χώρκξ άχλάρωτον λίηον^ 

60 αγνον ^εόν. 

μναό^εντι δΐ Ζενς άμ πάλον μέλλε ν ^έμεν. αλλά νιν ονχ 110 

ε^αόεν^ έηεΐ πολιάζ 

εΐηέ τιν* avtbg 6ράν ένδον ^αλάβΰαζ αν^ομεναν ηεδό^'εν 

ηολνβοόχον γαΐαν άν^ρώηοιόι χαΐ εϋφρονα μι^λοις, 115 

^Αντ. δ\ 
έχέλενόεν ό' αντιχα χρνβάμπνχα μεν Αάχεύιν 

65 χεΐραζ άντεΐναι^ %εών ί' δρκον μεγαν 120 

μίΐ παρφάμεν^ 

αλλά Κρόνου 6νν παιδί νενόαι^ ψαεννον ig αιθέρα νιν 

ηεμφ^εϊύαν έά χεφαλά 



56. ί'μμεναι Λ — 57. άλμνροίΰΐ BCD — 58. fVQitpsv coni. Nabcr et Her- 
werden — 6\). χλωράς Λ — λεΐηον Λ — 61. αμ πάλον Boeckh: αμπαΧον ABCD 
— 67. φαενον 0^^^ ψανόν Hermann — 

sit, suquenti fabula illuetratur, qua Solem »iios hlios sumiua eapientia inetruxisse 
dicit V. 72. Ceterum ex eo, quod Polemo in scholiis apud Chios «ignum Dio- 
nysii, apud Er}'thraeo8 basim Dianae alli^atam fuiese prodit, Euetathius ad 
Dionysii perieg. 504 commeutus est, ax>ud Rhodios quoque multas statuas fuisse, 
quae ne autugerent, alligandae fuerint. 

54. saltu satis audaci poeta transit ad tertiam fabulam de Sole Rhodum 
insulam sortito; duo autem baec fabula cum duabu8 prioribus cominunia babct, 
quod et omnes ad Rhodiim insulam pertineut et quod iu omnibus aliquid de- 
lictum et peccatiini est. Oeconomiam vero carminis ita poeta instituit, ut 
fabiila ipsa a nova iiericopa (v. 58) inciperet, introductio autem eius in calcem 
antecedentis pericopae reiceretur; quae ratio similis est carminie P. i 68 — 
παλαΐίίΐ ρηαιες' ex rumoribub per ora bomimiiu sparsis baec se eumpsisee pocta 
testatur, quoniam a veteribus poetis tale nugquaiii traditum inyenit. Schol.: 
Ttgb Πινδάρου δε τοντο οί'χ Ιατόρτιτο. De cultu Solis aj)ud Rbodios vide Kapp 
in Roscberi lex. myth. i 20ii4 s. — 58. ϊνδει^εν cominonuit, iit absentis Solis sors 
urnae iniceretur — 59. άγ,Χάρωτον Xinov buis fabula^ vestigia legens Schillerus 
noster in pulchemmo carmine 'Die Theilung der Erde' poetam sortitj immunem 
relictiim esse cominentuB est — 60. άγνόν ^εόν dicit, quod clara luce fulgct 
et impura omnia remota habet, unde auctor Orpb. hymn. 8, i3 eum invocat 
άι^αΧΐ]ς αμίαντε — 62 8. bo8 Tersus respiciens ludit Antipater AP. ix 178: πώς 
είπωχ τίνι μάΧΧον οφείλομαι; ος μεν ^δειξεν i^ άΧός, (Ήλιος), ος δ* ηδη ζνβατο 
δυομίνην (Νέρων) — 64. Αάχεαιν ex tribus Pareis hoc loco, quo de sortiendo 
(λάχος V. 58) agitur, Lacbesin, ut quao sortibus praesit, eligit. — 65. ορτιον μέγαν 
intellegit iusiurandum deorum, cuius tbrmulam cum Homerus II. xv st'. Od. ν 184, 
tum auctor bynini Ap. Del. 83 affert: Λττω νυν τάδε Γαία καΐ Ουρανός εύρυς 
υπερϋ'εν, \ ααΐ τό τίατειβόμενον Στυγος ύδωρ, οστε μέγιανος \ δρ-κος δεινότατος τε 
πέΧει ματιάρεααι ^εοϊϋΐν — 67. πεμφ^-είααν vim futuri exacti habet, ut ap. Eur. 



OLYMPIA VII. 57 

βξοπίόω γέρας i66£6%ai. τελεντα^εν δϊ λόγων τίορνφαΐ 125 
έν άλα&εία πετοΐόαι, βλάότε μεν εξ akbg ύγρας 

Ejt, δ . 
70 vaoog^ έχει τέ νιν όξειάν ο γενέθλιος αχτίνων ηατήρ^ 

πυρ πνεόντων άρχος ίππων εν^α 'Ρόδω ποτϊ μιχ-^είς τεχεν 130 
επτά όοφώ- τατα νοήματ' έπΙ προτέρων ανδρών παραδεξα- 

μένους 
παΐδας^ ων εις μίν Κάμειρον 135 

πρεΰβντατόν τε 'Ιάλνόον ετεχεν Αίνδον τ\ άπάτερ^ε ό' 

έχον, 
75 διά γαΐ-αν τρίχα δαόόάμενοι πατρωίαν, 

άότεων μοΓραι/, χεκληνται δε' όψιν εδραι. 140 

Στρ, ε\ 
τό^ι λντρον όνμφοράς οίχτρας γλνχν Τλαπολύμω 
ϊϋταται Τιρνν^ίων άρχαγέτα, 
ωόπερ 9^εώ, 
Μ) μήλων τε χνιόάεόβα πομπά χαΐ χρίΰις άμφ^ άε^'λοις. τ&ν 

αν^εόι Διαγόρας 145 

68. yiQug BD: μέρος AC ct γρ. Β — tfXsvta^sv γρ. Β et lcmma in BC: 
τίλεύταοαν ABCD — 69. nfcoicai Λ — 73. μ^ν om. Β — Κάμιρον schol. A^ 
ut scriptum est in vetustis titulis — 74. πρΐβ(ίντατος a ηυηηυΙΙΐΗ scriptum fuisse 
testantur schol. — ίάΐνααον Ό — tVtxfv Tricl.: xi-Kfv AD, tiyif BC — Λίνδον 
δ' C — Βχον Α: έχοντα Β, εχοντι ΟΏ — 75. γαν τριχ^ίί Α — 79. ^εοίς Α — 
80. μάλων Α — %vtoaaeaaa Β, y,vtaaaeaa CD — 

Med. 174 ανΟα9'ίντων — 08. λόγων τιορνφαί. verba i>umma ct eanetiesima; cf. 
Ρ. III 80 λόγων αορυφάν, Ο. ι ΐ-ΐ αρετών τιορνφάς — 69. έν άλα9'εΙα πετοΐααΐ' 
verba in Teritatis partem cadeutia, metaphora a tesseris ducta, ut 0. xn lo 
παρά γνώμαν ϊπεαεν — 70. Ιίχει Ύίλιος deus immortalie, qui insulani obtinere 
numquam deainit, v. 74 έχον Κάμειρος Ίάλναος Λίνδος^ heroes mortales, qui 
olim tonuisse tres portioneH insulae ferebantur — 71. πνρ πνεόντων άρχος 
ίππων , qualcm Solem aiiaglyi)hum, quod ex Troiae ruinis Schlicmaunus in 
lucem protraxit, et nummi fingunt, nisi quod ignein vomentes eqiios fingere 
poetis (cf. Ovid. inet. π iw. i5.s), non artiiicibus concessum fuit — 72. επτά .. . 
παϊδας^ quorum nomina Hellanicu.s iu sclioliis refert: Ίίλίον καΐ *Ρόδον ίπτά 
παίδες γίνονται , Χ)χεμος^ Κεργ,αφος, Ά%τίς^ Ματιαρενς, Κάνδαλος^ Τριόπης, Φαέ- 
θων 6 νεώτατος^ ον οί iv rg νηαω όνομάξοναιν Τενάγην. περί δε των ονομάτων 
αυτών διαφωνοναιν etc. Eorum iinus Cercaphus fuit, qui Camirum ct lalyeum 
et Lindum genuit — 75. τρίχα' cf. Hom. Β r,55: o2 Ψόδον άμφινεμοντο διάτριχα 
%06μη9'έντες, \ Αίνδον Ίάλυαόν τ ε tial άργινόεντα Κάμειρον. 

11 S8. a fabulis ad certamina ludorum redit; cf. I*rol. xcii; atquc primum 
Tlepolemi in honorem constitutis ludis Diagoram Ticisse laudat — ■Λρίοιν άμφ' 
άέϋ'λοις' schol.: έψεναατο δε ό Πίνδαρος' ού γαρ Τληπολεμω ό άγων επιτελείται^ 
τω δε *Ηλίω τι^εααι τον αγώνα, ως "Ιατρός φηαΐν έν rg περί των * Ηλίου αγώνων 
'Ρόδιοι τιΰ'έααιν Ήλιου έν 'Ρόδω γυμνικον ατεφανίτην αγώνα, qiiod utruni recte 
rindarum yituperet Solis ludos ad Tlepolemi lionoreni transtulisse, an rindari 
aetate Tlepolemi quoque ludi Rhodi iuerint, non iam diiiidicare licet — 
80. μήλων τε• particula τ£ non μήλων πομπά et λντρον αυμφοράς coniunguntur, 



58 PINDARI EPINICIA. 

έύτεφανώύατο dig^ κλεινά r' iv Ίό^μώ τετράχις εντνχεων^ 
Νεμέα τ' ίίλλαν έπ' αλλα^ xccl χρανααις εν ^A%'avaig. 150 

!//i/r. ε\ 
8 τ' εν "Αργεί χαλχοζ εγνω νιν^ τά τ' έν ^Αρχαδία 
ίργα χαΐ θήβαΐζ^ αγώνες τ έννομοι 165 

85 Βοιωτιων^ 

Αίγινα Πελλάνά τε vtxcbv%^ εΐ,άχΐζ' εν Μεγάροιύίν τ ούχ 

έτερον λίθινα 
ψάφος έχει λόγον. «Α Α' ω Ζεν ηάτερ^ νώτοιβιν ^Αταβνρίον 160 
μεδεων, τίμα μίν νμνον τε^'μbv Όλυμπιονίχαν , 

Έπ. ε, 
άνδρα τε πνξ άρετάν ενρόντα^ δίδοι τε J^ov αίδοίαν χάριν 
90 χαΐ ποτ άότών χαΐ ποτΐ Κείνων εηεΐ νβριος εχ-^ράν όίόν 165 
εν^υτίορεΐ^ βάφα δαείξ α τε Ιοι πάτερων όρ^'αΐ φρένες i^ 

άγα^-ών 
έ'χραον. μ^ΐ χρνπτε χοινον 170 

6πέρμ' άπο Καλλιάναχτος' Έρατιδαν τοι όνν χαρίτε66ιν ίχει 

81. χαΐ ατΒφ. Thom. D* - τ* iv: τοι iv C — 82. %Qavaaluiv iv C — 85. Βοιω 
τίων Λ: βοιωτών BD, βοιωτίας C — 86. Alyiva ΠΜάνα τε Tricl.: πείλάνα 
{πελλάνα Β) τ' αϊγινά. (ulyiva Β) τε ABCD, Πύλλανά τ\ Αίγινα τε Boeckh, 
ΠίΧΧανά τ' ΟΙνώνα τε coni. Berpk — μεγάροιαι δ' Λ — έτερον BCD: Μρον 
Λ^ quod etiam uiius ex scholiaetis legisse yidetur — 89. OiSov Λ — 92. ίχρεον 
Λ — Koiv6v: χλεινόν coni. Herwerden — 93. έρατιδαν Tricl. : έραβτειδάν 
ABCD et echol. — τοι] Th Α — ^αλίας ^χει Λ — 

sed μ'ήλων ηομπά et τιρίαις άμφ* άέ^Χοις, ut λντρον ανμφορ&ς vicem praedicati 
obtineat; pompa enim hostiarum et certaminibus ludonim sacra Tlepolemi fiunt 
— 88 88. de minoribu8 his ludis vide Prol. lxxxviu 88. — 84. ίργα artificia ex 
aere facta, velut tripodes, ut Polemo in scboliis docet: Πολέμων iv τω περϊ 
των θηβτιαιν Ήρα%Χε(ων φτ^σΐ xaX%bv τό ad'Xov ctvat τοΙς iv Άργ.αδΊα Λν%αίοις, 
ώστε άπο αοινοϋ τά ίργα καΐ τον χαΧιιόν Χηπτέον, δτε φηΰϊν 6 Πίνδαρος' 6 τ* 
έν 'Άργει χαΧτιός Ιγνω μιν τά τ* έν yfpxa^ea ϊργα καΐ θιί^βαις' 
δίδοται γαρ έν τανταις τρίπονς χαΧτιοϋς. Neque tamen χαΧτίΟς et Ιργα syno- 
nyma 8unt, sed scutum aeneum Argorum simplici nomine χαΧχοϋ deeigna- 
tur, tripodes artificioHC ex aere facti nomine Ιργων insigniuntur — 86. Αίγινα 
ΠεΧΧάνα τε si recte a Triclinio restitutum est, ipso asyndeto poeta sex vic- 
tonas Diagoram his duabu8 in ciyitatibus, non in sex quos recen8uit ludis 
consecutum esse 8ignificat — Xid^va ίΐτάψος' iudiciutn lapideae tabulae in- 
Bcriptum, quo de more v. Prol. xcn — 87. Άταβνρίον' mons Rhodi fuit, v. 
Strab. X 454 et xiv es-S; similiter supra 0. iv 6 in Sicilia lovem Aetnaeum invo- 
cayit; apte autem lovem ad extremiun precibus adiit, ut qui et Olympicis 
ludis praeeeset et summa omnium rerum gubernacula teneret — 89. άρετάν, 
virtutis laudem, ut 0. viii β — 90. ποτ' ex ποτϊ elisum est, ut fr. 122 et περ' 
ex περϊ 0. vi S8 — 91. έ^ άγαμων scholia a 8U0 nomine {πατέρων) diveUunt et 
cum ίχραον iungunt; quod cum vix iicri poeeit, πατέρων φρένας έξ άγαμων 
prudcntia consilia patnim a probis maionbus ortorum interpretor. Inter Dia- 
gorac maioree autem etiam Callianax (τ. 93) fuit, sapientiae, opinor, laude in- 
signie — ϊχραον, quasi Yaticinabantur — 92. μτ] %ρνπτε^ sed laudando et aemu- 
lando profer; cf. 1. 11 44. Inter virtutee autem Callianactie etiam liberaliias et 



OLYMPIA VII. 59 



d'aktag-xccl πόλις' εν di μια μοίρα χρόνου 
αλλοτ άλλοΐαι diaid'v6iSoi6LV αυραι. 



95 αλλοτ αλλοΐαι όίαίννόόοίόιν ανοαι» 175 

94. μιά μοίρ^ AC: μοίρα μια ΒΏ. 

comitas fuisse videntur — 94. in finc carminis aeque atque 0. vi 97 poeta 
prudentiesimus praesaga mente fragiliiatis rerum humanarum fortunaeque 
yiciseitudinum commonet, id quod non tam, ut Diagoras civesque feriantes 
laeti dona praesentis horae capesserent, fecissc videtur, quam ut fortunae Dia- 
gorae perinde atque Tlepolemi et Rhodionim ad plenam atque perfectam feli- 
citatem aliquid deeHse significaret, firmitatcm dico atquc perpetuitatem. In 
hac re declaranda simili elocutione usus est P. m i04. I. ui ss. 



ΟΑΤΜΠ. Η'. 



ΑΑΚΙΜΕΔ0ΝΤ1 ΑΙΓΙΝΗΤΗ* 



ΠΑΙΛΙ ΠΑΑΑΙΣΤΗι. 



^ 













Stro 


phae. 










- <«/ 


— 


— 


* 


uw 


— v^ 


• 


— 




— 


<w> 


λ KJ 


— 


— 


— 


UV-' 


_ \JSJ 


• 


V;^ 








— \J 


— 


'U 


— 


\J^ 


_ \Λ^ 


• 


— 




• 


>JV 


• W-; 


— 


VA> 


• 




— 


1 vy 


W 








— ν>ν^ 


— 


WVJ 


Ο 


! 

i 














w^ 


— 


— 


— 


\j 


v^ 












- \J 


— 


— 


• 


\j 


^ 






















Epodi. 










1 Kjo 


— 


\J^ 


• 




— 


j- u 


y 








— UV-' 


— 


yju 


• 




^ 


J. u^ 


— 


KAJ 


y 




_L y.^J 


— 


^AJ 


^t 




w 


j- u 


w 








■ UV-' 


— 


\^J 


— 




V 1 












: uv-' 


— 


<J>J 


• 




— 


1 V^w/ 


— 


V/u» 


• 


y 


1 <w\y 


— 


\j\j 


• 

— » 




^ 


J- VA-» 


— 


VJU 


— 


v^ 


JL Vu» 


— 




• 


VA^ 


_ wc 


Ο 










U 






• 


\J 


w 1 













JL >JU _ yyU J. y 



w y 



Arg^umentuin. 

Alcimedon Aegineta e nobili gente Blepsiadarum (v. 75) 01. 80 = 
460 a. Chr. puer lucta vicit; eius alipta Melesias Atheniensis fiiit, qui 
etiam Aeginetarum Timasarchi et Alcimidae magister fuisse perhibetar 
(N. IV 93. VI 74). Is et ipse palraam saepe ex certaminibus tulerat 
et laudum puerorum a se institutorum partem merito sibi vindicavit. 
Paulo ante Alcimedontem frater eius maior Timosthenes Nemea vicerat 
(v. 15), cuius victoriam magis etiam hoc loco laudari oportebat, si eodem, 
ut par est, Melesia alipta usus erai. Trium igitur victorum laudes hac 
oda poeta complectitur, summas Alcimedontis, qui Olympia vicerat, se- 
cundas Melesiae aliptae, cuius haec victoria trigesima fuit, tertia Timo- 
sthenis Nemeis victoris. 

In exordio carminis poeta Olympiam, unde Alcimedon, antequam 
certamen iniret, faustum augurinm acceperat, invocat, ut benigne pom- 
pam victOrialem accipiat (l — lo). Olympiae favorem lovis, Alcime- 
donti eiusque fratri Timostheni nuper impertitum , et laudes victoris 
pueri atque Aeginae patriae adnectit (lO— 30). Quod Aegina a Doribus 



OLYMPIA VIII. 61 

inde ab Aeaco administrata fuit, hoc causam poetae praebet] narraudi 
fabulam de Aeaco ab Apolline et Neptuno ad moenia Troiae exstrueuda 
adscito (31—52). lam cum Neptuuum Troia Corinthum rediisse narrasset, 
transit ad yictoriam Melesiae, aliptae Alciruedontis, Isthmiis olim partam 
c^raque decora egregii magistri, inter quae recentissiinum esse vic- 
toriam Alcimedontis, disciplina eius ad fortitudinem et dexteritatem in- 
formati (63 — 66). Hanc igitur viiitoriam sub finem poeta iterum ita 
praedicat, ut et reliquas vict«orias gentis Blepsiadarum commeraoret et 
fama earum cognatos otiam mortuos in Orco gaudere dicat (67—88). 

Tota oda sollicita quadam cura de integritate insulae, cui tum tem- 
poris gravia iain pencula ab Atheniensium cupiditate inipendebant, perfusa 
est (vv. 19. 88). Huic autem rerum statui bene convenit sententia Boeckhii 
hanc odam non Aegiiiae, ubi ne molimina belli festivitati obstreperent 
verendum fuerit, sed 01}Tnpiae in pompa ad aram lovis a victore cum 
comitibus iustituta cantatam esse existimantis. Qaamquatn in contrariam 
sententiain versus 26 τύνδ^ άλιερχεα χώραν trahere videtur, et Drach- 
mannus, De recentiorum interpretatione Pindarica 1. 11 c. 1, ex universa 
carminis indole apparere existimat carmeii Aegiuae, non Olympiae can- 
tatum esse. Verum Boeckhianis argumentis accedunt aperta indicia 
festinati carminis, metrum vulgare et neglegenter factum, elocutio uou 
satis elaborata, fabula ex Homerico loco Ζ 453 ίΊ/θα μάλιβτα αμβατός 
iaxt τΐόλις καΐ ίηίδρομον ϊπλετο τείχος leviter ficta (ν. Stzb. d. b. Ak. 1896 
ρ. 22 ss.), transeundi formulae insipidae (v. inprimis v. 63), denique sen- 
tentiae in communi et patulo orbe versantes. 

De metris. 

Carmiuis buius mediocris, in pompa a comitibus victoris cantati 
(vv. 9—10), numeri sunt dactylo-epitritici vulgares, Broviusculos versus 
strophae quintum et sextuin rectius in UDum vei^suin eoniunges, licet 
in fine prioris versus pocta bis (vv. 60. 71 ) syllabam aucipitem admiserit. 
£tiam minus simileni liceDtiam syllabae ancipitis iu v. 87 admissam ob- 
stare duco, quominus epodi duos ultimos versus continuis numeris sese 
excipere statuamus. Magis enim biatus delicatulas aures Graecoram 
ofifendebat quam brevis syllaba in caesura ad exemplum Homeri pro- 
ducta. Epodi versiculus quartus monocolos siniilit-er atque P. iii 3. 
I. I 4. V 4 modo praecedentem versum claudit (vv. 18. 4o) modo sub- 
sequenti praeit (v. 62). Diagraiuma carminis embaterii ita. digessi, ut 
tripodiis dactylicis ambitum binarum dipodianim explori signiiieareiu; 
V. Prol. Lvi. Quod autem vv. 17. 20. 42 pro spondeo trocbaeum in car- 
mine festinato ponere poeta noD dubitavit, boc equidem ita interpretor, 
ut pro L_i L-j etiam ι j /^ ν poni potuisse existimem. 

Ζτρ. α, 

Ματερ ω χρνΰοότεφάνων άέ^λων Ονλνμπία^ 

δέότίοι,ν^ άλα^είαζ^ ίνα μάνηες ανδρεζ 

VARIA LECTIO. Inscr. Άλ'Λΐμέδοντι TtaXaustjj. nal Τιμοΰϋ'ένει naXaiaT'jj. %αϊ 
Milriaia παγτιρατιαατ^ Νέμεα. Αίγινηταις. νΐΊίήααβιν ολυμπιάδα Α, *Αλκιμέδοντί 

coMMENTARn. V. 1. Olympiam cur poeta et hoc versu et versibue 9—10, 
qnibue ad primum Tersum redit, alloquatur, lacilem habet expliuatum, si carmen 



G2 PINDARI EPINICrA. 

ίμΛνροΐζ τεκμαιρόμενοι παραηειρώνταί ^ibg άργικεραννον ^ 5 
ίΓ ην εχεί λόγον άν^ρώηων περί 
5 μαιομενων μεγάλαν 

άρετάν ϋ'νμω λαβείν^ -^ 

των δΐ μόχϋ-ων άμηνοάν 

^Αντ, α. 
ϋνεται δΐ ηροζ χάριν ενΰεβειας ανδρών λιταΐ^. ίο 

άλλ^ ω IJioag ενδενδρον in ^Αλφεώ αλϋος^ 
10 τόνδε χώμον χαΐ 6τεφαναφορίαν δίί,αι. μέγα τον κλέοζ αίει\ 
φτινν 6ον γέρας εόπητ άγλαόν. ΐδ 

άλλα S* επ άλλον εβαν 
αγαθών ^ πολλοί ί' όίοί 
ΰνν ϋ'εοΐς ενηραγίαζ' 

Έπ, α. 
Ιό Τιμόό^'ενες, νμμε d' εχλάρωύεν πότμος 

ΖηνΙ γενε^λίω' οζ ΰ^ εν μεν Νεμέα πρόφατον^ 20 

παιόϊ naXaictfi κ«} Τιμοα&ένει naXcciary (Νεμέα add. ΰΐί, τω άδελφω αντον 
ι\έμεα add. D) κ«} {nu} οιη. ΒΕ) Μεληοία aXfinty (ΜεΧ. ηαγχρατιαατ^ C) 
BCDE, ΆΧγ,ιμεδοντι παίδ\ . . . νιχηααντι την η' υΧνμπιάδα F ιη. rec. — SchoL: 
γεγραπται ό iniviyiiog προηγουμένως τω 'ΑΧτίΐμέδοντι παι^Ι παΧαιατ-^ νΐϋηΰαντι 
την όγδοηΐίοατην ΌΧνμπιάδα, μίμνηται δε ό Πίνδαρος πα) τοϋ άδεΧφον αύτον 
Τιμοΰ^ένονς Νεμέα νι%ι]ϋαντος χαΐ rov άΧείητον aiytov ΜεΧηαίοΌ^ ως τίνες %αϊ 
ηαγ-κρατιαατον. τοις γαρ τριαίν, φηβιν 6 Jiδvμoς, μίαν ωδην γέγραφε — 1. χρν- 
σεοατ. Λ — ονΧνμπ. Byz.^ όΧνμπ. ΛΒΟΌ — 3. άργειπ. Β, άρτιτί. C'•*' — 7. fx 
Tf μόχ9•ων coni. Heriuaiin — 8. λιτά/ ν. 1. schol. - - 9. άΧοος ϋχων Λ — 11. ίϋπητ' 
α Ν: εαπετ' ABC, ξοποιτ' 2)'*»• - 12. έπ' αΧΧων Λ, έπ &ΧΧαν Ο — 16. α? 

Olyinpiae iit cantiiretur deBtinatum fuisee statuimus — χρνβοΰτεφάνων xceZiliffTf- 
φάνων schol., tranrilatione ad rem pretiosam ciiiusvis gcneris signiiicandam 
facta; cf. χρυοέας έΧαίας Ο. χι i:\. Ν. ι 17 et δάφνα χρναέα Ρ. χ 40 — 2. δέαποιν' 
άXa^^εiuς' Bcholia ad yeni iiidicia Hellanodicamm referniit, rcctiiis tu poet^ 
diice referos ad oraciila Olyiii])iao ab lamidis ex victimis creiuatis {έμηνροις 
V. 3 iii 0. VI 7o) facta; huec eniin homiiiee Ruperstitiosi , priusquam certamiua 
iuireut, consulere Holobant; cf. P. viii w — 3. ηαραπειοωνταΐ' cf. Xenoph. 
meiuor. ι t, is: των %'εων ηεΐραν Χαμβάνεις ϋ'εραπενων^ ει τι αοι ^εΧήϋουαι ηερϊ 
των άδήΧων άν&ρώηοις σνμβονΧενειν -- 4. ίχεις Χόγον ανθρώπων περί' cf. Soph. 
Ant. ^Hii πρόνοιαν ϊΰχειν τοϋδε τον νετιρον ηέρί — 6. άρετάν virtutis laudein, 
ut υ. VII Kt». Ρ. ν ί»Μ. Ν. ν Μ. χ 2. Ι. ν 17; similitor άϋ'άνατον άρετάν dixit Soph. 
Phil. ut% Plat. symp. ^w d — ^νμω cuiu μαιομενων quam cum Χαβείν coniungere 
pnwistat ; Rimilis est invereio ordiiiis verborum 0. iv 2. P. viii iw, ix is. N. iv 87. 
I. iii :t(i — 8. άνεται . . . Χιταί Asclepiadem AriHtarchcum legisse scholia teetantur, 
hanc autem lectionem antiquani fuisse ex eo colligo, qiiod iiiiic vereui eritica nota 
appicta crat. L•ιnl si ro vera ))oeta Χιταί non Χιταΐς scripsit, figura, quam Pin- 
daricam veteres grammatici dicebant, singriilarem praedicati ciim plurali Rub- 
iecti couiiinxit; qiiamquam Contos iv Χογίω *Ερμ^ ι 'Ms haiic figuram tamquam 
πΧάαμα γραμματικών exagitavit; conf. 0. xi o. P. iv Γ•7. 2H». χ 71. I. ν 58. fr. 78 — 
εναεβεΐας cum χάριν iiiiigeudniii est: in gratiam et remunerationem pietatis; cf. 
SopD. Aut. !K)8 τίνος νόμου δη ταύτα προς χάριν Χέγω — 10. μέγα τοι -κΧέος alsi' 
idem praeclarius poeta ]>ratHli('avii Ο. ι kn) - 12 rb. alia bona alii sortiuntur, 
vobis honos ludorum lovis obtigit; Tiiuosthened vero, quod ex duobus iratribus 
piioie loco comineiiioralur, uutu luaior fuisse vid«^tur — IG. Ζηνϊ γενε^Χίω' 



OLYMPIA VIII. (J3 

^Αλχ,ψέδοχηα δί παρ Κρόνου λόφω 

dijxev ΌλνμΛίονίτίαν. 

ην d' εΰοράν καλός^ ^97^ ^' ου κατά fetdog ίλέγχων 25 

i^ivsjcs κρατεων πάλα δολιχήρετμον ΑΙγιναν πάτραν 

εν^α Σφ- τειρα ^ibg ξενίου 

πάρεδρος άόκεΐται Θέμις 

Στρ. β\ 
ε^οχ ανθρώπων, ο τι γαρ πολύ καΐ πολλά ρέπγΐ^ 

όρϋ'α διακρίνειν φρενΐ μι) παρά καιρόν ^ 

25 δνόπαλε'ς^ τεϋ'μος δε τις ά%'ανάτων καΐ τάνδ^ άλιερκεα χώραν 

παντοδ αποΐόιν νπεΰταΰε ^ivoig 35 

ι 

κίονα δαιμονίαν 

ό ί' έπαχηέλλων χρόνος 

τοϋτο πράόόων μ-ί^ κάμοί' 

Άντ, β\ 
30 ^άωριεϊ λαώ ταμιενομεναν i^ ΑΙακον' 40 

τον παις 6 Αατοϋς ενρυμεδων τ ε Πούειδαν^ 



α iv μ\ν Boeckh: cb μεν iv (eiiie ος) AB^ ος αΐ μίν iv CD et Λ m. rec. - 
πρόφατον Tricl. : πρόφαντον ABCD, προφανή Schneidewiu , υ^ οε ηρόαφατον 
iv Νεμέα Hermann, ν. anii. cl. phil. 125 (1882) 150 — 17. παρ Β: παρά ACD — 
18. ί^ΊΛ,εν Α — 20. έξένν. Α Β — 23. δ τι: ο9ί unus ex scholiastiK, ut videtur 



— πολλά Β: πολλά ACD — ρεπη Bergk: ρέποι ABCO, ξέπει Byz. ν,, dett. — 
24. διαταριναι Α — 25. καί τάνδ : iortasse καί τάν — 26. παντοδαποϊς Β Ό — 

genitalem lovem dixit, ηοη tam quod uasceDtibus eis favor lovis obtigerat, 
quam quod a love, patre Aeaci, BlepHiadat^ originom gentis derivabant, qua 
simiUima ratione Ζευς 6 γενε9'λίος Ρ. iv ιβτ dicitur — 19. ου κατά είδος έλεγχων 
diepar illi, de quo Tyrtaeus i i» dicit κατά δ* άγλαόν είδος ελέγχει, \)&r L. Cor- 
nelio Scipioni, cuius in epitaphio scriptum est: qitoius fomia inrtutei patisuma 
fuit — κατά . . . έλεγχων figura τμ-ήβεως praeverbium κατά a βυο verbo ελέγχει 
diBiunctum est, ut saepe non solum apud Homerum, sed etiam Pindarum fac- 
tum est — 22. πάρεδρος lovis bospitalis, cuius iure advenae et mercatores 
apud Aeginetas fruebantur (cf. N. iv is), luHtitia a Pindaro hic et N. xi η dici- 
tur, ut άί%Ί\ lovis ab Hesiodo opp. S57 et a Sopbocle OC. i38:i. Quod πάρεδρον 
θέμιν dicit, diyina persona eam induit, quod autem addit άβαεΐται, id perinde 
dictum est ac si non dea eseet sed virtus — 23. οτι . . . (έπΐ] ' coniunctiyo 
in generalibus Hentenuis relatiyis sine particula av ad exempluni Homeri fre- 
qnenter Pindarus utitur, ut 0. ui 13. vi n\; multiplices autem et yarie impli- 
catae causae et lites mercatonim esse soleut — 25. %al τάνδε * si recte Boeckluus 
hanc odam Olympiae cantatam esse statuit, τάνδε ηοη de re praesenti ut N. 
ΙΠ 68. VII M3, sed de re antea indicata et in qua exponenda oratio vereatur, ut 
N. ΥΠ 50 et P. π 67, accipiendum est. Particula %al addita Aegiua cum Olympia, 
quam et ipsam πολνξενωτάταν 0. i % dixit, componitur — 28. ό d' . . καμοί 
media intenecta sunt, ut infra v. 4.s ω^ . . Jιός — 30. Jωριεΐ λαω . . . έξ 
Αίαχοΰ' haec cum historia et rerum veritate pugnant, siquidom Aeacus et 
Teteres incolae insulae Achaei erant et Dores multo po8t Aea(.'um Aeginam 
inyaserunt (y. schol. a. b. 1., fr. 1, Paus. 11 »9, 5); sed poliiicie rationibu8 iam tum 
historiae fidem corrumpebaut. Nimirum quo teinpore lones Athenienses Aegine- 
tanun opes frazigere cupiebant, Aeginetae, cum Dorum auxilio et eocietate euam 
libertatem tueri conarentur, ipsi Dores puros se yenditabant, licet ex Achaeis 
et Doribus mixti fuerint; cf. N. iii λ. 

31. incipit fabulaiis pars carminis; fabulae summam ex Uomero Pindarus 



64 PINDARI EPINICIA. 

'/λί'ω μέλλονχεζ ijtl ύτίψανον rsv^ai καλίόαντο όυνεργον 
τειχεο^;^ ί)ν οτι νιν ηεπρωμένον 

ορννμενων πολέμων 4δ 

3δ nroXijtOQdOtg iv μάχαΐζ 
λάβρον άμτΐνεϋΰαι xujtvov, 

'Επ. β\ 
γλαυκοί δε όράκοντεζ^ ίπεί κιίό^γι^ νέον 

πνργον ^ΰαλλόμενοι τρεΐ^^ οι δυο μεν χάπετον^ δΟ 

avd'i ό' άτυζομενω ψνχάζ βάλον 

40 εΐg ί' εόύρονΰε βοάΰαις. 

ίννεηε ό' άντίον ορμαίνων τίρα^ εύϋ'ύς ^Απόλλων 

Πέργαμος άμφΐ τεαΐς^ ^iQ^^f Χ^9^ζ ίργαΰιαις άλίόκεταΐ' 

cjg εμοΐ-φάϋμα λέγει Κρονίδα δ7 

πεμφ^Ιν βαρύγδουπου ^wg' 

Στρ. γ\ 
4δ ουκ Ιίχερ παίδων 6ε%'εν^ άλΧ ίίμα πρώτοις αρί^εται 60 

καΐ τετράτοις. iog άρα ^'εbg ΰάφα όείπαις 



3*2. rtvlai ABCD: τενξίΐν Byz. — 30. Xccvquv AC — 37. %τ{ο9^ι\ viov, C 
et Boeckh* — 38. icuXou. 7)**', ίφαΙλόμΒνοι coni. Heoker — γε τρεις Α — 
οί μίν όνο Α — ιιάππετον Β 01)^^^- — 39. αν Β — τ* malo ciim Bergkio — 
άτυζομενω 7)«**': άτνζόμενοι Α Β, άτιξομενω CD^'^ — 40. ό' ieoq, C1) et schol.: 
8*avoQ. Β, d' ορ. Α; ί'οτί. tf' ένυρ. — 41. ορμαίνων eodd. ot schol. : εΐύορών 
coui. llartung, άμφαίνων Fritzsclie, lort. ανγάζων — 42. τεάς coni. Schmid. 

— χειροζ Α — 44. ^αρνατνπου Α — 45. πρώτοΐδΐν BJ) — αρξεται] ρή^εται 
coni. Her^k — τερτάχοις coiii. Ahrens ot Borjjk probabilit^>r — 4(5. οαφες Α* — 

siimsit Π. VII Λ'χΐ: του δ* ίπιληαονται, το ίγώ {Ποαειδών) καΐ Φοίβος 'Απόλλων 
τ/ρω Ααομεδοντι πολίσααμεν άϋ•λι]σαντε. Sed hoc nOYiim Piudarus linxit, quod 
Aeacinn a diis sociiini laboris adscitum esse dixit; cuius commenti quae caii8a 
fuerit, aciito iam Didymus perapexit: ίόίως φηβ}ν 6 Jiδυμos καΐ τοί*τοις χρΐ}ϋ9'αί 
τον ΙΙίνδαρον τον γαρ ΙΙοσειδώνα %α] Απόλλωνα εις την τον τείχους 'Η.ατασ%ενήν 
φηαι τΰν Αίααον προσλαβεΐν, ίνα δια τοντου του μέροχ^ς του {>πο Αΐα%οϋ οίαο- 
δομη&εντος άλώσψος γένηται ή *Ίλίθς. Vidolicot contra dignitatcm et niaicst^i- 
Unn deorum poccare Piiidaro videbantur, qui opue a diis immortalibue factuni 
ab liominibuH mortalibu.'^ dirutuin eH»e dicerent. Fabulam qualem Pindariis 
auxit et commutavit, Kuphorio poeta Alexaudriims reddidit versibue in echolUK 
laudaiis — 30. λάβρον άμπνενσαί καπνόν ut moeuia fumum rapidiiin (cY. P. iii 4υ) 
exhalent — 37. γλαυτιοϊ δΐ δράκοντες . . . τρ^Γ^, οί δύο μίν . , . εΐς δ schemate 
Hoiiierico dixit; cf. Κ 27. μ 7;ΐ; neque dissimilitor Latinos looiitos esse in vulgue 
notiini CHt — 38. fonuam %άπετον pro %άππετον, %ατάπετον poetae metri necessi- 
iae cxtortjit, cuius yie, licet luce grammatirae comparativae valde iimninuta 
sit, tamen iion i)lane expelli i)otest — 39. βάλον^ pro quo ^avov Ilartungiue 
reetituebat, idem valot atque άπεβαλον, quae eadem vis huius verbi est O. i r.u 

— 41. ορμαίνων si recte ee habet, valet: mente volvens prodigium, quod oculis 
advereum se ofPerebat - - 42. &μψΙ τεαΐς . . . έργασίαις' exornat Piudarus locuiu 
Homen 11. vi αλά^ quo uuam paxtem muri Troiani hoetium impetui aditum 
praebuisse narrat — άλιακίται• tides vaticinii tenipore praesenti io re futura χϊοβίΐο 
significatur - - 45. άρχεται, expiiguabitiir, ut &ρχεται 'inij>erio snbiecta est' apud 
Herod. iii n:\ — τετράτοις Aeaci iilius erat Telaino, »j[ui primuH una ciim Hercule 
Troiam cepii; ΡίΊοί, alUTius Aoaci iilii, iicpos crat NooptolMiiiis, qui, r.iiiu oius 



OLYMPIA VIII. 65 

SavdOv ijjtsiy' r\ xal ^Αμαζόναξ εύΐΛπονζ καΐ ig ^Ίότρον 

ελαννων. 
^Ορόοτρίοανα ί' ijt' ^Ι6%'μώ novrCcc 

άρμα dOOv τάνυεν^ 65 

50 άηοηέμηων ΑΙατών 

δενρ^ αν ΐηποίζ χρυόέαΐξ^ 

^Αντ, γ, 
χαΐ Κορίνθου δειράδ^ έηοψόμενος δαιτιχλνχάν. 

χερηνον d' ίν άν^ρώηοις ΐόον Ιόόεταί ουδέν. 7υ 

εΐ d' ίγω Μεληόία έξ αγένειων χνδος άνέδραμον νμνω^ 

55 μι) βαλέτω με λί%ω τραχεΐ φθόνος' 

χαΐ Νεμέα γαρ όμως 

47. ξάν^Όν ΤΒ Λ, ξάν&ον d' D {ον d' lit.) — ηπ^ιγ' η Bergk: ηπειγε {-γεν) 
codd. et schol. — εύίηποις Β — Ις om. Β — 48. ποντίω C^^ — 52. δαιπηίντάν 
Bergk: δαϊτα κλντάν ABCD^ quo recepto post δειράδ* i. e. δειράδι interpUD- 
xenint — 64. μεληοία Α Β: μεΐηαία CD — νμνων Λ^'^ — 55. βαλλετω Λ — 

pater Achilles ante Troiae moenia occidisset, iterum urbem cepit, unde τρίτοις, vel 
quod Ahrensius invenit τερτάτοις, non τετράτοις poeta dicere debebat; sic enim 
more Madvigii sentire malo quam emendationem incertam teztui intrudere — 
47. Sav^OV' Lycium fluyium, non Troianum intellego, Avntog aiitem ApoUo au- 
diebat cum apud alios tum apud Pindarum ipsum P. i 3»; Amazones vero 
petere dicitiir, quod ab iis Diana soror colebatur, et a Thermodonte , quem 
Amazones accolebant, ad Hyperboreos, accolas Istri (y. 0. iii ϋ>;), iter ducebat 
— 68. Ut Apollinem ab AmazonibuH ad Hyperboreos, sic Neptunum ab Ae- 
gina ad letlimum Corinthium proficiscentem poeta facit, qiio ])acto sibi viam 
patefacit redeundi ad ladorum certamina; haec autem via ad ipsum argu- 
mentam carminis ducebat, si prima, qiiam iam laudaturus erat, victoria 
Melesiae in Isthmiis ludis comparata fuit — 63. nihil iucundi hominibus in- 
tegrum manere, Pindan est familiaris sententia; sed haec quomodo hoc loco 
cum iie, quae de muris Troianis interitui deetmatie antecedunt, aut cum iis, 
quae de Melesia invidiae obnozio sequuntur, cohaereat, panim apertum est; 
neque tamen magis probo senteniiam hanc: nihil sacns epulis et ludis dulcius 
eese; immo obscuritatem poetam non fugisee puto, ut yiam sibi stemeret 
redeandi ad ludoH. Eet sane baec yia minime faceta, sed non omnia in Pin- 
daro caeca admiratioDe laudanda siint; imprimis in festinatis carminibue, quale 
hoc nostrum estj et in traneitibus parandis severis iudicibus copiam yituperandi 
fecit, unde mihi probatur iudiciiim Longini ss, !*: ό δε Πίνδαρος %αϊ ό 2^φο- 
Ίϋλί^ς Μ μΧν οίον πάντα ^πιφλίγοναι zh φορα, αβέννννται δ' άΐογως πολλά%ις %αϊ 
ηίηχονΰΐν άτνχέατατα — 54 88. Ad ludos rediens primum Melesiam, deinde 
Alcimedontem praedicat. Atque Melesiam AthenieDsem , dexterrimum aliptam 
AIcimedontiR, invidiae, qua apud Aeginetas tum temporis acemme Athenienses 
flagrabant, non prorsus expertem foisHe verieimile est, iinde cum laudes eius, 
siye quod aliptae munere bene functus e88et siye quod ipse antea ez certa- 
minibae yictor recesBiHeet, ayersis auribu8 Aeginetae accepturi esee yiderentur, 
poeta primum ne ob bas laudes inyidia peteretur orat, deinde yictorias yiri 
fltrenui pro mentis laudat, atque primum eam, quam Meleeia puer Isthmiis 
reportayerat. Nam cum quae deinceps yictoriae laudantur Melesiae non esse 
non poseint, neque quidquam indicii eit, quo ab uno ad altenim yictorem trans- 
iri Bignificetur, primam quoque, quae y. 54 significatur, yictoriam Melesiae 
pueri non Alcimedontis esse iudico; aoristi άνέδραμον autem usum de re prae- 
eenti yel futura exacta defendo similibus locis N. i i!i et P. viii lo — αγένειων 
πάλη aut eadem erat atque παίδων aut media quaedam inter yirorum et puero- 
ram luctam; v. Prol. lxxv - 

ΡινΟΑΒΓΒ «d. Christ. 5 



Oij • PINDARI ΕΡΓΝΙΟΙΑ, 

έρ^ω τανταν χάριν ^ 75 

τάν δ' ίπειτ ανδρών μάχαν 

Έπ. γ. 

ix παγκρατίου, το διδάί,αό^αι δέ τοι 
60 είδότί ράτερον αγνωμον δε το μή προμα^εΐν 

κονφότεραι γαρ άπειράτων φρένες, 80 

κείνα δΐ κείνος αν εΐποί 

ίργα περαίτερον άλλων ^ τις τρόηος άνδρα ηροβάΰει 

^1 Γ£ρώι^ άέ^λων μέλλοντα πο^εινοτάταν δόζαν φέρειν, ηγ> 

65 ΐ'νν μίν αν- τω γέρας ^Αλκψέδων 

νίκαν τριακοότάν ελών 

Στρ. δ\ 
ος τνχα μ^ν δαίμονος^ άνορέας ί' ουκ άμηλακων 
έν τέτραόιν παίδων ίοίε^Ίΐκατο γνίοις 90 

νόότον εχ^ιύτον καΐ άτψοτέραν γλώΰόαν Tcal ίηίκρυφον 

οΐμον^ 
70 • ηατρί δΐ πατρός ένέπνενόεν μένος 
γήραος άντίπαλον. 

^Αίδα τον λά^εται 96 

άρμενα πράξαις άνηρ, 

Άντ. δ\ 

αλλ* έμ^ χρη μναμοόνναν άνεγείροντα φράΰαί 
75 χειρών άωτον Βλεψιάδαις επίνικον^ 

έκτος οΐς ί^δη (ίτί^φανο^ περίκειταί φνλλοφόρων άπ^ άγώί*ων. ΙΟϋ 



68. μαχ&ν ?κ in proecdosi scripseram, μίχα coni. Kayser, λαχΒΐν Schneidewiii 
— 69. iv παγ%ρατίω B*C^D^ — δέ τι Λ\ df toi τι Β — 66. μεν γαρ Λ — 

58. construe: τάν δ* ϊπειτ^ ανδρών μάχαν έρέω χάριν ία παγ%ρατίον, cf. 
Ρ. Ι 77, nisi μάχας coniectiira reponere mali8, ut iuDgamus et suppleamue: ray 
δ' hnHxa χάριν έρέω in παγκρατίου μάχα^ ανδρών — 59. δίδά^ααϋ'αί' inedii 
vis ab actiYO hoc loco non differt; similiter medium διδάξασ^αι pro activo 
διδάξαι usurpaverunt Aristoph. Nub. 7s,i. Plat. Meiiex. 2.S8b — 64. Ιερών άέ^λων 
sacronim i. e. praocipuonim quatuor ludorum (v. Prol. lxxxv), quae notio huic 
quoque loco accommodata est, quandoquidem ez his ludis palma difficilius 
quam ex ceteris comparabatur — 68 ss. simillimle verbis Bimilem rem expoeuit 
P. VIII XI ; quo pacto autcm luctando unus quatuor adversarios vincere potuerit» 
ezpo8ui Proleg. lxxx ss. Quod vero postea dicit δαίμονος τνχα^ Alcitnedonti 
prosperam sortem ephedri obyenisse signiucat — 69. νόατον . . . οΐμον victis 
reditus maxinie invisus erat, unde ut hominum cavillationes fugerent, per late- 
bras domum redibant — 70. τιατρί δε πατρός' pater eniiu ipsc iam yita tum 
excessisee videtur. — 75. JζεLQώv άωτον έπίνιτιον, decus manuum, qiiarum prae- 
cipua pars in luctaininc fuit, epinicio carminc expressuni — 76. ψυΧλοφόρων 
uihil ad huiic locum cxplicandum valet P. ix la πολλά μεν κείνοι δί%ον φνλλ* 
ϊπΐ' nam cum BlepBiadarum certe jiluree quam sex victoriae fuerint, ίρνλλοφόροι 
αγώνες iutellegendi sunt hidi inaiores coronarii, 0])p0Hiti minoribus ludis nierceu- 
imriis — 



OLYMPiA νπτ. • 67 

Ιότί δ\ Ttai τι %av6vxi66w μ^^ρος 
κάν νόμον έρδομένων 
καταχρύτιτεί d' ού xovtg 
80 όνγγόνων χεδνάν χάριν. 105 

'Επ. δ\ 
'Ερμα δΐ δνγατρος άκονόαις Ίφίων 

Αγγελίας^ ένέηοι κεν Καλλψάχω λιηαρον 

κόόμον 'Ολυμπία^ δν όφι Ζευς γίνει 

ωπαόεν. έόλά δ' ItC ioXotg ' iio 

85 Ιργ^ έ^έλοι δόμεν^ 6^εέας δ\ νόόους άπαλάλκοι, 

εύχομαι άμφΐ καλών μοίρα Νεμεόιν διχόβονλον μή ^έμεν* 

άλλ' άηψ μαντον Άγων βίοτον 115 

αυτούς τ' άί^οι καΐ πόλιν. 

78. έρϋομένων coni. Schmid: έρδόμενον codd. — 81. άτιοναας ABCD — 
82. Ιννίηοι ABCD — 85. %' iQ^iXoi Boeckh: %α ^sXoi codd. — 86. άμφϊ 
των %αλ. C — μοίραν Ώ — 87. &γων A*BCD: ίχων Α^ — 

78. χάν νόμον έρδομένων ηοη parentalia intellego ut longhius, sed res a 
cognatis strenue gestas, quarum partdcipes etiam mortui fiunt• cf. P. i 69. ν i02. 
— 81. Ipbion pater Alcimedontis yictoris (cf. v. 7o), Callimachue ayunculus 
aut alius cognatus esse Yidentur, qiios pestifera lue occubuiese eo poeta eigni- 
ficat, quod ut acres morbos arceat lovem precatur (τ. 86) — 86. Νεμιαιν dt^fi- 
fiovlov loyem precatur, ne Nemesin rebus secundis immittat, cuius yi res 
eecundae in adyersae Tertantur; Graecorum enim opinionem respicit, quasi dei 
magnae fortunae hominiiin inyideant eamque rebus adyersis opprimere soleant. 



5* 



ν, i>y^f 



ΟΛΤΜΠ. Θ'. 

ΕΦΑΡΜΟΣΤΩ. ΟΠΟΤΝΤΙΩ. 

ΠΑΛΑΙΣΤΗ* 



Strophae. 



\J<J —KJ ^ ^ s^ 



\^ 



^ _ν-^ \j ^ <j — ι .'. \J —yj sj JL \J ^ \j 

— ' — ■ I 

\J —\y \J ^ \J — I V-» ^<J \J — ^ \ 



— -KJ sJ ^ \J ^ \ — 1\J \J — y 

t 

_ • Ι- 
ο v^ — V^ KJ ^ \J - — —\J \J — ^ 

Ό ^\j \j ji. \j '^ \ 

_ '^ \j — _ j 

\0 - 'kj \j ^ Λ ! v-^ _ ο jiSJ u _ y 



I 



Epodi. 



\J\J ^ ^ ^ \J — \J JL• Sd 

_ — I — — ^ \J ^ \J — ^ — 

6 J-\J \J ^ _ JL — 

I 



Argamentiiin. 

Epharmostus ex nobili stirpe Locronim Opuntiorum ortus lacta 
yicWriis similem atque pugilatu Diagoras (v. 0. vii) gloriam adeptus 
est. Etiam cognatus eius Lampromachus, quocum Pindarus hospitii iure 
ionctus erat (v. 83), bis Isthmia vicit. Hoc carmine Epharmosti vic- 
toriam Oljmpicain inprimis praedicandam sibi poeta proposuit; eodem 
aatem carmine etiam Pjtliiam eius Yictoriam laudavit, ut quae non longo 
temporis intervaJlo ab Olympica disiaret, duobus, opinor, annis ante, 
non post reportata. Quo autem tempore hae duae yictoriae Epharmosto 
obtigerint, praeter notationem codicis F νικηΰαντι την ita hik, in scboliis 
ad V. 17 testimonium exstat misere corruptum: ίνίκηαε ol• 6 ^Εφάρμοότος 



I - 



r/b OLYMriA IX. 09 

5 ..; 

καΐ Όλύμτνία^ ως τνροεΐηον ^ χαΐ Πν^ια ογ' Όλνμπίάδί (ο η' Όλ. coni. 
Hermann, Λγ' Πν^ιάδι coni. Boeckh) . . . χαΐ γαρ Πν^ια ίνίτίΐ^αεν 6 Έφάρ 
μοΰτος τήν λγ' (sic Α, λ' Yulgo) Πν^ιάδα, Inde Hermannus hoc carmen ad 
01. 78 = 468 a, Chr., Boeckhius rectius ad 01. 81 = 456 a. Chr. revo- 
cavit, quam ad controversiam redibo, postquam argumentam carminis 
enarravero. 

In prooeinio poeta exponit Olympiae post ipsam victoriam veterem can- 
iilenam Archilochi suffecisse, nunc vero victore in patriam reduce Olympicain 
palmam, cui Delphica accesserit, splendidiore carmine illastrandam esse, 
quo munere ita se fancturum, ut diyina sua arte celerius quam equis 
navibusque laetum nantiuin divulget (l —27). Atque primum ut virtiitis 
diyinihis insitae yim declaret, ad facmora Herculis herois ne deonim 
quidem pugnam detrectantis narranda abripitur (28—35); sed ab impio 
hoc consilio revocatus veterem famam stirpis regiae Opuntiorum Locro- 
rum, ab Deucalione et Pyrrha prognatae, refert atque splendorem urbis 
filio Protogeniae et lovis ab Locro rege adoptato resuscitatum et novib 
incolis auctum illustrat (83— 79Y Post pnncipalem hanc partem odae, 
mjthicis illam fabnlis exornatam, ad praesentia redit et Lampromacbi 
atque Epbannosti multas victorias recenset (80—99). Denique prae- 
stantia innatae virtutis illustrata et ad poeticam quoque artem tracta, 
altiores sab finem spiritus suinit, ut egregias virtiites Epharmosti, in 
ara Aiacis coronam iam deponentis, laudct atque praeconis instar ])rae- 
dicet. — Totus poeta in vetere fama regiae domus Locrorum et prae- 
claris yictoriis Epbarmosti illustrandis versatur. Haec autem laeta prae- 
dicatio in tristia tempora anni 456 parum quadrare yidetur. Tum enim 
post pngnam ad Oenophyta Locrorum civitatem ab Atheniensibus atro- 
cissime afflictam esse testantur Thucydides I 108: καΐ μάχτ] iv Οίνοφν- 
τοις τονς Βοιαοτονς vixr^ectvTtq της τε χώρας εκράτηύαν της Βοιωτίας καΐ 
ΦωχΙδος χαΐ Ταναγραίων το τείχος περιεΐλον καϊ Αοχρών τ&ν ^Οτιονντίων 
άνδρας 6μηρονς τους τΐλονΰκοτάτονς ϊλαβον^ et Diodorus χι 83: ε% της 
Βοιωτίας αναζεν^ας ίβτράτενβεν {Μυρωνίδης) ini Αοχρους τονς ονομαξο- 
μίνονς ^ΟηονντΙονς^ τοντονς δε ίξ Ιφόδον χειροοΰάμενος %αΙ λαβών όμηρους 
ίνέβαΐεν εις την ΠαρναύΙαν, Atque res diversissimas, cladem publicam 
et laetitiam epiniciorum , Luebbertus, De Pindaro Locrorum Opuntio- 
mm amico et patrono, Bonnae 1883, amice conciliabat; ipse in Her- 
manni sententiam victorias Epharmosti Olympicam 01. 78, Pythicam 
Pyth. 30 = 01. 77, 3 reportatas esse censentis ruerem, nisi aufitoritas 
scholii Ambrosiani Α et traditio codicis Medicei F me retinerent. Qua 
de caasa eo confugio, ut boc epinicium carmen non post victonam 
Olympicam ipsam, sed aliquanto temporis post rebus Locrensibus denuo 
efflorescentibus compositam et cantatum esse ducam. 

De metris. 

Carminis buius numeri sunt logaoedici, similes carminimi N. iv. 
I. vn, nisi quod huius carminis tractus {βίγωγη) lentior tactus est crcbris 
admissis ancipitibus syllabis, ut non multum ab epitritorum gravitate 
distaret. Communia aatem horum canninum metrorum tria sunt, priraum 
quod plerique versus ex ktrapodia et breviusciila clausulaconstant, alte- 
nim qnod cursus trochaeonim syllabis ancipitibus in primo pede (basi Uer- 



70 PINDARI EPINICIA. 

manniana) ct in fine tetrapodiao retardatus est, tertium quod dactylus 
cyclicus ut in Glyconeis polyscliematistis modo secundam modo tertiam 
sedem versus occupat. Versumn in cola divisio aperta et aequabilis in 
stropha est, nisi quod septimum et octavum quominus in mium versum, 
similem illum yersui teruo, coniungamus, hiatu et ancipite syllaba in 
fine vv. 17. 63. 73. i)l. 101 admissis prohibemur, unde duobus versiculis 
non iostum versum sed asynartetum effici duximus; cf. Prol. p. xxii. 
In tota autem stropba componenda similiter atque in Nemeaeo carmine 
quarto boc poeta spectasse videtur, ut principalem mediam partem, ex 
quinquc bimembris versibus constantem, penodis duabus minoribus, una 
proodica, altera epodica cingeret. DifQcilior scansio epodi est, cuius 
plerique versus a vulgaribus modis magnopere distant; impnmis quinti 
versus numeri scrupulos movent, quos ut amoveret, Wilamowitzius, Ind. 
lect. Gott. 1889/90 p. 7 ss., lectiones traditas ita comgendas censuit, ut 
paenultima syllaba brevis fieret, qua de re vide not. crit. ad -25. 53. 109. 
Ultimum versum continuum retinui, ne turbae in citandis versibus au- 
gerentur, quamquam in duos versus discerpi potuit. — Carmen canta- 
tum esse videtur in convivio (v. 48. 112), quod prope aram Aiacis Oilei 
a victore eiusque gente apparatum erat (γ. 112). Dulcedini numerorum, 
in quibus ef&ngendis yates Tbebanus Aeolum venustatem cam Domm 
gravitate felicissime coniunxit, tenues soni fidium (v. i:;) egregie conveni- 
unt. Poeta ipse Thebis Opunt^m, caput Locronun, venerat (v. 83), ut 
sacris in bonorem victoris faciendis interesset et carmini canendo operam 
navaret. Denique memoratn dignum est, quod in boc carmine poeta 
magis quam ullo in alio a concinnitatis legibus ita discessit, ut senten- 
tiam in fine epodi saepe (v. 28. 84) non clauderet, sed in proxima stropba 
continuaret, id quod ab arte carminum 0. vii. xiii. N. viii. x. P. viii lon- 
gissime abhorret et cum eo, quod non in pompa carmen cantabatar, 
cohaerere videtur. 

Tb μ€ν Αρχιλόχου μίλος Στρ. α , 

φωναεν Όλνμηία^ 

καλλίνικος 6 τριπλόος κεχλαδώς^ 

VARiA LECTIO. ΙπΒΟΓ. Έφαρμόοτω 'Οπονντίφ naXaiaxfj ABCDy Έφ. 'Οπ. παΐ. 
νΐϋήααντι την πα' 61. F Ίη mar^ine manu recenti, quam tamen saeculo XV 
recentiorem eese negat iudex peritissimus Vitelli — 2. φωνά iv Β {D^^7) et τ. 1. 
schol. — τίίτίλαΆώς Α — 

coMMENTARii. V. 1. de ΟΗΓπιίηβ Archilochi, quod primum in honorem Her- 
culis Yictoria (devicto Augea, schol. Arist. av. i764) eiusque aurigae lolai com- 
positum erat, mox cuivis victori <.)lympico, ad postremuin omni victori cane- 
batur, Taria tradunt seholia partim ex Arietarchi Didymique echoliis ad Pind. 
0. IX 1 et N. ΙΠ 1, partim ex Eratosthenis ad Aristoph. av. i764 et Acb. 1230 
oommentariis sumta; v. L. v. Sybel Herm. v. ii»2 ss. Huius caniiinis servaverunt 
scholia diios yersu» integros ω ηάλλινίΗε χαΐρ' &ναξ Ήράνιλεες, \ αυτός τε %αϊ 
Ιόλαος αίχμητά dvo^ et formiilam τήνελλα %αλΙίνι•Λε, cuius prior νοχ fuit ducis 
chori (χορνφοίΐον) lyrae sonuni imitantis, altera totius chon duci quasi respon- 
dentis. Hinc totue cantus (μίλο^) nomen nalXivUov accepit et hoc Pindari loco 
et ap. Eur. Herc. fiNi». Res autem ipea eecum tulisse videtur, ut uon totus bym- 
nu8 Herculis, sed solum eius initium vel sola ista formula in honorem yictoris 
caneretur. Victor vero ii)8e vice praecentoris (έξάρχον) fungebatur sodalibus 



OLYMPIA IX. 7 1 

&ρχε6ε Κρόνίον παρ^ οχ^ον αγεμονενόαι 5 

χωμάξοντι φίλοίς ^Εφαρμόϋτω όνν ίταίροΐζ' 
5 άλλα νϋν εχαταβόλων Μοιόαν άηο τόξων 

^ία τε φοινιχοότερόηαν ύεμνόν τ έπίνειμαν ίο 

άκρωτήριον "Αλιδοζ 

τοίοΐόδε βέλεόόιν^ 

το δη ποτέ Λνδος ψρωζ Πέλοψ 
10 (ξάροίτο χάλ-λιότον εδνον ^Ιπηοδαμείας' ι δ 

ητερόεντα d' ΐει γλνχνν ^Avr. α, 

Πν^ώνάδ^ όίότόν οϋ- 

τοί χαμαίπετέων λόγων έφάφεοί^ 

άνδρος άμφΐ παλαίόμαόιν φόρμιγγα έλελίζων 20 

χλεινάς έξ Όπόεντος^ αίνήόαίξ J^i χαΐ νΐόν^ 
15 αϊ' Θέμΐζ δνγάτηρ τέ Soi Σώτειρα λελογχεν 25 

μεγαλόδοΐ^ος Ευνομία^ βάλλει d' άρεταζόιν 

6όν tf, Καόταλια^ πάρα 

Άλφερϋ τε φέε^ρον 

οθ-εν ότεφάνων αω-τοι χλχηάν 30 

20 Λοχρων έηαεί- ροντι ματέρ άγλαόδενδρον. 

4. φίλος Β — 8. τοιοΐς δ' iv Ό — βέλεααι {βέλεαι Ο Χ, βελέεααι γρ. Ε) Ε• 
OPXV: μεΙίαι{μίλεααιν Ο ΛΒΟΌ, utnimque interpretantur scholia — 11. 9*: 
^' malo — 14. %λειτ&ς Α — 16. άρεταίαιν αόν τε Κααταλία Bergk: άρεταΐς Ιαόν 
τε %α6ταϋα {-λία BC) A^BCD et schol., άρεταίαιν ίν τε %ααταλίκ Λ^ — 
18. παρ* Άλφειον ACD'* — 20. Ιπαείρονται 0% ίηαίροντι Ώ — 

Eraeeuntis, id qiiod Pindarus verbo άγεμονενααι (ν. s) significayit et scholiasta 
ac adnotatione coniirmat: %ωμάζει δε προς τον τον Jibg βωμόν ό νιχήοας μετά 
των φίλων, airtbg τής ωδής έξηγονμενος. Denique cur hymnue eonorae (ιιεχλαδώς) 
et triplex {τριπλόος) a Pindaro dictus sit quaeritur. Atque quod duas explica- 
tiones scholia proponunt: τριπλόος δε ήτοι 6 τρΙς έπαδόμενος, η τρίατροφος β^ 
%ατά τον Άρίαταρχον, Aristarcbo quidem fidem habeo tres strophas illius hymni 
fuisse tradenti, sed dubium relinquo^ utrum tres strophae integrae in honorem 
Ephannosti cantatae sint an eola ephymnia τήνελλα xaXXivixc χαϊρ* άναξ Ήρά- 
τκΧεες — 5. ί^αταβόλων ' longe fenentibus arcubus sagittisque illustrioris carminis 
nmic in iustis epiniciis opus eese poeta dicit, scopos sag^ttis carminis (τοιοΐβδε 
βελεααι ν. y; cf. 0. i nr». ii 9i. P. i 12) proponens Cronium collem, in Elidis cam- 
pos procurrentem , et Pythonem Delpbicum — 6. φοινιτιοστεράπαν cf. 0. χ 8o 
et Hor. C. I 2, 3 rubente dextera sacras iaculattts arces; simile est epitbeton αίολο- 
βράντας τ. 42 — έπίνειμαΐ' semet ipsum poeta alloquitur cobortans, ut in eodem 
noc carmine w. se. 40. 41. 47. 109 — 9. iOmmentarii instar est 0. i — 11. yltnti;v 
όιατον oxymori figura usus sagittam Miisarum dulcem dicit, contranam πιχρω 
όι&τω Homeri ζ/ iih. E 110 al. — 13. ανδρός' cum emphasi positum est, ut 
Epbarmostus vir, non puer vicisae significetur; cf. v. 88 — 13. έλελίξων . . . ai- 
νήϋαις' eadem participii pracBentie ct aoristi commutatio occurrit 0. iii 2 γεραΐ- 
ρων . . . όρΟ'ώααίς' cf. ad 0. vii r> — 14. i xal viov ciyitatem patriam eiusque 
tilium Epharmostum ; sic Thebas matrem suam Pindarus I. i 1 dicit et infra 
V. 80 Locrida ipsam Locrorum matrem — 15. θέμις ^νγατήρ' respicit Hes. 
theog. uoi δεύτερον //yayero {Ζενς) λιπαρην θέμιν^ η Tt -κεν ''ίΐρας, Ερ^οιιίην τε 
di%r\v τε %α\ Είρηνην τεϋ•αλνΙαν — 



72 



PINDARI EPINICIA. 



2δ 



30 



.ίο 



έγίο δέ τοί φίλαν πόλιν 
μαλεραΐς ετίΐφλεγων aoiocctg^ 

■ 

χαΐ άγάνορος ϊππον 
^•αόόον χαΐ vabg νηοητέρσν ηάντα 
άγγελίαν πεμφω tavtav^ 
ει 6νν tivt μοιριδίω παλάμα 
εξαίρετον Χαρίτων νέμομαι καπον 
τιεΐναι γαρ ώτίαόαν τα τερπν * αγαθοί 
dl• otal όοφοί κατά δαίμον^ Άνδρες 



'Ελ. α. 



3δ 



4ί) 



Στρ, β\ 



εγένοντ . έπεί άντίον 
Λώς αν τριόδοντος Ή- 

ρακλεης όκνταλον τίναζε χερύίν^ 
ανίκ άμφΐ Πύλον 6τα%'ε\ζ ί^ρειδε Ποόειδάν^ 
ί^ρείδεν τε νιν άργνρεω τόζω πολεμιξων 
Φοίβος^ ούό' ^Αίδας άκινήταν εχε ράβδον^ 
βρότεα 6ώμα&* α κατάγει κοίλαν ες άγχΗαν 
ΰ'ναόκόντων; άπο μοι λόγο ν 
τοντον, ότόμα^ φίψον 
ίηεΐ τό γε λοιδορή-όαι ϋ'εονς 
εχθ-ρά όοφια - και το κανχάόΰ^αι παρά καιρόν 



45 



50 



οο 



21. δΐ (fik. (omisso τοι) Λ — 2δ. χανχαν codd.: %Χνχάν coni. Wilamowitz 
- 28. αηα^οί δε φνΰΒΐ %αϊ αοφοϊ κατά δαίμον' άνδρί^ ίγύνονζο AriHUd. t. ii 

ρ. 35 Dind. — 31. ηρειαε Ώ — 32. δε coni. Hermann — πελεμίξων coni. Thiersch 

— 34. ές: προς Β — 

22. έπιφλέγων cf. Aesch. Pers. 3ί»:) αάλπιγ^ δ' arrj πάνχ' έκειν' έηέφΐίγεν 

— 23. καΐ άγανορος ΐηπον, vel generoso equo velocius — 24. eimiliter carmen 
tamquani naTein niintium in remotas terras ferre exponit N. ν 2; ύπόητερον 
autem navem dicit ad exemplum Homeri, qui Od. xi 124. xxin 272 remigia msgu 
νηός dixerat - - 27. Χαρίτων Gratias prope Musas in Olympo sedeR habere 
dicit Hot*. tbcog. «4 — Χαριχων χάπον cf. Ρ. vi » άρονραν Χαρίχων — 28. cf. 
Ρ. Ι »1. 

2U — 36. Epharmosti virtutem gymnicam natura insitam primum compara- 
tione Herculis poeta illustrat, ut N. i Cbromii res gestas cum facinoribus 
Herculis contulit; post abiecto hoc consilio domesticam potius fabulam Locro• 
nim narrandam Bibi proponit — 31 ss. audacter poeta Herculeae virtutis au- 
gendiCc causa varias pufi^na» in imam coegit, ut contra Neptunum et Apollinem 
et Orcum unue {>imul (limicaese yideretur. Neptunue enim Pyliorum patronus 
eum impugnavit 8U0 filio Ncleo bellum inferentem, ApoUo tripodem Delphicuin 
auferentem, Orcus Cerbenim cx mfene educentem ; quamquam fabulam ae Orco 
Epeos et Pylios contra Hcrciilem dcfefidente iam nosse videtur Homerus II. ν 397 : 
xXfl δ* Άίδης iv xoioi πελώριος ώ%νν όιαχόν^ \ ευχε viv ωύτός άντ\ρ vibg dibg 
αίγιόχοιο \ iv Πνλω (iv πνίω ν. 1.) iv νεχνεοοί βαλών όδύιηυαιν ίδωηεψ — 
31. άμφϊ ΙΊνλον σχα^εϊς' redciit Homcricum περιβήναι, PyluB autem urbs Nelei, 
filii Neptuni, erat — 32. tabulam pugnae Apollinis arcu armati et Herculis 
clavam moventis ilbistrayunint artitices ; v. Baumeisier Denkm. d. kl. Alt. p. 463 
ct. Furtwiingler, Brrl. pbil. Wocb. 1894 p. i87« - 33. ά%ινήχαν pro vulgari ani- 
νηχον, iit ά&ανάχα Ρ. πι ιικ», ηαρμονίμαν Ρ. νιι »ι, ποίν^έναν Ν. ιιι 2, ναυαιτιλν- 
χαν Ν. ν i» — 34. χοίλαν , viam per praerupta eaxa in Orcum ferentem — 



OLYMPIA IX. 73 

μανίαίόιν x*noxQBXiL•. ^Avx. β\ 

40 μή vvv λαλάγει τά roi- 60 

αντ'* ία 7€Ολ€μον μάχαν τε Ttaoccv 
χωρίς άϋ-ανάτων φ^ροις δΐ Πρωτογενείας 
αότεί γλωόόαν^ Ζν αίολοβρόνχα /ίιοξ αΐόα 65 

Πύρρα Δευκαλίων τε Παρναβου καταβάντε 
δόμον εϋ'εντο πρώτον^ ϋτερ d' ενν&ς δμόδαμον 
4δ χχίόόάό^αν kC^ivov γόνον 7ο 

yiaol d' όννμαό^εν. 
ίγειρ' ώτί'ων όψίν οΐ-μον λιγνν^ 
αΐνει δ\ πάλαι- ον μ\ν οίνον^ Άν^εα ί' νμνων 

νεωτέρων, λεγοντι μάν Έη. β'. 75 

50 χ^'όνα μίν χαταχλνόαι μέλαιναν 
νδατοζ ύ^ένοξ^ άλλα 



42. γΧωαααν: Motaav coni. Hecker coU. Ν. ra 28 — 43. Παρνααα. AC — 
%αταβάντίς Α — 45. τιτίαααα^'αν Mommsen: %τιαάα^αν Λ, %τηβάα9'αν (-α&ην C) 
BCi) — 46. όνόμ. ΛΒΌ, ώννμ. C — 47. αφίσιν ΑΟ — οΐμον: ουρον coni. 
Gedickc — 

39. νττοκρεχθΐ* schol. αι^μφωνεΐ, οίον ίνδόαιμόν ioxiv πρόηρον γαρ τής τιι^άρας 
έπαφώμενοί νηο%ρέ%οναι, instta df τέλ(ον %ι^αρίίοναιν, υέ fastue orationie furori 
mentie praeludere dicatur. Minue bene Dissenius de cithara yoci respondente 
interpretatur collatis Terbin vnadtiv^ vnavXslv, νπηχίΐν — 41. χωρϊς cum a suo 
nomine αθανάτων τίχ divelli possit, interpretor : remove pugnae a diis immor- 
talibus. Haec autem a Pindaro contra Aeschylum dcorum rixas in scenam 
producentem declamata eese Leop. Schmidt Pind. Leb. p. S70 sagaciter suspicatus 
est. Contra Pindari sententiam probat Plat. de rep. π ρ. S78b: ουδέ γε έπιτη- 
Sfi09 τό παράηαν ώς ϋ•εοΙ d'tolg πολεμοϋαί τε χαΐ ίπιβονίενοναι %αϊ μάχονται. 

41 88. fabulam Protogeniae narrandam eibi proponit — 40. Πρωτογενείας 
άοτει- Protogeniae maioriene, filiae DeucalioDis et Pyrrhae (v. echol. ad yy. (U. 86), 
an minorie, Jiliae Opuntis regi8, iam yeteres grammatici ambigebant — 42. ΐψα * 
Starabo ix p. 425, Apollodorum (v. schol. ad v. 64) 8ecutu8, non in urbe Opunte 
ipsa, 8ed in eiu8 portu Κννω Deucalionem babitasse et eepulcrum Pyrrhae ostendi 
tradit — αίολοβροντα ' memoratu dignum est falmen signum urbi8 Locrorum fui88e 
— 46. AaoL' de bac voce fabula hominum ex lapidibus a Deucalione et 
Pyrrha factorum nata est; est enizn procul dubio fabula etymologica ex 8imili- 
tudine Yocabulonim Xaoi et λάες orta. Incerti auctori8 Ter8a8 in scboliis cita- 
tnr: ^x Sh Ιί^'ων Ιγ^νοντο βροτοί^ λαοί δε %αλεϋντο — 48. schol.: δο%εΖ τοϋτο 
προς τό Σιμωνίδειον είρήα^αΐ' έπεϊ ί%εΙνος έλαααω^εϊς ϋπ6 Πινδάρου λοιδορίας 
Ιγρα^ρε κατά του αρίναντος [άγαΟ'ών ωδών]' έπεϊ δη ί%εΐνος είπεν εξελέγχει 
6 νέος οίνος, οΰ τό πέρυβι δώρον αμπέλου' 6 δε μϋΟ^ος οδε κιενεόφρων διά τούτο 
6 Πίνδαρος επαινεί παλαών οίνον. Cum igitur Simonides ineptum dixieset qui 
noYO τΐηο vetus yinuni yinci putaret, PiDdarus yetue 8e laudare yinum dicit, 
at fabulam noyam. Cum PiDdaro fecit Homeru8 Od. i sr>i: την γαρ αοιδην 
μάλλον έπιχλείονα' αν&'ρωποι, \ ήτις άϋουόντεαΰΐ νεαηάτη άμφιπέληται, cum 
Simonide auctor prologi Ca8inau: qui utuntur vino vetere sapientes puto, et φ*ί 
lubenter vetercs spectant fahulas. Sed quaeritur iam, quam fabulam noyam Piii- 
darus hoc loco protulerit; atque equidem ea intellego, quae iam de diluyio 
narrat (.vo— ^s), quae yetera et decantAta nobi8 quidem mugis quam aequalibus 
Pindari yidentur; et certe noya sunt, quae a diluyio et Deucalioue atque 
Pyrrba profectu8 de origine regiae gentis Locrorum (.«vi— 5β) et splendore po- 
puli Locrorum ab Opunte rege resuecitato profert — 



74 PINDARI EPINICIA. 

Ζηνος τεχναις άνάηωτιν ^ξαίφνας 
Άνχλον ελεΐν, κείνων ί' εόόαν 
χαλχάότίίδες νμ^έτεροί πρόγονοι^ W 

5δ άρχα^εν ^Ιαηετιονίδοζ φντλαζ 

κοϋρον κοραν καΐ φερτάτων Κρονιδαν^ 
εγχώριοι βαόιληες αίεί' 

ΛρΙν ^Ολύμπιος άγεμών Στρ. γ'. 8δ 

^'vγaτρ^ άηο γας ^Επει- 

ών ^Οηοεντοξ άναρτίάόαις εκαλος 

μίχ^'η Μαιναλίαιόιν iv δειραΐς καΐ ενεικεν 
60 Αοκρφ^ μη κα^έλοι νιν αΐίον τίότμον εφάφαις 90 

ορφανοί/ γενεαζ, ίχεν δε ύπέρμα /ttfytifroi/ 

αλοχοζ^ εύφράν^η τ ε ^ιδων ηρωξ θ-ετον νιόν^ 9δ 

μάτρωος d' ίκάλεόόέ νιν 

ί6ώννμον εμμεν^ 
65 νηέρφατον άνδρα μορ-φά τε καΐ 

fpyofciffc• ηόλιν- ό' ωηααεν λαόν τε διαιταν. 100 

άφίκοντο δε /ot ^ενοι ^Ανχ, γ', 

εκ τ "Αργεοξ εκ τε &η- 

βάν^ 0L δ' ^Αρκάδεζ^ ο[ δ\ καΐ Πιΰάται' 

62. άνάπωην Tricl. : &μπωτιν ABCD — 53. %άιιείνων Α — ^ασαν Byz.: 
Ιααν ABCD, δη 'cav Bergk — 55. Ιαπεηονιόος Ε: ianeTfovidog {-ιδΒΐς Ώ) 
ABCD — 56. ytOQav Byz.: ytovQav ABCDy χόρων coni. Jurenka — %αϊ 
ABCD: ts Mosch. — φερτάτων codd.: φερτάτον coni. Homan — Κρονιάάν 
codd. et echol.: Λελύγων coni. Ilermaxm opuec. viii lu — 58. &νγ(χτ4ρ* ACy 
τάν παΐδ' Tricl. — άρπ. Α — 60. τια^'έλοιμι αΐ. lemma in ^ — 61. ^αχεν {ίαχε D) 
CD — 65. νηέρφντον Α — 68. καΐ om. D — 

53. αείνων ab illis oriundi, nimirum a Deucalione et Pyrrha — 65. 'lanitiO' 
νίόος φντλας coniim^o cum νιοραν * lapeti enim lilius Prometheus erat (τ. Hes. theog. 
510), ex quo Deucalionem progDatum esse ApoUodorus i 4i; refert, ex hoc ipso, ni 
fallor, loco profectus — 66. αορ&ν %αϊ φερτάτων Κρονιδαν scholiasta plurales 
pro singulanbue usurpatos esse ducit; venim non solum Locmm primum a love 
cx Protogenia, Deucalionis tilia, Hatum esse poeta dicit, sed omned ref^es Teteres 
Locrorum a diis et heroinis ex stirpe lapeti originem traxisse eignificat, qua 
in re illud quoque tenendum eet, quod Locrae gentes nobiles a matref non 
patre nobilitatem originis derivarunt; v. ad P. ii 19 — 56. ηρίν refer ad εγχώ- 
ριοι V. 5β — 57. %νγατρ\ ei nomen Protogeniae fuisse scholia ad v. »5 tra- 
dunt, unde maiorem et niiDorem Protogeniam Boeckhius distinxit: at Aristoteles 
(schol. ad. v. 8« et Plut. quaept. (iraec. 15) Cambysae nomen ei indidit — 
58. Έΐΐειών ^Οηόεντος' de Elidis oppido Opunte v. Strab. ix p. 425, Diod. xiv 17, 
Stepb. Byz. s. v. Όπόεις. Fabulam hanc cum vetere corainercio inter Locroe 
Opuntios et Elidem cohaerere docet Luebbert, De Pindaro Locrorum Opuntio- 
rum amico et patrono p. 11 ; cf. Prol. cxvi — 63. μάτρωος^ Opuntis, qui matriR 
pater erat; neqiie enim fiutres matris soli, sed etiam ceteri cius cognati a 
PiDdaro, iit ab Homero, μάτρωες appellantur — 67. conciireu hospitum ex om- 
nibus regionibuB Opuntem confluentium gloriam regis Opimtis eimiliter poeta 
illustrat atque Aeaci regis Aeginae N. viii 11 — 



OLYMPIA IX. 75 

vtbv ί' "AxTOQog ϋ^όχως τίμαόεν έηοίκων 105 

70 Αίγινας χε Μενοίτιον τον παις αμ ^Ατρείδαις 

Τεύ^ρανχος πεδίον μόλων εότα όνν ^ΑχιλλεΙ 

μόνος^ δτ' άλχάεντας ^άαναονς τρεψαις άλίαίόιν 110 

πρνμναις Τήλεφος εμβaL•v' 

ωότ ίμφρονι δειί^αι 
75 μαϋ-εΐν Πατρόκλου βια-ταν νόον, 

^ oh θετιος-γοϋνος ονλίω νιν εν "Άρει 115 

ηαραγορεΐτο μή ποτέ ^Επ. γ. 

όφετερας ατερ^ε ταξιονόϋ'αι 
δαμαόιμβρότον αίχμάς. 
80 εϋην εύρηόιεπης άναγείό^αν 120 

πρόσφορος iv Μοίόαν δίφρω' 
τόλμα δ\ χαΐ άμφιλαφης δνναμίς 
εόποίτο. προξενιά ί' άρετά τ ηλ^ον 
τιμάορος ^Ιό^μίαίόι Ααμηρομάχον 

μίτραις^ οτ αμφότεροι χράτηόαν 125 

85 μίαν έργον αν άμεραν. Στρ. ό'. 

αλλαι 6\ δν iv Κορίν- 
θου ηνλαις έγένοντ^ έπειτα χάρμαι^ 
ταΐ δΐ καΐ Νεμέας Έφαρμόότω κατά κόλπον 130 

*Άργει τ' ίόχεθε κνδος ανδρών^ παϊς ό' ίν Άθάναις, 

• 

69. vL• Byg. inutili correctura metrica — 71. 'A%iXhi Α — 76. yoi^vos coni. 
Mingarelli: γάος codd., γ' 6ζος BergK, βίαατός Hermann — oijXia C^ — 78. άντι- 
οϋϋ^αι coni. Naber — 79. δαμααιμβρότας B^ — 80. «ύρησ. Β: fbQta. ACD 
— 83. ianoixo' προ^Βνία (αΐύ ante προξ. minio add. C) BGD et schol.: icnoit' 
aUl ηρο^. {^Bvia lemma) Λ, unde ?αποιτ' aUi. ^Bvia Mommsen coUato P. χ 64. 
Ν. vn 65 — fil^ov Byz.: ηλν&ον ABCD — 84. μ,ίτραιαιν Α — 86. iyivovxo S* 
1) — t^^V^ Α — 87. τα dt Α — 

70. τοΰ παΐς^ Patroclus, cuius nomen demum vereu 75 nuncupatur; ad hunc 
autem orationem poeta transtulisse videtur, quod inter heroes Locronim insigni 
honore firueretur; praeterea confer quae ad v. 80 adnotavimus — 70 ss. haec 
somta Bant ex epico carmine Cypriorum, iinde ProcluB excerpeit: Τ-ηλίφος d* 
έχβστι^ΒΪ θύροανδρόν tb τον TJoXvveiHOvg %τείνίΐ %αϊ α{)τ6ς νπο Ά^^ιλλέως τιτρώ- 
ffMrai — 78. ϋφετέρας' boc pronomen cum ab Homero et scriptonbus prosaicis 
semper ad plures referatur, a Pindaro et ad singulos (ut hic et 0. xiii ei. P. iv8a. 
I. Yi 89. vin 56) et ad plures relatum est. 

80. noYO prooemio in nova parte carminis poeta utitur, ut 0. vi 82. P. i 58. 
IX 90; transitum autem eximia arte ita sibi paravit, ut in fine mythicae partis par 
foriiain amicorum, Pactrocli et Achillie, m initio tertiae carminie partis, qua 
ad laudes praeeentium yictorum iransit, par strenuorum luctatonim Lampro- 
machi et Epharmosti poneret — 84. Λαμπρομάχον amici et sodalis Epnar- 
mosti — μίτραΐζ' partem, laneas taenias, pro toto, corona laneis taeniis circuin- 
Yoluta, posuit — άμφάτεροί' Lampromachus et Epbarmostue, qui si eodem die 
Ticeront, diTersa genera certammum obierunt — 87. Νεμέας . . . χατά %όΙπον; 
in yalle Nemeaea; cf. 0. xiv 21 %6Χποιαι IJiaag — 88. TLvSog άνόρών, παΙς δέ' 



82 PrSDARI EPINICIA. 

^Ηραχλεα. Tivxrag ό' tv ^Ολνμτΐΐάδι νιτίων 
"Ιλα φερετω χάριν 
Άγηόίδαμοζ^ ωζ 
^Αχιλεΐ Πάτροχλοζ' 
20 ^τίι^αις δε χε ψύντ άρετα ποτϊ 
πελώριον δρμάόαι 

χλέοζ άνηρ θίου 6νν καλάμα. -25 

αηονον d' ελαβον χάρμα ηανροί τίνες ^ Στρ β\ 
έργων π^ρό πάντων βιότω φάος. 
αγώνα d' ^ξαίρετον άειόαι 

θεμιτές ώρόαν jdiog^ ον άρ- 

χαίω όάματι ηαρ Πελσχος 30 

25 βωμών ε^άριϋ'μον έχτιόόατο^ 
ίηεΐ Ποόειδάνιον 
ηέφνε Κτέατον άμνμονα 

mann: KwLvtia Byz.^ %v%via ABCD — 16. όΧνμηιάβι νι%ων D: Ολυμπία 
νιχών B^C, όΐνμπιονιχων Λ ^ Π. Cla BD: Ιόλα AC •— 19. ΆχύΧ^Ι CD — 
20. ^'ξ. ABCD: -^άξ. Ahrens Dial. gr. π ΐ40 — %s BD: %αϊ AG ^ φνψτ' 
ABD: φώτ' C — ποτί Α — 21. παΐάμαις AC — 22. τιν^ς ηανροι Ό — 
23. ίργωψ «ρό πάντων codd. : Μων προπάντων schol.? — βωτω {ον supra) C 




et mtieica arte excellunt et aeneo Marte, quod nuper comprobanint AnaTilanm 
tyTannum potentissimum, ut Cjcnus olim ingentem Herculem, armis reicientee; 
ad fortitudinem natus niinc etiam Agesidamus (y. so) insuper disciplina aliptae 
optime institutus est; merito igitur et ipse praemiuin meniit et aebitam gra- 
tiam aliptae suo Dae sive lolao referet — 16. νΐ'κών proprie eum, qui yictor 
est, significat, unde vis participii praeseDtis νι%ώντος non longe distat a τί 
aonsti νιχήϋανχος, cf. 0. ix 112. xin »0. N. vn 75. I. vii 7 — 19. ΆχιΙεΙ Πάτρο%Χος' 
Hom. Π. χτι 39 ss. poeta respicit, quo loco Achilles, cum Pa£roclum Achaeis 
aazilio mitteret, aciem instniit et ad rem fortiter gerendam adhortatnr — 
22. Agesidamum, qui ae^re neque sine ynlnenbus Ticisse yidetar, eo consolatar, 
quod sine labore pauci victoriae ffaudium adipiscantur, quo omnes antea exani- 
latos labores recompensante pulcherrimum yitae decus paretur; cf. 0. i 100 — 
20. ^^aig• acuenSf unde I. vi 73 aliptam Ναξίαν anovav dixit; cf. Xenoph. 
Cyr. I 2, 10. 6, 41. 

24 88. originem ludoram Olympiconim refert — 24. θεμιτές diog, instituta 
et le^es lovis, quibu8 certaniina ludonim Oljmpiconim et pracconia yictonim 
conetituta erant — αάματι παρ Πέλοπος' cf. Ο. ι 93. Recentiores scriptores, ut 
Paus. y 13, s, Herculem a Pelope quarto propagationis gradu descendere fabula- 
bantur — 25. βωμών ίξάρι&μον de sex ari8 Oljmpiae vide ad 0. m 19. Sed 
cum βωμών metrico τΐϋο laboret et arae nihil ad certamen (αγώνα) attineant, 
βωμών ex πόνων corruptum esse duco, ut quae infra sex genera certaminum, 
cureu lucta pugilatu quadrigis iaculo di8co, refenintnr, iam hoc loco significentor. 
Duritiei autem yitio oratio laborat, quod subiectum verbi έτιτίσαατο deznum ▼. 30 
positnm est; cf. 0. ix 7υ — 26 ss. Hercules cum Auffeae, regi Elidis, propter mer- 
cedem pro stabulo purgato ncgatam bellum intolieeet, primum ab Molionidis 
Cteato et Euryto, qui exercitui eiua insidias stmxerant, cladem accepit, deinde 



OLYMPIA Χ. 83 

Λεφνε ί' Ενρντον^ ώς Ανγεαν λατριον ^Αντ. β\ 
ajxovd'^ έχων μιΰϋ-ον ντίερβίον 35 

:^0 Λράόόοιτο' λύχμαίΰί δε δοχενόαίς 

vjtb Κλεωναν δάμαόε χαΐ 

χείνονς Ήραχλεης έφ^ όίω, 
οτι πρόβιε ποτέ ΤίρννϋΊον 

επερύαν αντω ότρατον 40 

μνχοΐς ημενοί Άλιδος 

Μολίονες υπερφίαλου, Έλ. β'. 

χαΐ μάν ξεναπάτας 
35 Έπειών βαόιλενς οπιϋ•εν 

ου πολλον ίδε πατρίδα πολν- 

χτεανον νπο ότερεώ πνρΐ 45 

πλαγαΐς τε όιδάρον βα%νν εις ύχετον ikag 
ΐξοίόαν εάν πόλιν. 
νείχος δ^ χρεΰΰόνων 
40 άπο^έύ%^ απορον. 

χαΐ xftvoff αβουλία ϋΰτατος 
αλώόιοζ άντάόαΐζ 

ΰ-άνατον αίπυν ούχ ί^εφυγεν. 50 



ωατ' Α — 29. άίηων -9•' C* — 30. ΐίά%είνονς codd. — 33. ημίνοί Heyne: 
[ΰμβν Β) ABCD et schol. — 34. μοΧίωνεςΛ — ίπναπ. AC — 35. βασιλεύς 



28. 
ημενον (< 

έηειών BD —36. ΐδε Bye.i είδε AJiCD — 41. αβουλία Tricl.: ^βονλίαις 
ABCD — 42. άντάααις Boeckh: άντιάαας ABCD — 



noTum bellum molitus Molionidas istos, cum ad Isthmum per inducias profi- 
ciscerentur, prope Cleonas oppressit et Augeam ipsum, praesidio fortissimorum 
fratnim orbatum, fudit et occidit. Rem fuse uarrant Paus. ν 25. Diod. iv ss. 
ApoUod. π 5, 5, Hesiodi veetigia ut videtur secuti. Eorum ex fonte ea quoque 
petita videntur, qiiae echol. ad v. si adnotat: πολλούς ανατρατενύαντας α'ΰτω 
άηέκχειναν oi dh αποθανόντες iv rg βάχΐ] είαϊν ovrof Τελαμών^ Χαλιιώ^ων %αϊ 
'Ιφι%λής, 6 πρεαβνχατος αύτον αδελφός. — 29. νπέρβιον^ superbum; iuugo hoc 
epitheton cum Ανγεαν, non cum μιαθ'όν eic v. 3t Moliones, socios Augeae, 
υπερφίαλους dicit — 30. υπό Κλεων&ν oppidum enim in colle situm erat, ut 
testatur Strabo vin p. 377 — καΙ• Molionidae insidiis, quibua Herculis exer- 
citum ante euperaverant, et ipsi ab Hercule superati esse dicuntur — 34. Mo- 
λΐονες a matre Moliona dicti sunt, Άΐίτορίωνε (II. 34, 638) iidem a patre Actore; 
ii socii Augeae regis fiiisse iam ab Homero Λ 709 fenintur — 35. Έπειων 
Teterum incolanim Elidis, ut Homerus Β gi9. Λ 67i. 688 traditf quamquam 
postea Epeos tamquam eeptentrionalis Elidis incolas ab Eleis distinctos esse 
Hecataeus testatur ap. Strab. vii p. 34i — πατρίδα' nomen patriae urbis 
Φν%τεον {Φΰτειον corr. Luebbert) fuisse adnotat scholiasta, ad versue Hesiodi 
provocane — 38. kav πόλιν, cum supra iam πατρίδα dixisset, deuuo addidit 
ad cladis tnetitiam augendam — 41. υατατος scholia cum άλώοίος iungunt, nt 
post nrbem captam mortem occubuisse dicatur; quod cum contra grammati- 
cam peccet et verbum άντάααις obiecto carere nequeat, rectius Augeam ulti- 
mutn, postquam eius socii iam intederunt, occidisse interpretabens — 42. d'a- 
νατον αίπνν ad ezemplar Homenci αίπνν δλεθ'ρον. 



ΟΛΤΜΙΙ. 1'. 



ΑΓΗΣΤΔΑΜϋ. AOKPii. ΕΠΙΖΕΦΤΡΙΩ* 



ΠΑΙΔΙ IlTKTUt. 



Strophae. 



\j\j 



\j ^ 



5 



^^ ' * • 

vy — w_ .\J \J — \j ^ 

\J '. \J — — VA^ \J mm — V/w V^ ^ _ V^S-/ *>> 

Ο _ -1 'm' kju\ _ ^ v<> V 

>^ - . w _ i w y = 

I 

ο _»w» v> _•. v<> y ■ 



— I — _V» \J J.N-' »w» V , 



— "V^ V> _ ^>^ »^ _ 

— '\J KJ ^ U JL 

— V/ _ W i 

_ ' \J KJ _V/ U J^ U *^ 



Kpodi. 



-L v^ N^C/ ^ 



'V-> »^ VA-» .• VJ *^ 



\^J 



\J — ^ 



\j '\J \j K^J _ 



•-> 



V-^u» V-/ i VJ — .'-\J KJ _ 



Arg^mentaiQ. 

Agesidainns Archestrati iilius Locrus Epizephyrius pugilatu puer 
01. 74 = 484 a. Chr. in scholiis Vaticanis, 01. 76 = 476 a. Chr. in Am- 
brosianis (A) vicisse perhibetur. Utra traditio vera sit certe diiudicari 
non potest, alteri autem et maior fides codicis Ambrosiani favet et lau- 
datio bellicae virtutis Locrorum v. 15 facta, quae si ad Anaxilai tjranni 
arma a Locris reiecta (cf. P. ii 19) spectat, hoc carmen post annum 477/6 
scriptum sit necosso est. Quamquam enini int^r victoriam Agesidami 
et praecoDium eins boc carmine factum aliquantiiiii tomporis interlapsam 
esse ex initio carminis elucet, tamen immane est statuere ludis Olympi- 
cis tertium redeuntibus, i. c. octo annis postquain parta sit, yictoriain 
praedicatAin csse. Quodsi a. 476 hoc carmen factum est, non longe a 
tempore carminum 0. iii et 0. i, quae in siinili luaterie versantur, distat. 
Hoc autein beiie iii artom PindaH (juadrat, quem in canninibus sub 



OLYMPIA Χ. 79 

idem tempus factis cognatas res tractare et siniilibus locutionibus uti 
in libello, Zur Chronologie Pindarischer Siegesgesilnge, p. 42 ss., proba- 
yimus et infra camiina P. ix et I. iii comparantes evincenius. Brevibus 
igitur intervallis interiectis poetam primum ludos Olympicos ab Hercule 
institutos (0. x), deinde agrum Olympicum ab Hercule oleastro Hyper- 
boreo consitum (0. iii), ad postremum Oenomai et Pelopis certamen 
ludis Olympicis praevium (0, i) carminibus illustrasse duco. Hoc autem 
nostrum carmen, quod ab exsuperantia iuvenili et ieiunitatc senescentis 
artis aequo intervallo abest, Thebis a poeta missum esse ex versu 85 
apparet. 

In proeiuio poeta se tamquam ex oblivione ac veterno excitat, ut 
carmen diu promissum tandera aliquando cum foenore mittat (l— 1-2) 
urbemque Locrorum et Agesidamum victorcni una cum alipta lolao 
laadibus omet (13—23). In principali parte carminis (24—77), cum fa- 
bula tam loDgum carmen carere non posset, neque domesticae res Locro- 
mm Epizephyriorum fabulam siippeditarent, Olympicos ludos, in quibus 
Agesidamus palmam multo cuni labore meruerat, ab Hercule conditos esse 
narrat. Atque primum ludos ex praeda, qua ille Augea, impio rege 
Pisarum, devicto potitus essot, institutos esse refert (24-59). Exin, qui- 
nam primis illis ludis in singulis certaminum generibus praemia tuleriDt, 
et quae sollemnitates certamina sub yesperum secutae sint, facete ex- 
ponit (60— 7 t). Inde in extrema parte carminis cum ad res praesentes 
rediisset, semet ipsum et chorum ut epinicio carmine ad normam prisc- 
oram illorum ludorum composito primum lovis numen praedicaret cohor- 
tatus versibus sero missis, sed tamen grate supervenientibus civitatem 
Locrorum florentissimani et puonim victorem pulcherrimum laudat (78— 105). 

Fabula quae hoc carmiiip ot tertio Olympico carmiiKi de Hercule 
Dorico conditore ludorum Olympicorum exposita est, magoopere ab ea 
discrepat, qnam sacerdotes Elei de Idaeo Hercule auctore Olympiorum 
narrabant (v. Paus. viii 7, 6. Strab. viii p. 355. Diodor. iii 74, 4. ν 64, 6). 
Videtur antem Pindarus veterem famani immutasse, ut gloriam antistitis 
Doricae stirpis amplificaret et memoriam Dorum in agrum Pisanum inva- 
dentiam cum institutione ludorum Olympicorum coniungeret. Hinc illud 
quoque explicatur, quod Augeae et Molionidarum causas miscuit et varias 
incursiones ex diversis regionibus in Elidem ab Hercule factas in famam 
unius splendidae expeditionis conflavit; v. Luebbert, De Pind.cami. Olymp. x, 
Kiliae 1881, Onginum Eliacarum capita selecta, Meletemata de Pindari 
carminuin quibus Olympiae origines canit fontibus, Bonnae J882, Wilamo- 
witz, Eur. Herakl. i 271. 

De metris. 

Carminis huius nunieri sunt paeonici, dactylicis et logaoedicis et 
epitritis ita mixti, ut et colometria et pedum divisio incertissimae sint. 
lam veteres metricos quomodo co]a huius carminis dividenda essent dubi- 
tASse, scholia ad y. 24 testantur; sed plane futtiles istorum rationes fuisse 
cum colometria codicum tum incpta explicatio scholiastae metrici arguunt. 
Maxime autem offensioni sunt cpitnti pedes iuxta ditrochaeos puros et 
paeones positi, siquidem liuius societatis alia exempla novi imlla. Neque 
nnm recte versibus str. 4. ep. l. 2 iamblcam basim, vfirsiliiis ep. .*{. 4. 5. 



80 PINDARI EPINICIA. 

6. 8 longam anacrusim praemiserim, satis milii constat. De sjllaba an- 
cipiti iDitiali strophae versuum quarti et sexti vide not. crit. ad vv. 25. 
48. 90. Admodum vero dabia percussio epodi versuum primi et quarti 
et ultimi est, quae difficultates nescio an minui possint versibus primo 
et ultimo in binos versus direnitis. In primi versus altero membro 
dividendo dubito, utnim ad analogiam versuum Anstoph. Lys. 781 ss. 
dnae primae longae spatium totius dipodiae expleant, an ad normam 
creticorum brachycatalectorum Plauti (v. Christ Metr.^ p. 408) yersus 
exeat in paeonem et primam longam altenus paeonis matili: 

an 

lam si qao modo et loco hoc carmen cantatum sit quaeras, canuen 
Olympicum undecimum ante hoc carmen compositum esse constat, sive 
illud ut Olympiae cantaretur sive at hoc cannen annuntiaret factum est. 
Hoc igitur carmen in iustis epiniciis a victore reduce institutis in urbe 
Locrorum Epizepliyriorum, fortasse in curia arbis (v. 11. 97), fidibus et 
tibiis chori voci succinentibus (v. 9H. 84) cantatum est; ncqne saltationis 
motus defuisse ex indole paeoDicorum numerorum concludere eqoidem 
ausim. Simili vero modo Agesidami eplDicia adomata fuisse yidentur 
atque Herculis, quae poeta versibus 73—77 depinxit. 

Tbv Όλνμηιονίχαν άνάγνωτέ μοι Στρ, α\ 

^Αρχεβτράτου Λαΐδα^ πό%Ί φρενός 
έμαζ γεγραπται. γλυκύ γαρ αύτω 

μέλος όφείλων έηιλελαϋ•\ 

ω Μθί6\ άλλα όν χαΐ ^^vγάτηρ 5 

Άλόϋ•εια dioq^ 6ρ%'α χερΙ 
5 έρνχετον ψενδέων 
ένιπάν άλιτοζένων, 

εκαΰ^εν γαρ έηελ^'ίον ό μέλλων χρόνος Άντ. α\ 

VARIA LECTIO. ΙϋβοΓ. Άγηοιδάμω Λοαρω 'Επιζίφνρίω ΛΒΌ, praeterea πύ%τ^ 
addit Λ^ πaι^L•πvyιτ'η add. Β, Άγ. Λο%. Έπ. *Αργίατράτω τίέλητι νΐϋήύαντί την 
ηβ' ολυμπιάδα rm. sec. — Schol.: ίνίτιηαε dt οντος ό Άγηαίδαμος την ίβδομη- 
ϋοανην xsxaqtT]v (ίκτην %α\ Ιβδόμην Λ) Όΐνμπίάδα. — 2. άρχιανρ. Λ — 
6. άλιτο^ένων coni. Mingarelli: άλιτό^Βνον codd. - 

οοΜΜΕΝΤΑΒπ. Υ. 1 — 3. 86 oblitum poetA fingit muneris Agesidamo promissi, 
unde forte adstantes ut se commonefaciant orat — 2. memoriam comjparat 
tabulae littene inscriptae; scholia conferunt versiim cx Sophoclis Triptolemo: 
d'hs δ' iv φρΒνός δίλτοιαι το^ς έμους λόγους. lam ante Sophoclem simili meta- 
phora usus erat Aesehylus Prom. 7^*9. Suppl. i7i). Choeph. li^o. Eum. 276 — όρ^'ά- 
λχα^α achol.; sed proprie quoque iutellegi potest manus ad arcendum erecta 
— β/ 'ψενδέων ivmuv άλιτο^ίνων^ crimen mendacii, quo fidem hospiti debitam 
laesent; similiter hoc noinen formatum est atque Homericum άλιτόμτινον II. xix 
118. Agesidamum autem ihov poeta dicit, quia Olympiae (v. 100) eius boepi- 
talitate usue erat; cf. 0. 11 i; — 7. μέλλων χρόνος' tempus remorari dieitur, quod 



OLYMPIA Χ. 81 

εμον χαταί6χννε fiadi) XQSog. ίο 

ϋμωg δε λνόαι δυνατός όξεΐ- 

αν έπιμομψάν τόκος 6μαρτ- 

(ων νυν φάφον έλίββομεναν 
10 oTCa χνμα κατακλνόόει ρεον^ 15 

δπα τε χοινον λύγον * 

φίλαν τίβομεν ες χάριν. 

νέμει γαρ ^Ατρέτίεια πόλιν Έη. α , 

Αοχρών Ζεφνρίων^ 
μέλει τε όφιόι Καλλιόπα 
ΐδ χαΐ χάλχεος ''Αρης' τράπε δε Κνχ- 

νενα μάχα χαί νπερβιον *20 



8. τιαχαίϋχυνε Boeckh: %axaio%vvBt ABCD, %ατηαχννε Byz, — β9<^Χ^ -^* 
— 9. irfc μομφάν coni. Grumme — τότιος όμαρτέων scripsi: τόκος 9•νατών ΑΒΏ 
et 8chol., yB τόκος ένατων C, ό τόαος ανδρών Bfje., τό%ος όηαδέων Mommsen, 
τό%ος όνάτωρ Hermann, τόαος 6 ναντ&ν Bergk, τόχος- όράτ* ων Schneidewin, 
τό%ος' ά^ρώμεν Wiskemann — 13. ά τραχεία πόΧις ν. 1. schol. — koUv Λ* 
BCD: πόλις Λ^ — 14. μέλει Λ: μελίει BCD — οψι- Α — 15. Κν%νεια Her- 

propriuin est hominis remorantis — 8. 'Λαταίαχυνε' graye et turpe debitiiin 
meum frustrando mora reddidit; cf. Plat. symp. p. iHSe ηοΧΧονς λόγους %αϊ 
ύπούχεαεις χαζαιαχύνας — 9. τό%ος' veteree grammatici carmen Ο. χι inteliexemnt, 
tamquam foenus capiti (0. χ) additum; quae interpretatio ferri nequit, si 
Boeckhium secutus carmen illud Olympiae post ipsam yictoriam cantatum esse 
statuas; sed ei meam sententiam ad 0. xi prolatam probaYeris, bene poetam 
dicentem facies, crimen remorae se abluere non tam longo cannine, quod una 
cnm capite foenus solyat, quam duobus carminibus, quorum unum (01. x) ca- 
pitis, alterum (01. xi) foenoris yice fungatur — 10. δπα, quod pro όπως υθΙ 
ώς etiam y. 6β poeta posuit, est exhortantis, copiam autem orationis undae 
fluyii lapUlos litons yolutaios haurienti et auferenti comparat, paratactica 
structora orationis usus — 11. noivbv Χόγον rationem inter Ageeidamum et 
Pindarum contractam post Kayserum Meinelius (progr. Campoduni 1890 p. se) 
mterpretatur, quae quidem interpretatio yi cognati yocabuli αννΰτιτιών com- 
mendatiir et yerbo coniuncto τίαομεν optime conyenit, quamquaiu similis locu- 
tio ξννός λόγος Ο. vii 21 causam communem et orationem ad omnem populum 
perimentem significat — 13. Άτρεπεία- respicit sincera iudicia Locrorum et 
rem publicam lcgibus Zaleuci optime temperatam ; cf. Plat. Tim. 20 » — 
15. τράηε dh Κνγ,νεια μάχα' non Ps. Hesiodum in Scuto Herculis piignam 
Herculis cum CycnOf Martis filio, in luco Apollinie Pagasaeo narrantem rindarus 
sequiturf sed Stesichorum , poetAm Locris oriundum, quem in carmine aliquo 
Darraese scholiaeta testatur, pnmum Herculem Cycno cessisae et fuffisse. Sed 
quorsnm haec? scholiasta respondit: τοιγάρτοι olcc τό %αϊ τόν Αγτιαίδαμον 
άπολήγοντα η9η νπο 'Ιολάου άλείητου άνερρώα^αί, εΐαότως ταντα έπηγάγετο. 
Aiqne Agesidamum ηοη primo impetu adyersarium pugilem deieciese, sed multo 
ciim sudore palmam aegre tuliBse sequentes yersus perspicue indicant. Nihilo 
tamen seciue temere ficta ieta a grammaticis yidentur. Namque aliptae quo- 
minue diecipulis suis laborantibus eubvenirent, legibus seyeris prohibiti erant 
(v. lo. Chrysost. ap. Migne ly 2 p. 3«« et .w?). Quo cum accedat, quod χάλ- 
χεος "Αρης ad ludos, quibiie ab aeneis armis abstmebant, pamm pertinet , Ta• 
felio, Dilucid. Pind. p. 3!»i, adstipulor, qui illa yerba ad bellum ab Anaxilao, 
tyranno Rhegii, Locris illatum, quod fortiter illi primum propulsassent (cf. P. 
η 19), referenda esse iudicayit. Sic ig^tur seDtentiam procedere sentio: Locri 

PnrDABUB ed. Christ. 6 



82 PINDARI EPINICIA. 

^ΙΙραχλεα. nvxrag tf' tv Όλνμτηάδί νικών 
*'Ιλα φερίτω χάριν 

^Αχιλίϊ Πάτροκλο^' 
20 %^%αΐζ δέ χε φνντ αρετα ποτΐ 
πελώριον 6ρμάόαι 

χλεος άνηρ 9•εον όνν παλάμα. 25 

U7C0V0V ί' ελαβον χάρμα Λανροί τίνες ^ Στ ρ β\ 
έργων ηρο πάντων βιότω φάος. 
άγώνοί ί' έ^αίρετον αεΐ6αι 

%^έμιτεζ ώρόαν /Jiog^ ον άρ- 

χαίω βάματι παρ Πέλοπος 30 

25 βωμών εζάριΰ^μον έχτί66ατο^ 
έπεί Ποόειδάνιον 
πεφνε Κτέατον αμνμονα 

mann: Kvxvsia Byz., %ν%νέα ABCD — 16. όλυμηιάδι νιαών Ώι Ολυμπία 
νι%ων B^C, όλνμηιονιχών Λ — 17. Λα BD: Ιόλα AC — 19. ΆχιλλΒΐ CD — 
20. -β-τίξ. ABCD: »άξ. Ahrens Dial. gr. ιι uo — tls BD: %αϊ AC — φνντ' 
ΑΒΌ: φώχ' C — noth Α — 21. παΧάμαις AC — 22. tivhg πανροι Ό — 
23. Ιίργων πρό πάντων codd.: έτέων προπάντων schol.? — βιότω {ον supra) C 




et musica arte excellunt et aeneo Marte, quod nuper comprobarunt Anaxilaum 
tyrannum potentissimum, ut Cycnus olim ingentem Herculem, armis reicientes; 
ad fortitudinem natus nunc etiam Ageeidamus (y. 20) insuper disciplina aliptae 
optime institutus est; merito igitur et ipse praemium meriiit et debitum gpra- 
tiam aliptae suo Ilae sive lolao referet — 16. νι%ών proprie eum, qui victor 
est, significat, unde yis participii pracsentis νιτιώντος non longe distat a yi 
aorieti νί•κη6αντος^ cf. 0. ix 112. xin 80. N. vii 75. I. vii 7 — 19. Άχιλεΐ ΠάτροαΧος' 
Hom. II. xTi 39 88. i)oeta respicit, quo loco Achilles, cum Patroclum Achaeis 
auxilio mitteret, aciem instmit et ad rem fortiter gerendam adhortatnr — 
22. Agesidamum, qui ae^e neque 8me vtilneribus τίϋί88θ yidetur, eo consolator, 
quod sine labore pauci yictoriae gaudium adipiscantur, quo omnes antea exant- 
latos labores recompeneante pulcherrimum yitae decus paretur; cf. 0. i 100 — 
20. Ό'^ξαι^* acuens, unde I. yi 73 aliptam Ναξίαν &%ivav dixit; cf. Xenoph. 
Cyr. I 2, 10. fi, 41. 

24 88. originem ludorum Olympicorum refert — 24. θεμιτές diog^ m8tituta 
et leges loyis, quibus certaniina ludorum Olympicorum et praeconia yictorum 
con8tituta erant — ΰάματι παρ Πέλοπος• cf. Ο. ι 03. Receiitiores scriptores, ut 
Paus. y 13, 2, Hcrculem a Pelope quarto propagationi8 gradu descendere fabnla- 
bantnr — 25. βωμών ^ξάριϋ^μον de sex aris Olympiae yide ad 0. m 19. Sed 
cum βωμών mctrico yitio laboret ct arac nihil ad certumen {αγώνα) attineant, 
βωμών ex πόνων corruptum esac duco, ut quae infra sex gcnera certaminuxn, 
cursu lucta pugilatu quadrigis iaculo disco, refcruntur, iam hoc loco eignificentur. 
Duritiei autem yitio oratio laborat, quod 8ubiectum yerbi έτίτίααατο demum y. 30 
po8itnm e8t; cf. 0. ix 7u — 26 ss. Hercules cum Au^eae, regi Elidis, propter mer- 
cedem pro stabulo purgato ncgatam bellnm intulisset, pnmum ab Molionidis 
Cteato et Euryio, qui exercitui eius ineidias struxerant, cladem accepit, deinde 



OLYMPIA Χ. 83 

πεφνε δ' Ενρντον^ ως Αύγέαν λάτριον Άντ, β\ 
άεχονϋ"^ εκών μίύϋ'ον ύπερβων :^5 

:^ο πράόόοιτο' λόχμαιόι 0€ δοχενόαις 

VTcb Κλεωναν δάμαόε κοΛ 

κείνους Ήρακλέης έψ^ 6ίω, 
οτι Λρόύ^ε Λοχε Τιρύνΰ^ίον 

εΛερόαν αντω ότρατον 40 

μνχοΐζ ημενοι "Αλιδος 

Μολίονες υπερφίαλοι. Έπ. β\ 

καΐ μάν ^ενατνάτας 
35 ^Επειών βαβιλεύζ οΛίϋ-εν 

ου ποΑΑϋΐ/ ίδε πατρίδα πολυ- 

κτεανον ύπο ότερεω πυρί 45 

πλαγαΐς τε ύιδάρου βα^^ϋν εις ϋ;|Τ£τ6ι/ arag 
ϊζοιόαν εάν πάλιν, 
νείκος δ^ κρε6ύόνων 
40 άπο^έ6%^ απορον. 

καΐ xftvoff αβουλία ΰότατος 
άλώόιος άντάόαις 

ΰ^άνατον αίπϋν ουκ έ^έφυγεν. 60 



28. ωστ' Α — 29. &ί%ων ^' Ο* — 30. %a%sivovg codd. — 33. τ^μΒνοι Heyne; 
ιημινον (αμιν B)ABCD et scbol. — 34. μολίωνίς Λ — ξαναπ. AC — 35. ^αϋιλί^ς 
ίκΒίών BD — 36. ϋδε Byz.z είβε AliCD — 41. άβονλια Tricl.: άβονλίαις 
ABCD — 42. άντάααις Boeckh: άντιάαας ΑΒΟΏ — 

noynm bellom molitus Molionidas istos, cum ad Isthmum per indacias profi- 
ciscerentur, prope Cleonas oppressit et Augeam ipsiiin, praesidio fortissimomm 
fratnim orbatum, fudit et occidit. Rem fuse narrant Paus. ν 26. Diod. iv 33. 
Apollod. π 6, 5, Heaiodi Testigia ut yidetur secuti. Eorum ex fonte ea quoque 
petita yidentur, quae schol. ad v. si adnotat: ηοΙΧονς ανύτρατενααντας αύτω 
άπέατειναν οΐ dh άηο&ανόντΒς iv rg fwxjujy εΐϋΐν ούτοι• Τελαμών, Χαλ-κώδων %αϊ 
ΊφιχΖή?, 6 πρεαβντατος aijtov αδελφός. — 29. νπέρβιον, superbum; iungo hoc 
epitheion cum Αύγεαν, non cum μια9•όν' sic τ. 34 Moliones, socios Augeae, 
{ίχερφιάλονς dicit — 30. υπό Κλεωνάν oppidum enim in colle situm erat, ut 
testatur Strabo vin p. 377 — %αϊ• Molionidae insidiis, quibus Herculis exer- 
citum ante superayerant, et ipsi ab Hercule superati esse dicuntur — 34. Mo^ 
Xiopsg a matre Moliona dicti sunt, 'Α%τορίωνε (II. 24, G38) iidem a patre Actore; 
ii eocii Augeae regis fiiisse iam ab Homero Λ 709 feruntur — 35. Έηειών 
yeterum incolarum Elidis, ut Homenis Β gi9. Λ βτι. β$8 tradit, quamquam 
postea Epeos tamquam septentrionalis Elidis incolas ab Eleia distinctos esse 
Hecataeus testatur ap. Strab. yn p. 341 — πατρίδα- nomen patriae urbii 
Φνχτεον {Φύτειον corr. Luebbert) fuisse adnotat scholiasta, ad yersus Hesiodi 
proyocane — 38. kav πόΐιν^ cum eupra iam πατρίδα dixisset, denuo addidit 
ad cladis tristitiam augendam — 41. νατατος scholia cum άλώαιος iimgunt, ut 
post nrbem captam mortem occubuisse dicatur; quod cum contra grammati- 
cam peccet et yerbum άντάααι,ς obiecto carere nequeat, rectius Augeam ulti- 
mnm, poetquam eius eocii iam interierunt, occidiese interpretaberis — 42. ^c^- 
vatov ahthv ad exemplar Homerici αίπνν δίε^-ρον. 

Ο* 



84 PINDARI EPINICIA. 

ό d' &Q iv Πί6α ίλόαις όλον τε ΰτρατον Στρ. γ\ 
λαίαν τε παύαν jdtbg αλχιμος 
45 vCbg {ira-^ftairo ξά^'εov αλόος 

πατρί μεγίότω, ΛερΙ δϊ πά- 

ί,αΐξ "Αλτιν μϊν oy' εν κα^αρω 55 

διετίρινε^ το dl• κύκλω πεδον 
1%ΐίΐκε δόρηον λνόιν^ 
τψάόαις ηόρον ^Αλφεοϋ 

μετά δώδεκ άνάκτων %^εών' καΐ πάγον ^Αντ. γ\ 
60 Κρ6νον προόεφϋ-^γξατο' Λρό6^ε γαρ 60 

νώννμνοζ^ &g Οινόμαος ίρχε^ 
βρέχετο πολλά νιφάδν, ταύ- 
τα ί' iv Λρωτογόνω τελετα 

παρέόταν μίν αρα Μοΐραι 6χεδον 

8 τ έξελεγχων μόνος 65 

άλά^ειαν έτ'ήτνμον 

55 Χρόνος, τό δ^ 6αψαν\ζ ίων ^Etc. γ'. 

πόρ6ω κατέψρα6εν^ 
οπα ταν ηολέμοίο δό6νν 



48. &{ί' : αν Α — ηίοοα C — έάαας Λ — τε om. C — 46. "AIlv υ. 1. schol. 

— 46. πέόον ί'Ό'ηιΐί Tricl.: damSov &ή%ε ABCD — 48. τιμΜΰαις: άγάλλων 
coni. Hermann; cf. ν. 90 — 49. δώδε%α δ* D — άνά%χων: ά&ανάτων C — 
61. νώννμνος Byz.i νωννμ,ος CD, νώννμον Α Β — τελεντΰ C et lemma in Α — 
58. τ': δ' et deinde χρόνος τόδε coni. Hartung et probavit Leop. Schmidt, Leb. 
Pind. p. 109 — 55. ro δ' ic άφανίς CD — 66. ηολέμοιο ex corr. A, ηολέμίΛς 

48 88. primos ludos Olympicoe ab Hercule facios exponit — 46 ss. eacmin 
locum, quem Hercule8 lovi dimetiebatur {ατα^μάτο, cf. τεμενος\ quod arboribus 
olim consitus erat, &λΰος poeta dixit; eius dua8 partee' di8tinxit, "Αλτιν^ qnae 
proprie Ιοτίβ deorumque 8acra pali8 a cetera regione di8creta erat, et dever- 
soria circumiacentia, quae tabernaculis et ho8pitii8 homines epulantes et dor- 
mientes recipiebant. Hae duae partes in planitie ad ripam Alphei sitae erant, 
unde ea8 dimensus Hercule8, cum 8acra faceret, Alpheum honore affecisse 
dicitur (y. 48); iis opponitur coUis Cronius, qui Satumi, patris Ιοτίβ, sacer erat 

— 49. αβτά δώδετί' άνά%των ^εών quorum unus Alpheu8 erat; vide 0. ν 5 — 
51. α; Doricum pro εως — βρέχετο ηολλά νιφάδί' audaci metapbora locum antea 
neglectum ηίτβ obrutum dicit; hie autem yerbis mendacia Eleorum sacerdotum, 
qui Satumi templum iam aureo aeyo conditum e8se fabulabantur, a Pindaro 
impugnari acute monuit Luebbert, De Pind. carm. χ p. 9 — 62. ut hominum 
partui (y. 0. νΐ42), sic eacrorum origini Parcae adstant, futuram 8ortem cur- 
snmque felicem augurantes — 63. in proverbium abiit hic locue, unde Xenoph. 
Hell. ΠΙ 3, 2: ΰννεμαρτνρηοε ταντα αύτω %αϊ 6 άΐη&εατατος λεγόμενος χρόνος. 
Tempus autem et famam haec tradidisse poeta dixit, ut in litterarum monu- 
mentis nibil tale exstare significaret — 55. ro δ^ quid sit, yerbis δπα . . . νιχα- 
φορίαιαί τε explicatur, ααφανίς autem ad praedicatum τιατεφρααεν trahendum 
e8t: illud autexn, quod ludo8 instituit, tempO8 progrediene in clara luce posuit. 



OLYMPIA Χ. 8δ 

axQOd^va διελων εϋνε xccl 

πενταετηριδ' όπως «ρα 70 

εβχαβεν ίορτάν 6νν Όλνμταάόί πρώτα 
νικαφορίαιόί τε, 
60 rCg δή ηοταίννον 
ίλαχε βχέψανον 

χείρε6ύι^ ποδιν τε xcci ίίρματί^ 
αγώνων iv δό^α 

^έμενοξ ενχος^ ^97φ χα^ελών^ 7δ 

6τάδίον μ\ν άρί6τεν6εν^ εύ&νν τόνον Στρ. δ\ 

6δ ποόόΐ τρέχων Jtatg ό Αίχνμνιον 
Οιωνός' ΐχεν δΐ Μίδεαΰ^εν 

6τρατΙ>ν έλαννων ό δ\ Λάλα 

χνδαίνων 'Έχεμος Τεγεαν * 80 

^όρνχλοζ δ' έφερε ηνγμαζ τέλοζ 
Τίρνν%'α ναίων πόλιν 
αν ΐηηοίβί δί τέτραόιν 

70 άτίο Μαντννέαξ Σάμος ώλι^ροΰ^ίον ^Αντ, δ\ 

ϋχοντν Φράύτωρ ί' ίλαβε 6χοΛΟν 85 



67. &%if6^va Ώ — 58. πρόατα Β Ό — 62. αρματι ΑΟΏ: αρμααιν Β — 
63. ίνδόξαν D {αν ex corr.) — 64. ατ'αδίον coni. Hermann — si)&vv τόνον 

isitd^hv ηάνον Hermann) coni. Thiersch: s^d^vrovov ABCD^ Βν^νδρομον coni. 
Schmid — 65. noacl ΛΒ: noal CD — 67. δh φέρε άπό πνγμάς Β — 69. avin- 
toiat %αϊ τετρ. {iv supra άν) Α — 70. Σ&μος ώλίρο&ίου Boeckh: Σάμος ό 
*Αλιρροδίου τ. 1. schol. , ϋαμ' αΧιρρο^ίου {4ους Jl*^ et lemma in ^) ABCD 

— 71. &%ovxl• Φράΰχωρ δ* Tricl, : &%οντι δΐ Φράοτωρ ABCD — 

57. άαρό^Ίνα δίεΐών primitias alias alii deo dispertiens operabatur — 
68. Όλνμπιάδί πρώτα idem quod νιηαφορίαίΰΐ. significat, ut altero nomine 
prius explicetur, qua simili ratione poeta usus est 0. i 8«). vi 43. N. vui 46. I vm i. 
Apte antem feriarum duas partes, eacra et ludos, distinguit; y. Prol. lxiv — 
60. ποταίνιον στέφανον recentem coronam — 63. iv δόξα 0•έμΒνος' primum 
yictoriae famam tamquam gloriosain {ξνδοξον) animo proponens, deinde facto 
coneequenB — 64 ss. In cataTo^o Yictorum a Pindaro Pausanias ν 8, 4 et Hjjgrmus 
fab. S7S differuntf quod Herculem ipsum pancratii et luctae certamina subeun- 
tem faciunt. Nomina Νιπέως et Φράατορος a poeta fictA esse ex etymologia 
nominam ipsa apparet — 64. sid^v τόνον rectum et simplicem cursum eigni- 
ficat; curaus enim duplex {δίαυλος) multo post institutus est; y. Proleg. lxxi 

— 66. ό δh ηάΧα sc. άριστεύων "Εχεμος ην %υδαίνων Tsyiav^ quae ciyitas una 
ciim nomine victoris renuntiata est — 70. Σ&μος ' schol. : Σϋμον δέ τίνα νϋν vsvi- 
%ri%ivai αρματι, ως φησι ^ίφιλος 6 την θηΰ-ηίδα ποιήαας ϊν τινι ΙαμβεΙω ούτω' 
τρέ'φας δΐ πώλους, ώς 6 Μαντινευς Σήμος, \ ος πράηος αρματ' ηλαοεν παρ* Άλφειώ 

— 71. ίλααε' rectius simili in re Homerum ^βαλε scripsisse adnotut Lehrs, De 
Arist. stud. Hom. p. 66. Hoc autem loco iaculatori certum fincm fenendiiin esse 
poetAm putasse apparet et ex nomiDc Φράατορος a scopo deeignando dicto et 
ex eo, quod iacnlatoris ars longo iactui disci opposita est, quamquam aliter 
de hac re poeta P. i 42 cogitasse videtur — 



86 PINDARI EPINICIA. 

μαχος di Ntxsvg ίδικε^ Λετρω 
χέρα κυκλώβαις^ ντίερ απάν- 
των^ χαΐ όνμμαχία %'όρνβον 
παραίϋΐ)^ε με'γαν, ίν ό' εβπερον 90 

εψλεί,εν ενώπιδος 
7δ όελάνας έραχον φάοζ, 

άείδετο δ\ ηαν τέμενοζ Έπ. δ\ 

τερηναΐύί ϋ-αλίαις 
τον έγχώμιον άμφΐ τρόπον, 
άρχαις δ^ προτύραΐζ επόμενοι 

χαί νυν ίπωννμίαν χάριν 95 

νίχαξ άγερώχον χελκδηόόμεϋ'α βροντάν 
80 χαΐ πνρπάλαμον βέλοζ 
όρβιχτνπον ^iog^ 
iv aitavxL χράτει 
αί%'ωνα χεραννον άραρότοί. 
χλνδώόα δ^ μολπά προς 

χάλαμον άντίάξει μελεων^ 100 

85 τά παρ* εύχλέι ^ίρχα χρόνφ μ\ν φάνε ν Στ. ε\ 



72. rixerff {dl• om.) Λ: δ* ivmsvg BCD et schol. — vnlg απαντάς Byz, ex 
correctura grammatica ; at v. I. ii so — αυμ,μαχία BCD: ανμμαχία Λ, utramque 
schol. — 73. ηαρί^Ίίΐ^ε Λ Β — αν δ' Uartung — 76. άείδε dh τό πάν coni. Gras- 
hoff — ^aXiaLOi C — 80. πνρπάλαμνον C — 84. ai^ta^fi C — 85. εύχΧή Byz. : 
ε{)7ίλε8ΐ ABCD — 

72. πετρω' cf. I. i 25 λί&ίνοίς SianoLg, Hoxn. Od. Ό* 190 βόμβηοεν dh Χΐ&ος, 
Paus. II 29, 9; pnuBquam euim aenei disci fabricarentur, lapideos discos etiam 
Olympiae in usu fuisse, discus Bybonis docet nuper inter riidera Olympica 
repertus, de quo v. Botticher, Olympia p, ιυ8 — ΐίνκλώσαις' manu in orDem 
curvata discuni prehendens; cf. Ilom. Od. d' ud — 74 sq. plenilunii tempore 
Olympia agebantur; cf. 0. iii 20 — 76. άείδετο, canta i)erstrepebat, ut Eur. Iph. 
Taur. 307 αύλεϊταί παν μέλαθρον — 77. έγχώμιον άμφϊ τρόπον cantum laetum 
a turba comissantium et cxmlantium editum eignificat, contrarium non minne 
threnorum tristitiae quam hymnoruiu gravitati a singulis cantoribus stantibus 
cantandorum. 

78. ad res praesentcs poeta redit — vvv, nunc, quamvie syllaba brevis 
sit, cf. 0. VII 13. N, I 13. VI 10 — έπωνυμίαν χάριν νιγ-ας appositionis prae- 
dicativae partes, βροντάν %αϊ βέλος obiecti partes obtinent: in gloriosae vic- 
toriae gratiam, quae a victoria nomen έπινίτίον duxit. canamus tonitrum et falgur 
lovie Olympici — 80. πνρπάλαμον ignita manu vibratum; vide ad 0. ix 6; in 
nnmmis Locrorum Epizex)hyriorum fuL•llen positum fuisse apposite adnotat 
Boeckhius — 82. iv απαντι χράτίΐ* oiuni genere roboris iinnatum; Lobeck, 
Pathol. 268 comparat %άΧΧει άρτιρώς, άπηνειγισιν άρηρώς — 84. προς τίάΧαμον^ 
paulo post ν. ί»3 άδνεπης τε Χνρα γΧνανς τ' αύΧός' similiter modo instrumentum 
musieum utrumque, modo unum tantuiu commemoratur N. m 12. 79; v. Proleg. 
xcvm — 84 sq. μολπά . . . μεΧέων cantus modorum carminis tibiis miscebitur 
— 85 88. carmeii diu retardatum et soro missum cum filio diu exspectato et 
tandem aliquando nato facete poeta ita comparat, ut utrumque, quamvis sero 



OLYMPIA Χ. 87 

αλλ' ωτε παις i^ αλόχον ηατρί 
TCod^sivbg ΐχοντι νεότατος 

το πάλιν ^Srj^ μάλα δε /ot 

θερμαίνει φιλότατί νόον 105 

εηεΐ πλούτος ό λαχών ποιμένα 
^;raxr6v άλλότριον 
90 ^νά6χοντι 6τνγερώτατος' 

χαΐ όταν καλά J^iQ^aig άοιδας ατερ^ ^Αντ. ε\ 

Άγη0ίδαμ\ εΙς ^Αίδα 6τα%^μον 110 

άνίιρ ΐκηται^ χενεά πνενύαις 
επορε μόχϋ•ω βραχύ τι τερπ- 
νόν, τίν ί' αδνεπης τ ε λνρα 

γλυκύς τ ανλος άναπά66ει χάριν, 
95 τρεφοντι ί' ενρν κλέος 115 

xd^at Πιερίδες ^ιός, 

έγω δ\ όννεφαπτόμενος ^Επ, ε\ 

όπονδα κλντον ί^νος 
Αοκρών άμψέπεύον^ /ιΐθ'λ^τ^ 
εύάνορα πόλιν καταβρέχων 

παιδ' έρατον δ' Άρχεότράτον 120 

100 αΐνηβα^ τον είδον κρατέοντα χερος άλκα 
βωμον παρ^ ^Ολύμπιον 
κρίνον κατά χρόνον^ 



86. ωϋτε codd., ώτ€ Boeckh, quae Dorica forma servata est N. vi 3i, vii r»2. 
95. I. III si> — 87. vBOrritog Λ* et lemma in C: vBOxaxi A^BCD — τό πάλιν Tricl. : 
toifLTtakiv ABD, d' ^μπαΐίν C — di oi Boeckh: di τοι ABCD; 61 etiam scholia 
legisse yidentur — 90. ^avovri coni. Hermann; cf. v. 48 — 91. καλά Byz.: 
%aXa μίν ABCD — 93. inogk• ίΐαβε coni, Herwerden — βράδυ ν. 1. schol. Λ 

— 94. άναηλάΰΰει AC^D* — 97. έγώ τε C — 98. άμφίεηον suep. Bergk 
probabiliter — 99. έρατόν Άρχ. ABCD, δ* add. Mosch. — 100. αΐνήαας Α — 

yeniat, tamen CTatum yenire dicat — 85. παρά /ίίρ%α^ Thebis — 87. ϊ%οντι 
νεότατος τό naXtv ηδη' qui iam yenit ad aetatem iuyentuti contrariam i. e. 
senectutem; yerba enim eandi Homerico et Anco ueu a poetis com accusatiyo 
finie, quo quis tendit, coniunguntur; cf. 0. yi 64. ix 71. P. ly 52. 134. 266. y 62. 
yni 55. IX !>i. N. yii i9. χ 3Λ. ι. m το. yii i8. Comparationis autem yis in eo ineet, 
quod et puer sero natus gratus euperyenit et epiniciam carmen diu retardatiun ; 
pntidnm enim est putare Hagesidamum interim senem faciam esae; immo 
qnia patri Archestrato seni iam facto AgesidamuB natus erat gratissimus heres 
patrimonii, poeia, ut hanc partem comparationis fusius exomaret, commotus 
6886 yidetur — 93. Ιίπορε' si recte 8β habet neque ϋαβε cum Herwerdeno r6- 
ponendum est, significat: pepent labori exiguam r6Compen8ation6m iucundam 

— 99. τιαταβρέχων cf. I. vi 21 ξαινύμεν εύλογίαις et Ρ. y loo — 100. αίνηΰα' 
hoc ipso carmine; cf. 0. yui 65 — 102. τιεΐνον κατά χρόνον illo tempore, quo- 
niam multuin temporis inter yictoriam et epinicium interlap8um crat — 



88 PINDARI EPINICIA. 

ίδεα τε καλόν 

ωρα τε κεχραμ^νον^ α ποτέ 
105 άναίδέα Γαιτυμήδεί 

μόρον αλαλκε 6νν Κνηρογενεΐ, Ι2δ 



104. %εΐίί>αμμένον Ό — 105. γανννμ. BCD — μόρον coni. Mommscn: -9•«- 
νατον codd. , πότμον coni. Schmid. 

105. tecte, sed eximie comparat puerile decus Agesidami cum pulchritudine 
Ganymedis; cf. Hom. II. xx 234 τόν %αϊ άνηρεί'ψαντο d^sol Jd οΙνοχοευΒίν 
•κάλλεος εΐνετια οίο, ϊν ά&ανάτοίΰί μετείη — άναιδεα μόρον θάνατον pro μόρον 
textui intulit librarius, cjUi memor fuit Theogn. 207 9'άνατος άνα^ι^ς — ύνν 
ΚυπρογενεΙ' favore Veneris Cypriae; cf. 0. i 46. 



ΟΑΤΜΠ. ΙΑ' 



ΑΓΗΣΙΔΑΜΩ. ΑΟΚΡϋ. ΕΠΙΖΕΦΤΡΙΩ* 



ΙΙΑΙΔΙ nXKTHt. 



Strophae. 



5 1 



\j _ 

u _ 

c _ 

w _ 



ΚΛ^ _ *w»s> _ _ 



_ — \JSJ _ <^J ^ 



Ύ 



_ i yuu _ 



^ -» - 



v^ _ ^ 



— <^\J _ UV^ _ ^ 



WU _ VA-» _ 



Epodi. 



5 1 






— ^ V-/ 

— JL «^ 
_ ^ >m' 

V>-/ — - 

_ J. W 

_ JL v/ 



_ _ Λ VAj» — \.\J _ 
_ ^ i v-> _ 



1 



_ — JL W ^ 



J. \J - ^ JL \J V 



_L\^__J.»u»_^ 



Argnnieiitiiin. 

Hoc carmen in eandem atque carmen 0. χ victoriam compositum 
est. Quodsi inscriptione τόκος appellatur (cf. schol. 0. χ l), hoc ex 
dubia interpretatione versus 0. χ 9 natum est. Nam non corollarii 
instar post 0. x, sed ante 0. χ hoc carmen factum esse appai*et, unde 
Boeckhius ordinem carminum etiam invitis codicibus invertendum et 
hoc carmen undecimum ante decimum collocandum esse censuit. Diffi- 
cilius est ad diindicanduin, cui loco et tempori hoc carmen poeta desti- 
naVerit. Atqne Boeckhius continuo post victoriam reportatam hoc car- 
men factum esse statnit, ut Oljmpiae in pompa sub yesperam victon 
instituenda caneretur. At haic sententiae adyersatar particula ίνθα y. 16, 
qua nrbem Locroram significari nemo non intellegit. Qua de causa eg^ 
Leopoldo Schmidt, Pind. Leb. p. 93 adstipulatus boc carmen prooemii 
vicem obtinuisse puto, quod maiori carmini et festivitati in patria victoris 



'>yi?i 



90 PINDARI EPINICIA. 

faciendae quasi praeluderct, perinde atque Horatius carmcn iv 6 carmini 
saeculari praeludere voluit. Quod autcm Agesidamum poeta v. 11 allo- 
quitur, hoc lepide Sclmiidtius ita interi)retatur, ut hoc carmen poetam 
tamquam epistolara, qua suam operam promitteret, victori misisse ducat. 
Summa carminis ost, victori carmine tamquam pignore futurae 
gloriae opus esse, seque paratuni esse, ut Musis adiuvantibus Agesi- 
damo epinicium pangat. 

De metris. 

Carminis huius mediocris numeri quoque sunt vnlgares dactylo- 
cpitiitici. Strophae Yersus quintus et sextus, epodi priinus et secundus 
num in singulas poriodos coniangendi sint, in tam brevi carmine diiudi- 
cari nequit. Quod autem dactylicis colis solito frequentioribus in hoc 
camiine poeta usus est, ut ne in fiue quidem strophanmi iis abstineret, 
hoc ex iuvenili aetate et victoris et poetae explicandum esse puto. Ce- 
terum si quis in pompa hoc carmen recitatum esse statuere malit, facilc 
inaniiim temporum intervalla definire poterit. 



'Έβτιν avd'QU7roLS άνεμων οτε πλείότα Στρ. 

XQV^^Sf ^(fT^iv ό' ουρανίων υδάτων^ 
ομβριων παίδων νεφελας, , 
ει όε 6νν πόνω ttg ευ πράόόΐ]^ μελιγάρνε^ νμνοι 
ό νύτέρων αρχά λόγων 5 

ι 

τέλλεται χαι πιδτον υρχίον μεγάλαΐξ άρεταΐς. 

άφϋ'όνιμος ί' alvog Όλνμττιονίχαΐζ ^Αντ. 

oirog αγχειται. τά μεν άμετερα 
γλώύύα Λοιμαίνειν έϋ'ελεΐ' 
U) εχ ϋ'εον ό' άνι)ρ όοφαΐς άνϋ'εΐ ηραπίδεύύιν ομοίως' 10 

VARiA LKCTIO. Iiiscr. τω αίτω τόκο^ ABD — 3. post όμβρίων vulgo inter- 
pungebatur, post νδάτων comma x)onondam esse monuit Wilamowitz md. lect. 
Gott 1889/90 p. ί) — 4. πόνω codd. et schol.: μόχ^ω Hennann — πράϋύη Hartung: 
ngaocoL Alil), πράααων (7, ngacGSL Ucyne — μίλίγαρυς omisso v/uvot coni. 
Wilamowitz 1. 1., μελίγαρνς άοιδη coDi. Schmid; vide antistr. — 6. άρχά Λ et 
schol.: άρχαϊ BCDE — 8. ay%Bixai Byz.i iyxitrat ABGIJE; cf. 0. xm 36 — 
9. ποιμαίνί-ιν: πορΰαίνειν coni. Hecker — 10. ομοίως cx scboliis rest. Lentscb: 
όμως ων CNO^ om. ABDE^ iaatl ante πραπίόίσαιν add. Mosch. Tricl., post 
πραπίδίααιν add. έααιύ Bergk * ; schol. : χατά Sh βονίησιν δαίμονος ίύως nal αύτω 

coMMENTARii. V. 1 — 5. cf. Ν. ΠΙ β; forma elocutionis prooemii similis est 
atque fragmenti i3i) — 6. xuXXtxai' echematc Pindarico siugularem pro plurali 
usurpatum dicunt (v. ad 0. viu 8), sed hoc loco Bingularis verbi, cum ad singu- 
larem praedicati άρχά referri possit, facilem excusationem admittit — niaxbv 
ορ-Λίον hynini hoc loco, ut πιαχοϊ χορενχάν μάρχνρες tibiae Ρ. xii 27 dicuntur, 
quod tamquam iurati tcstes magnae yirtutes yictorum praedicant — 7. άφϋ^ά- 
νηχος hoc loco idem valet quod άφ&ονος^ invidiae expers, largue; difficilior 
cst causa significationiH huius yocabiili 0. xm 25, qua dc re buo loco disseremus 
*— 8. αγκειχαι laudatio tAraqiiam eacnim donadum est virtuti victoris conse- 
cratum — xa μεν neuirum ad masculinum alvov poetica licentia relatum est; 
cf. P. VI 21 — 10. in libro archetji)0 ecriptura iu iine yereue ita delitoiBRe 



OLYMPJA XI. 91 

tud-L vvv^ Άρχεΰτράτον 

nal^ tsccg^ ^Αγηόίδαμε^ πυγμαχίας ένεκεν 

κόόμον έπΙ ότεφάνω %Qve(ag ελαίαζ Έλ. 

άδυμελη χελαδηόω^ 
15 των ^Επι- ζεφνρίων Αοχρών γενεάν άλεγων. 15 

ivd-a όνγκωμάξατ^' έγγνάδομαι 

ϋμμίν^ ω Μοΐβαι^ φνγό^είνον ότρατον 

μηδ^ άτίείρατον καλών, 

άχρόόοφον δΐ κάΙ αίχματάν άφcζεβ^'aL. το γαρ 
20 εμφυ^ς οΰτ' αΐ%'ων άλώπη^ 20 

οΰτ' ερίβρομοί λεον- τες δίαλλά^αντο SrjdOS. 



τώ (corrige τω aijxm) τρόπω αοφός diaitavtbg άν^εΐ ταΐς γνώμ^ις — 13. "κόαμον: 
χώμον coni. Bergk — έπϊ BCD: άμφϊ Λ — 15. Ζεφνρίων lemma in ^, ut 
traditum est 0. χ i« et P. u 20; των έπϊ Ζεφυρίω coni. Μ. Schmidt, των έπϊ del. 
Boehmer et Schroeder — 16. έγγνάομαι coni. Herwerden — 17. ύμμιν Bergk 
et De Jongh scholiastas secuti: μη μιν ABCD, μη τιν' Thiersch — φνγά^εν. 
ΒΏ — 19. d\ EF et schol.: τε ABCD — 20. ε^φνίς Α — 21. oifr' BCDi 
oi>d' Α — διαλλάξαντο Lehrs Rh. M. so, 93 et Schroeder Ztschr. f. Gynm. 39, 
(Jahresberr.) 857: όιαλλάξαιντο codd., διαλίάξαιντ* &v Hartung. 

videtur, ut librarii alii nihil, alii paucos apices agnoscerent; quodsi recte 
ομοίως ex vestigiie codicis C et scholiorum Leutschius restituit, sententia Pin- 
dari familiaris eyadit, dei beneficio poetam aeque aique victores ludorum 
admyari, ut sapientia et dexteritate floreant; cf. 0. ix 28. P. i u ss. — 13. χρν- 
σέας έλαίας, oleastxi auro comparandi; v. 0. vin 1 — 14. τιεΧαδηαω et 16 έγγυάαο- 
fiat idem fere yalent atque praesentia τιελαδώ et έγγνώμαι, de qua vi futuri 
exhortatiyi dixi ad 0. \i 21. QuamTis enini αείαδησω etiam ad longius carmen 
0. X trahi possit, tameu έγγνάΰομαι ad sequentes yereus huius ipsius carminis 
non referri non potest — 15. άλεγων , curans et praedicans; scholia conferunt 
yersum Alcmanis (AXnalog cod.): οΰκ ίγώ λύκον iv Μονσαις άλέγω — 17. φνγό- 
^εινον ϋτρατόν μηδ' άπείρατον negatio secundo membro adiecta ad utiiimque 
membrum referenda est, ut 0. xiv 8. P. iii 30. vi 48. χ 29. 4i, Soph. Phil. 771. 
Eur. Hec. 873; cf. 0. xni 0« — 18. άπείρατον καλών cf. 0. χ 13. Locris oriundi 
crant poetae Stesichorus, Xeuocritus, Erasippus, Theano; indidem prodiemnt 
Locricae cantilenae molles et amatoHae (y. Atheu. xiy p. 689 a) atque Locrica 
harmonia (ή Αοκριατϊ αρμονία Athen. xiv ρ. 625 β. Poll. iv 65) — 19. αίχματάν 
cf. 0. X 15; clara fuit inprimis yictoria Locrorum de Sybaritis ad Sagram flumen 
report^ta — 21. διαλλά\αντο, quod praeclaro acumine Lehrsius et Schroedenis 
restituerunt, yim aoristi gnomici habet; est autem yulpes sapieutiae (άχρόσοφος), 
leo fortitudinis (αίχματάς) quasi exemplar. 



ΟΑΤΜΠ. ΙΒ' 



ΕΡΓΟΤΕΛΕΙ ΙΜΕΡΑΙϋ» 

















ΔΟΑΙΧΕΓ. 


















Stropliae. 






- 


L U _ 


— 


— 


K/^ 


_ KJSJ 


u 








- 


- \J _ 


— 


• 
• 


<^^ 


_ <JU 


— 


_ 1 ^yu _ 






- 


L W _ 


— 


• 


^ 


— — 


• 


^ _l 






- 


L V-» _ 


.. 


• 


yj 


^ _ 


— 


yjsj ^ 






5 


- w — 


— 


• 


\^J 


_ \^u 


— 


— 








1 u _ 


VJ 


• 


\j 


1 




Epodi. 


1. V-> _ 


• 




\j^ — 


V-^^ 


— 


— 


■ 

— u 


— 


y 






- 


'- \JU _ 


^Λ^-ί 


— 


— 


— \J 


— 


S:^ J. *-» 5s> j 








\J _ 


— 


• 
• 


νΛ-» 


_ \J\J 


• 


VA-/ _ 






_ 


_ VAj» — 


«u\y 


— 


— 


• 


— 


_ JL \w/ _ _ 






5 


'- \J ^ 


y 


• 


\J\J 


_ vu 


— 










\J _ 


— 


• 


W 


— — 


• 
• 


*^Λ> _ 








'u' _ 




• 


\J 




• 


»^ _ 1 W - 


. - - 


L \>y _ 



^ Sd 



Argnnieiitum. 

De Ergotele Philanoris filio Himeraeo, cuius victoriae Olympicae, 
cursu longo (δολίχω) 01. 77 = 472 a. Chr. partae, hoc carmen dedicatum 
est, Pausanias vi 4, 11 haec memoriae prodidit: ^Εργοτέλης δ^ 6 Φίλάνο- 
ρος δολίχου δύο iv ^Ολνμ,πία νίχας^ τοΰαντας δε αλλάς Πν^οΐ xai Ιν 
Ια&μω τε χαΐ ΝεμεΙων άντιρημενος^ ονχ Ίμεροίίος εϊναι τ6 Ι| άρχης, ΤΜ&ά- 
Λερ γε τό ίπίγραμ,μα το 1% αύτω ψΎ^Οι^ Κ,ρίις όε είναι λέγεται Κνώύιος' 
εκπεαων δε ν%ο ΰταΰίοηών Ικ Κνωΰοϋ ηαΐ ig ^Ιμεραν άφικόμ,ενος 7CoL•τεlaς 
τετύχηκεν καΐ πολλά εϋρετο άλλα ig τψην. His similia scholia ad car- 
minis inscr. referunt: ^Εργοτέλης Κρί^ς μεν ην τω γένει τζόλεως Κνωΰοϋ^ 
ος ηγωνίαατο τήν οξ' Όλνμπιάδα καΐ τήν έξης Πυ^ιάδα κθ'. αταΰιαξομένης 
δΐ της ηόλεως φνγας εΙς ^Ιμέραν ηολιν Σικελιωτιχην άπηλ^ε %αι καταλα- 
βων πάλιν τα iv Σικελία πράγματα αταΰιαξόμενα προς Γελωνος (fort. 
Θήρωνος) και ^Ιέρωνος ίκδεξάμενος ειρήνην ίνίχηΰεν. De sex victoriis, 
quas Pausanias enumerat, una Olympica, duae Pythicae, una Isthmica 
iam tum, cum Piudarus hoc carmen scripsit (v. 17 sq.), reportatae erant, 



OLYMPIA XII. 93 

duae reliquae, iina Olympica et una Nemeaea, post Olympicam victoriam 
Olyinpiadis segtuagesimae septimae (472 a. Chr.) partae sunt. Atque 
scholiasta qaidem alteram quoque victoriam Pythicam duobus annis post 
hanc Olympicam Ergotelem consecutum esse putat; sed si Boeckhianos 
calculos sequimur (v. Prol. ι^χχχνι), anno 474 a. Chr. sive duobus annis 
ante 01. 77 eam reportavit, id quod, cum poeta primo et potissimo 
loco Olympicam victoriam commemoret, multo aptius esse nemo non con- 
cedet — Dolichi certamen, quo Ergoteles vicisse dicitur, sammam 
pemicitatem pedum et firmitatem pulmonum postalabat; duodecies enim 
iis carriculnm sexcentorum pedmn permetiendam fuit; maxime autem 
apud Cretenses studia cursu longo adversarios superandi floruisse testatur 
Xenophon Anab. iv 8, 27; cf. Krause Agonist. p. 362 — Tottim carmen 
^ersatur in potentia Fortunae illustranda, quam et cives Himeraei, ab 
hostium servitute liberati, et Ergoteles, primum exul, nunc civitate et 
coronis omatas, satis experti erant. Neque veri dissimile est quod 
Boeckhius coniecit, in ipso fano quodam Fortunae, cnm Ergoteles deae 
coronam ofiferret, carmen hoc cantatmn esse. Qaamquam enim ei magis 
epistolae quam hymni epinicii forma est, tamen hoc non obstaculo erat, 
quominus publice similiter atque P. in et I. u cantaretur. Breve autem 
carmen decebat vinim privatum, ne mvidiam regum Siciliae excitaret. 
Denique quod a Fortiinae inyocatione et praedicatione carmen poeta au- 
spicatus est, cum eo cohaerere crediderim, quod tum temporis hjmnnin 
Fortunae, cuius fragmenta 38 — 41 exstant, pangebat. Denique et illnin 
hymnuin et boc carmen epinicinin Horatio carmen i 35 in Fortunam 
Antii scribenti obversata esse adnoto. 

De metris. 

Carminis huius nuinen sunt dactylo-epitritici nalla re insignes; 
epodi yersus tertii mensura ambigua est, prout verbo κατεφνλλορόηαε ν 
Ιφελκνατιτίόν cum Hermanno adicere aut cum codicibus detrahere malis. 
Finem et stropharum et epodi poeta ita indicavit, ut ultimam yersum 
in maiorem ambitam extraheret. Epodi yersus tertius et quartus nume- 
rorum continuitate inter se cohaerent. 

Αίόόομαι^ nal Ζηνος *ΕλενΘ•ερίου^ Στρ. 

^Ιμέραν εύρνβ^ενί άμφιnόL•ι^ Σώτειρα Τνχα, 



VABIA LECTIO. ΙϋβΟΓ. iQy. Ιμ. 9ολίχίΐ ο, έργ. Ιμ. δολιχίί. %αϊ ίο^μια %αΙ 
Jtv^ia A^ ίργ. Ια. δοΐιχοδρόμω πνίίΊα χαΐ ζα%'μια 2)^, igy. Ιμ. δολιχοδρόμω πν^^α 
χαΐ ίϋ^μια νΐΗηααντι την οζ ολυμπιάδα Β Ε. — Schol. ΒΏ: ηγωνίσατο οζ' 6λ. 
%αΙ την ίξής nvd". κ^' {την έξ^5, nvd'. <^δhy κ-θ•' Schroeder). Schol. Λ: 'Ολυμ- 
πιάδα μ^ν ένίχησεν οζ' %αϊ την ^£f}$ oh' {οη' coni. Mommsen), Πυ^ιάδα δ^ 
(%&' %aVy %ε' καΐ "Ιβ^μια ομοίως — 2. Ιμέραν ΑΒ^^ζ Ιμερα B^^C^, Ιμέρα 
Ι)Ρ«, Ιμέρας C^D^^" — εύρυα^ενέος CD'*''' — άμφιπόλει Α: άμφϊ πάλει BCJ), 

COM1IBNTARII. Τ. 1. Ζηνος Έλεν^'ερίον sacra in scholiis ad ciTitatem Hime- 
raeensem ab Hieronis dominatu liberatam referuntur; eatis id inscite, siquidem 
Himeraeis non Hiero, sed Thero eiusque filius Thrnsydaeus imperitubant. In 
errorem autem scholiaHtae inducti sunt, quod Syracueanos Thrasybulo, Hie- 
ronis fratre, exacto lovis Liberatoris statuam ponere eique sacra facere niemi- 
nerunt (y. Diod. xi 172). Neque quod Boeckhius cultus iHtius Hymeraei originem 
a Thrasydaeo armis Hieronis 01. τη, i deyicto repetiit, mihi probatur. Nam 



5 



94 PINDARI EPJNICIA 

τϊν γάρ ίν πόντω κυβερνώνται ^όοΧ 
vccsg^ εν χεραω τε λαιφγ^ροί jroAafiot 
6 κάγοραΐ βονλαφόροι, αϊ γε μ^ν ανδρών 

πόλλ^ αι/ω, τά ί' αν κάτω, ψεύδη μεταμώνια τάμνοιΰαι^ 

κνλίνδοντ ελπίδες' 

όύμβολον ό' οδ πω τις επιχϋ-ονίων ^Αντ, ίο 

τίίΰτον άμφΐ πρά^ιος ίααομένας ενρεν θ'εό^'εν^ 
τών δ^ μελλόντων τετνφλωνται φραδαί. 
10 πολλά d' άνϋ'ρώποίς παρά γνώμαν επεβεν^ 

εμπαλιν μ\ν τερψιος^ οι δ' άνιαραΐς 15 

άντικύρβαντες ζάλαις εόλον βαϋ-ύ πήματος ίν μικρω πεδά- 

μειψαν χρόνω. 

ν[ε Φίλάνορος^ ^roi καΐ τεύ κεν^ ^Κπ, 

ένδομάχας ίίτ αλέκτωρ^ ΰνγγόνω παρ^ εΰτία 20 

15 άκλεής τιμά κατεφνλλορόηόε ποδών ^ 

ει μη ότάόις άντιάνειρα Κνωΰιας <?' Ιίμερβε πάτρας. 



utramque lectionem agnoscunt scholia — ^"^X^ ^ — ^^- βολαφ. C^^D^, βουληφ. 
2)8 — 6. 'ψευδή codd. — τέμν. Β — 8. πράξηος Α — 10. άν9•ρώποίθΐ Α — 
Intaatv Β — 11. άνιεραΐς Ό — 12. πεδάμεΐ'ψαν B^CD: παΐδ* άμειψαν Α^ 
ποτάμειψαν Β^ — 14. ανγγενεΐ Hartung — 16. %ατεφνλλορόΐΐαεν Hermann — 
16. Κνωσα. Α — α* άμεραε Α ct schol., α* om. BCDE — 

neque quidquam de hac re memoriae proditum est ncque veri simile est Hie- 
ronem, hominem imperandi cupidissimum , Himeraeis Libertatis iiumen vene- 
randi auctorem fuisse. Quae cum ita Bint, lovein Liboratorem ab Himeraeis 
appellatum et ciiltum esse puto ob servitiitis iuffum, quod Graecis civitatibus 
Siciliae ab Carthai(iniensibuH impendcbat, praeclara victoria ad Uimeram ex- 
cussum (480 a. Chr.). Similiter enim etiani in continenti Graccos post pii^naui 
Plataeenscm lovi Libcratori sacra fecisse coiistiit (v. Thucyd. ii 71, Strao. ix 
p. 4 12). Optime iiutoin iu hanc jmgnam, terra marique dimicatam, quadrat quod 
l)oeta vv. 3—1 et navcs et terrestres pugnas a Fortuna, tilia lovis Liberatorii», 
regi dicit — 2. άμφιπόλεΐ' dictnm est ad exemplar Ilomerici Α^ρ/'σ^ν άμφι§έβη%ας 
(II. Ι 3Τ) — Τύχη cum Pindaro una ex Parcis fuerit (fr. 41), lovis quoque, sumnii 
rectoris fati (O. 11 ^a), filia liaberi potiiit — 6. πυλίνδοντ' ex %νλίνδονται^ non 
κυλίνδοντι decurtatniii est; ut enim elisio vocalis ι rara est, ita freqnens elisio 
diphthongi ai. Pcrtinent autem verba ττόλλ* ανω τά δ' «υ κάτω ad %νλίνδον- 
ται, ψεύδη μεταμώνια ad τάμνοιααι^ ut ελπίδες 'ψεύδη μεταμώνια τάμνοισαι 
dicantur ad exeniplum locutionis όδονς τάμνειν cf. Ι. νι 22 — 8. πιστόν 
sumiua sententiae huic vocabulo in principio veraus ijoaito inest; signa eniin 
multa inventa sunt — 10. ϊηιαον et 12. πεδάμει-ψαν ciuomodo in vim gnoinici 
aoristi abire potuerint, ex Loc loco, quo iis praeterita res (v. ir>) adiiincta est, 
optime intellegitur — 12. πηματος- άντΙ πριμάτος achol. — 14. ίνδομάχας ατ' 
άλεατωρ' coniparatio ciim gallo carmini epinicio civis Himeraei aptissima erat; 
certamiiia eniin gallorum non solum Athenicuses (v. Aelian. var. hist. 11 2i) et 
Tanagraei (v. Babr. fab. r» et Coliiinell. d. re nist. viii 2) in deliciis habebant, 
sed Hiinerae quoquc frequentia ea fuisse, gallus nummorum veterum civitatis 
Himeraeensis ostendit; v. Freemaii, Sicily p. 64 — IC. άντιάνειρα' qua vir ut 
cnm viro manus conHcrat concitatur; primaui eniin partem nominis huius com- 



OLYMPIA XII. 9δ 

νϋν δ^ Όλνμπια βτεφανωβάμενος ^ 25 

χαΧ δΐξ ix Πν%'ώνος, Ίόθ^μοΐ τ\ Έργότελες^ 
^'ερμά Ννμφάν λουτρά βαότάξεις^ δμι- 
λέων ηαρ^ oiTuiaiq άρονραΐξ. 



17. d' iv oXvfmia Λ — 18. dig ix BCD: 9i* ix A; δϊς iv Πυ^ώνι Byz, 
— 19. θ^ρμαν? Λ* — λσυτράρ Λ, 

positi ηοη praepositionem άντ£, ut nominis άντ-ήνορος, sed adiectiyum άντιο 
esse duco, cui nomini yim yerbi causativi Pindanis tnbuit, ut in similibus 
compositie μΐγαλάρωρ fr. i09, μ^γάνωρ 0. i s, όρ^άηοΧίς 0. ii 8 — Κνωαίας^ Creticae 
urbis; Creies antem, quamyis clariesiini carsores essent, tamen ludorum sacro- 
rum certamina mmus obiisse yidentur — 19. de thermis prope Himeram etiam- 
ntmc claris, quibne tunc E^oteles membra fessa recreasse significatar, yide ^ , ;, 
Aesch. fr. 8Ϊ, Diodor. ν s, Hesych β. ν. *Ηρά•ϋΐΒΐα λουτρά — ^αοχά^Βΐς^ con-" 
trectaSf ut ηοη multiim absit a notione utendi; quod enim echoliasta \τψοΙς 
%αί ίπαίρίΐς tfj δό^^ interpretatur, id neque huic loco neque I. m 80 aptum est 
neqne aliorum scriptonim usu comprobatur; merito enim Suidas 8. y. ρα<^τά6ας 
'pTtiecipii'y^§jpuftacai ov ro άραι δηλοΖ παρά τοΙς Ά'ί^τί'κρζς, άλλα τό ψηίοίφ^ααι 
χαϊ δίααηχώιίαι χαΐ διαα%έιραα9'αι τ$ Ζ^^^^ ^ή^ όΧΐίηΨ [χαΐ τό δο%ιμάααι] — 
οΙ%$ίαις de industna poeta addidit, ut Ergotelem Himerae iure ίγ%νι/ίαΒως usum 
esse indicaret. 



k 



ΟΑΤΜΠ. ΙΓ'. 

ΞΕΝΟΦΩΝΤΙ ΚΟΡΙΝΘΙΩ. 

ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΕΙ ΚΑΙ ΠΕΝΤΑΘΛΕι. 



Strophae. 

\^ -1 W — Ι — \j —w u j. y j 

■ • 

w * \j K^J yj ^ _ ± \J S^ 

5 vA-/ ^ ο _ 2. ^ _W ^i/ J. y 



— ^ —\ -L v-> _ _ jj<j Kj y I 



Epodi. 

— W W J.W U — I 1\J \J -W V> i «. J. >-/ _ VJ 

-L w _ y J.U N-» — I 1 s-i _ V 

*^\J — J. Vy ~ • ^iS::^ w V 



V — — jlV_,| -Lv>_«S-i^^_VB; 



Argimieiitiini. 

Xenophon Thessali filius Corinthius stadio et quinqnertio vicit 
01. 69 = 464 a. Chr., cuius duplicis victoriae praeter scholia Pindan 
Diodorus xi 70, Dionysius Halic. antiqu. ix 61, Pausanias iv 24, 6 
testes sunt. Oriandus ille fuit ex nobili gente Oligaethidarum, in qua 
gente gy nmica studia quasi hereditaria erant; nam Xenophontis et pater 
Thessalus cursu Olympicam 01. 69 multasque alias victorias consecutus 
erat (v. 36 - 4o), et avus Ptoeodorus eiusque frater Terpsias aliique gen- 
tiles coronis certaminnin gy mnicomm clari fuerunt (y. 41 sq. 98 ss). 
Hanc vero victoriam Olympicam a. 464 reportatam praeterquam hoc 
epinicio Pindarus scolio celeberrimo illustravit, de quo vide fr. 122. 

Argumentnm carminis admodum variam et multiplex est, quia ut 
omnia decora cum victoris eiusque familiae tnin urbis Corinthi illustraret, 
poeta sibi proposuit. Neque fabula carmen caret, egregie illa cum con- 



OLYMPIA ΧΙΙΓ. 97 

silio carmiDis connexa; yeiTLin ea non caput canuinis est, sed unam quasi 
membrum corporis. Simile aatem ab hac parte hoc epinicium est epi- 
nicio in honorem Theaei Argivi facto (N. x), quo cum carmine id quo- 
que commune habet, quod Corintho et Argis singula epinicia Pindarus 
panxit, unde ei ubertatem rerum per plura carmina dispei^tire non perinde 
atque in Aegineticis carminibus licuit. 

In prooemio postquam breviter consilium praedicandi victricem do- 
mnm et patriam victoris aperuit (l— δ), prinmm Corinthuin urbem or- 
namentis iustitiae et prudentiae insignem et praeclaris ingenii inventis 
conspicuam et poeticis pariter atque bellicis studiis florentem eximie 
laudat (6—23). Deinde love ne laudibus suis invideret implorato, vic- 
toris Xenophontis eiusque familiae multas et praeclaras victorias illustrat 
(24—46). Exin ad mjthica tempora relapsus, prudentia Sisyphi et Me- 
deae ducumque Corinthiorum in bello Troiano fortitudine breviter per- 
strictis (47 - 62), diutius commoratur in fabula narranda Bellerophontae, 
Pegasmn equum freno domantis et cnin domato equo virtutis clarissima 
specimina edentis (63—92). In extrema parte ad res praesentes rediit 
et victorias totius gentis Oligaethidarum plene enumeravit, ut et minores 
ludos commemoraret ct quae animo Xenophon molicbatur, tecte signi- 
ficaret (93— ΐΐδ). 

Egregie vero poeta in hoc carmine, similiter atque in carminibus 
0. VII eodem anno, et N. viii. x. xi. 0. v. P. viii eodem fere tempore 
scriptis, copiam rerum ita distribuit et metricae compositioni adap- 
tavit, ut singulas partes argumenti siBgulis tnadicis pericopis (stropha 
antistropha epodo) complecteretur. Quin etiam veterem compositionem 
nomi Terpandrei septenariain (v. Poll. iv 66), quam Mezgerus, Westphalium 
(Proleg. zu Aeschylos p. 49) ducem secutus, omnibus carminibus Pindari 
adcomiDodare frustra adnisus est, in hoc quidem carmine ita observasse 
videtur, ut versibus 1-23 «χρχάν, 24 — 46 μεταρχάν^ 47 — 51 κατατροτιάν^ 
62—90 ομ,φαλόν^ 91—92 fiSTaKatcerQOTtavj 93—98 ΰφραγίδα^ 98 — 116 ίτιίλογον 
effici vellet. 

De metris. 

In praeclaro hoc carmine severitas Doricorum numeroruni dactylo- 
epitriticonim admixta lenitate logaoedicoruin metrorum artiticiose tem- 
perata est. Quae commixtio cum ipsa per se satis difficultatis prae- 
beat, augentur etiam dubitationes eo, quod multi versus continuitate 
numerorum ita inter se cohaerere videntur, ut dipodicus rhythmus in 
fine antecedentis versus inchoatus initio sequentis compleatur (st. 3—4. 
6—7. ep. 6—6). Summae vero difficultates inde oriuntur, quod, cum 
dipodica mensura carminis a choro gradiente cantandi tantum non flagi- 
tari yideatur, dipodiis tripodiae intemiixtae sunt dactylicae lagaoedicae 
trochaicae, quae legibus dipodicae mensurae, nisi artificiosas macliinas 
adhibueris, aptAri nequeunt. Epodi versus primi prima syllaba longa 
utrum vim anacrusis habeat an partem primae dipodiae efficiat, dubium 
est. Eiusdem epodi versus quintum et sextum nos Boeckhium secuti 
disimiximus, quandoquidem Hermanno et Mommsenio, qui eos coniunxerunt, 
ad vehementiores coniecturas confugiendum fuit; vide not. crit. ad vv. 21. 
44. 68. 91. 113. — Cantatum est hoc carmen fervidum ad modos enoplios 

PiivuARUS ed. Chriet. 7 



98 PJNDARI EPINICIA. 

(v. 86) in pompa, qua Xenophon victor Visa redux in urbem patriam 
a choro et amicorum turba deducebatur. Pindarus ipse Corinthum vene- 
rat (3), ut chori cantui moderaretur et una cuin ovante victore urbem 
ingrederetur (v. 49). 

Τριόολνμταονίκαν Στρ, α, 

ίπαινεων - οίκον αμερον άΰτοις^ 
ζενοιβί όΐ ϋ'εράποντα^ γνώΰομαι 
τ αν όλβίαν ΚόρινΌ-ον^ ^ΐ6%^μίον 
5 χρόΟ'νρον Ιίοτει- δάνος^ άγλαόχονρον. δ 

εν τα γαρ Ευνομία ναίει^ χαβιγνή- 
τα r£, βάϋ'ρον Λολίων - άΰφαλές^ 
^Cxa καΐ δμότροφοζ Είρήνα^ ταμέαι άνδράβι χλοντον^ ΐυ 

χρνΰεαι - τναιόες ενβονλον Θέματος ' 

έ%'ελοντι ό' άλε%ειν ^Αντ, α\ 

10 νβρνν^ κόρου - ματέρα θ'ραΰύμνθ'ον. 
Εχω καλά τ ε φράβαι^ τόλμα τέ μου 

ΥΛκίΛ LECTIO. ΙπβΟΓ. oiu. B^ ΞΙενοψώντι ΚορινΟ'ίω ηΒντάΟ'Χω C7, ^ενοφώντι 
ΚορινΟΊφ αταδιοδρόμω %αϊ ττ^νταΌ'Χω, vi%riaavxi .0^' όλυμηιάοα Ό Ε; cod. Λ 
ante hoc carmen desinit — Schol. : τρεις νί%ας αί^τοΐς ανμρέβη%ε ytvic^ai^ τω 
μεν παιδϊ δνο %ατά ri}v α{)την ^ιμεραν πεντά^λω %αϊ αχαδίω άγωνιααμένω, τω 
δε πατρϊ Θεαααλω το^^νομα πρώτον iv ry ^d"' Όλυμπιάδι — 3. Jfy. Ε: ξείν. 
BCD — δε: τε C — 5. ποτειδ. Byz.i ποαειδ. Β C, ηοτιδ. D Ε; cf. ν. 40 — 
6. iv τ&δε γαρ Β Ό^'^ — ν-αοιγνήτα CD* et schoL: %acCyvYitai Β Ώ^ — άί%α 
πολιών άαφαλίς βά^-ρον Schmid — άαφαλες Ν.: άαφαλης BCD — 7. όμότροφος 
(7* et schol.: όμοτροπος BC*I) — εΐράνα C — ί). άλε^εΐν ΒΟΏΕ — 10. -β-ρασί- 
μΛ}^ον Β Ει ^ρααν^νμον CD\ &ραονβονΧον 2>*; lOrt. ^ραανμύ9Όν secundum 
Ο. π 105 — 11. καλά τοι (Can rat? τε lemma) φρ. Β — 

οοΜΜΚΝΤΛκιι. Υ. 1. τριοολυμπιονίτίαν οίτίον dixit domiim duabus Tictoriis 
Olyinpicis Xenophontis (y. ao) et una patris Thessali (v. 35) insignem — 2 sq. 
eandem sententiam rcddit epigramma AP. yii U5: άρμενος ην ξείνοιαιν άνηρ Βδε 
%αϊ φίλος άΰτοΐς — 3. γνώσομαι, είς γνώαιν άξω scholiasta interpretatur, quod cuni 
siiie exemplo sit, recentiores interpretes vertunt: recognosram, Tisam — 4. όλβίαν 
Κόριν^ον cf. Uom. β r>7o άψνεων τε ΚόρινϋΌν — 5. πρόϋΛ)ρον' sic de Corintho 
Bacchylides fr. 7: Πέλοπος λιπαρ&ς ϋ•εόδματοι &νραι• cf. Ν. u :ίΐ — 6 eq. ν. 
Hcsiod. theog. ih)1 δεύτερον ηγάγετο (Ζευς) Χ&παρ})ι^ Θέμιν, η τε%εν '*είρας \ Kiyvo- 
μίην τε Jiiti]v τε %<χΙ Είρι'}νην τεϋ•αλνΐαν. cf. Bacchyl. fr. 2U Jixav daiav, άγνάν 
Ευνομίας anoXovdOv καΐ πινντας Θέμιδος. Orpli. hymn. 4.s, 1 ^Άραι θυγατέρες 
Θέμιδος καΐ ανακτος, \ Εννομιη τε Ji%ri τε γ,αϊ ΕΙρηντι τ^ολνολβε. Pindiiri kuiiis 
loci meuior Aristides rliet. i 31» Corinthum dicit &άλαμον 'Slρώv. cf. Pind. fr. w. 76 
— 7. Είρήνα^ ταμίαι- άνδράσι πλοντον hiiio Είρηνη audit όλβοδότειρα^ βαϋ'ν- 
πλούτος, βα&ύτιαρπος apud Eur. Bacck. 4ii». Suppl. I9i. fr. 402. CIA m 1, 370. 
Poetac sentcntium Cephisodotus , artifex Atkcniensis, celcberrimo marmore 
gly])totliecae MonacenHis ΕΙρήνης %αϊ Πλοντον (cf. Paus. i 8, 2. ix I6, 2) expreesit. 
Hoc de loco profecti artiliccs ctiam Olympiae Themin iuxta Uoras stantem effin- 
zerunt, v. Paus. ν 17, 1 — 10. νβριν %ορον ματέρα' inverso ordine Solon in 
Aristot. rep. Athen. i-j superbiam ex fastidio nataiu fecit: τίκτει rot %όρος 
νβριν, ora^ κακω όλβος επτμαΐ' cum Pindaro facit aiictor oraculi ap. Herod. 
VIII 77: δια Ji%r] αβέααει χρατερόν κόρον νβριος νίόν. 

11 SS. decora Corinthiis ab Horis impertita laudare iiicipit — 



OLYMPiA xm. 99 

ενΘ•εΐα γλώΰόαν όρννει λέγειν 15 

αμαχον 6% tcqv- ψαί το 6vγγεvlg T^dOg. 
νμμιν ίί', παίδες ^ Αλατα ^ ηολλα μίν νι- 
τίαφόρον άγλαΐαν - ωηαβαν 
16 &7tQaig άρεταΐς ύπερελ^•όντων ίεροΐς έν a^d-kotg^ 'io 

Λολλά ί' έν-χαρδίαις ανδρών Ιβαλον 

^ίΐραί ΛθλνάνΘ•εμοί άρ- ^Eat. α , 

χαΐα βοφίόματα' ηαν ί' ενρόντος έργον, 
ταΐ ^ύιωννβον ηό%'εν έ%έφανεν 25 

6VV βοηλάτα χάριτες - δ ί^ράμβω*^ 
2υ τις γαρ Ιππείοις έν Ιντεβύιν μέτρα ^ 

ή %^εών ναοΐβνν οιωνών βαβιλέα δίδνμον 3υ 

έπέ^χ ] έν 6i Μοΐβ^ άδνπνοος., 



14. ωπαϋίν C^ — 16. 'bneQsX&ovaiv Mosch. — άέΟΊοΐΰΐ BCDE — 
17. σοφίβματα. άπαν BC, αοφίαματ\ άπαν D: ϋοφίαμα^' απαΐ' Byz- et edd. 
— 18. διων, Mosch.: Siov. BCI) — 19. βοηλάτω C — 20. τις d' &g' Hermann, 
probabiliter — fort. Ιππβίοιοιν — IvxBaaiv Mosch.: Ivttci BCD — 21. βααίΧία 
Boeckh': βααιΧήα codd., βααιλήα δίδιψνον Boeckh ^ — 

14. Άλατα' «chol. : Αλήτης ίιγ'ήαατο τής αποικίας των *Ηρα%λείδών, Ζτε οΐ *Ηρα- 
Ίίλείδαι ηατ'^Βΰαν εΙς Πελυπόννηΰον y χαΐ α'ύτό^ εΙς ων των * Ηρακλείδων ην γαρ 
*ΙηηότθΌ τοϋ Φνλαντος τον Άντιόχου τον * Ηρακλέους' ούτος έκράτησε ΚορΙνΟΌυ' 
διάηερ ηαιδας είπεν Άλήτου τονς Κορινθίους ως απογόνους, δίδυμος δέ φηαιν 
τόν Άλήτην μη οίκιατην τής Κορίνθου γεγονέναι, άλλα βαϋΐλεα ίτει τριηκοατώ μετά 
την τών Δωριέων ^φιξ^ν — Ιδ. Ιεροΐς έν άέθλοις' Olympicis Pythiis Nemeaeis 
Isthmiis; τ. Prol. ρ. lxxxv — 17. ut hie Horae dilectis suis Corinthiis eapien- 
tiae studia miciunt, sic 0. vn 73 Sol Khodiis — 18 sq. dithyrambum, quocum 
flnratiae Bacchi coniunctas esse poeta praedicat, Corinthi Arionem docuisse tradit 
Herod. i 23; cf. Procl. ap. Phot. bibl. 23:> — 19. βοηλάττ^ ■ grammaticae leges eolam 
admittunt interpret^itionem dithyrambi yocem altam excitantis, neque de 
boyie seu praemio seu sacrificio cogitare sinunt. Schol. : ο Πίνδαρος βοη- 
λάτην TOy διθύραμβον προααγορενει, ήτοι dta τό βοϋν είναι τώ νικήσαντι 
ίπαθλον' Ιερός γαρ τον }ίιοννοου' η δια τ6 έλαννεαθαι αυτόν σιά βοής %αϊ 
λέγεβθαι. 6 Πίνδαρος δΐ έν τοις ^Τπορχήμααιν έν Νά^ω φησϊν ενρεθίίναι 
προατον διθνραμβον, έν δϊ τώ πρωτφ τών JιSvράμβωv έν Θήβαις, έντανθα δε έν 
Κορίνθφ — 20. μέτρα inteliego frena, unum genus armorum equinorum; frena 
autem eqnis moderari optime poet^ ipse infra y. 64 ss. exposuit. Qiii Didymum 
(y. schol.) secuti Pheidonem Corinthium inyentorem neu metrorum et ponderuiii 
teu rotae figulinae poetae menti obyereatum esse putant, non explicant quo 
pacto inter equina arma ista pertinere dicantur — 21. βασιλέα δίδυμον 
schol.: οΙωνων βασιλέα τόν άετόν φησι^ λέγει δh τό κατά τους ναοιις τών θεών 
αέτωμα (Giebelield). δίδυμα {δίδυμος cod., corr. Lehrs) δέ φησιν, οτι διπλά τά 
άβτώματα, όπισθεν καϊ έμπροσθεν. Originem autem huius eigiiificationie yo- 
cabuii άίτώματος Pindarum non ex similitudine quadam faHti^i aedis cum 
aquila alas eztendente repetiisse patct, sed ex eo, quod aquilani ipsam iii 
Bummo fastdgio aedis primum posuerunt {έπέθηκε) et postea aquilae nomen 
etiam ad tympanum et figuras in eo i)0Hitu8 traxerunt — έπέθηκε• rectius iu 
daas paries diyides έπ' εθηκε, quandoquidem θήκε ad utramque partem enun- 
ciati, έπϊ solam ad posteriorem pertinet — 22. Μοισα' clari inter poetas Co- 
rinihioe erant Eumelus epicus, Arion dithyrambicus, Aeson lyricus. Schol.: 
τοντο διά τόν Εύμολπον {Εύμηλον em. Wilamowitz) δντα Κορίνθιον καϊ γρά- 
^αντα νόστον τών ^Ελλήνων. &λλως• τοντυ φησιν άντΙ τον μουσικοί είσιν, παρά- 

7* 



100 PINDARI EPINICIA. 

έν ί' "Αρηζ άν%'εΙ νέων 
ονλίαΐξ αίχμαίαιν ανδρών. 

vTtat ενρν ά^ανάβύων Στρ. β'. 

26 Όλνμπίας^ - &φ%'όνΊ]τοζ επεββνν 35 

γε'νοίο χρόνον cbtavra^ Ζεϋ ηάτερ., 

χαΐ τόνδε λαον άβλαβη νεμων 

Βενοφώντοξ εν- θ'ννε δαίμονος ονρον' 

δεζαι δέ fot ύτεφάνων ίγχώμιον τεΟ"- 

μόν^ xhv άγει πεδίων -έκ Πίΰας^ 4ϋ 

3ϋ ηενταεΟΊω αμα ΰταδίον νικών δρόμον άντεβόληόεν 

τών άνηρ - %'vaxog ονπω τις ηρότερον. 

δυο ί' αντον έρεψαν ^Αντ. β\ 45 

τΐλόκοι βελί- νων έν ^Ιόϋ'μιάδεόβιν 
φανέντα' Νέμεά τ ονκ άντιί,οεΐ. 
35 πατρός δί Θεΰόαλο^ έπ' Άλφεον 
ρεέ%^ροιΰιν αίγ- λα ποδών άνάκειται^ 
Πν^Όΐ τ έχει βταδιον τιμάν διαύλου τ 50 

άελίω άμφ^ ενί^ μη- νός τέ J^oi 
τωντον κρανααΐς έν ^Αδ'άναιόι τρία J^έργa ποδαρκης 
άμέρα - θ'ηκε κάλλιΰτ άμφΐ κόμαις' 55 



23. αίχμάσιν 2>» — 26. μενοίο Β — 29. δέ Β Ό: τέ C et schol. — Πΐϋΰ. C 

— 31. πρότερος C — 37. τ' ϊχη Β Ό. δ* ίχιι C et schol. — 38. noδaρ%hς Β — 

αον χαΐ ποι-ηταϊ διαατιμότατοι iv Κορίν&ω έγένοντο, &ν ην χαΐ Αϋοων, oi μεμ- 
νηται Σιμωνίδης — 22 sq. similiter de ^parta Terpander ap. Plut. Lyc. 2S tvJd•' 
αίχμά τε νέων βάλλει %αϊ Μοναα λίγεια ν,αϊ ζ/ίχα εν άραρνΐα. 

24—46. lovc praeside ludorum Olympicorum invocato ad yictorias Xeno- 
phontis eiusque maiorum praedicandas transit. 'Ολυμπίας cum Ιπεααι coninn- 
gunt scholia; male illi, pendet enim ab άνάααων^ yel si mayis, ab νηατε 
άνάααων. cf. Aesch. Ag. ,'ίΟί) νπατος τε χώρας Ζενς — 25. &φ9Όνητος ιπεααι 
γένοιο, ue mihi inYideris carmina, largam eorum copiam milii faciens. άφ- 
ϋ'όνητος euim ageudi vim hoc loco habere vidctur, licet passiva significatio 
crebrior sit, v. 0. xi 7 — 28. ε^Ο'ννε- cf. AP. vn i64 xal abv, όδΐτα, | ούρίον 
i^vvoi πάντα Τύχη βίοτον — 29. δέξαι cum dativo οϊ iunctum est; ν. Ρ. xii δ 

— οτεφάνων έγαώμιον τεϋ-μόν ponipam et hymnum in konorem coronarum; 
cf. 0. VII Hs νμνον τε&μόν Όλυμπιονίπαν — 30. νιχών, victor; idem enim 
fere valet atque νι%ήαας' ν. Ο. χ ir> — 33. αεΧίνων de corona ex apio 
plexa Isthmicorum ludorum v. Proleg. lxxxvii — 35. ΘεαααλοΙ* yocalem ο 
genetiyi in oto contra Homeri consuetudinem nonnumquam Pindarue elisit, 
nt hoc loco et P. i ai». N. ix 55. I. i le — 36. aiyXa ποδών ut saepe ψάος 
(Ν. ΠΙ 84. Ο. IV 9. cf. Ο. Ι 97) dc decore victoriae dicitur — 38. τφΰτον 
pro του α'ύτοΰ^ cf. Ο. ι ifi. Veruin quomodo Atheniensium Panathenaiconim 
et Delphicorum P}tL•ionlm praemia eodem menee reportasse Thessalus dici 
potuerit, difficilius ad cxplicandum est, siquidcm Panatbcnaica mense Atuco 
Hecatombaeone exeunte agebantur, Pythia menee Delphico Biicatio, quem 
cum mense Attico Metageitnione componunt «ν. Prol. Lxxxvn ss). Neque cum 
Boeckhio ad alia 8acra Atheniensia, Delphinia Munychia Diasia, confugere licet; 



OLYMPIA ΧΠΙ. 101 

40 ^Ελλώτια d' επχάκις, iv ^En, β\ 

d' άμφιάλοίόι Ποτειδάνοζ τε%'μοΐβιν 
Πτοιοδώρω 6νν naxql μαχρότεραι 

Τερφία θ' εφοντ^ ^Εριτί- μω τ άοιδαέ, 60 

ο66α τ έν /ύελφοϊαιν άριβτενβαχε 
ϊΐδ\ χόρτοΐζ iv λεοντοξ^ δηρίομαι πολέύιν 
4δ περί τνλή-^'ει καλών^ ώζ μάν 6αφ^£ 

ουκ αν είδείην λέγειν 6ft 

Λοντιάν φάφων άρί^'μόν. 

εηεται δ^ J^εκά6τω Στρ, γ\ 

μέτρον νοη- 6αι δ\ καιρός αριύτος. 



40. ποχΗδ, lemma Β, in Β xn paene evanuit, ηοτιδ. D, ποαίΐδ. C; cf. 
ν. 5 — 42 Τεριρία d'* ^rffovr' Έριτίμω τ* ex schol. Schmid : τέρ-ψιες θ' 
(τίρψίαι^' B^, h' non interpretantur schol.) iipovr* έρίτιμοί τ* BGBE — 
icnovx' coni. Bothe — 44. noXioi {-atv C) Β C, noXhaai 2), πόΧιαιν susp. 
Bergk — 46. 'ψάφον 2>* — 47. Οε /fx. susp. Mommsen: δ' ίκ. C et schol., d' iv 
Ix. BD - 

nam neque haec sacra cum ludis gymnicis coniuncta fuisse constat, neque ea 
codem quo Pythia Delphica mense agebantur. Qua de causa nihil relinquitur 
nisi ut aut gymnicos ludos Panathenaeorum post sacra, primis diebus meneie 
Metageitnionis acta eese aut Pindarum poetam verbis μηνός τωυτοϋ orbem tri- 
ginta dierum significare Toluisse ducamus; cf. Stzb. d. b. Ak. 1895 p. ii 88. Al- 
terum aatem eo facilius 8tatui potest, quod Graeci, cum ciyiles me&ses sisgu- 
lanim ciTitatium 8aepe multum inter se discreparent (y. Ungcr, Zeitrechn.' 734), 
magis naturalia spatia quam civilia mensiumque nomina respiciebant — 
tgia igya' i. e. ΰτεφάνονς τριών Ιρνων quaenam illa tria opera fuerint, 
exponunt echolia: τρία 6t ϊργα είηε δίανλον ααϊ όπΑιτικόν δρόμον χαί 
αταδιον. tres yictoriae a eingulis siinul parias commemorant Phlegon ft*. 12, 
Philostir. gymn p. 278, 6 Kays., Paus. vi is, 3 — ποδαρτιης dicitur dies, quo 
de pedum pemicitate certatur {ταχντάς ηοδών έρίζεται Ο. ι \Mt\ ad exemplum 
Homerici δονλιον Ιΐμαρ — 40. ΈΧΧώτια, sc. ^η%εν άμφϊ ^όμαις^ schol.: Ιορτή 
τής *Adriv&g Ιν ΚορΙνΟ'ω^ έν ^ χαΐ ό άγων τελείται ό ααλονμενος λαμπαδοδρομι^ 
τίός^ iv φ Ιτρεχον νεανίαι λαμπάδας τιρατοΰντες — iv δ* άμφιάλοιαι Ποτειδάνος 
τΒ9•μοΙαι,• Isthmiis ludis, qui cum certa die et legc agantur, τε^μοϊ dicuntur, 
ut Olympici N. χ 83 — 41. Πτοιοδώρω' schol. : Τερτριον αδελφός Πτοιόδωρος, 
%αϊ Τερ'ψίον μεν παίδες Έρίτιμος χαΐ Ναμερτίδας, Πτοιοδώρον δε θεαααλός^ ου 
3εροφών' τινίς 6h τον Ναμερτίδα Έρίτιμόν φααιν^ Έριτίμον δε Αντόλναον — 
42. ζ'φονταΐ' ad tempus ηοη yincendi sed canendi referendum est: si yero 
Isthmicas Ptoeodori, Thessali patris, et fratris eiu8 patnieliumque yiciorias 
canere yelim, etiam longiora carmina sequentur — 43. occa' exclamandi yis 
subtilitati haius loci minus apta est quam relatiya: quaecunque yos, Ptoeodore 
Terpsia Entime, Delphis et Nemeac praestitistis, tam malta sant, ut, cum 
mihi nameranda sint, de multitudine deconim certem neque certum eonim 
numeram magis quam harenanim mans ponere possim. Datiyus πολέσιν 
ambigo utnim neutnus generis sit {ηολεαιν oaca άριοτενοατε) an mascalini 
{ηολέϋΐν ά9•λτ\ταϊς^^ quo quibuscum poeta certet significetur — 44. χόρτοις iv 
λέοντος' in pascuie Nemeaei leonis; cf. N. vi 17 — 46. ποντιαν ιράφων άριΟ'μόν 
cf. Ο. π ιΟί*. 

47. enumerationem yictoriarum Xenophontis eiusque faniiliae abrumpit, ne 
modam, qui caiusque rei sit, transgrediatur et ut ad publica decora Corinthi 
transeat — 48. respicit Hesiod. opp \\.n μέτρα φνλάΰαεΰΰ'αι• καιρός ό* έπϊ πάαιν 
&ριοτος — νοηοαι' intellexisse, quando modus completus sit; cf. P. ix 7» — 



108 PINDARI EPINICJA. 

pompa cantando iinice conveniat, omne carmen numeris senariis (ποαίν 
ίξααημ,οις) temperari veri simile est. Qua de causa versns seiti cum dua- 
rum pateat via divisionum 

■ • 

— ^ u ^\j \j ^ \j ^\j \j ! 

dipodicam divisionem praeferendam duxi, et in versu qTiinto dubitabam 
an ex variis lectionibus eas selegerem, quae dipodicam scansionem ad- 
mitterent. Maiores vero difticultates pariunt tripodiae catalecticae ver- 
suum quarti, septimi, octavi, (|Uoruin versuum primus et tertius nisi 
inanibus temporibus adscitis aut longa finali in spatmm sex temporum 
producta dipodicam scaDsionem non admittunt, medium hoc modo per- 
cutiendam duco: 



JL. \J _Vy vy I —V^ N^ J. »> _ 



Mmus illud curo, utnun ex duobus primis versiculis unum versum duce 
Bergkio faciendum, an Pindaro licentiam versus in conipagine compositi 
nominis (φίληαί-μολτιε) finiti condonandam et primam longam non ana- 
crusim sed partem primae dipodiae (cf. Prol. p. l) esse ducas. Ceterum 
lectiones huius carminis, cum in ultima pagina codicis archetjpi exara- 
tum fuisset, iam antiquitus adeo turbatae erant, ut metrici veteres, qua 
erant ingenii imbecillitate, carmen non in stropham et antistropham, sed 
in duas impares strophas dividerent. Denique moneo carminis insigni 
suavitati et Lydionim modonim decori (cf. Arist. polit. viii 7 p. 1342** 3()) 
nec iion iuvenili aetati victoris puerorum chomm (παίδων χορόν) aptio- 
rem fuisse quam virorum {ανδρών χορό ν). 

' Καφιόίων υδάτων λαχοιόαι Στρ. α . 

αιτε ναίετε χαλλιττωλον ίδραν^ 
ω λιπαρά^ άοίδιμοι βαβίλειαι 

Xccρίτεg Όρχομενον^ Ίίαλαιγόνων Μινναν επίΰκοποί δ 
κλντ\ επεί εύχομαι' 

6νν γαρ νμ- μιν τά τε τερπνά καΐ 




Κλεοόάμον ('DE; praeterea add. νι%&ντι τι\ν οζ' 61. Ώ (= J, ο^' ex of S\ 
vixfjffarrt τϊ;ι/ ο?' ολυμπιάδα Ε — Schol.: οντος iviiirias την ος' 'Ολυμπιάδα 
αταδίω — 1. τιαφιαα. Ό — αΓτί codd. : ταιτΐ Her^k, λαχοΐααν αΐχΒ Boeckh, veri- 
similiter — -Λαλλίτϊωλον BC^O: ιιαλλίβωλον C\ utrumque schol. — Ά. Όρχ. 
BCJ)E: Έρχ. ex recc. codd. Boeckh; cf. I. i a:.; antiquam formam Έρχ. fuisse, 
recentem Όρχ. in Attica quarto saeculo ante Chr. ortam esse docet Joh. 
Schmidt K. Z. X. F. xn :;ii» — 4. νμμιν Hennann: ίψΐν BCD^ ohv ύμμιν γαρ 
coni. Boeckh, vide anti&tr. — τά τε τερπνά coni. Hermann: τά τερπνά ΒΏ^ 

coMMENTABii. V. 1. Καψιοίων . . . εδραν qiiae sedem in ripis Cephissi flu- 
minis sortitae incolite. Scntentiani igitur optimam lectio λαχοϊααι praebet, sed 
metro et hiatu orationis coniectura Boeckliii λαχοΐΰαν comniendatur — ϋαλλί- 
πωλον epinico carmini minus fortilitatis {χαλλιβωλον) laus convenit quani rei 
equestris. Simili epitheto ενπώλυυ usi sunt Hom. Ε Γμι. Π :.7t;, Soph. OC. «77 
— 3. παλαιγόνων Mivvciv Minyas priscos incolas Orchomeui poeta dixit, Ho- 
mericum (B δΐι'ί Όρχομενόν Μιννειον secutus. Minyarum autem i>opnlum olim 
late pcr insula.s et oram Graeciae difFusum fuisi«e et cuni alia oppida tum 
Orchomenum et lolcum tenuisse Pindams eiusque aequales credebant — 



OLYMPIA XIV. 109 

5 τά γλνκε' ανεται - πάντα βροτοΐς^ 

ει όοφός^ ει καλός ^ εΐ τις άγλαος άνήρ, ίο 

ovdh γαρ Θ-εοΙ άγ- ναν Χαρίτων ατερ 
κοιρανεοντι χορούς 

οντε δαίτας' άλλα πάν- των ταμίαι 
Ιργων εν ονρανφ^ 

χρνβότο- ξον ^έμεναν παρά 15 

ΐϋ Πν^'ώον ^Απόλλωνα %•ρόνονς^ 

άέναον όεβοντί ηατρος ^Ολνμπίονο τιμάν. 

ω ηότνι ^Αγλαΐα φιληβί- Στρ. β\ 

μολπε τ Ενφροβννα^ Θ•εών κρατιΰτον 20 

παίδες^ έπακοοΐτε ννν^ Θαλία τε 

ίραβιμοληε.^ J^tdotoa τόνδε κώμον έπ^ ευ μένει τνχα 
15 κονφα βιβώντα' Αν- 

δώ γαρ ^Α- ΰώπιχον εν τρόπω 25 



τά τερπνά τε C — 5. γΐυτιεα ytffrat codd., γλντιέ* &νεται coni. Kayser, cui 
coniecturae glossa cod. Ν ταννεται a Schroedero Philol. m, 283 edita favet — 
7. ovSly coni. Schneidewin: ο^ε codd. — ol ^εοϊ D — άγνάν coni. Kayser: 
αεμν&ν codd. , ^εμερ&ν d -εοΐ Bergk. conf. antistr. — 8. %οιρανέοντι codd.: xot- 
ρανεοιαιν Boeckh; vide antistr. — 9. χορόν C* — 10. Πυ&ωον Ahrens: πνϋ•ιον 
codd. — 'Απόλλωνος C* — 11. άεναον Byz.: atvvaov BCD — 12. ώ om. BCD, 
add. Boeckh — "κρατίατου παίδες codd.: χρατιστόπαιδες, quod ex antiqua scrip- 
tura KP ΑΤΙ ΣΤΟ TIAIJEZ remansit, interpretantur schol. — 13. ίπακοοΐτε 
νυν coni. Bergk: έπάϋοοι νυν codd. et schol , έπαΐοιτε νυν coni. Hartung, 
έπάποοί το νυν Hennann 1847 — 14. έρααί•ΛθΧπε coni. Vogt — 15. Λυδω coni. 

5. τά τε τερπνά καΐ τά γΧν%εα' particulis τε . . . καΐ Pindarus ηοη solurn 
diversa, sed etiam cognata nomina coniun^t; cf. 0. vi ly. 92. P. ix 22. N. 
IX 13 — 6. εΐ αοφός' Hapiens (αοφός) homo inter ministros dulcium rerum a 
Pindaro ponitur, quod hoc nomine poetas potissimum, Muearum sacerdotes, 
intcllegit — άγλαός' splendidus, decorus; plus enim valet quam %αλ6ς^ ut 
γλνκεα plu8 quam τερπνά — 7. άγναν Χαρίτων epitheton ayvav^ quo Gratiae a 
Sapphone fr. r..i et Alcaeo fr. 62 insigniuntur, in archetypo codice epitheto αεμν&ν 
in recentiore Graecitate frequentiori cesserat; egregie autem epitheton ayvav 
Gratiis convenit, quod et purae omni tempore a Graecis Gratiae habebantur, 
et olim flavae equae (sanscr. haritas) Solis cumii iunctae noinine Χαρίτων 
declarabantur — 8. %οίρανεοντι• δια%οαμοναι schol., quae notib latino verbo 
curandi illustratur — ^τορου^ ο^τε δαΐτας pro ούτε χορούς ούτε δαίτας' cf. Ο. χι is 
— 9. χρυαότοξος' Homero Apollo audit άργνρότοξος' cur Apollinem arcu, ηοη 
phorminge instructum prope Gratias in Olympo sedere poeta dixerit, non liquet, 
nisi forte sic omatue Apollo iuxta Mueas Delphis sedebat — 9 s. ^ύμεναι τταρά 
ΠνΟ'ώον 'Απόλλωνα' schol. : παρά τω Άπόλλωνί ψτ\αι %α9'ίζεα9'αι τάς Χάριτας διά 
την προς αυτόν οίτίειότητα' έν γοϋν ^ελφοΐς έπϊ τής δεξιάς είαιν ίδρνμέναι 
του 'Απόλλωνος. Plutarchns de mus. u signmn Apollinis Delphici commemorat, 
quod in sinistra manu simulacra trium Gratiarum tenebat — 11. άέναον . . . 
τίμάν Pindarus poeta et Delphicus artifex profecti esse videntur ab Hom. 11. 
Α ei)3 B. — 12. 'Αγλαΐα, cf. Hes. theog. ουβ: τρεις δε ol (Jit) Ευρυνόμη Χάρίτας 
τέαε -καλλιπαρτιους, \ Άγλαΐηντε καΐ Εύφροαύνην Θαλίην τ' έρατεινήν — 14. Ιδοΐαα: 

Sarti(;ipium cum ad trcs Gratias pertineret, ad unam Thaliam, quam ultimam 
ixerat, poeta metri necessitati parens rettulit — έπ' ευμενεΐ τύχα, ob secun- 
dam fortuuam yictoria Oljmpica comparatam — 15. χοδφα βιβώντα' lenem 



104 PINDARI EPINICIA. 

έπιχώρίον - μάντιν ϋόμενος a{yQSV^ 
75 dst^Bv τε Κοίρανίδα πάβαν τελεντάν 105 

ηράγματοζ^ &g τ' ανά βω-μώ ϋ'εάς 
χοιτάζατο ννχτ άπο κείνου χρήβιος^ &g τε Soi αυτά 
Ζηνος iy- χειχεραννον Ttalg Ιχορεν 110 

δαμαόίφρονα χρνόόν. ^Ανχ, δ\ 

ένν%νίω - δ' α τάχιβτα ηι%^εα\^αι 
80 χελήύατό νιν, όταν ί' ενρ\>6%'ενει 

καρταιποδ^ άι^ερύί] Γαιαόχω^ 

%^εμεν Ίππεία- βωμον εν9νς ^Ad-ava, 115 

τελεί δε %•εων δνναμίζ χαΐ τάν ηαρ^ ορκον 
καΐ παρά J^ελπίδa κον-φαν κτίΰιν. 

ητοί χαΐ 6 χαρτεροζ δρμαίνων ελε Βελλεροφόντας^ 120 

8δ φάρμαχον - πραν τείνων άμφΐ γέννι^ 

ΐππον πχερύειη' άναβάς ^Kjt. δ\ 

ί' εύ^'vg ένόπλια χαλχω^-εϊζ εηαιζεν, 
ύνν δε κείνω χαί ;ror' ^Αμαί^,ονίδων 

αίϋ'εροζ φχ^χράς άηο κόλ- ηων ίρτιμων Γ25 

τοζύταν βάλλων γι^ναικεΐον ότρατόν^ 



76. άηο πείνον Boeckh: άπ i%eivov codd. — 79. 0* α Ε: δαϊ CD\ δε (ίί) 




, -. _ — nuQ* έΧπ. BifZ.: τάν παρ' 

έλπ. BCD — 85. τείνον Β* — 86. χαλτιεντΊι^ coui. Ilecker — έπαιξε C — 
88. έρημων coni. Hermann : έρημου codd. et schol. — 89. βάλλων: βάλλεν 
Boeckh — 

76. άπό Titivov χρ-ήσιος, illiiis, sc. Pol.vidi8, monitu. Poeta art« narrandi 
Homeric.a usur post^uam mediiifl in ren nos deduxit, iam quae antoa facta 
sint, po^tliminio narrat — 74. έπιχώριον βάντιν . , . Κοιρανίδαν Πολύειβον, 
qui a Melampode vate Pcloponnesio f^^enus duxit; ef. Prol. cxviii — 81. αραταί- 
nodcc' iirniis pcdibns instructum erjuum; (]uod echoliasta tradit οντω 2ίεΙφοϊ 
Ιδίωζ inaXovVy non Deli»hit'ani dialectum vulgarem, sed UHum Delphicorum 
oracnlonim Rpec-tare videtnr — 82. Ίππεία *A%avu' *Ad'avag χαλινίτιδος temp- 
lum Corinthi fiiisse tradit Pau.s. ii 4, n; nesi io tamen an ex hoc nomine 
dcae fabula ip-^^a originem duxerit — 83. ΐίονφαν ατίσιν' τάν παρ' 5ρχον 
κα) παρά ελπίδα κτίσιν rtXf-t τιονφαν niminim praedicativi uominis vim vo- 
cabiilnni χοι'>φ«ι/ liabot; de senteutia cf. P. ii vj hs. — 84. ?λε iungo ciim ΐππον^ 
non ciiDi φάρμα-Λον — 80. ένόπλια χαλ'κωΟ'εϊς ίπαιξεν iam amiis indutuB moius 
όρχτιαεως ένοπλίον liisit. Multitariam locum enarrayit srholiaRta: ήτοι έπειράτο^ 
έγνμνύξετο εναόλως ώοπερ παιδιάς τρόπον η έπετέρπετο' η ένόπλιον δρχηΰΐν 
έποηΐτο' η ανν τοις οπλοι^ ενχερώ<ί έμάχετο — 87. Solymos, Chimaeram, Ama- 
zones deinceps a BelleruX)hoiita fusos esse narravit Homerue vi itd bb., uude 
Άμαζονίδων στρατόν non a βάλλων, sed ab ϊπεφνεν i)endere nec Boeckhiana 
coiiicctura βάλλε ν opus efifle apparet — 88. έρη^<ον bene reposuit Hennanmis, 
a vacuis et inhabitiibilibus regioiiibus frigidi caeli exercitum Amazomim 



OLYMPIA XTII. 105 

90 xal Χίμαιραν ηνρ ηνέοιβαν καΐ Σολύμσυς ίπεφνεν. 

διαβω-πάΰομαί /ot μόρον έγώ' 130 

roi/ d' έν Ούλύμπω φάτναι 
Ζηνός άρχαΐαν δέχονται. 

ίμ% d' svdi)v ακόντων Στρ. ε\ 

ίέντα ρόμ-βον παρά 6xo7cbv ου χρή 
95 τά ηολλά βέλεα καρτννειν χεροΐν, 135 

Μοίόαίς γαρ άγλαο^ρόνοις έχων 

ΌλιγαίΘ•ίδαί' βίν r' εβαν έπίχονρος. 

^Ιβ^μοΐ τά τ Ιν Νεμέα ηανρω ^έκει θ^'- 

6ω φανέρ' ά%'ρό% άλα- d^g τέ μοι 140 

εξορχθ£ έηέβόεται έ^ηχοντάχι δή άμφοτέρωθ•εν 
100 άδνγλωβ- βος βοά xάρvxog έβλον. 

τά ό' ΌλνμΛία αυτών ^Αντ. ε. 

εοιχεν ^- δη πάροικε λελέχ^-αΐ' 146 



90. χίίμίραν C — 91. Siaaam. BCD: βιααιωπ, Hemiann inctro aliter con- 
stituto; cf. I. I β.3 — 96. %Qax. D — 96. μοίΰαις Mosch.: μοίααΐΰί ΒΟΏ — εκών 
il-Mov) Byz.i Βϋ^ων BCD — 97. post inUovQog ante Berekium non inter- 
punffebatar — 98. πανρω J^tnei &ησω coni. Bergk. πανρω d inst ^ήΰω D et 
8chol., ηανρω d* ίπι^ΰω BG — 99. ^^OQ%og scr^si: ϊ^οργ,ος codd. et schol., 
ύς δρχο? coni. Bergk, &ν^6ρ%ιοζ ίαοΒται coni. Hartung, £ύ6ρκω coni. Boseler 

— dri coni. Hermanu: δ' BGB — 

Tenisse interpretans; έρημου a librario archetypi meniore versus 0. i 7 huic 
loco illatum esse yidetnr — 90. Σολιψονς Pindanis Homenim secutus incolas 
agri non longe a Lycia distantis fuisse arbitrabatur; postea populos Αβϊλο 
minoris citra Taurum cum alios, tum Milyas et Tennesseos Solymis se pro- 
gnatos iactasse docet Gutschmid Kl. Schr. iv atss. — 91. tristem casum Bellero- 
phontae, qui ex Pegaso altiora petente deciderat (v. I. vn 44), poeta omisit, 
ut laetitiae epinicionim panim accommodatum; de Pegaso inter astra relato 
T. Arat. iGO. 166 — 92. δέτίονταΐ' praesenti utitur de rebus diyiiiis namquam 
interitiirie. 

93 88. a fabulosis rebus ad res praesentes se reyocat poeta, simili meta- 
phora asus atque P. ii 44. N. vi si. vn 21 — βέλεα non diffenint ab iis, quos antea 
αχοντας dizerat, ut Eur. Hipp. 222 idem tciiim Ζρηαχα et έπίλογχον βέλος dixit 

— 96. εκών* glossa εικων in textum irrepsit, profecta a grammaticis, qui recte 
intellexenint Pindarum aeque atque Homerum nomini ^χώΐ' participii yim tribuissc 

— 97. Όλιγαι^ίδαιαΐ' postquam poeta supra yv. 30-46 Xenophontis et eius familiae 
yictorias laudayit, iam in hac extrema parte carmiiiis longius eTagatus omnis 
gentis Oligaethidanim decora comprehendit — 98. Ία^μοΙ τά r' iv Νεμέα pro 
τά ΊΰΟ'μοΙ τά τ* έν Νεμέα^ ut etiam negationem, cum utdueque membn essct, 
Boli alteri membro adiecit 0. xi is. Particula δ* ante Ιπει aut ex digammo 
non intellecto ortum est, aut a librario illatum, qui *Ια^μοΙ τά τ έν Νεμέα 
ciiin antecedente sententia falso coniunxit — i^oQ%og, quod pro ίξορχος repoHUi, 
vocem praeconis significat incorruptam , quasi sex sacramentis sancitam et 
firmatam; ludit autem poeta nominibus numeralibus P£ et ί^ηχοντάχι ^ quibus 
Crraeci ad iniinitam copiam significandam iitebantur — 99. άμφοτέρω^εν ex 
Isthmo et ex Nemea; haec autem ipsa parva yox {πανρον ϊπος) est, (lua om- 
nia decora Isthmica et Nemcaea se illustratunim esse poetii professus est — 
102. εοΐΊΛ,ε cudi emphasi posituni Diseenius dicit; mihi admodum frigere et 



106 PINDAKI EPINICIA. 

τά τ έΰόόμενα rdr' iiv φαίην όαφες' 
ννν ό' ίλκομαν μέν^ έν %^εω γ ε μάν 
ΐοδ τέλος' ει δε δαί- μων γενεθΊως ερποι^ 
^Ι τοντ Ένναλίω r' ίκδώβομεν ηράβ- 

όειν. τά d' VTt^ όφρνι Παρ- ναΰία^ 150 

iv "Αργεί θ' οΰύα χαΐ iv Θήβαις^ οΰα τ' ^Αρχάβιν αββων 
μαρτνρή- βει Ανκαίον βωμός αναξ^ 

Πελλανά τε χαΐ Σικνων Έπ. ε\ 167 

καΐ Μέγαρα ΑΙακιδαν τ ενερκϊς ϋλβος, 
110 α τ' ΈλενόΙς καΐ λιπαρά Μαρα^ών^ 

ταί Ο"' νπ^ Ahvag νφίλόφον - χαλλίπλοντοι 
πόλιες^ α τ Ενβοια' καΐ παβαν κατά IGO 

^Ελλάδ^ ενρήόεις ερευνών μάββον^ ^ ως διΐμεν, 
άνα^ κον-φοίΰιν έκνενύαι - ποόίν 
11 δ Ζεν τέλει\ αίδ& δίδοι 

καΐ τνχαν τερπνών γλνκεΐαν. 165 



103. τά τ* ΒΙ): τά δ' C — 105. ό γενέ^λ. BCD, 6 om. JV — 106. ζ/Ι 
Boeckh: 6ά codd. — Παονααα. ΟΒ^'"" — 107. iv "Αργεϊ ^' Ν: iv "Α^γπ S' D, 
U αρατο έν "Αργεί δ' Β, Η αρ^η ^' Ο,/ξ; "Αργεί ό' Bergk — οσα τ' codd.: 
οαα δ' Hennann — Άριιάαιν αααων scripsi: Άρ%άαιν άνάααων BCO^ 'Αρκάς 
άνάααων Byz., ^ίρκά^ άνάααων Hermann» Άρτιάδ* άν' αίαν Haberlin, Άρ%άαιν 
a^Xoit; Kayser, Άρϋάαι βααααις Bergk — 109. πελά. C^^ — 113. διΐμεν scripsi: 
Ιδέμεν codd., άριhμεlv coni. Hartung — 114. &να coni. Pauw: άΧΧα codd. — 
115. αΙδω didot Boeckh: αΙδω τε δίδοι BCD, αΙδώ διδονς Byz. 

pedeetrem orationem redolere videtur; ceterum respicit poeta vv. i. s». S5 — 
103. τότε' tum cum facta enint — 105. δαίμων γενύΟΊίος, genius generis, ut 
siipra v. sh Ξενοφώντος δαίμονος' cf. U. ii 3i) — 106. Jl τούτο ΈνυαΙίω τε' 
lovi et Marti quod futurae victoriae spem committit, ho(! certamen armati 
carsus (όπλιτοδρόμον) significare videtiir — 107 ss. de bis ludis minonbue v. 
ΓγοΙ. lxxxviu 88. — 107. oaaa non exclamantis esse videtur, sed poeta, cum 
prinium dicturus esset τά δ* υπ' όφρνι Παρνασία, ίν "Αργεί -9•' οααα %άί έν 
Θηβαις (έγένετο) ...» μάαοονα (έατιν) η ώς διΐμεν, post loiigam protaeim strac- 
turam verbonim mutavit — 108. μ€(ρτνρήαει. hoc verbo ad proximos quoque 
versus tracto supple oaa Πελλανά τε μαρτνρήαει ital 27(χνώΐ' κτλ. — 109. Αΐα%ι- 
δαν ενερν,ες αλαος' ludi Aeginetici prope monumentum eepulcrale Aeaci herois 
agebantur; cf. N. ν 53, Prol. ι.χχχ\ίιι — 113. μάαοον* η ώς διΐμεν longiora 
siint, quam qiiae pervadere et orationc amplecti possis: age levibus pedibue 
cx hoo quasi pelago yictorianim enat^i. Inter eo8 ludos, qui non aieertim 
nomiuati sunt, inprimie Athciiienees referendi e88e yidentiir — 114. ava esi 
uxhortanti8 = αλλ' άγε, unde inliuitivo Ιιινενααι ΥΪ8 iniperandi tribuenda eat; 
cf. P. I 67; nam quominus ava vocativum osse cuni nommc Ζεν coniungendum 
putem, tria vocabula intcr aya et Ζεν interiecta me i>rohibent. Preces autem 
cum ad Oligaethidas Corinthiosque tum ad poetam ipeum pertinent, qui venus- 
tati (τερπνών) studeat et iam loDgum uamien finire gestiat. 



ΟΑΤΜΠ. ΙΔ'. 

ΑΣΩΠΙΧΩ. ΟΡΧΟΜΕΝΙΩ. 

ΠΑΙΔΙ ΣΤΑΔΙΕΙ. 



Strophae. 

• ^^ • 

_ _L V-» _W U i v> — ν — ν/ _U ^ Λ. \J — \J Λ. _ 

^^ \j ^ ^ ^ \j ^\j \j ^ y 

»JO v> _u w i u — w l.\j w _ w i vy _ 
-U v^ . u _ . u _ ^\J \J ^ \J ^ 

5 _u V-» _ V-» — _vy w y 

— V^ V^ —KJ \J Λ. u .u v> ^ _ 

_ U _ VAm> « _V^ Vy» _ L» _ 

10 — J.\^ V-> — ο JL U _ 

-lU V-» _ U i U — W U J. V^ _ W JL _ 

Argumentiini. 

Asopichos Cleodami filius Orchomenius stadio puer vicit 01. 76 = 
a. 476 a. Chr.; nam varia lectio ^ΑαωηΙχω νιχήοαντι τήν 6ξ' όλνμηίάβα 
(01. 77 = 472 a. Chr.) omni probabilitate caret, quia tum Pindarus 
Sjracosis peregrinabator. Victorem reducem dum sodales ad aram Gratia- 
rom, ubi coronam partam deponeret, prosequuntor, hoc carmen dulcissi- 
mum cecinenuit. Itaqne totum in illustrandis Gratiis yei*satnr, quas una 
com cognato namine Amoris (Έρωτος) Orchomenios inprimis coluisse 
constat. Atque primum in stropha eamm ope qnidquid gratum et iu- 
cnndnm apud homines deosque sit fieri exponit; deinde in antistropha 
eas orat, ut chorum puerorum Asopichum victorem comitantem propitii 
accipiant et patri Gleodamo mortuo laetum nnntinm victoriae filii per- 
ferant. — Carmen in honorem Gratiarum compositum si quod aliud pro- 
bat Pindaro nasceDti arrisisse Gratias deas, quarum nniniiie gratissimo 
Graeca natio ad yenostatem et artium litterarumqne cultum nata est. 

De metris. 

Carminis suavissimi, Lydiis modis (v. 17) a choro leniter incedent^ 
(v. 15) cantati, metra sunt logaoedica. Plerosqne versns (l. 2. 3. 9. 10. ll) 
cnm in dipodias dividendos esse pateat et dipodica scansio carmini in 



108 PINDARI EriNIClA. 

pompa cantando unico conveniat, oiiine carmen numeris senariis (ποαίν 
εξοίΰήμ,οις) temperari veri simile est. Qua de causa versus sexti cum dua- 
rum pateat via divisionuni 

dipodicam divisionem praeferendam duxi, et in versu quinto dubitabam 
au ex variis lectionibns eas selegerera, quae dipodicam scansionem ad- 
mitterent. Maiores vero difticultates pariunt tripodiae catalecticac ver- 
siiuin quarti, septiuii, octavi, quorum versuum primus et tertius nisi 
inanibus temporibus adscitis aut longa finali in spatium sex temporum 
producta dipodicam scansionem non admittunt, medium boc modo per- 
cutiendum duco: 



-i. \J —\J \J L_ ^\y V-/ i ^ _ 



Minus illud curo, utruni ex duobiis primis versiculis unum versum duce 
l^orgkio faciendum, an Pindaro licentiam versus in compagine compositi 
nominis {φίληΰί-(ΐολπε) iiniti condonandani et priraam longam non ana- 
cmsim sed partem primae dipodiae (cf. Prol. p. τ.) esse ducas. Oeteruni 
lectiones huius carminis, cum in ultima pagina codicis arcbetypi exara- 
tiiin fuisset, iam antiquitus adeo turbalAe erant, ut metrici veteres, qua 
erant ingenii imbocillitate, carmen non in strophani et antistiOpbam, sed 
m duas iinpares strophas dividoreiit. Denique monoo canninis insigni 
suavitati et Lydioriim modonim dccori (cf. Arist. polit. viii 7 p. 1342^ 30) 
ncc non iuvenili aetati victoris pueronim chorum (παίδων χορό ν) aptio- 
rem fuisse quam virorum (ανδρών χορό ν). 

' Καφιόίων υδάτων λαχοΐβαι Στρ. α\ 

άΐτε vaCsxe καλλίπωλον ?δραν^ 
ω λιηαρα^ άοίδιμοι βαΰίλειαι 

Χάριτες Χ)ρχομ£νον^ παλαιγόνων Μιιη.Η<ν έπίβκοποι 5 
κλντ\ έπεί εύχομαι' 

6νν γάρ ΐψ- μιν τά τε τερπνά χαΐ 

VARIA LKCTIO. Ιηβίτ. om. Β, Άαωηίχω {*Ααωπίω Ε) Όρχομίνίω αταδαΐ ηαιίϊ 
ΚλΐοΜμου (Ί) Ε\ praeterea add. νιχώνη τήν oj 6Χ. Ό (= -J, ο?' ex of 5C), 
VL%i]aavzi την o^' ολυμπιάδα Κ — SchoL: οντος ivi%i]at την οί' Όλνμηιάδα 
αταόύρ — 1. ν,αφιαα. Ώ — αΓτε codd. : ra/re Jicrj^k, λαχοϊααν «rrc Boeckh, veri- 
similiter — ϋίάλίπωλον IiC*U: καλλιβωλοι» C\ utrumqiie achol. — JJ. *Ορχ. 
li(*l>E'. Έρχ. ex recc. oodd. Bocckh; cf. I. i :<:.; antiquam fonuam Έρχ. fuiesc, 
recentem Όρχ. in Attica qiiarto saeculo ante Chr. ortam esse docet Joh. 
Schmidt K. Z. >i. F. xii :'.i.» — 4. νμμιν Hermann: ι^Γι; BCD^ avv ^ψμιν γάρ 
coni. iJueckb, vide antistr. — τά τε τίρπνα ooni. Hermanu: τα χΈρπνά BD, 

C0MMENT.V11II. V. 1. Καφιοίων . . . ίδραν quao scdeiii in ripis Cepbissi flu- 
minis sortitae incolit<?. Sententiam igitur optiDiam lectio λαχοίσαι pniebet, eed 
metro ct hiatu orationis coniectiira Boeckliii λαχοΐσαν comniendatur — xaUi- 
ηωλον cpinico carniini ininiis f<>rtilitatiH {παλλίβωλον) lans convenit quani rei 
equestris. Simili epitbeto Βΐ^ώλσυ usi sunt Hom. Ε f.:)i. Π :»7i!, Soph, OC. «m" 
— 3. παλαιγόνων Μιννάν Miuvas iiriscos incolaa Orchuiiieni poeta dixit, Ho- 
mericuni (B ftu) Όρχομίνόν Mivvtiov secutus. Minyariim autem popiiliim olim 
late per insiilas et oram Graeciae diffusum fuisse et ciim alia oppida tum 
Ori.honiemun et lolcum tenuisse Pindainis eiusque aequalea credcbant — 



OLYMPIA XIV. 109 

5 τά γλνχέ^ ανεται - πάντα βροτοίς^ 

εΐ 6oφόg^ εΐ xakog^ ει τις άγλαος άνήρ. ίο 

ovdi γάρ ϋ'εοί άγ- ν&ν Χαρίτων ατερ 
χοίρανεοντι χορούς 

οΰτε δαιτας' αλλά πάν- των ταμίαί 
ίργων εν ονρανω^ 

χρνόότο- |ον ϋ'εμεναι ηαρά 15 

10 Πνϋ'ώον ^Απόλλωνα θρόνους, 

άέναον ύέβοντί πατρός Όλνμπίοιο τψάν, 

ω πότνι ^Αγλαΐα φίληΰί- Στρ. β\ 

μολπε τ Εύφροόννα^ ϋ'εών χρατιΟτον 20 

παΐάες^ έπακοοΐτε ννν^ Θαλία τε 

ίραόψολπε^ J^idoioa τόνδε κώμον Ιπ^ ενμενεΐ τνχα 
16 κουφά βιβώντα' Αυ- 

6ω γάρ Ά- βώπιχον εν τρόπω 25 



τά τερπνά τε C — 6. γλν%εα γίνεται codd., γΧντκ,ί* &νεται coni. Kayser, cui 
coniecturae ^losea cod. Ν τανύεται a Schroedero Philol. m, 2«3 edita fayet — 
7. ούδΐ, coni. Schneidewin : ούτε codd. — oi ^εοϊ I) — άγνάν coni. Kayeer: 
αεμνάν codd. , ^εμεράν d -εοΐ Bergk. conf. antistr. — 8. αοιρανεοντι codd.: xoi- 
ρανεοΐΛΐν Boeckh; vide antistr. — 9. χoρbv C^ — 10. Πυ&ώον Ahrens: nv^iov 
codd. — 'Απόλλωνος C* — 11. άεναον BijZ.i άενναον BCD— 12. ώ om. BCD, 
add. Boeckh — %ρατίατον παίδες codd.: κρατιατόπαιδες, quod ex antiqua scrip- 
tura ΚΡΑΤΙΣΤΟ IJAIJEZ remansit, interpretantur schol. — 13. έπα%οοΐτε 
vw coni. Bergk: έπάκοοι νϋν codd. et sehol , έπαΐοιτε vvv coni. Hartung, 
έπάχοοι το vvv Hermann 1847 - 14. έραοί-κολπε coni. Vogt — 15. Αυδω coni. 

5. τά τε τερπνά χαί τά γλναεα' particulis τε . , . %αϊ Pindarus ηοη 8olum 
diyersa, sed etiam cognata nomina coniun^it; cf. 0. vi 19. 9e. P. ix a. N. 
IX 13 — 6. εΐ αοφός' Kapiens (σοφός) homo inter ministros dulcium renim a 
Pindaro ponitur, quod boc nomiiie poetas potissimum, Musarum Hacerdotes, 
intellegit — άγλαός- splendidus, decorus; plus enim yalet quam %αλός, ut 
γλνχέα plus quam τερπνά — 7. άγναν Χαρίτων epitheton άγναν, quo Gratiae a 
Sapphone fr. «;:> et Alcaeo fr. ea insigniuntur, in archetypo codice epitheto αεμνάν 
in recentiore Graecitat-e frequentiori cesserat; egregie autem epitheton άγνάν 
Gratiie conTenit, quod et purae omni tempore a Graecis Gratiae habcbantur, 
et olim flavae equae (sanscr. haritas) Solis currui iunctae nomine Χαρίτων 
declarabantur — 8. %οιρανίοντΐ' διαχοαμοναι schol., quae notib latino Terbo 
curandi illustratur — χορονς ούτε δαϊτας pro ο^τε χορονς οντε δαίτας' cf. Ο. χι is 
— 9. ιρυαότο^ος' Homero Apollo audit άργνρότοξος' cur Apollinem arcu, ηοη 
phormmge instructum prope Gratias in Olympo sedere poeta dixerit, non liquet, 
nisi forte sic omatus Apollo iuxta Musas Delphis sedebat — 9 8. ^ίμεναι παρά 
Πν^ωον Απόλλωνα' schol.: πάρα τω ^Απόλλωνί φτιαι τΛα^εζεο^αι τάς Χάριτας διά 
την προς αυτόν οί-κειότητα' iv yovv Jελφoΐς ini τής δεξιάς είαιν ίδρνμεναι 
του 'Απόλλωνος. Plutarchus de nius. u signum ApoUinis Delphici commemorat, 
qnod in sinietra manu Bimulacra trium Gratiarum tenebat — 11. άέναον . . . 
τιμάν Pindarus poeta et Delphicus artifex profecti esse videntur ab Hom. 11. 
if m)3 8 — 12. 'Αγλαΐα, cf. Hes. theog. iHW: τρεις δε oi (Jit) Κνρννόμη Χάριτας 
τέ-κε %αλλιπαρτιους, \ Άγλαΐην τε καΐ Εύφροαννην θαλίην τ' ίρατεινί,ν — 14. ίδοΐαα' 

Sarticipium cum ad tres Gratias pertiueret, ad unam Thaliam, quam ultimam 
ixerat, poeta metri necessitati parens rettulit — έπ' ενμενεΐ τνχα, ob secun- 
dam fortuuam victoria Olympica comparatam — 15. %οϋφα βιβώντα' lenem 



110 PINDARI EPINICIA. 

εν ueXeTatg τ άεί-δων φολον, 
οννεχ^ Όλνμπιόνίχος ά Μιννεια 
όεν J^ixaxi. μελαν- τειχέα νυν δόμον 
Φερόεφόνας ελν^\ ^Α- 

Ίοΐ^ πατρί χλντάν φέροιό^ - άγγελίαν^ 30 

20 Κλεόδαμον υφρ' ίδοΐό^ 

νιον ει- nrjg, οτι foi νεαν 
χόλκοιόί παρ* ενδόϊ,ον Πίόαζ 
έότεφάνωόε χνδιμων άέ^λων ητεροΐόί χαίταν. 35 




incessum piierorum choro et Lydiie modis egregie appositum esse monui in 
Prol. p. Lix; cf. Hom. 11. xm irs κοΰφα ποαϊ προβιβάς — 16. Iv μ^λέταις' medi- 
tationes carminis musicis modis (τρόπω) opponit; cf. I. ν 88. De praepositione 
iv a Pindaro dativis rnodi et instrumcnti praeter uecessitatem addita confer 
iv ΙΙανελλάνων νόμω Ι. π s», Λνδίοις άπνων ίν ανΧοΐς Ο. ν 19. νιι 12, iv ^e^ff 
άχμά Ο. II «ι», h έρατΐίνω μέλιτι Ι. ν 53 — 17. Μιννεια' Orchomenus; patxia 
victoris, cum in ludis una cum victore reniintiaretur, consors τΙοΐΌηΕθ esse 
putabatur — 18. αεϋ ίκ«τι• Gratiae beneficio; nam ei Asopicham intellegere 
poeta Yolui8set, ut nonnulli .scholia8ta.e malcbantf non αεϋ sed il• dizieeet; 
sed nomen ^iiavL diis magis accommodatum est; cl". I. iii lo. ν «>. Ν. νπ 15 
— 18 ss. similiter Pindarus vivos et mortuos commercio inter ae utentes et 
Tictorum decoribus cognatos iii Orco gaudentos facit in iine carminuin 0. vni 
et N. IV — 19. 'Αχοί• cadem provincia internuiitii fungitur 'Αγγελία Mercurii 
filia 0. vin 81 — 20. oi . . . ίατεφάνωαε' idem valet atque medium έστεψανώ- 
αατυ — 21. αόλποιαι Ilicug• in sinuoHa regione i^isae sub Cronio monte; cf, O. ix 
87 Νεμέας αατά κόλπον * Ρ. ιχ ΰ Παλίου -κόλπων — 22. πτεροΐοι ' taeniis coronae 
utrimque depeudentibns ; cf. Ρ. ix 12.'». 



ΠΥΘΙΟΝΙΚΑΙΣ. 



Α'. 



ΙΕΡΩΝΙ ΑΙΤΝΑΙΩ. 



ΑΡΜΑΤΙ. 



Strophae. 



— C» _ _ i KJ<J — I — C» _ _ — Us^ _ \AJ i 

j. v^ __ ju yj ^ 

JL V-/ _ — — *«\-' _ VAJ _ 



w 



!; > > / 



/11« 



/ 



/ ? > V I ' » 



— *«^^ _ VA^ _ y^ ~ v^ _ 



»-/_'-' 



Epodi. 



— Sy*«» — \J>J _ y I ^ V-» — _ ^ VA^ _ VA^ ^ 



— — VA-/ _ VA> _ _ i. >-» !t^ 

5 W V-/ « _ i. VA^ _ |ΐΛ-/ _ - -L *-» _ 

— >-» — _ -i. »>-/ _ ν-Λ^ _ _ 

vyu c» — _ j. V-; _ _ 



\y<j — 



w 



*-^^ _ _ — CN-> _,1 U^ V^ _ _ i «^ _ y 



^-'w/ _ \.\J S-? 



•»! 



Argmnentuin. 

Hac oda, qua nihil excelsius Masa lyrica procreavit, Pindarus Py- 
thiam victoriam ab Hierone rege Sjracusano quadngis Pyth. 29 reportatam 
illastrat, cuios victoriae in honorem celeberrimum quoque nammum Syra- 
casaDmn cum quadrigis yictricibus procusum esse ferunt. Quodsi hanc odam, 
cmn quadrigae una cum auriga et reliqua caterva a Graecia Sjracusas 
rediissent, aliquot mensibus post victoriam ipsam hieme vel vere proximo 
cantatam esse existimamus et Boeckhianas rationes secuti (v. Proleg. 
Lxxxvi) Pythiadem 29 in 01. 76, 3 = 474 a. Chr. incidere statuimus, 
omnia molto melius quadrant, quam si Bergkii calcolos secuti bauc 
odam ad 01. 77, 3 == 470 a. Chr. reiecerimus. Primum enim quod 
Hiero in his ludis Aetnaemn (P. i 32), in yictoria 01. 77 Sjnracusanum 
(0. I 24) se renuntiari inssit, hoc cannen P. i non longe ab origine 



i:... 



112 PINDARI EPINICIA. 

Aetnae ui*bis, quaiu Diodorus xi 4ϋ 01. 70, 1 uonditam esse refert, distare 
arguit. Deinde eruptionem montis Aetnae poeta in hoc carmine tam 
vividis coloribus depingit, ut cum hoc carmen pangeret, non multum a 
tcrrlbili ista strage afuisse videatur. Aetnae autem eruptionem marmor 
Parium 01. 75, 2, Thucydides iii 116 01. 76, 1 factam esse tradunt. 
Tum totum hoc carinen laetitia non tam ob victoriam ludicram Pythiam 
quam ob victoriam gravissimam de Etruscis ad Cmnam reportatam adeo 
perfasum est, ut ex multis rcbus ab Hierone bene gestis lianc maxime 
tum in omnium ore fuisse appareat, quod nisi recens tum eius memoria 
fuit, vix explicari potest; hanc autem pugnam 01. 76, 3 i. θ. 474/73 a. Ch. 
commissam esse Diodoms xi 51 narrat, quod nibil impedit quominus de 
cxpeditione aestate vel aucturamo anni 474 facta interi)retemur. Denique 
Aetnaeam frontem Siculae terrae ct Siciliae campos late patentes frugum- 
que omni genere abundantcs ita poeta describit, nt non solum suis ipse 
oculis Siciliam ndisse, sed etiam recenti spectaculo quasi obstupefactus, 
non iam duobus annis in Sicilia commoratus esse videatur. Qaae cum 
ita sint, Pindarum post Pjthia 01. 76, 3 una cum caterva victoris Syra- 
cusas profectum esse et ipsum in aula regia chorum docuisse credo. 

Clanssimae huius odae summam cum poeta non fabula aliqna con- 
tineri vellet, ex praesonti rerum statu rebusque ab Hierone feliciter gestis 
potissimam materiani carminis petiit. Ingenti vero rerum copia affiuente, 
cum duo reges, Hiero et iilius eius Diuomenes, praedicandi essent, et 
praeter hominum praeclara facta etiam naturae miracula animum poetae 
commotum tenerent, noD intra fiDcs unius rei se continuit, sed in multas 
rcs quasi diffluxit, ita tamen, ut ctiam severi iudices, etsi unitatem iustam 
desiderent et partes argumenti cum metricis periodis parum convenire 
reprehendant, tamen aptissime ab una ad alteram rem transitum fieri con- 
cedant. Orditur igitur poeta a laude phormingis, cuius dulci sono etiam in 
Olympo Tovis fulmen et aciuila consopiantnr, inimica autem Oljmpicorum 
deorum monstra terrore affligantur (l — 14). Inter ista monstra cum etiam 
Typhon sit, ad eruptionem montis Aetnae transit daemoiiis istius vi ef- 
fectam (l5— 28), cuius stragis terrore quasi conturbatus lovem Aetnaeum 
precatur, ut urbem Aetnaiu nuper conditam tueatur et victoriam Hieronis 
Aetnaei aiigurium fiiturorum deconim urbis essc sinat (29—38). Victoria 
cum Delphis parta esset, iam Apollineni, praesidem ludorum Pytbioruin, 
ut insulam civesque protegat, implorat; et quoniam deorum inimortalium 
nuinine praeclara omnia fiant, se sperare dicit fore, ut ipse tamquam bonos 
iaculator victoriam Hicronis digne pracdicet, atque praosentis victoriae feli- 
citate praeterita niala in oblivionem abeant; quodsi labores oblivione obni- 
aiitur, gratam memoriam excitari renim praeclare gestarum et supenomni, 
quibus digiiitatcm rcgiam Hlii Dinomenis adepti sint, et recentmm, 
quibus Hiero quasi altor Philocteta superbiain Etruscorum fregerit (39—57). 
Post HieiOnein ad Dinomenem, quem pater Hiero novae urbi praefecerat, 
poeta se convertit, pro eo quoque pia vota faciens, ut Dores coloni ad 
vcterein normain Doricarum civitatium concorditer cum rege suo degant 
et iu tranquilla pace ab incursioiiibus hostium inviolati maneant (58—73). 
Hinc cum ad victorias Syracusanomm illustrandas et cutn praeclaris 
victoriis Medici belli conferendas sese accinxisset (74— 80), se ab illis 
rebus lougius perscqucudis, iic fastidiuin hominuni moveat, revocat (81—84) 



ΡΥΤΗΓΑ Γ. 113 

et sub finem Hieronem ad iustitiam et liberalitatem instigat, ut perenni 
apud posteros laude fruatur, similis Croesi regis benevoli, Phalaridis ty- 
ranni cmdelis dissimilis (85— loo). — Generalem sententiam, qua partes 
carminis comprehendantur et in uiiitatem revocentar, hanc esse prae- 
clare exponit Rauchenstein, £inl. in Pind. Siegeslied p. 146 ff.: harmoniam 
in rerum natura atque in morali publicaque vita lovi, sammo custodi 
mundi, acceptam esse eiusque praesidio promoveri et ab infestis incur- 
sionibus inimiconim defendi. 

Aetnam urbem, cui ante eraptionem moutis cognominis nomen 
Cataniae fait, praeterquam in hoc carmine Pindaras respicit 0. vi 96. P. 
III 69. N. I 6. IX 2. 30, et in hyporchematom fragmento 105, quod 
eandem hanc victoriam Pythicam spectare videtur; cf. fr. 6 et Athen. 
p. 28 a. Ab Aeschylo vero etiam dramate Aetnam urbem illastratam 
esse vita Aesch. tradidit: ίλ^ών εις Σικελίαν 'Ιέρωνος τότε τήν Αϊτνην 
κτίζοντας ίπεδείξατο τάς ΑίτναΙας^ οίωνιξόμ,ενος βίον άγα&ον τοις ϋννοικί- 
ξουΰι την πάλιν. 

De metris. 

Odae excellentissimae metra sunt dactylo-epitritica, quibus in efiin- 
gendis poeta, ut splendorem iiumeiMun augeret, a trito et yulgari usu 
bxdus genens modorum nonnihil diHissit. Stropham ex duabus partibus 
constare, quarum prior duos primos versus complecteretur, altera in duas 
periodos (w. 3—4 et 5—6) dissecaretur, duplici modo poeta significavit, et 
quod alten parti basin duarum longaram tetrasemon praetexuit et quod 
priorem partem ecbasi quadam finivit. Epodi versus altimi piimus pes 
aut suo capite caret {ΰτίχος ακέφαλος) aut cum praecedente versu ita 
coDiungendus est, ut duae breves initiales cum longa finali unum pedem 
efficiaDt. — Α choro sollemni gressu incedente carmen cantatum esse 
omnia clamaDt, et numerorum granditas et orationis splendor et diserta 
mentio incessus (v. 2). Inde cum exspectemus aequabiliter nameros in 
dipodias divisos decurrere, non mediocres scmpulos nobis tnpodiae cata- 
lecticae αΐϋιηΐ versus strophae obiciunt, quos dubito an hac percussione 
adhibitis. temporibus inanibus tollere liceat 



y>. _ KAJ i \j<j I I L_ w _ _ ^ ^ju _ vaj» I I I — I JL VAJ _ vA^ L-J _ V L — I 

Quarti quoque versos stropbae prima longa non ultimam dipodiam 
praecedentis versus complen, sed, ut iusta pausa cantorum voci fiat, 
primam pariem novae dipodiae effici credideiim hoc modo 

L• J _ vAy i »-\^ _ W -•- v/ l — I . 

Qainque primorum versuum strophae ex codice coenobii S. Salvatoris 
ad Messanam Athanasius Kircber, Musarg. i 542 notas musicas edidit ita 
dispositas, ut primi duo versus a coryphaeo, reliqui inde a tertio a toto 
cboro accinentibus fidibus (χορός ές κι^άραν) canerentur. Hanc melodiam 
Pindari ipsius esse Boeckhius Pind. i 266 ss. credidit; plerique autem iudices, 
ex qoibas Westphalium, Die Musik des griech. Altertmnes p. 25, et Grafium, 
De Graec. vet. re musica p. 50, honoris causa nomino, cum et codex ille 
MessaniiLS a nullo visus sit, et vocabulum άγλαίας tiium sjllabarum esse 
ab auctore istius melodiae falso creditnni sit, et fines colomm melodiae 
cum falsa codicum colometria concordent, spuidam esse uODsentiunt et 

PuiDABU• ed. Chriet. 8 



1 14 PINDARI EPINICIA. 

ita tantum diifenmt, ut alii Kircherum ipsuni falsarium esse opinentur, 
alii, iique probabilius, multo ante Kircherum hominem luusicae antiquae 
baud imperitum eam commentum esse putent. 

Χρνόεα φόρμιγ^^ ^Απόλλωνο^ yccil ίοπλοχάμων Στρ. α . 

ΰννδίχον Μοιύαν xrfWoi/' 

τ&ζ ακούει μίν βά6ΐζ^ άγλαΐας άρχά^ 
%BL%ovxui ό' αοιδοί όάμαόιν^ δ 

άγηόιχόρων 6πόταν προοιμίων 

άμβολάς τενχτις έλελιξομενα. 
δ χαΐ τον αίχματάν κεραννόν όβενννεις 
άενάον ηνρός' εν- 

δει d' άνά όκάπτω jdibg αίετός^ ώκεΐ- ίο 

αν πτέρυγα άμφοτέρω- %εν χαλάΙ^αις 

άρχος οιωνών^ κελαινώπιν ί' άτί Joi νεφέλαν ^Αντ. α, 
άγκνλω κρατί^ γλεφάρων 15 

άδν κλαΐότρον^ κατέχενα^^ δε κνώόόων 



VA1UA LECTIO. Inscr. ^ΐίρωνι Αίτναίφ ί\ ^ρατιουαίω αρματι IIv^uc CD\ 
Ρ. Ι— II Γ>ι• deest in Β, prorsus deficit J., ut qui sola carmina O. i— xii contineat 

— Schol. : ένί%ηαί Oi ό Ίέρων την μ¥ν ίΐ-κοΰχην ίκτην Πυ^ιάδα χαΐ τήιτ έξης 
Ίίέλητι^ την dh ύ%οατην έννάτην άρματι, slg ην ό ύποχΒίμΒνος ^ιτίνιχος τέταηται, 

— G. atvvaov CD — ά^τός 1) — 8. %λάατρον C — 

COMJIENTAEU. γ. 1 — 12. obversatur auiiuo poetae conyivmm deorum in 
Olympo, quale describit Homerue II. i β03 88., ubi citharani modulante Apolline 
Miisarum chorus canit; cf. N. ν 2 1. Hes. scut. 20:* — 1. χρναέα dicitur phor- 
minx, non quod auro ornata sit, sed quod res pretiosae Pindarus epitheto aarea- 
nim omare Holet; cf. 0. viii 1 — 2. βάαις . . . αοιδοί' duo munera fidium poeta 
particulis fi£v . . . d ε distinguit, ut et intrantis x)rocedenti8que chori greesas 
moderetur ct canenti cboro accinat; priiicipium {άρχαν) autem festiTitatie inces- 
8um {βάΰΐν) dicit, non quod x)raecipiia pars sollemnitatium sit, sed qiiod choreutae, 
pnii8(iuam caiiere indpiant, eollemni gressu fidicine x)raeeunte ad euam statio- 
nem tcudunt. Nihil tamcn erat causae, cur ex his Terbis auctor Kircherianae 
melodiae, .scholiastae verba {dict το τον 'Απόλλωνα ηρο%ατάρχίΐν τον χοροϋ τών 
Μουαών) male iiiterpretAtus, dii08 primo8 Tersu8 a solo coryphaeo cantatos esse 
et iude a tertio Tersu demum chonim omnem conc-inuiseu concluderet — 3. ϋά- 
μααιν acutis gravibusve, lentis ccleribneve 8oni8, quibus iidicen vocem cantato- 
rum temi)erat signiimqiie iiiuipiendi, intendendi, remittendi vocem dat — 4. άμ- 
βολάς, principia caiitu8, secundum Homcricum ήτοι ό φορμίξων άνΒβάλλΒτο 
%αλόν άείόειν {α ι.ν>), ut geuctivu8 προοιμίων uou totum significet, cuiue partes 
άναβολαϊ Hint, sed άναβολα) tqb e8se signiiicentur, quae in prooemiie inBint, ut 
in noti88imo ?ρ%ος οδόντων — προοίμια cum proprie praeludia solis fidibus 
puleanda fueriut (v. rhct. gr. i 4:ί7, κ; Sp. τινρίως προοίμια Φλέγον οι παλαιοί τα 
τών %ι&αρα}6ών\ priiiiam quoque partcm caniiinis a choro accinente lyra can- 
tandam signiiicant — ϋ. aiitc oculos x)oeta habuit lovie statuam sceptrum, in 
cuius culmine aquila 8edebat, manu tenentis; cf. Soph. fr. v,vj 6 ακηπτοβάμων 
αίετός %νων Jiog. Praeclare autem poeta in imaginc a^iuilae sonis citharae 
con8opitae describenda longius imnioratur, ut contraria sit ea imagini Tjrphonis 
terrae viscera comnioTeDtie. Conf. Horat. C. 11 13, 31: carmmibus stupens demittit 
atras belua ccnticeps aures — 7. άρχος οΙωνών de nomine cum emphasi in 
principium noTae etropbae tracto v. P. zn 17 — oi . . . πρατί totuxn et pars 



ΡΥΤΗΙΑ Ι. 115 

νγρον νώτον αίωρει^ raatg 
10 QLTtaLoL χαταΰχόμενος. χαΐ γάρ βια- 

τάζ "Αρης^ τραχΒΐαν Ιίνεν^ε λιπών 
έγχεων άχμάν^ Ιαίνει χαρδίαν 20 

χώματι^ χηλα άε χαΐ 

δαιμόνων %^έλγει φρενας^ άμφι τε Αατοί- 

δα 6οφέα βα^χόλ- πων τε Molo&v, 

ο66α δ\ μ^ πεφίληχε Ζευς άτυξονται βοάν ^Επ. α. 25 

Πιερίδων άίονχα^ γαν τε χαΐ πόντον χατ ίμαιμάχετον^ 
15 og τ^ iv αΐνα Ταρτάρω χείταί^ %εών - πολέμιος^ 30 

Τνφώς εχατονταχάρανοζ' τόν ποτέ 
Κιλιχιον ϋ'ρ^ψεν πολνώννμον αντρον' ννν γε μάν 
ταί θ' νπ\ρ Κνμας αλιερχέεξ οχ^αι 

Σίχελία τ' αχηον πίέζεί 35 

βτίρνα λαχι/άεντα' χίων d' ουράνια όννεχει^ 

10. χαταοχόμΒνος C: καταγχόαενος Ώ — 12. %ωματι C: %ώμω Ώ — 13. άτύ- 
ζονται C Ε: άτνξηται D, pluralem tuetur paraphrasis — 14. άίονης coui. 
Boehmer — 15. έν ε{)νά Ταρτάρον coni. Thiersch — 18. άλιερ%1ς C — 

poetarum ritu eodem caeu declarantur — 9. νγρόν νώτον cervicem aqiiae 
instar undulantem ; echol. : γραφιχώτατα αννδίΜτι^ύμενον t^ ω^ΰ %αϊ 9'Βλγόμενον 
τον άετον νπετνηωαεν — 10. ααταοχόμενος passiva vi, ut Hom. θ .we, Eur. 
Hipp. 27, Plat. Phaedr. S44 β — 12. %ώματι ηοτβ dictum pro χώ/^ω, quod ipsum 
in cod. D genuinam lectionem summovit — '%ήλα cuxn proprie sagittae sint 
corpora percellentee, translata quae in Terbo denominativo τοϋ %ηΙεΙν apparet 
vi 8oni citharae animos hominum demulcentee dicuntur. Schol.: ιιήλα κατά 
ϋννεαιν τα ητιληματα^ '^Ομηρος δΐ τα τονικά βέΐη. Falso G. Curtiue Etym. ΐ4ίί 
nifXa δαιμόνων iungit; nam genetiTUs δαιμόνων ad φρένας pertinet — άμφί 
c. dat. causam efficientem Bignificat, ut P. vni 3 1 έμα ποτανόν άμφϊ μαχανά 

— βα^υ%όλπων' ν. Ο. ιιι 3Γ.. 

13 88. animantia fera et lovi inimica cantum avei^ari dicuntur, iit yesper- 
tiliones lucem; loci sententiam saayiter reddit noster Seume: too man ftingt, 
da lass dich rtihig nieder, hose Menschen hahen keine lAeder — 13. de plorali 
verbi cum plurali nominis neutrius ad exemplar Homeri iimcto oonf. 0. ii !•:;. 
X 85 — Ιδ. εν alva Ταρτάρω' schol.: %ατα το eifeov ϊ^ος 9ΊτιΧυ%ώζ την Τάρταρον 
Μροήγαγεν, ώς %αϊ την *Ιο^μόν' cf. echol. Ρ. ιν 328. ιχ Γ». Ο. νιι 122, την αΙωνα 
Ρ. 328, την %ιόνα Ρ. ι ΐι». ιν 207. fr. ηλ, την αΙ^έρα Ο. ι 5. χιπ ««, τον άδντον Ρ. ιχ Γι 

— 15 88. generalem sententiam poeta illu8trat fabiila Tjphoni8 inon8tn Kubterranei 
motu8 terrae efticienti8, sumpta illa de Homero Β 7m» et Hesiodo thcog. h2i. Pin- 
daru8 ip8e in pri8ca fabula ad ignea Aetnae moiiti8 montemque monstro super- 
iniectum tran8ferenda (hic et fr. 112) praeivit Aeschylo Prom. 36 1 88. et Callimacho 
hy. IV 141 88. 8imilibu8 verbie eruptionem Aetnae de8cribentibu8. Minue feliciter 
hunc locum Pindari expre8sit Verf^liii8 Aen. ni 571 88. Confer 8ode8 commenta- 
tionem meam, Der Aetna in dcr ^iechischen Poesie, Stzb. d. b. Ak. 1888 p. 349 88. 
ct Partsch, Geologie u. Mythologie in Klema8ien, Abhdl. zu Ehren Hertz p. 10.') 88. 

— 17. KiXixiov . . . ποίνώννμον 8|)ectat famam ab Uomero pervulgatam, quoniaDi 
Arimoe Homerici versus Π. π 7»:» είν Άριμοις^ ο9ί φαοϊ Τνφωεος Ιμμεναι εί^νάς 
Ciliciae populum e88e credebant — 18. ταί 9' ύπερ Κνμας• fal80 haec scholiaHta 
et Strabo ν ρ. 379 ad PithccD8aH et regiones inter Cuma8 et Siciliain interiectas 
traxenint; recte Hejnius et BoeckhiuB loca mediterranea supra litu8 Cumanum, 
sive campos Phlegraeo8 montemque Vesuvium intellexeruDt; cf. νηΐρ άΧός Ν. 
VII ϋύ — 19. χίων* Aetua moiis a poeia graDdes imagine8 aiuante columnae 

8* 



lie PINDARI EPINICIA. 

χιόνος όΙ^είας ηϋ'ήνα. 

rag ίρεύγονται μ\ν άπλάτον Λνρος άγνόταται Στρ. β\ 40 

ix μυχών παγαί' ποταμοί 

ί' αμέραιβιν μίν προχέοντι ρόον καηνοϋ 

«Γ-θ-ωι/'• αλλ' iv ορφναιβιν πέτρας 

φοίνίΰόα χνλινάομένα φλόξ ig βα^εΐ- 45 

αν φέρει πόντου πλάκα βύν πατάγω. 
25 χεΐνο d' ^Αφαί6τοιο χρουι^ούς ερπετον 

δεινότατους αναπέμ- 
πει' τέρας μ\ν ϋ'αυμάΰιον προύιόέόϋ'αι^ 
%αϋμα δε χα\ παρεόν- των άχοϋΰαι^ 50 

οίον Αίτνας εν μελαμφύλλοις δέδεται χορυφαΐς ^Αντ. β\ 

χαΐ πέδω^ ύτρωμνά δΐ χαράΰ- 

60ί6^ άπαν νώτον ποτιχεχλιμένον χεντεΓ. 55 

εtη^ Ζεϋ^ τίν ε^η ^ανδάνειν 
30 ος τουτ' ίφέπεις ορο^, εύχάρποιο γαί- 
ας μέτωπον^ τοϋ μΙν έπωνυμίαν 



20. τιτάνα C — 21— 2G. aiferunt Gellius χνιι ίο et Macrobiiis Sat. ν ΐ7, 9 

— 24. %νλίνδομένας coni. Thiersch probabiliter — 26. ηροαιδέαϋ'αι C et GeUius 
atque Macrobius 1. 1. : nvd-ia^ai D — πα^ΐόντων C, παριόντων D et schol , 
unde παρ* Ιδόντων coni. post Coraeui Cobet N. L. 144, προαιδόντων Hecker — 
27. μελαμφνλλον coni Herwerden — 30. γαίη I) — 

(ΰτήλ'η) in tumulis mortuoriim positae (v. Hoiii. Λ 37i. 77 457. (hS) comparatur. 
Simili modo τίίονα τον ουρανού Atlantem dixerunt Aeschjlus Prom. S49. et 
llerodotus iv ibi. De moiite corpori superiecto confer Eur. Herc. (589 τό dh γήρας 
άε\ βαρντερον Αίτνας Ο'κοπέλων έπϊ %ρατϊ %εΙται — 20. χίόνος οξείας' ut Horatius 
C. Ι :*, s gehi acutum^ comparatione ab acie ferri caedente ad iriguB membra 
corporis constringens translata — τ^^ι'ινα' cf. Eiir. Phoen. w>s χίονοτρόφον Ktd'ai' 
ρώνα, Ilel. 1323 χωνοϋ'ρέμμονας ακοπιάς — 21. άγνόταται ' usum ignis et sul- 
phun8 in iustratiouibuK respicit; similiter Solem tenebraH clara luce aiscutieutem 
ayvov Ό'εόν 0. \ii o» dixit — 22. ποταμοί dicimtur flumina ignie ex fontibue 
{ηαγαις) infimis orta — 23. noctu nou magie quam interdiu cum saxa ignita 
υ cratore montie eiici coiistet, Pindarus seu reiTim ignarus seu terroriB ampli- 
ticandi causa fumi flumiua interdiu, saxa uoctu CTomi tingit — 24. cvv πατάγω' 
sono Yocis et ciimulatione diirarum consoDantium strepitum rei eximie depiugit 

— 25. ^Αφαίατοίο metonymice pro πυρός ad exemplum llom. Β 42«*.: απίαγχνα 
ό* άρ* άμπείραντες ύπείρεχον Ήφαίατοιο — 20. παρεόντων άχοΰααΐ' ingeniosae 
couiecturae Corais παρ' Ιόόντων ά%ονααι favet locus llerod. ιι .'> Οήλα γαρ δη 
χαϊ μη προα%ονααντι, Ιόόντι δε — 27. μεΧαμφνλλοις' aptidsime de nigro coloru 
piiiuuin in superiore parte montia; cf. Hor. C. iv i, uh nigrne feraci fromiis in Λ1• 
giJo. Immane corpus TyphoniH in crat^ire ab radice usquc ad cacumen montis 
porrectum poeta egregie lingit eiusque tcrgum aspero latere montis atimulatum. 

2il. benc poeta cum ad preces fiindendas transit, spondeo maiore {είη lj i_') 
utitur — lovem a monte Aetna, cuius in culminc ut Olympi sedere creddbatur, 
Αίτναΐον dicit etiam 0. vi »6. N. i β — 



ΡΥΤΗΙΑ 1. 117 

κλεινός οίκιότ^ρ ixvSavsv ηόλιν 

γείτονα, Πν^ιάδος d' 60 

έν δρόμω καρυΐ^ άνέειτίέ νιν άγγελ- 

λων 'Ιέρωνος νΛ^ρ - καλλινίκου 

αρμαύι, νανόιφορήτοις ό' άνδράβι πρώτα χάρις ^Επ, β'. 65 
ές πλόον^ άρχομενοις πομπαΐον ίλϋ'ειν ονρον έοικότα γαρ 

35 καΐ τελεντα φερτέρον νόότον τνχεΐν. - ό δϊ λόγος 

τανταις ίηΧ ΰνντνχίαις δόΐ^αν φέρει ^ 70 

λοιπόν ίόΰεΰ^αι ΰτεφάνοιύί νιν ΐηποις τε κλνχάν 
καΐ 6νν ίύφώι /ofcff %αλιαις όννμαΰτάν. 
Ανκιε καΐ ζ/αλο^' άνάόόων 

Φοίβε ^ Παρναύον τε κράναν Καβταλίαν φιλεων^ 75 

40 έ^'ελήόαις ταντα νόω 

τι^έμεν εϋανδρόν τε χώραν, 

εκ ϋ•εών γαρ μαχαναί παύαι βροτεαις αρεταΐς^ Στρ, γ\ 80 

καΐ όοφοί Ttal χερόΐ βια- 

ταΐ περίγλωόόοί τ' ίφνν. Άνδρα d' έγω κείνον 

αΐνηύαι μενοινών Ιλπομαι 

μίΐ χαλκοπάραον δκονθ' ώόείτ^ αγώ- 
νος βαλεΐν ίξ,ώ παλάμα δονέων^ 85 



82. άγγύλΧων ως Ώ — 34. άρχομένοις Ό: ίρχομένοις C — 36. χαΐ rc^evrd 
C^: iv %αϊ τεΧεντά DC*, unde %άν τελεΐίτά Mosch. — φερτέρον C* et schol. : 
φι ρτ^ρα (7" 2> — 37. iasa^ai CD — ατεφάνοιαί νιν ex scholiis Heyne : οτεφά- 
νοίΛΐν CD — 38. ϋ-αΧείαις C — 39. παρνααοϋ C*: παρνααώ C^ D; geoetiTum 
interpretatar paraphrasiB -- 40. εΊίανδροϋν coni. Hermann opusc. vn ii5 — 
43. Α%ομαι Ό — 

32. Πν^ιάδος iv δρόμω. cf. Ο. ι 97 'Ολυμπιάδων iv δρόμοις — 33. αρμααΐ' 
smgnlarem αοματι, quo poeta Ο. ι iis. Ρ. τι π. Ι. ι ΐ4 usus est, hic quoque ex- 
spectare possis; sed plurali etiam aliis locis pro sin^lari poeta usue est, ut 0. 
I 79. P. XI 46. I. m 16; cf. 0. Τ 3. X 62; cum emphasi autem hoc Tocabulum in 

Erincipium alterius strophae tractum est; cf. r. xii 17 — 35. φερτέρον simi- 
ter atque 9ΐίΐλντερος, δεξιτερός^ άγρότερος^ άπονέατερος (Ο. π ββ^ ηρεαβντεραι 
^. π β5), yim comparationis fere omnem exuit; certe non erat, cur fausto initio 
feUciorem eventum sperarent — 6 δε λόγος' falso scholiasta de oratione pane- 
gynca poetae interpretatur; immo proportione facta poeta Tentum secundum 
Tictoriae prosperae et felicem fincm itinerie proBpentati futurae urbis com- 
parat; cf. 0. π 24 — 36. έπϊ ονντνχίαις non ad δοξαν φέρει, sed ad λοιπόν 
εββεβ^αι traheudum est: post hos prosperos eyentus etium faturo tempore cla- 
ram urbem futuram esse — 37. οτεφάνοιαι ιπποις τε, tv δια δνοΐν pro οτεφάνοιβιν 
ιπηων — 39. cf. Hor. C. ιπ 4, 62 qui Lyciae tenet dumeta natalemque silOum 
Delius et Fatareus ApoUo. ApoUinem inyocat, quod eius in ludis yictoHa parta 
erat — 40. εύανδρορ χώραν pariter atque ταύτα ad verbum τι^εμεν referenda 
eunt, unde Tertere noli 'effice terram generosam\ sed 'haec et terra fortium 
incolarum plena cordi tibi i^int' — 42. i% 9'εών γαρ• caueam aperit, cur deum 
implorarit — περίγλωααοί' ad facultatem dicendi et rhetoricas artes Siculorura 
Ck>raci8 et Tisiae poetam maxime spectare bene monuit Boeckhiue — 44. simi- 



118 PINDARl EPINICIA. 

45 μακρά δΐ ριψαις άμ,εύΰεΰ^^ avtCovg. 
ει γάρ 6 π&ς χρόνος ολ- 

βον μίν οϋτω καΐ χτεάνων δ06ΐν εύ^ύ- 

νοί^ καμάτων ί' έκίλα- 6lv παράόχοί, 90 

fj χεν άμνάόειεν^ oiaig ίν ηολεμοιΰί μάχαις ^Avt. γ', 

τλάμονι ψοχα παρέμείν\ 

ανίχ ενρίόχοντο %εών παλάμαις τιμάν^ 
οΧαν (Ληΐζ Έλλάνων δρέπει^ 95 

50 πλούτου ύτεφάνωμ' άγέρωχον. νυν γε μάν 
τάν Φίλοχτήταο δίχαν ίφέπων 

45. μα%ραί C — (ί'ψας CD^ /pti/ratff Mommsen; de syllaba prodncta ante 
ρ conf. N. V 13. 50, VIII 2i», P. IX 48 — άμεύα^α^* C^: άμίνααα^' DC^ — εναν- 
τίους C — 47. άμμνάαΒίίν ex scholiis Schmid: ctv μνάβΒίεν CD — οΓακτιν 
πολέμοιο coni. Hecker, οΤαις ovv ηοτ' Ixaici ipse tentavi Sitzb. d. b. Ak. 1888 
p. 391 — 48. παλάμαι^ Tricl. : παΧάμαιοι CO\ Bvgiaiisv παλάμαιοι 9'ε&ν coni. 
Boeckh — 50. Φιλο%τηχοιο C*° — 

liter N. vii 7i artem Terbis finem propositum assequendi cum milite iaculo eco- 
puin feriente comparat — χαλτίοηάραον &%οντα' aeneis genis armatum iacnlum, 
uuin8 cuepis aenea aeneis fibulis cum ligneo scapo coniuncta est — ίξω aymvoq 
βαλείν Bcholia interpretantnr παρά arionbv μη ρί'φειν' atque iaculationis sco- 
puni disertim poeta commemorat N. ix 55 ά%οντίξων σκοποΰ αγχιατα, Ο. χ 71 
anovri ^Χααε ΰ-αοπόν^ Ο. χιιι U4 παρά σχοττόν υν xgij τά βέΧεα ηαρχύνην aed 
cum quae hoc loco sequuntur verba μα%ρα ρί'ψαις άμεναασ^* άντίονς aperte 
indicent in iaculando eum qui longiesimo teluin mittat, non qni scopam de- 
unitum tangat Tincerc, ^$ω αγώνος βαλεΐν non eum iutcllego, qui scopum non 
attigcrit, sed qui cum non quousque aumuli iaculatus sit, in ccnsum non Yeniat 
Quod autem ceteris locis poeta de scopo iaculandi loquitur, ita interpretor, nt 
aiit duo genera iaculatioms fuisse aut poetam notionee procul iaciendi et cer- 
tiim iincm feriendi (Weitwurf und Zielwarf) confudisee arguam. Nam qnae 
Martiniis Faber, Zum Filnfkampf der Griechen (Philol. 1891 p. 470 ββ.) excogi- 
lavit artificia, ut euudem et longe iaculari et scopuiu fenre posee teneret, 
oimis 8unt arguta — 45. άντιονς' aemulos; inde certamen poetarum ab Hierone 
institutiim praemiumque optimo carmini propositum csse colligere ausus est 
Leop. Schmidt, Leben Pindars 247; quod ut coniciamus non opus esee ostendit 
eimilis I0CU8 N. iv 37 — 46. schol. : εΐ&ε γάρ^ φηαιν, 6 πας χρόνος α^τω riff τε 
εί^δαιμονιαν καΐ tbv πλοντον έπ* ευθείας άγάγοι (cf. Ν. ιι 7) ytal τών χαμάτων 
των τΊ]ς Ιι^ονρίας {πίλ,Ί\αιν άγάγοί, ως ίγώ τονς εναντίους νι%ήααι προαδοηώ. 

47 — 57. laborum (%αμάτων τ. 4η) commemoratione poeta adducitur, ut duo 
bella, quibus Hiero castronim labores et pugnarum curas fort-iter sustinnerat, 
accuratius referret, bellum contra Poenos ad Hiineram et bellum contra Etruscoe 
ad Cumam gestum. — 47. felicitas temporum ut laborum oblivionem afTert, 
ita gloriam rerum bene geetarum ezcitat. InprimiH boc loco poeta pagnaiii 
Himerensem spectat, qua Hiero eiusque frater maior Gelo Poenis devictie 
regiam potestateui coDsecuti ennt. De thesauro in memoriam liiiius pugnae a 
Cielone Olympiae exstructa v. Pau8. vi 19, 7 et arg. 0. 11 extr. — 50. νϋν ye μάν 
rebuB praeteriUR praesenteB iisdem particulis opponit atque in prooemio v. 17 
— τάν Φίλοΐίτηταο δίϋαν bellum pro Cumanis contra EtriiecoB feliciter auspiciie, 
non ductu regis profligatum 8ignificat, quo de bello Diodorus xi 51 : ^ Ιερών μ^ν 
ό βααιΧευς τών Συρα%οαίων^ παραγενομένων προς avxbv πρέαβεων i% Κύμης τής 
'/ταλ/α; %αϊ δεομένων βο'ηϋ'ήοαι ποΧεμουΐίένοις νπό Τνρρηνών ^αΧαττοηρατουντων^ 
έξ^πεμχίτεν αίηοΐς συμμαχίαν τριήρεις ί%ανάς^ οΐ Sh τών νεών τούτων ί^γεμόνες^ 
επειδή παρέπΧευααν προς τονς Τυρρηνονς, ηολίάς δΐ ναϋς αυτών διαφ^'είρανης 



ΡΥΤΗΙΑ Ι. 119 

έότρατεν^η. 6νν δ' ανάγκα νιν φίλον 
χαί τΐξ ίων μεγαλά- 

νωρ ίΰανεν, φαντί di Ααμνό^εν έλκει 100 

τειρόμενον μετανκό- oovtag έλ^είν 

iiQCDag avrtd'iovg Ποίαντος v[bv r οπόταν ^Επ. γ\ 

bg Πριάμοω πάλιν ηέρόεν^ τελεύτα^έν τε jcovovg jdavaoig^ 1 05 
55 άό^ενεΐ μίν χρωτΐ βαίνων^ άλλα μοι-ρέδιον f^v, 

συτω d' Ίερωνι d^fog όρ^^ωτ^ρ η^λοι 

τον προόέρτίοντα χρόνον^ hv εραται καιρόν Sidovg, ι ίο 

Μοΐ6α^ καΐ ηαρ ^εινομένει κελαδι^^αι 

πιΰ'εό μοι ποινάν τε^ρίηΛων. 

χάρμα d' ονκ άλλότριον νικαφορία naτέρog^ 115 

60 α/ εηειτ Ahvag βαόιλεΐ 
φίλιον ^ξενρωμεν νμνον. 



51. άνάγιια μιν φίλον C1): avaynaia φίλον coni. Hermann opusc. vii 113, 
άνάγ%αί ρ ή φίλον Rauchenstciii, avayxu νιν νόοον MommHen — 62. μετανάααον- 
τας coni. Wakeiield ad Soph. Phil. 20S: μίταλάααοντας 6\ μεταλλάοβοντας Ζ), 
μίταβάβοντας coni. Kayser — 56. όρ^ωτή^ C; d-sbg αωτηρ coni. Hartimg — 
58. παρ Tricl.: παρά (7»« D, ηερϊ 6'»^*^ — JBivofLUvri C*^ — 69. π/θίο Tricl.: 
nbC^io CD — 60. έ^ενρομεν C\ έξάρχωμεν coni. Naber collato N. π 25 — 

%al μεγάλοι ναυμαχία νΐϋ'ήααντες, tovg μ^ν Tvρρ'ηvohς έταπείνωοαν, τονς Sh ΚνμαΙονς 
ίΐίευ^ϊρωοαν τών φόβων. Inde legatos Graecorum ad Philoctetam arcessendum 
mieeos cum Cumanis legatis auxilium et amicitiam Hierouis im^lorantibus et 
Hieronem ipsum licet aegrotantem, tamen suis auspiciis hostes deTincentem ciim 
Philocteta aegro Graecis ante Troiam laborantibue opitulante aptissime poeta 
comparaTit. Scholia»tae cum Anaxilaum, t^Tauuum Khegii tum iam moituDm 
(cf. p. 125), intellegendum esse sibi persuaeisseut, hos ycrsue ad minae Hieronis, 
quibus iste ne Locris bellum iuferret deterrebatur (τ. Ρ. π ι;»), minus commode 
referebant. Quod aiit-em illi ad τ. ηο (0«;) tradunt φορείω dh φερόμενος 6 Ίέρων ^ia 
τήν λι^Όνργίαν χατηγωνίξεχο toijg εναντίους, quo loco et tempore ab annalium 
8criptoribu8 narratum fuerit, neBciinus. Aliam rationem, ut yerba poetae suiscal- 
calis adcommodarent, inienint Bergkiue et nuper Schroederus Philol. 53, 727, res 
a poeta significatas ad pugnam Agrigcntinam (472 a. Ch.) et Thrasydaeum TheroniB 
f. ab Hierone deTictum referentes. At meliue laudationis causa a barbaris quam 
a Graecis superatis petitur; praeterea his verbis alias res aique vv. 7s ss. signiii- 
cari Teri disHimillimum cst — 53 ΐ]ρωας' quosnam poeta iniellexerit latet; 
Leschee in parva Iliade unum Diomedem miseum fecit, Euripides Diomedem 
et Ulixem, Sophocles ulixem et Neoptolemum ; cf. Christ Griech. Lit.* p. 2011 
— 66. ^£0; monos} llabi τίιη habet ut apud Soph. El. 179. 00 263 et in ionico 
versu Isylli paeanis Ιεηαιάνα ^fov άείαατε λαοί. 

68 — 80. tamquam noTum carmen in honorem Dinomenis, Hieronis filu et 
Aeinae urbis regis, orditur, quo carmine Aetnae instituta, veterum Doricaruin 
ciyitatium iura imitantia laudat et pia Tota pro futura forinna urbis ct totius 
Siciliae facit. Novae huius partie exordium in media epodo positum est, ut 
noTa pars ipsa a nova 8troT)ha incipiat — 58. xal παρ ζίεινομίνεΐ' cum Boeckhio 
interpretor: etsi Tictoria Hieronis sit, tamon eam etiam apud Dinomenem, hoc 
est in aula Dinomems regis Aetnaei praedicabo, quaudoquidem victona patris 
a filio non aliena est. Nequc pronomen πείναν ν. ni, quominus hanc inter- 
pretationem amplectamur, impedit, qiiooiam similiter aiquc supra v. 22 αν^ρα 
%εΙνον Don rem remotam, sed sublimem et carmiue illustrandam eignifiuat; con- 
fer de Bimili vi pronominis τάνόε 0. vui 2Γ1 — 59. ποινάν praemium, ut N. 1 70 — 



ι ' 



120 PINDARI EPINICIA. 

τφ ηόλίν κείναν ϋ'εοδμ,άτω όνν ikevd'€Qicc Στρ, δ\ 

'Τλλίδοζ ότά^μας 'ϋρων 120 

iv νόμοίζ axTL66\ έ^έλοντι δ% Παμφνλου 
χαΐ μάν Ήραχλειδαν εχγονοι 
Άχϋ'αις νηο Ταϋγέτον ναίοντες αΐ- 

εΐ μένειν τε^μοΐόιν ίν Αίγιμιον 
65 ^ωριης, ίΰχον d' ^Αμνχλα^ όλβιοι ^ 125 

Πινδό^εν όρννμενοι^ 

λενχοπώλων Τννδαριδάν βα^νδοΐ^οι 

γείτονες, ων χλέος αν-^όεν αίχμας, 

Ζεϋ τέλευ\ αίεΐ δ^ τοιανταν ^Αμένα ηαρ^ νδωρ Άντ. δ\ 130 
αΐόαν άότοίζ χαΐ βαόίλεϋ- 

ύιν διαχρίνειν ίτνμον λόγον ανθρώπων, 
όνν XOL τίν χεν άγητ^ιρ άνήρ, 
70 υ[ώ τ' ίτατελλόμενοζ, δάμον γεραί 135 

ρων τράποι όνμφωνον ig ijovxiav. 
λίΰόομαι νενόον, Κρονίων, αμερον 



61. %Χείνάν G — 62. inttaas. ^ελ. V: ϊ%χιαεν C, Ιχχί^βε Ό — παμφνίω Ε — 
65. δωρίής CD: δωριείς Ε, ^ω^ίοις coni. Hermann probabiliter — 66. όι^ννμΛνον 
D — 67. τίίει' C: tiXsl• D; di Sbg ταυταν coni. Mommsen, duxiiQLvBi' ίτνμον 
(vel ΜμΜρ) λόγος coni. Jurenka — 69. τίν C^*^^ quid ante corr. obecumm — 
άγιατηρ D — 70. r' codd., y* coni. Bothe — έπιτείομενος C — τε γεραίρων DC* 

— ig om. D, quod vitium ex Tetere scriptura ΕΣΕΣΥΧ natum esse yidetar 

— 71. αμερος coni. Hartung; αμερον^ δφρα inierpungenduin ceneuit Madyig 

61 88. Pindarus Hieronis consilia, ut postea Horatius OctaTiani Au^sti, 
dulcedine carminis commendat: ille enim Doribus colonie novam urbem firma- 
verat, ut Doricis in8tituti8 utentes et regi parerent et libertate modica frue- 
rentiir; rem bene illustrant scholia: ατραττιγόν α-ίτής {Αιτνης) αατεαττιαεν αυτόν 
{Jειvoμεvη)^ έλεν^-έρους άφεϊς τους ΜτναΙονς %αϊ τοίς Λα-αωνιηοΐς τρόποίς η 
νόμοις χρωμ4νονς, et paulo infra: *Ιερων Γελωονς %αϊ Μεγαρείς χαΐ ΣυροηοΌ- 
αίονς δντας των Δωριέων άποί%ονς ένωχιοε τή Αίτντ]' cf. Diodorum χι 49, qui 
insuper Peloponnesios inier colonos Aetnae foisee tradit — 62 ss. respicit Do- 
riensium civitatium tree tribus, ^ΤΧΧεΐς Παμφνλονς Jvμάvaς^ quas denominatas 
esae putabat ab Hyllo, Herculis filio, et Pamphylo atque Djmane, Aegimii 
regis Donim filiis (v. Prol. cxxui). Heraclidae illi et Dores L•acedaemoIle et 
Amyclis (cf. I. vn ii), quae urbes sub Tay^eto monte sitae erant, captie Tyn- 
daridarum, Teterum dominorum huius agn, vicini facti siint. Tyndaridarum 
autem mentionem iniecisse poeta yidetur, quod certaminum et equestris studii 
illi quasi patroni erant. Praeterea Boeckhius cultum Dioscurorum ex Laconica 
patria in urbcm Aetnam tranRlatnm esse suepicatur. — 66. ων Τννδαριδάν — 
67. Homerico usu, si recte ee habet codicum lectio, Pindarus ίηβηίϋτο χ)Τ0 op- 
tativo U8U8 est; dc simili usu iufinitiyi confer 0. xiii lu. N. u lo. Amenam 
fluvium scholiaeta Actnam urbem perfluere tradit — 68. utrum alaav an λόγον 
subiecti vicem obtineat cum ambiguum eit, eam ecntentiam equidem sequor, 
quae diecernendi miinus rationi {,λόγω) reddat, unde cum Boeckhio interpretor: 
Tera 8emper hominum ratio et oratio indicet, talem distributionem iurum inter 
cives et regem Aetnae permanere eimilemque stabilitate et tranquillitate haoc 
civitatem Lacedaemoni esse — 69. evv τον τίν %εν άγηττιρ' eandem seutentiam 
pulchrius prolocutus est Hor. C. i 12. δΐ tu secundo Caesare regnes — 71. άμερον 



ΡΥΤΗΙΑ Τ. 121 

δφρα κατ' οϊχον 6 Φοΐ- 

vii, ό Τνρΰανών τ άλαλατος εχτ]^ ναυ- 

όίότονον νβρίν Ιδίον-τάν προ Κνμας* 140 

οΙα Σνραχούίων άρχω δαμα6%ένχες πά%ον^ Έη, δ'. 

ώχυτιόρων άπο ναών og όφιν έν ηόντω fiaL•^'^ αλικίαν^ 145 
75 Έλλάδ' έί,έλκων βαρείας δουλείας. - άρέομαι 

Λαρ μ\ν Σαλαμίνος ^Α^αναίων χάριν 

μιό^όν^ iv Σπάρτα d' έρέων ηρο Κιθαιρώνος μάχαν^ 150 

ταΐ6ΐ Μήδειοι χάμον άγχνλότοΙ^οι^ 

παρά δ^ τάν ενυδρον άχτάν 
Ίμερα παίδεΰόιν νμνον ^εινομενεος τελεόαις^ 
80 τον έδεξαντ^ άμφ* άρετα^ 155 

πολεμίων ανδρών χαμόντων. 

χαιρον ει φθ'έγ^αιο^ πολλών πείρατα ΰννταννόαις Στρ. ε\ 
ίν βραχείς μείων έπεται 

μώμος ανθρώπων, άπο γαρ χόρος αμβλύνει 160 



Advers. ι 187 — 72. άλαΧητός C — ίχοι C — 73. ϋνρραχουόίων C — 74. δς αφιν 
C*: ο βφιν Ο^Ό — βάλετ' (7•, βάλεν coni. Hecker — 75. agiojiai coni. Dawes: 
αίρέομαι C, αίρέομαι Ό — 76. χά^ις C^^ — 77. S' έρέων coni. Botiie: d* έρεω 
τάν CD^ 6' έρεω Ej Sh %λέων in proecdosi scripseram — 78. μήδειοι EF: 
μήδοι Ci> — 79. παρά Tricl.: παρ UD — ίνυδρον C, εΙ^δρον (7* — τελέσβαις 
C^ D•^ τείέϋαας Di•^ C*, χείέααιν Bergk (cf. N. viii 's>^) — 82. μείον C — 

δφρα •Μχτ οίκον . . . ixrj' ut maneat in domo pacata; de formula %at' οϊχον ίχειν 
conf. Herod. ιπ 79. vi 39 — 72. ναυαίατονον ΰρρ^ν Ιδών τάν ηρό Κνμας, reputane 
et oculis cemens superbiam ante Cumam humi proetratam naTium cum gcmitu. 
Yictoriae huius monumentum galea ezstat a. 1817 Olympiae reperta, cui in- 
scriptum est vetere litteratura ^Ιάρων 6 ^εινομένεος %άί τοϊ Συραχόαιοι τω Jl 
Τνρανά 'πό Κύμας C1G. 16. 

74 Β8. a Totis pro salute Aetnaeorum factis ad laudationem rerum ab 
Hierone fortiter geetaram rcdit; atque primum apud Cumam una cum EtnisciK 
PoenoB, socioe eorum, fusos esBC dicit, quod quamTis a nemine memoriae pro- 
ditam eit, tamen veri haud diseimile est; deinde in conferendis pugnis pro 
libeitate Oraeciae (v. 75) cum barbaris dimicatis iuxta pugnas apud Salamma 
et Plataeas, qnarum potiBsima laue prions penes AthenieneeSf alterius penee 
Sparianos fuit, pugnam ad ripam Himeraef qua filii Dinomenie palmam devictis 
hoetibns tulemnt, posnit, licet huius pugnae Etruscos participes fuisse neque 
traditnm neque τβή simile est — 74. έν ηόντω βάίετο- ράλλετο cum έν et 
daUTO, cniue loco nos ές et accusatiTum exspectamus, iunxit ut Homerus S 258 
ΕμβαΧε ηόντω^ Ψ sis μήτιν έμβάΧλεο θνμώ — 77. πρό Κιθαιρώνος' pugnam hanc 
apud Plataeas praeter ceteras inter decora Spartae refert, qnod in hac ρυ^^η^'ΐ 
rez Lacedaemoniorum Pausanias copiis Graecorum praeerat, quamquam non 
Rolnm Medi sed etiam Thebani apud Plataeas victi sunt — 78 άγχνΧότοξοι- 
arcam Medorum, hastam Graecorum esee i>oetae tragici declamabant; cf. Aesch. 
Pere. 147 πότερον τόξον ρνμα τό νιχών %τΧ. 

81 — 100. in extrema iuic parte carminiSf similiter atque in tarmine P. 11, 
landatione abnipta poeta familiariorem orationem ad Hieronem ipsuin direxit, 
ad yeritatem et liberalitatem eum adhortans et ab aHsentutorum fraudibue 
reTOcaos — 81. χαιρον adverbialiter pro χατά χαΐρόν, ut Soph. Ai. 34. 1295 al. 



122 PINDARI EPINICIA. 

alav^g ταχείας ελπίδας' 

άότών d' άχοά κρύφιο ν ^μον βαρύ- 
νει μτάλιότ' έόλοΐύιν hC άλλοτρίοις. 
85 άλλ^ ομως^ κρεόόων γαρ οίχτιρμοϋ φ^-όνος^ 

μη ηαρίει χαλά, νώ- 165 

μα διχαιω ηηδαλίω ότρατόν άψεν- 
δει 6i ηρος αχμονι χάλ-χενε γλώόόαν. 

εΐ τι χαΐ φλανρον παραιϋ'ύΰόει^ μέγα τοι φέρεται ^Αντ, ε', 170 
παρ όέ^εν, πολλών ταμίας 

έόόί' πολλοί μάρτυρες άμφοτέροις πιότοί, 
εναν^εΐ d' έν όργα παρμένων^ 
90 εtπερ τι φιλεΐς άκοάν άδείαν αί- 

εΐ χλύειν^ μ^ χάμνε λίαν δαπάναις' 175 

έξίει ί' ωόπερ χνβερνάτας «νήρ 
[ΰτίον άνεμόεν. 

μίΐ δολωϋ'ίΐς^ ω φίλος ^ εύτραπέλοις χέρ- 

δεΰΰ^' όπι^όμβροτον αν-χημα δόΐ^ας 180 

οίον άποιχομένων ανδρών δίαιταν μανύει ^Επ. ε\ 

χαΐ Ao^iot^ χαΐ άοιδοΐς, ου φϋ'ίνει Κροίόον φιλόφρων άρετά' 
95 τον δΐ ταύρω χαλχέω χαντηρα νη- λέα νόον 185 

83. alaviig CD^: αίανος D' — 4λπίδας\ άπά^ις ν. 1 in Χ, unde άπίδας 
Pauw — 84. έοΧ. Ε: έα&Ι. CD — 88. άμφοτ(ροις Mosch.: άμφοτέροίτΟί CD — 
89. παραμ. Ό^^ — 91. ωαπερ C: ωατί D — 92. άνεμόεν 9rera<iatff (vel — <ίας), 
codd. Tctt. , άμηετάαας Tricl. , πετάααις eiec. ed. Rom. — ω φίλος εί^τραπέίοις 
%ερδεαα' coni. Hermann: ώ φίλε τιερδεσιν έντραπέλοις (ί-ύτρ. ex corr. man. rec.) 
COj ώ φίλ' έντρ. τιίρδεαα' coni. Bergk, ω φίλε τίέρδεαιν (ΰτράττλοι^ coni. 
Buecheler ap. Boehmer — 93. οίον D*: οίον (■/>* — 

83. ταχείας proleptice dictuni: fastidium, quod laudes alienas moleste feri, 
cxspectationem uominuin obtundit, ut celeriter abeat — 84. αστών et ad 
άχοάν seu auditionem orationis laudatiTac et ad χρυφίον ^νμόν seu animnm 
reconditum auditorum pertinet — 85. proTcrbialis sententia esse yidetur; similiter 
dixit Herod. lu [yi οοω φΰ-ονέεα^αι %ρέΰθον έατϊ η οίχτείρεαϋ-αΐ' cf. epigramma 
ΑΡ. χ ΐΛ — 86. ατρατόν, populum; cf. ί). ν 12 — προς άημονι χάλαενε γί&ύϋαν 
audacis metnphorae originem ab epitheto δ^είας γλωΰΰγ\ς repetendam esse de- 
monetrat Cic. de orat. lu 30, lui non cnim solum aciienda nohis neque procudenda 
lingua est. Ceteruni conf. 0. vi 8i. N. vn 71 — 87. παραι&νααεί traneitivam Tim 
habet 0. χ 7;•., qaae si hoc quoque loco tibi probetur, γλώααα subiecti vicem 
obtincat; sed praestat instraneitiva vie emicandi, qua usue Aratus ios2 dixit 
φλόγες αΐ&νααωαι — 88 αμφότερους bonis malis, iustis iniustis — 92. ε^ρα- 
ηέλοις ΐίερδεααί * aulicos carpit Tersutos et lucri cupidos, qui ue pecuniam car- 
minibiis poeticieque ludis erogaret Hieronem deterrebant. De vi Tocabuli 
%έρδεων^ homio 11111 (piacstus cupidorum, cont*. P. 11 U2 — 94. λογίοις xccl άοιδοίς, 
8criptoribu8 et poetis, ut N. vi :u άοιδαϊ %ct) λόγοι, quamquam in eadem oda 
y. Μ notniue λογίων οιηιιββ, qiii oratione bene uti didicerunt, comprehenduntiir. 
Similiter Cuniunxit Plut. de def. orac. ιη ταϋτα ΐίοιητάς καΐ λογο^ράφον; iv 
^εάτροις αγωνιζόμενους λέγειν — 95. Phalaris dicitur χαντήρ νηλης νόον^ unde 



ΡΥΤΗΙΑ Ι. 123 

έχϋ•ρά Φάλαριν κατέχει πάντα φάτις^ 

ονδε VLV φόρμιγγες νΛωρόφιαι χοινωνίαν 

μαλϋ'αχάν Λαίδων όάροιόι δέχοιηαι, 190 

το δΐ Λαβείν εν πρώτον αέ^λων 

εί ί' αχονειν δεντέρα μοΐρ^' άμφοτε'ροιόι d' άνήρ 
100 bg αν έγχύρότ^ χαΐ ελτ^^ 

ότεφανον νφιότον δέδεχται. 195 



96. ηαντα CD — 97. ύηωρώφιαι C — 98. δένονται Boeckh.: δέχονται codd. 

νηίης νόον vice compositi nominis, velut φιΧόφρονος^ νηΐεο^νμον, iiingitur — 
97. noivmviav μαλΌ'αχάν . . . δέαονται, εΙς %οινωνίαν ί^δείαν δέχονται scholia 
inierpretantur , rectius -κοινωνίαν appositionem praedicatiYam pronominis viv 
esse iudicabis: aitbv δέχονται ωατε αοινωνίαν μαλ^αχάν γενέα^αι — 98. παίδων 
όάροισΐ' paeros in οοητίτϋβ laudes hominum fortium etiam apud Romanos 
canere soliios esse, docet locus celeberrimus Varronis apud Nonium s. v. asea 
Yoce : in conviOiis pueri modesti ut cantarent caitnina αηϋφΜ, in quibus laudes 
erant maiorutn, et assa voce et cum tibicine. In ayia abiit Leop. Schmidt Pind. 
Leb. 255 interpretatus 'bei den unterhaltungen der Kinder' — 99 ss. cf. I. 
V 12 sq. 



t 



ί ι. ί 



ΠΤΘΙΟΝ. Β'. 

ΙΕΡΩΝΙ ΣΤΡΑΚΟΣΙΩ 

ΑΡΜΑΤΙ. 



Strophae. 



v^ u -.v> u l^u u . u -lo «M' _\^ vy ^ u y 

• • • I 

— _ C ν/Χ-» W _ W —^ \J ^ I 

* ■ I 

— _ v-» w^ U _ U -IjV-/ V^ «.V> V-/ ^ 



5 



Epodi. 

<^ «-» —\J \J JL \J ^ "~ I ^ — ^ V-» i U _ I --U V^ _ W _ — i '^ — *-* ^ ^ 

vy — _\^ U i V-» _ j ^^ U _<^ W ^ I 

: : 

W — _U W J. W _ V^V>» Vu» —Ν-* vy __ _ vy _ V> y j 

«Js^» w _w \j ^ KJ ^ — u y ! 

ΰ — v^y _ — ΰ _v-> vy jL. u _ — j v> _ 

u _ — ^ \j ^ u. w _ 

I 

Argiiinentnm. 

Quo loco victoria, quae poetae hoc carmen pangendi copiam fecit, 
reportAta sit, iam veteres criticos litigasse scholia ad inscr. demonstrant. 
Atipe Delphis eam non partam esse et falso hoc carmen inter Pjrthica 
relatum esse ex eo satis apparet, quod duae Delphicae victoriae, quas 
praeter victoriam carmine P. i celebratam Hiero obtinuit, celete repoiv 
tatae sunt (v. schol. ad P. i inscr.), hanc quadrigis partam esse poeta 
ipse V. 4 profitetur. In re incerta maxime mihi Boeckhii sentontia arridet, 
i[m verbis τό^ε τάν λίτταραν anb θηβαν φέρων μέλος άρχομαι (ν. 8) ηοη 
solum locum, unde carmcn mitteretur, sed etiam eum, quo victoria re- 
portata esset, indicari existimavit. — Etiam magis de tempore, quo 
haec oda scripta sit, in diversas partes viri docti discedimt. Namque 
Boeckhius (Expl. Pind. et Kl. Schr. vii 430 ss.) carminum in honorem 
Hieronis regis scriptonim hoc carmen antiquissimum esse iudicavit; con- 
tra Bergkius et Drachmannus (Jahrb, f. cl. Phil. 1890 p. 441 ff.) post re- 



ΡΥΤΗΙΑ II. 12Γ) 

ditum Pindari ab itinere Syracusaiio, 01. 78 hoc carnien scriptum esse 
existimaverunt. Atque primum quod Hiero Sjracusanus in hoc carmine 
(v. l), non Aetnaeus dicitur, indicio* esse videtur hoc carmen ante P. i, 
quo rex nomme Aetnaei famam urbis nuper conditae illustraTit, com- 
positum esse. Sed Ηιιίο arguniento ne ego quidem multum tribuo, 
quandoquidem Hiero Olympiade 77 denuo Syracusanum se reuuntiari 
iussit. Neque dissidiorum inter regem et poetam significatio (w. 75—92) 
ad quaestionem chronologicam dinmcndam multum valet. Ea enim et 
ante iter Syracusanum, simultate inter Hieronem et Polyzelum Thero- 
nemque flagrante (cf. 0. ii arg.), et post eius reditum, Hacchylide in 
maiorem gradum gratiae apud Hieronem evecto, facile oriri poterant 
(cf. schol. P. II 13l). Sed praecipuum arguiDentum Boeckhii, ex com- 
memoratione civitatis Locrorum a superbia inimicorum liberatae (v. 18) 
ductum, a nemine infractum esse contendo. Nam ciim Anaxilaum, ty- 
rannum Rhegii, 01. 76, 1 ne arma Locris inferret minis Hieronis de- 
territum esse eundemque paulo post vita decessisse constet (v, Diod. xi 48, 
schol. P. 1 99. II 34), hoc carmen non post annum 476/5 a. Chr. scriptum 
esse pro certo pono. Quod si certum est, alterum ven simile esse con- 
sequitur, ualumiiias, quibus PiDdanis ab aulicis Hieronis se petitum esse 
significat, cohaerere cum iniinicitiis inter Hicronem et Theronem tum 
maxime iiagrantibus. Kam cum Pindarus intima familiaiitate Theronis 
eiusque gentis uteretur et in carmine 0. 11 aperte se eiris amicum et 
fautorem professus esset, in aula Hieronis exstitisse probabile est qui 
regis animum ad suspiciones pronum etiam magis exagitarent. Sed noii 
vicisse istos obtrectatores, sed regem reiectis istorum calumniis Pin- 
daricae Musae favorem ambivisse, hoc ipsum carmen documento est. 
Qua de causa ego hoc carmen post 0. u vere anni 475, quo Heraclea 
Tbebana agebantur (v. Pro]. x(-i), scriptum et Thebis Syracusas missnm 
esse teneo. 

In prooemio poeta nuntium se lerre dicit victoriae quadrigis ab Hie- 
rone partae (l— 12), quem ut Cinyram olim a Cypriis, sic nunc a Locris 
virginibus gratuiii animum testificantibus pie praedicari (l3— 20). Qua in re 
cum Locros consilium, quod Ixion rotae illigatus mortalibus dedisse fere- 
batur, sequi dixisset (21—24), iam transit ad fabulam de Ixione narran- 
dam, qui quod parricidii scelus commisisset et uxorem lovis nefarie peti- 
isset, ex nube luiionis formam imitata immanem prolem Centauri genuerit 
et post mortem gravissimis poenis in Orco afOigatur (25—48). Deindr 
loyis maiestate, quae in hac quoque fabula conspicua fuit, splendide 
illustrata poeta se a probris abhorrere asseverat et ad encomii carmi- 
nis munus oratione reflexa Hieronis opes cum virtute coniunctas insig- 
niter laudat eumque orat, ut Musao donum instar Phoenissae mercis 
missum benigne accipiat et fidibus succinens agcndum curet (49— 7l). Sic 
epinicio periecto in extrema parte (72—96) caiininis, quam in media epodo 
incipere mireris, suam causam poeta egit, familiariterque cum Hierone 
colloquens monet eum, ut semet ipse cognoscat neve adulatoribus au- 
rem praebeat; ipsum ab assentatorum fraudibus longe abhorrere, homi- 
nem yeracem in omDi forma rei publicae adulatori praestare ratum; sua 
sorte contentum se non altiora petero neque contra stimulum calcitrare, 
bononim enim consuetudine ut fruatur, sibi unice cordi esse. 



12Γ> PINDARI EPINICIA. 

Carmen cgregium cum in privatis rcbus et simnltatibns anlicae 
vitae versetur, multa habet obscura. Inprimis Ixionis fabula quomodo 
cum argnmento carminis et poetae consilio cohaereat, iam veteres gram- 
maticos quaesivisse scholia ad v. 39 docent. Ut enim Locri quod ELieroDi 
debitam gratiam relerunt, recte Ixionis praecepto oboedire dicuntur, ita 
parum liqnet, cur istius scelera, quorum Locri certe immunes erant, tani 
fuse poeta tractarit. Atque quod veteres grammatici Bacchjlidis calam- 
nias et dicacitatem car|)i opinati sunt, id neque ipsum satis exploratain 
est neque ad digressionem istam explicandam multum valet. Quod auteni 
Boeckhius Hieronem ipsum, quod frata-em Poljzelum mvidia persequeretar 
et Demaretam, uxorem mortui Gelonis, concupisceret, imagine Ixionis tecte 
taiigi putavit, id prorsus a natura eucomii et reliqua parte carminis 
abhorrere, Hermannns opusc. vii 117 et Luebbertus, De Pindari carmine 
Pythico secundo, Kiliae 1880 exposaerunt. Sed ne illis quidem, qni aut 
Anaxilaum tyranuum (Hermannus) ant cives seditiosos Sjracusanos (Mez- 
ger in Philol. xxxv 430 ss.), aut plebem Tbebanam optimatibus infestam 
(Leop. Schmidt Pind. Leb. 194 ss.) Ixionis iniagine yellicari putamnt, 
suam sententiam satis probare contigit. Qua de causa nihil ego recon- 
diti in illa fabula quaerendum esse ratus Pindarum, quod fabulam ho- 
minibus miracula audiendi avidis gratam et ab aliis nondum decantatam 
lougius persecutus est, poetarum communi iure usum esse sentio. 

De metris. 

Odae buius splendidissimae pleraque cola sunt logaoedica, ita tamen 
temperata, ut anacrusi crebro praemissa et admixtis pedibus trocbaicis 
anapaesticisque concitatior cursus niimerorum factus sit. Pro brevi sjUaba 
iambicae dipodiae versus quinti epodi contra morem semel, v. 46, longam 
positione syllabam poeta admisit. Tetrapodiis tripodiae crebrae admix- 
tae sunt, neque solum in fiue versns, ut str. 1. 2. 6. ep. 2, sed etiaiu in 
media et initiali parte yersus; earum Qoniiullae initiali sjllaba longa 
longius producta (str. 5. C. 8. ep. 7) vel iambica anacrusi extra ordinem 
positii (str. 7. ep. 6) reuioveri possunt; ceterae utnim fcrendae an auda- 
cioribus remediis tollendae sint, ut in epodi versibus primo et tertio hae 
scausioue 



χΛ. U _U \J ' _ vy JU vy _ 



equidem in medio relinquo. 

('armen (luomodo cautatiim esse iudicemus, ex interpretatioue ver- 
suum C7— 71 ptuidet. Veteres enim gramiiiatici Pindanim duo carmina 
misisse statuerunt, hoc carmen epinicium, quod ut faceret mercede ab 
Hierone conductus fiiisset, et alteinim byporcbema (^Καβτόρειον)^ quod 
gratis addidisset. Contra lioeckhius et Grafius (de Graecorum veterum re 
musica p. 03— δ) Castoreuin illud carmen (v. 09) ab boc nostro carmine 
diversum tuisse negaut, unde quae do illius cantu poeta vv. 09—71 prae- 
cipiat, ad hoc nostrum camieri epinicium trabenda sint. Quorum viro- 
rum si vera est senteutia, hyporcbematicus modus liuius epinicii fuit^ ut 
liierone iidibus succineute, cantores cantasse siinuh[ue cboriis tripudiasse 
putandi sint. Alterum quaeritur, utrum publice an iiitra parietes regiae 
aulae carmeu cautaium sit. Atc^ue tAui privatac res in co tractantur, 



ΡΥΤΗΙΑ II. 127 

ut priorem sententiam nemo sanus amplectaiur. Sed ne sic quidem 
extrema pars carminis offensione caret; qua de causa ultimam hanc 
partem (vv. 72—96) regi non ut coram aliis cantaretnr, sed ut ab ipso 
perlegeretur, a poeta missam esse crediderim. Qua in i*e baec una offensio 
manet, qnod poeta eam carminis partem, quae coram aliis agenda fuit, non 
usque ad finem epodi perduxit, sed a media epodo tertia (v. 72) privatam 
istam partem incohavit. Atque tum quidem temporis Pindarus artem 
snam nondom ad eum, quem in carminibus 0. vii. xiii. N. χ admiramur, 
perfectionis gradum adduxisse videtur, ut unaquaque pericopa triadica 
(stropha antistropha epodo) plenam et in se rotundam seDtentiam am- 
plecteretar. Dubito tamen au carminis publice agendi alia olim finis 
fuerit et in banc fere sententiam exierit: yivot' olog iaol μα^ών' χαλός 
%&ya^hg TtctQa παύιν aUL 

Μεγαλοπόλίες ώ Σνράχοόαι^ βα^ηολέμον Στρ, α . 

τέμενος 'Άρεος^ ανδρών 
ίππων τε όιδαροχαρμαν 
δαιμόνιαι τροφοί^ 5 

ϋμμιν χόδε χαν λιηαραν άπο Θη-βαν φίρων 

μέλος Ιρχομαν άγγελίαν χετραοριας έλελίχ^ονος^ 
δ ενάρματος ^Ιερων έν α χρατέων 

τηλανγεόιν άνεδηόεν Όρτνγίαν ότεφάνοις^ ίο 

ποτάμιας εδος ^Αρ- 
τέμιδος^ ας - ουκ ατερ 

χείνας άγαναΐόιν έν 

χερ6ΐ ποιχιλανίονς έδάμαόόε ττώΑοτ'^. 15 



VARiA LECTIO. ΙπβΟΓ. *Ιίρωνι χώ αύτώ αρματι C, τώ αντώ 2), inscr. et νν. 
1—66 om. Β — Schol. : καΐ οντος ο ίπίνί-κος νέγραπται μίν *Ιέρωνι νίϋήοαντι 
αρματι, άδηΧον δϊ slg ποΐον αγώνα' δααταοιααται γαρ ού μετρίως τοίζ προ 
4ΐμών. οΐ fihv γάρ ov6h οίως ίπίνιαον αυτόν είναί φααι, Τίμαιος δh dvoux- 
cτήρ^oVy Καλλίμαχος δϊ Νεμεα-κόν, 'Αμμώνιος δε χαΐ Καλλίοτρατος Όλυμπιαϋόν, 
ivioi ΠνϋΊϋόν, ώς 'Απολλώνιος 6 είδογράφος^ ivioi δε Πανα^'ηναϊ'κάν. αύτίχα 
γοϋν Διονύσιος ό Φααηλίτης oijti οίεται δείν γράφεο9^αι Τάν λιπαρ&ν άπό θηβάν^ 
άλλα Τάν Ιιχαράι; άπ* Ά^ναν^ ^ta τό Uava^vaCyLhv είναι τον ίηίνι%ον — 

1. ανρά%ουα. C, ονράϋοαα. Ό — ^α^νπτ. jD, βαρνηολέμου coni. Hecker — 

2. ΐηων D — 1. ας coni. Hermann: τάς codd. — 8. χερσϊ om. C* — 

coMMENTAKii. Υ. ]. μεγαλοπόλιες' scboL: μεγαλοπόλιας είπε τάς Σνραϋονσας^ 
έπειδη Άρχίας τέοσαρας πόλεις -καταοτρείράμενος εΙς μίαν σννήγαγεν εΐοϊ δh 
al•τaι' 'AχρaδίvηJ Νεάπολις, Έπιπολαί, Τνχη, quod ut bene ezpositum est, itu 
hac doctrina facile caremus, quandoquidem etiam Atbenas μεγαλοπόλιας poeta 
dixit P. vn 1 — βα9νπολέμου' bellicosissimi, ut βα&νδοξοι^ celeberrimi P. i et?, 
βα^μήτα, sapientissimus N. lu ii3 — 3. Θηβαν non Bolum quod Pindarus car- 
men Thebis misit, sed etiam quod Hiero Tbebanis lolaiie victonam quadrigis 
reportaverat; y. arg. — 4. anapaestico metro bene depingit velocitatem quadri- 
garum — 6. Όρτυγίαν schol : iv rj Όρτνγία ην τα ιπποτροφεια * Ιέρωνος' Όρτυγίαν 
dh την έπϊ τής Σιγ,ελίας χερρόνηοόν φααιν αντη γάρ νήαος οναα τοπρότερον 
άυνήφ^'η ταίς Σνρατιονοαις. De bac paeninsula urbis Syracusarum Dianae 
deae sacra v. N. i i — 8. πώλους equos boc nomine dizisse yidetur, ut iuveni- 
lem eorum yigorem praedicaret, neque enim iam tum temporis ccrtamina equo- 



128 PINDARI EPINICU. 

iTcl γάρ ίοχεαιρα παρ^'ένοζ χερΙ δίδυμα ^Avr. α\ 

Κ) δ τ' εναγώνιος Έρμάζ 

αίγλάεντα τίϋ•ι^6ι χόόμον^ 

^εότον δταν δίφρον 20 

£ν -Ο•' άρματα ηΕΐ6ΐ%άλινα κατά- ζενγνύί] 
6d'^vog ΐπτίΕίον^ όρόοτρίαιναν ενρνβίαν καλέων ϋ•εόν. 
άλλοις δε τις έτέλε66εν άλλος άνηρ 

εύαχέα βαόιλεϋόιν νμνον, αποιν^ άρετας. 25 

15 χελαδεοντι μίν άμ- 

φΐ Κιννραν - πολλάκις 
φαμαι Κυπρίων^ τον 6 

χρνύοχαΐτα ηροφρόνως έφίληό^ ^Αηόλλων^ 30 

ιερέα χτίλον ^Αφροδί- ^Ειπ, α\ 

τας' άγει δε χάρις φίλων 

ποινιμος άντΙ J^έρ- γων όηιξομενα' 
ΰΐ δ\ ώ ^εινομένειε Tcai^ - Ζεφνρία ηρο δόμων 35 



10. Έρμιις 0»<= _ αίγΐάνχα CB — 11. r' αρμ. C Ώ fort. recte; cf. Stzb. 
α. b. Ak. I8yi p. ij — 13. itiXsaiv Cl) — 14. εύανχέα 2J — 15. κινύραν Ει 
TiivvvQuv C 1) — 10. χρνσοχαίτας Cl>, corr. Moscn. — 17. ποίνιμος coni. 
Spiegel: ποίτινος CO — οπαζομένα coui. M. Schmidt Piud. p. xcvni — 

rum {ιπποις) ct puUorum (πώλοις) discemebautur; v. Prol. lxxi. πώλους %είνας 
dixit, quod illic victoriiim reportaveraut — 9. ίοχίαιρα nou est 'Magittie de- 
lectata', ut Kumpelius in lex. Pindarico interprutatur, sed 'sagittas fandens'; 
noinen eniin iam ab Homero usuriiatum compositum est cx Ιός ct χίJ^ω — 
10. ό τ* εναγώνιος' schol.: Ιναγώνιος Os 6 'Ερμής, ώς των αγώνων προϋτάτης^ 
ώς καί Αίαχνλος (^fr. 3«ΐ) φηαίν 'ΐ^ναγώνα Μαίας %α\ Jιbς Έρμα. cf. Ο. νι 79 

— αίγΐάντα 'κόαμον. cf. Orph. Argon. f»s7 χρναείων ψαΧάρων ποΧυτεχνέα χόαμον 

— 11. ?ν ^' άρματα Aeolico iisu dixit pro ίς Ό" άρματα- similiter y. fie iv 
πάντα νόμον cf. Ρ. ν sy. Ν. λίι ;ιι — πειαιχάΧι,να' andacter poeta epitheton, 
(juod equoruiii proprium eet, ad currus traxit et priori parti verbali contra 
analogiam viin passivam tribiiit 'obocdientia frenis' non 'persuadentia frenis* 

— 12. ϋΛΪίνοα ΐππειον ad analogiam Homerici §h\ ^ΗρααΧείη' νί. οϋ'ένος ήμιά- 
vtav Ο. VI α — 14. αποιν' άρετΰς, praemium virtutis; cf. Ο. νιι ιΓ). Ν. νιι 15. Ι. 
III 7. VIII 3 — ΙΓ), Cinyrae, mythico regi Cypriorum eidomqiie sacerdoti Veneria 
l^ipbiae, iindr gens Oypria Cinyridarum descendit (v. schol.), Hierouem regem 
poeia (OTiipanit, quod hic quoque rex Syracusarum idenique eacerdos Cereria et 
1*Γ0Ηβιι»ί!ΐα6 (Ο. VI ;>;•ι) fuit. Ktymologia vero iiotniniB Ίερων PiiidaruR fr. ιυδ abusae 
OHt ad 8unot>am diguitatcm regis Hieronis yigniiicaiidam : αύνες ο roi λέγω, 
ίίρών ομώνυμε πάτερ, ατίστορ Αϊτνας. Totam baiic rem docte illueirariiiit 
Hcliolia: ϋιαπορείται 6b τι δηποτε εΙς τους τοϋ * Ιέρωνος επαίνους τον Κιννραν 
πρϋ0/}χτα(, εΐ μη οτι ταΐν 9^εοΙν ιεροφάντης άπεΟεδει•λτο. Jειvoμέvovς γάρ νίΒΐς 
oi περϊ τον *Ιερωνα τον τά ίερά έα Τριόπου της Καριάς εις ΣιαεΧίαν ιιομίΰαντος. 

— 17. ϋγει, sc. Κυπρίοχ^ς, quos gratus auimns, quo beneficia acceptii remune- 
reiitur, adducit, ut hymno Cinyram ]>racdicent — 18. schol.: *Ava^iXa τοϋ Μεα- 
Οϊ'μηις '*"^ Ρηγίου τυράννου Λοαροϊς ποΧεμοϋντος 'ίερων πεμι^^ας Χρόμιον τόν 
τιηόεατην όιηπείΧηαευ αυτίο, ει μη τιαταΧνααίτο τόν προς αύτους πόΧεμον, αύτον 
προς το 'Ρτιγιον ατρατεύειν ουπερ όη προς την άπειΧην ίνόόντος iv (/ρτ/ι^ διή- 
γον οί Αοτιροί' ίφ' οίς ονν tnadOv αϊ Αοτιρίδες, ySov %αϊ ηα^'νμνονν τον *ίίρ»ψα' 
ct*. bcbol. Ρ. Ι \>^ — προ δόμων aedibus egredientee in publico Hioroiiem libera* 



ΡΥΤΗΙΑ Π. 129 

ΑοκρΙς παρϋ'ενος άηνει, 

ηολεμίων καμάτων - i^ άμαχάνων 
20 δια χεάν δνναμιν δραχεΐό^ - άόφαλες. 

%•εών ί* ίφετ-μαΐζ ^Ι^ίονα φαντί ταν-χα βροτοΐς 40 

λέγειν iv πτερόεν-χι τροχώ 
ηανχα χνλινδόμενον' 
τον ενεργέχαν άγαναΐζ άμοφαΐζ 
έποιχομενονζ Χίνε6ϋ•αί. 

•25 εμαϋ-ε δ^ όαφέζ. ενμενέόόί γαρ παρά Κρονιδαις Σχρ. β\ 45 
γλνχνν ελών βίοχον^ 

μαχρον ονχ νπέμεινεν 'όλβον^ 

μαινομέναΐζ φραόΐν 
"Ηραξ δτ' έράόόαχο^ χάν ^ώς εν-ναί λάχον 50 

nokvyad'hg' άλλα νιν ύβρις εις άνάχαν ύπεράφανον 
ωρόεν χάχα δΐ πα^ών ίοιχόχ^ άν^ρ 
30 έξαιρεχον ελε μόχ^Όv, αΐ δύο d' άμπλαχίαι 55 

φερέηονοι χελε9•ον- 

xr xb μ^ν ί^-ρωξ δχί 
εμq>vλιov αίμα ηρώ- 

χιόχος σνχ αχερ χέχνας έηέμιί,ε di/axolg' 

23. παντά CD — 24. άμοιβαΐαι Ι) — 28. ποΧυγα^-έος Ώ^^Ε — &ταν <7»° 
— νπερφίαΧον C — 30. ils Mosch. : ίαχε C D, ίχβ Μ — 31. δτι τ* CDE, τ' 
eiec. Hennaim — 

torem praedicant; cf Ρ. ui 78 — 19. ΑοχρΙς παμένος' comparatio Uieronis cum 
Cinyra eo perficitur, quod ut Veneris sacerdotem mulierculae meretrices in 
fano deae degentes celebrabant, ita Hieronem liberatorem Locrenses non vin 
seil yirgiues; apud Locros autem maiore in honore feminas fuisse, quod prin- 
cipes geutis nobilitatem generis a matnbus, non patribus derivarent, tradidit 
Aristoteles apud Polyb. xii 5. cf. 0. ix 50. TOpfer, Attische Geneal. 194 8. 

21. fabularis pars carminis incipit — ^εών δ' έφετμαΐς' Ixionis impii vox 
cnm per se parum valeat, deonim iuseu prolata esse dicitur; punitus enim a 
diis et rot^e illigatus homines commonuit, ut ne suum exemplum imitati in- 
grati contra eos essent, a qiiibus beneficia accepiesent. — 21. cf. Soph. Phil. 
67β: λόγω μϊν i^ijyiova*, οηωπα δ' ού μ,άλα^ \ τόν πείάταν λε•κτρων ποτϊ των diog 
χατ' αντνγα δη δρομάδα \ δέαμιον ώς ίλαβεν \ παγχρατης Κρόνον παις — 
24. έποιχομενονς • de acc. c. inf. post aat. βροτοϊς (ν. 2i) cf. 0. i » — 25. similem 
IxioniH animum Pindarus fingit atque Tantali, quem et ipsum ad deorum 
commercia admissum felicitiitem ferre nonpotuisse exponit 0. i 55 — 28. άνάταν 
in Aeolico vocabulo digamma in cognatam Yocalem ν abiit, ut in άνερνιι 0. 
XIII Hi; cf. P. m 24 — τεΧέ^οντί' praeeenti utitur, quod poena Ixionie perpetua 
inanet, nt iam Homerus de diis et rebue divinis praesenti tempore usus est — 
32. ^^ιφνλίον άΙμα . . . orx &τερ τέχνας' parricidium primus Ixion commisit, quod 
Deioneo socero id insidiarum struxit^ ut ad convivium Yocatus in ecrobem car- 
bonibus plenam et ut fallcret antea leviter operiam incideret. Videntur autem 
primum duae de Txioiie a diis punito fabulae uircumlatae esse, cum alii eiim, 
quod lunoncni reginam ncfurie concupiyisset, alii, quod Deioneo socero insidias 
impie struxisset, poenas luere dicerent; iam qui duas fabulas contamina- 
baiit, Ixionem, cum ab fraudiilento isto parricidio nemo eiim cxpiare voluisset, 

PiRDABVB ed. (.'hriat. 



130 PINDARI EPINICIA. 

δη χε μεγαλοχενϋ-εεόόίν Ιν ποτέ ϋ•αλάμοΐξ ^Avt. β'. 60 

/^ώζ αχοιτιν έπει- 

ρ&το. χρί} di χατ αύτον αΐεΐ 
natnbg 6ραν μέχρον. 
35 είτναί δ\ παράτροποι ες χαχότατ^ - ά^ρόαν 65 

Ιβαλον ποτΐ κοΐχον ίόνχ\ έπεί νεφέλα παρελέί,αχο^ 

φεϋδος γλυκύ με%^έηων^ Ιίιδρις άνήρ' 

είδος γαρ ύπεροχωχάχα πρέηεν Ονρανιδαν^ 70 

^γατέρι Κρόνου' άν- 
τε δόλον αύ-χώ ^icav 
40 Ζηνος παλάμαι^ χαλον 

πημα. χον δ\ χεχράχναμον εηραί,ε δεόμόν^ 

εον ολεϋ•ρον ογ'* iv d' άφύ- Έλ. β\ 75 

χτοιόί γυιοηέδαις ηε6ων 

τάν πολύχοίνον άν- δει%ατ^ άγγελιαν. 
άνευ Soi Χαρίτων τέχεν - γόνον ι>ηερφιαλον^ 



34. χατ' ainbv eui. Thicrsch: καΌ^' αύτον C»«, χαθ' αύτ6ν Ο^Τ) — 
85. ά9•ρόαν: όρ&άν ν. 1. schol. — 36. ποτΐ αοΐτον ίόντ' coni. Boeckh, cui prae- 
ivit ex parte Jacobs: ποτϊ Ιποτε C^) %άϊ τον ΐν,οντ' codd.; ποτέ καΐ τόν ίλόντ' 
Schueidewin, ποτέ nccl τόν εκών Fraccaroli — 38. Ούρανιδάν Bergk: Ούρανιάν 
codd., Ούρανιδα ex schol. Mommsen — 39. άντε Ε: τάν τε C, &ν ποτέ Ώ 
— 41. iv άφ. (omiseo δ') Ό — γνιοπύδαιαι C — πέτων requiro cum Her- 
werdeno — άνδεί^. coni. Mitscherlich: άνεδέ^. codd. vett., άνδέ^. Mosch. — 

supplicem loTem adiiese et ab eo non solum ezpiatum, sed etiam ad deorum 
mensas admiesum esee fabulabantur; v. Diod. iv (;o et schol. Eur. Phoen. ii85 — 
34. x«r' αίιτόν, pro quo Attici xa<&* α{ιτόν dicebant, dicendi usus PindaricQB 
flagiiat; cf. 0. xiu 53. Ceterum PindaruK reddit eententiam Pittaci τάν χατά λ 
ααντόν iXa, ut eimiliter Aescbylus Prom. «90 — 36 ss. scho]. Eur.^i86: Ίξίων ^*^^ 
άτιολαατοίίνων Ιδών την '^Ηραν ηράαΰ'η αυτής' μΐ] φέρονοα δε ή '^Hga την μανίαν 
aiytov φηαι τω dtt' έφ' ω άγανα%τηοας ο Ζενς βουλόμενός τε yvatvai εϊ γε 
άλτβές ίϋτιν ^ άπείαααε τ j "Ηρα νεφέλην , ην Ιδών ο '/ξιων , νομίαας την "Ηραν 
είναι, μίγννται avτfj χαΐ ποιεί παΐδα διφυής τα μεν άν9^ρίπον έχοντα^ τα Sh 
ιππον, άφ' ον ααϊ οΐ λοιποί Κένταυροι γεγόνααι. Piudarus hanc tabulam ita 
mutavit, ut non Centauro, Ixionis ct Nephelae iilio, ipsi conme ex equo et 
hominc mixtuin fuisse fingeret, sed filiis CentauH ex cquaOus procreatis; 
tota autem fabula ex vetere carmme epico de pugna Lapitharum et Centau- 
rorum sumpta essc videtur. Prorsus alia de origine mixtae formae Centaari 
ApoUonius Arg. 11 lisi ss. et Pherec^-des in schol. ad Apoll. 1. 1. uarraYerunt — 
37. άνήρ' nomen boc additum ad inRrmitatem humanae mentis significandam, 
ut V. 43 άνδράαι i. e. mortalibus dii coDtrarii ponuntur — ' 40. τιαΧόν πήμα ' oxy- 
moron ad exemplar γ,αλον χαχόι/. quod de Pandora dixit Hesiod. theog. 585 — 
τετρά-Λναμον rotac priscis tcmporibu» quatuor radii erant (cf. P. rv 214), qua 
forma rotae apte hic poeta usus est, ut manuR ct ])ede8 Ixionis illigatoe fuiese 
eignificaret — 41. άγγελίαν praeceptum ilhid, ut homines grati aint advereuB 
benefactores (v. 21), tainquam Dnntium hominibuH mi88um; confer Christianoruin 
εί)αγγίλιον — 42. ανεν χαρίτων Plutarchus amat. et unus ex scholiastiB blau- 
das Yoluptates concubitus inter|)retautur; melius alter scholiasta haec verba 
cum yovov iungit Tertens άχαριν γόνον, ut Gnitiae nasceuti Centauro non ad• 
fuisee dicantur — 



ΡΥΤΗΙΑ II. 131 

μόνα χαΐ μόνον ^ οί>τ iv άν- 80 

δράόι γεραόφόρον σδτ' - iv ϋ•εών νόμοις' 
τον όνύμα^ε τραφοΐ6α Κέν-χαυρον^ δ^ 
45 ΐΛΛΟίόι Μαγ-νητίδε66ιν έμιγιηπ^ έν - Παλίον 

όψυροΐξ^ ίκ ί' έγένον-χο (ίτρατό^ 85 

^ανμαόχόζ^ άμφοχέροΐζ 

όμοιοί χοχεϋόί, τά μαχρόΰ'εν μϊν 

χάχω^ χά d' vΛερ^'ε Λατρός. 

ϋ•εος οίηαν έπΙ J^ελΛLδε66ι xdxμuρ άνύεχαι^ Σχρ. γ\ 90 

50 %•ΒΟζ^ ο χαΐ πχερόεντ^ 

αΐεχ'ον χίχε^ χάΐ ^αλαόόαΐ- 

ον παραμείβεχαί 
δέλφινα y Tcal νψίφρόνων xtv^ Ιχαμ-φε βροχών^ 95 

Βχεροιΰι δ^ χνδος άγηραον παρέδ(οχ\ έμ\ δ\ χρεών 
φενγειν δάχος άδίνον χαχαγορναν. 
είδον γάρ έχάς ίων χαπόλλ^ έν άμαχανία 
55 ψογερον Άρχιλοχον^ 100 

βαρυλόγοις - ίχ^εόι,ν 
πιαίνόμενον' χο πλον- 

τεΐν δ% 6νν χνχα ηόχμον όοφίας Άρνόχον. 

43. άνδράσι Ό Ε: άν9•ρώποιοι C — 44. όννμαξε C — τραφοίαα Mosch. — 
49. τέαμωο C — 50. καΐ om. D — 63. %α%αγορίαν Schmid — 54. iv μαχ. Ό — 
55. βαρυλογοις Byz.: βαρνΧόγοι^ίΐν CD — 56. ηότμον αοφίας χ* coni. Bergk — 

46. iyhovto ατρατός' structura quam dicunt χατά avveoiv οτρατός autem 
hic, ut saepe apud Pindarum (y. 0. ν i2), non exercitum, sed populum signiii- 
cat — 48. ματρο&εν iuxta πατρός vim ^netivi habet; cf. 0. vii 24 — 49. Ter^m 
esse fabulam de loye cupiditatem Ixionis frustrante et paniente poeta com- 
probat summa Ιοτίβ potentia et maiestate. 

49. a fabulosis ad praesentes res redit, suam caueam cum laude Hieronis 
miscens — έπϊ έλπίδεσαι^ secundam euam voluDtatem; contrariam est παρά 
ϋπίδα Ο. xiu 83; cf. έπ' είχα Ρ. ιχ hd — 50. "κίχε . . . παραμείβεταί . . . ζ%αμ^ε' 
in eententia generali aoristo gnomico simulque praesenti Graeci utuntur; cf. 
N. ΙΠ 40 — 51. {τψιφρόνων τιν , non certum aliquem saperbum, sed unum et 
altemm, ut olim Ixionem, uunc Anaxilaum; cf. N. i 64 — 52. i^\ δ\ χρεών 
%xX. transitu frigido Pindanis utitur, ut a fabula de fraude Ixionie ad rem 
propositam et Eueronis laudem se reyocet: suum esse munus in carmine en- 
comio, ut non more Archilochi in rebuB turpibus narrandis et yituperandis yer- 
setur, sed in rebue praeclare gestis praedicandis. Somnia sant scholiastae 
ubivis inimicitias PindaH et aemulonim eius odorantis, cum ad 9ά%ος adivhv 
adnotet: αΐνίττεται dh εΙς BanxvXidriv' άεϊ γαρ αυτόν τώ^Ιύρωνι διέονρεν. Illud 
Terieimilius , poetam nomine αα^αγοριάν et exemplo Archilochi tecte simul se 
defendere contra calumnias eorum, qui cum eum non solum yeridicum, sed 
etiam conyiciorum amantem insimulassent, regis Hieronis animum ab eo abalie- 
nabant — 56. τό πΐοντεΐν Sh avv τνχα πότμου αοφίας αριατον αοφίας cum 
πλοντείν, πότμον cum τνχα coniungendum est, ut sententia eyadat Pindari fa- 
miliarissiina, summum bonum esse afluentiam opum cum sapientia coQiuDctam; 
quod Boeckhius scripsit πότμον, σοφίας αριατον, homines diyitcs sapientia (σο- 
φία) fieri perperam ponit — 

9* 



132 PJNDARI EPINICIA. 

tv di όάφα vtv εχεις^ έλει>^ίρα φρενΐ πεπαρείν^ ^Αντ. γ\ 105 
Λρντανί χνριε Λολλάν 

μ^ν ενότεφάνων άγνικν 

Tcal ότρατοϋ, ει δε τις 
ίΐδη χτεάτεοόί χε χαΐ περί τι-μα λέγει ΐΐυ 

00 έτερον τίν αν' 'Ελλάδα των πάροικε γενέβ^αι νπέρτερον^ 
χαννα προαίίδι ηαλαψονεΐ χενεά. 
εναν^έα ό' άναβάόομαι ότόλον άμφ^ άρετκ 
τίελαδεων, νεότα- 115 

τι μ^ν άρη-γει ^ράόος 
δεινών πολέμων υθει/ 

φαμί χαΐ αΐ τάν άπείρονα δόϊ,αν εύρείν^ 

05 τά μίν iv ιπποόάαιύιν αν- 'Επ, γ\ 

δρεόόι μαρνάμενον^ τά ό' έν νιο 

πεζομάχαιύΐ' βον-λαΐ δΐ πρεόβντεραι 

άχινδννον εμοί J^mog - όΐ ποτΐ πάντα λόγον 

έπαινεΐν παρέχοντι. χαί- 
ρε, τάδε μΙν χατά Φοί-νιόόαν έμπολάν 125 

57. πεπαρεΐν ΉΟΌΕ: nsnoQilv Moseh. — δΐί. nTBavoici C — 61. χανρα . . . 
nsvsa ex scholiis Pauw: χαννκ {χαννα Β) . . . xfvfa (xfveia Ώ) codd. — 65. ανόριοαι 
coui. Hemiann ; άνδράαι BCD — πεξομάχοιαι (J — 66. ah ποτϊ ηάντα ex 
scholiis Bergk: πού ηάντα (omieso at) ABCJJ, ποτϊ άπαντα Tricl., ποτϊ 
ah πάντα Boeckh — 

57. viv opes cum sapieutia coniuuctas — πιπαρεΐν scholia interpretantur 
πορίααι χαί παραα^ειιάΰαι η περιποιηααι τ) παρααχεΐν τ) πλονοίονς άπο9εΤίαι' 
Hesychius lexico^aphu8 πεπαρεΐν ένδεΐ^αι, αημι^ναι. Υοχ obsoleta, pro qua 
Byzantinonim πεπαρεΐν redpere dubitavi, a πορεΐν nisi dialectica yarietate 
ditt'en*e non videtur — 59. 'κτεάτεαοί τε καΐ περϊ τιμά• praepositio cum ad 
utrumqiie meiiibrum ])ert]'neat, secimdo soli adiecta est, ut supra v. lu δίφρον 
ίν ^* άρματα^ Ρ. iv 130 ννατεβαιν ϊν &' άμίραις^ Ν. ιχ ιι οί%ων άπό τ* "Αργεος, 
Ν. χ .'>3 *Ερμά χαΐ ανν ΊΐρατιλεΙ^ Ρ. νπι «»9 J) κ«1 τιρίυΐ'Τί ανν Αιάχώ, Ι. ι 2:» (εέ- 
^•ροιαί τε ^ίρ•Λας χα} παρ* Ενρόίτα. Compurare invat siinilem collocatioiiein 
negatiouis, de qua v. O. xi i^ — 62. άναβάαομαι ατόλον Hiniilem comparationem 
poetae laudes hominum cuneutiK cuin nautii coronatam navein conscendente 
habes 0. xm 4•.» — 63 s». in laudatione llieronis fortia facta, quac iiivenis ille 
(νεότατι μίν ν. r.s) in iiugnis contra CarthagiiiieuscB, iupriiiiis ad Hiiiicram edi- 
dit, ct sapieutia cousilia {βονλα] δε ν. 1:5), (|iiae 8onectutem deccnt, particulis 
μεν . . . δε op])onuntur — 65. πρεσβντεραΐ' coiuparativuH, uisi plane suam vim 
exuit, duas extremiis partes aetutis, iuvcutut>em et senectiiteni, comparat; cf. 
P. I 3:,; siinili in Beutentia positivo πρεαΙ^νς poeta usus est P. iv i«2 — 66. σι•- 
ποτϊ πάντα Χόγον έπαινεΐν haec vcrba peudout ab ά%ίνδννον ϊπος παρεχοντίι 
prudentia tiia consilia laudatorcm a ])enculo nieiidacii tutuin redduut, ut 
tc omni cx purte laudarc pos^sit. 

67. χαίρε' hac formula hic ot N. iii 7fi de canuine epinicio ad iincm per- 
ducto decedit, valere virum laudaium iiibcns, iit in fin»' cpiHtolavuin et elogio- 
niiii tacere solebant. Siniilitor autem pocta iii hoc carmine atqne iii carmine 
P. I cucomio perfecto snam cauAam in epilogo agit. — τόδε μεν χτΧ. ut in loco 
couclamato primuni certaa res expediamus, τόδε μέλος est hoc, iii (luo versa- 
iiinr, caniicn ppinicinin, τιατά Φοίηαααν ^μποΧάν carmon iiistur Piiriicae mer- 



ΡΥΤΗΙΑ II. 133 

μέλος ύπίρ πολιάς άλος - πέμπεται' 
το Καότόρει-ον ί' iv Αίολίόεόόι χορ-δαις ϋ'έλων 
70 αϋ•ρη6ον χάριν έπ- ταχτνπον 

φόρμιγγος άντόμενος. 180 

γένοι οίος εόόΐ μα^ών. χαλάς rot 
πίϋ'ων παρά παιόίν^ αίεΐ 

καλός. 6 d^ ^Ραδάμαν^ς ευ πέπραγεν^ ort φρενών Στρ. δ', 
έλαχε καρπον άμώ- 

μητον^ ούί' άπάταιόι ϋνμον 135 

τέρπεται ενδοϋ^εν., 
75 οία ψιϋ'ύρων παλάμαις επετ^ αί~εΙ βροτών, 

ίίμαχον κακόν άμφοτέροις διάβολιάν νποφάτιες^ ΐΐο 

68. πέμπΒται το Κασνόρειον^ ανν δ' Αίολ. Hartung — 61). ^ίΧων codd.: ίχών 
Boeckh, quod paraphrasis exhibet — 71. άντωμΐνος Ώ — 72. yivoi οίοζ Trid.: 
yivoi δ' όϊος B^ γίνοιο δ* όΙος CD^ γενοϋ δ' οίος Minfi^arelli — 74. άμωμτιτων 
coni. Jacobs — 75. βροτώ coni. Heindorf — 76. διαβολιΰν codd.: διαιβοΐιάν 
Bergk — χτποφάτιες Β ΟΏ: ύηοφαντιες Boeckh proDabiliter, ύποφάτορες ex 
scholiie coni. Botbe — 

cis navi missum, το Καατόρειον sc. μέλος carmen byporcbematicam, ad quod 
chorus tripudiaret, a Castore Lacone denominatam (cf. I. i iti), iv ΑίοΚδεϋοι 
χορδαΐς carmen Aeolicie modiH cantandum (cf. 0. i ιοΓι). Hinc profecti diio carmina 
Pindarum misisse vcteres grammatici et Uermaxmue opusc. vn 123 statuerunt, 
hoc carmen epinicium mercede conduetum, alterum byporcbemaucum a poeta 
ffratis (χάριν) additiim, cuius initium fuisse dicunt avvtg ο τοι λέγω, ζα^έων 
Ιερών ομώνυμε πάτερ (fr. ior>). At boc nostrum carmeu tam artificiose et dili- 
genter factum eut, ut ad legcndum, non ad cantandum et saltandum id desti- 
natum fuisse plane improbabile sit. Deinde numeri et oratio huius carminie plane 
Aeolici sunt (cf. άνάταν ν. -^h et iv c. acc. vv. u et sr,), ut Aeolicum boc carmen 
Aeolicis fidibus vix oppoui potuent. Denique byporcbema illud, quod grammaiici 
afferunt (fr. ιοΰ), ciim Hieronem urbis Aetnae conditorem appellet, a temponbns ' 
haius carminis alicQum est. Qua dc causa cum Boeckhio magis in eam sen- 
tentiam inclino, ut iion duo camiina, sed ciusdem buius carminis yerba a 
Pindaro facta et saltatioueiii Hieroni fidibus accinenti instituendam eigDificari 
ducam. Quodsi ita est, χάριν ap])aret non appoeitionem esse nominis τό Καατόρειον 
neque carmcn gratis iniHsum signiticare, sed cuin άντόμενος ad normam ver- 
borum eundi (ci. O. χ s;) coniiingendum esse hanc in sententiam: ealtationein 
Caetoream Aeolicis fidibus factam specta, gratam beptachordam pbormingem 
prebendens. — 7'J. γεροι' οίος εσαϊ μα^ών praesta te talem, qualeni a natura 
te factum esse cogDovcrie; pnmuni igitur omnium cura, quod Delphica sen- 
tentia γνώ^ι αεαντόν praecipit, ut te ipsum cognoscas, ne quidquid adulatores 
de te tuisque facultatibuH pracdicant, credulus audias — %αΙός τοι πι^ών 
respicit Galenus de usu part. i 22: χαΐό? τοι πίϋ-η-κος παρά παιαϊν αΐεΐ, φηοί τις 
των πζίλαιών, άναμιμντία-κων ήμα? οίς ίατιν άθυρμα γελοΐον παιζόντων παίδων 
τοντο τό ζώον. l)e coiitemptu simiac conf. Aristoph. Kaii. ios5 βωμολόγοι 
δημοπί9τίΙ%οι — ααλός . . . •καλός' iierata hac acclamatione lusum puerorum ludit 
etulte turpem beutiam blandientium. Similiter acclamationcm %αλός, %αλός 
iterant Theoeritus vm 7:i, Bion i 71, Calliinacbus epigr. 30 — 73. Rbadaman- 
tum, qui quod eevero iudioio omnia expendat eummo bonore floreat, Hieroni 
ad aemulandum proponit — 76. ί:μφοτ^ροις' sehol.: xal χώ Αιαβίίλλομένω %αϊ 
τω προς ον διαβάλλοναιν — διάβολιάν, producta vocali tinali praepositionis ad 
concursum brevium syllabanim vit^indum, ut Theogn. 321 διάβολίτ^ — νποφάτιες' 



134 PINDARI EPINICIA. 

όργαΐς aTBvig αλωπεκών txaXot, 

χερδοί di χί μάλα rovro χερδαλεον τελ^ϋ•εΐ] 

ατε γαρ εΐνάλίον 

ηόνον έχο£-6ας fiadv 145 

80 όχενας ετέρας^ άβάπ- 

τιότόξ εΙμι φελλός ως νπίρ ερχος ίίλμας. 

αδύνατα d' ετίος ίχβαλείν χραταών εν άγαϋ•οΐς ^Αντ. δ', 

δόλίον άότόν όμως μάν 150 

όαίνων ποτΐ πάντας^ άγαν 

ηάγχν διαηλεχει. 
ου Sov μετέχω ϋ'ράόεος, φιλον εΐ-η φιλείν 
ποτΐ ί' έχϋ-ρον αχ' iχ^ρoς ίων λνχοιο δίχαν ϋτίο^εύόομαι^ 155 
85 άλλ' άλλοτε πατέων δδοίς όχολιαΐς, 

iv ηάντα δ% νόμον εν&^γλω66ος άνήρ προφέρει^ 
παρά χνραννίδν, χώ- 

πόταν 6 λάβ-ρος όχρατός^ 160 



78. αερδοί coui. Huschke: αέρδει co(i(i. — τι τοϋτο μάλα C — τεΧέ^Ή: τι 
δ-η οϊ Β — 79. ίναλ. Β CO; cf. Ο. ιχ 9'J — έχοισας CD: όχοίΰας Β, όχΒοίοας 
coni. Ahlwardt — βά9•Βΐ coiii. Hartung, βαϋ•νν Bergk — 80. εϊμι praeferunt 
Bergk' et Schnitzer de Pind. einend. 32 — 81. άόννατον 6* Ό — 82. ayaf 
Boeckh: ayav codd., άταν Heyne — διάπΧε•κ{ ν. 1. schol. recent. — 84. Iww 
Huschke — 87. lavQog BD — 

8chol. : {)ποφάτί8ς δΙ άντΙ του έρμηνίνταΐ ηαϊ διάβολοι. Εχ hac explicatione 
ηοη cum Hothio concludere audeo scholiaetam iu suo libro υποφάτορες exa- 
ratum invenisBe; immo ille abstractis nominibiis poetam pro eoncretis ueur- 
passe monuit, undo calumnianim delationes idem significent atque calum- 
niatorcs et delaiores. Acute autem Uennaunue opusc. vii 121 monuit a 
Pindaro ΐίποφάτιας eosdem, qui Syracusie ποταγωγίδες audirent, si^ificari; 
convicium enim latere in ipso nomine ποταγωγίδα^ quo tales hommes cum 
meretricibus componerentur. De re ipsa vide Aristot. ijolit. ν ii: ο'ίον πβρί 
Σνρα%ούοας αϊ ποταγωγίδες γ,αλούμΒναι^ καΐ τονς ώτατιονατάς i^tπfμπεv */fpωv 
οηον τις ίίη αυνοναία κ«1 ονλλογος' cf. Phot. lex. ποταγωγίδες' φάνται η μτινν- 
τ«ι, et Pliit. Dion. 2«, de cimositate ρ. 522 — 78. %ΒρδοΙ• Tulpi fabulae com- 
parat calumniatorem ob calliditatem; eum tamen nihil i)roficere addit, inco- 
luinem onim se evasisse ox insidiis calumniatoruni. Renim hune mihi ordinem 
et oiirsum fingo: pnmum Hiero Pindarum quoque ad suam aulam rcgiam ad- 
ducere cogitabat; tum aulici, iuter quos Bacchylidem quoque fuiese haud 
improbabile est, ut regem ab eo uonsilio deterrercnt, Pindarum omni modo 
calumiiiabantur; ad postremum tamen Hiero reiectis istis criminationibus Pin- 
daruiii per legatos invitavit, ut victoriam, quam nuper Thebis recuperaverat, 
811 a Muna praodicaret — 70 8. eadem comparatione eimili in cauea U8U8 est 
Aesch. Chocph. γ•05: παίδες γαρ άνδρϊ αλί^δόνες αωτηριοι \ ^ανόντι, φελλοί δ' ως 
άγουαι δίατνον^ \ τον i% βν^ον %λωaτf^ρa αώξοντες λίνον — βαϋ'ν, nisi cum 
Uergkio in βα^νν corrigero praeetat, vim adyerbii habet: suber in aequore 
maris natat, dum reliqua par8 retis in profundum maris demersa piscationie 
labore premitiir — 81. κραταιόν^ quod valeat nocere ei, qui falsis crimmibue 
petitnr — 82. άγαν διαπλί'κεΐ' metaphora a cano et palaestra petita astutua 
nomo adnlando omni niodo einum facere ct se insinuare dicitur; ef. Aeschin. 
in Ctes. -jh: άι^τί^ιαπί^χ^ι ηρος τοϋτο — 86. iv πάντα νόμον ad qnodvis 



ΡΥΤΗΙΑ II. 135 

χωταν τιόλιν οί όοφοί 

χηρέωντι, χρί} di προς ϋ•εον ούχ έρίξειν^ 

ος άνέχει ηοτΐ μίν τά 7C€i- Έπ. δ\ 

νων, rdr' αυθ' ετεροις Ιδω- 

XBV μέγα χνδος, αλλ' - ovSh ταντα νόον 166 

90 Ιαίνει φϋ•ονερ&ν' ότάϋ'μας - δέ xivog έλχόμενο^ 

Λερίόό&ς ένέηα^αν έλ- 
κος δδνναρον έά - 7ίρ06ϋ•ε χαρδία^ 

ΛρΙν ΰόα φροντίδι μητίον-ταί χνχεΐν. 170 

φέρειν δ* ελαφ- 
ρώς έηανχένιον λαβόν-χα ξνγον 

άριίγεί' ποχΐ χεν-χρον δε χοί 
95 λαχχίζέμεν χελέ^ει 

6λί6^^ρ6ς οΐμος. άδόνχα d' εϋη 175 

με χοΐς άγαϋ•οΙς δμιλεΐν. 



88. τηρέοντι BC — 89. άν^χτι Ό — τοτ\ BC: ποτΐ Ό — τότ' αυ^' Tricl.: 
TOTS d' av^' BCD — 90. τινας C^ — ϋτιόμίνοί . . . ένέηαξαν DC^'^: ^λτιόμενος 
. . . ivina^ev Β C^^ — 92. μΛ\τίωνχαι coni. Thiersch — 96. Ia%xi4sdi^sv C. 

genus civilium institutorum — 88. oi αοφοί' optimates, qai in aristocraucis 
ciyitatibus cum aliis tum inferiorie Italiae laude eapientiae florebant et partiin 
Pythagoreonim seotae adecripu erant — χρη Sh προς ^sbv ούχ έρίξϋ,ν cmn 
quidquid deus impertiat, homini ferendum esse poeta dicat, hoc quoque in- 
imicos 8U0S admopet, ne sibi quod nunc beneficio dei maiore g^tia et auc- 
toritate floreat, inyideant; at istos addit hac ratione non commOYeri, sed cum 
dei numme neglecio invidere pergant, ipsos sibi vulnera infligere — 90. σταϋ'μάς 
di tivog ίλτιόμενοι περιααάς homines dici Tidentor, qui iusto maiora moliuntur; 
uode autem locutio ista tracta sit, obscurum est; scholiastae ad lineam agri- 
mensorum referunt, Hermannus opuec. vn 121 ad fun6m, quem in palaestra puen 
ίλτινατινδα ludentes utrimque ad se trahere conantur — 94. ποτϊ αέντρον XayLti- 
ζειψ- contra stiinuluin calcitrare, proTerbialiter a Graecis dicitur; cf. Aesch. 
Ag. ifi24. Prom. 323, Eur. Bacch. 7y5. 



Ι1ΤΘΙ0Ν. Γ'. 



lEPiiNI ΣΤΡΛΚΟΣΙϋ, 



ο 





















ΚΚΛΗΤΙ. 




















Strophae. 


■- W 


— 


— 


— 


\-\j 


— 


\J\J 


\J 






W 


— 


— 


• 


<uu 


- 


\J\J 


m 




_ — \j — 


-■ K.\J 


- 


\J\J 


\J 














•. ν^^ 


— 


\J^ 


j. 


K^U 


— 


\,\J 


m 

— Ϊ 




• 
• 


'- \J 


— 


— 


— 


VA-» 


— 


s-v_- 


• 




1 u vj 


- VJS-/ 


— 


\y-J 


m 


1 

1 






• 


u 


_ _ ^ w _ 


- >ΛJ 




<.-\j 


• 








• 


\J 





_ i vy iai 



_ .:- W _ _ A, \.\J *-■ 



_ i *«» V 



w 


— 


— 


■- 


\.\J 


V.' 


- 


VJ 


* 


s^ 


u 


— 


— 


■ 


^^ 


v-» 


— 


ν 


• 


\J\J 


«^A^ 


— 


\j^ 


^» 




V^y 


— 


VAJ 


■ 




\^\J 


— 


\J\J 


• 




\J 


— 


— 


— 


s^\_' 


\J\J 




v^y 


■ 





_ ^/>J i- 



Epodi. 



_ _ i v^ i^ : 

_ ^Λ> J. _j i ^ ^' 

_ -■- W _ _ i s.' ^^ I 

- yj^ ^ _ — W __ y 



— V/ 



±. \J 



w 



Argnmentnm. 

Remotam, noD recentem victoriani cclete partam (v. 74) hoc car- 
nien spectare poeta particula %oxi v. 71 declaravit; iam cum ex scholiis 
ad Γ. i^ (it iii inscr. conipertiiin liabeamus Hioronem Pytliia celete bis, 
Pytli. 26 ot 27, vicissc, ad has victorias ilhistraiidas opportiinitate nescio 
(iiia oblata poetam hoc carnien scripsisse apparetj npque enim unam 
coiOTiam, sed plures coroiias v. 78 praedicat. Quo auteni tempore car- 
men scriptum sit, cognomen Hieronis Alxvmov (v. 69) et toiius car- 
minis arguin»^ntiim satis ccrta indicia praeboiit. NanKjiKi ΑίτναΓος Hiero 
ante urbom AetDam 01. 76, 1 conditani cogDominari noii potuit, et splen- 
didae victoriae Pytbicae Hioronis quadrigis a. 474 partae imlladum in 
hoc camiiTif• nientio iit. Itaque inter annos 476 ct 171, fortasse brevi 
ante expeditioncm conlra Etruscos, quo tompore regom inorbo calculi 



ΡΥΤΠίΑ ιΐΓ. 137 

laborasse ex carmiDe Ρ. ι comperimus, Pindarum boc carmen misisse 
apparet. Accuratiora Boeckhius definire conatus est, qui cum redeunte 
Pythiade sollemnia victoriarum iterata esse sibi persuasisset, niense Au- 
gusto anni 474 carmen scriptum esse opinatns est. Minus mihi eiusdem 
viri ingeniosi acuinen probatur, versibus 56 ss. mortem filii vel filiae 
HieiOnis et regis ipsius consiliuin sedem imperii Syracusis Aetnam trans- 
ferendi significari putantis. Immo poetam in dulci boc carmine ipso 
studio fabulandi ad res latius tractandas et exomandas tractum esse 
lectorumque animos leniter secum trahere {ψυχαγ(ογεΙν) sentio; cf. Her- 
mannum Opusc. vu 129 ss. et Heimsoetbiom Kh. M. ν 16 ss, accuratius 
Boeckbii argutias refutantes. 

Carmen fere totum in Hieronis animo ob malam valotudinem conso- 
lando coDSumitur; statim in exordio poeta ut Chiron etiamnunc vivat, 
optat, ut qua Aesculapium instituit arte aegrotanti regi medeatur (l— 7). 
Inde fabiilam de Aesciilapii, filii Apollinis et Coronidis, natalibus vita 
morte lepide et copiose narrat (8-62). Quo facto ad sententiam, unde 
exorsus erat, ita redit, ut cum sibi non liceat regi optimo coronisque 
victoriamm splendidis ornato Aesculapium medicum adducere, ad matrem 
deonim preces pro salute eius fimdat (63—79). Interim ei ex consi- 
derata communi hominum sorte, in (lua mala bonis commixta esse iam 
Homerus dixerit et clarissimorum virorum, ut Cadmi et Pelei, fata do- 
ceant, solatii argumenta petenda esse (80— 104). Ad extremum se quoqiie 
snum animuin fortunae accommodare dicit et, si magnas opes haberet, 
magnain sibi famam paraturum esse favore poetarum. 

Fabulam (^ronidis et Aesculapii Pindarus ex Hesiodi Eoeis, quorum 
versus scholia ad P. iii 14 et 48 aflferunt, repetivit, quo eodem fonte 
Pherecydem historicum usum esse ex scboliis ad P. iii 50 comperimus. 
Tertio a. Cbr. saeculo eandem fabulam Isyllus, poeta teuuissimus Argi- 
vus, in paeano enarravit, cuius versus ex ruinis templi Aesculapii Epi- 
daurei protractos Wilamowitzius Pbil. Unt. ix 13 ss. uberriinis comnien- 
tariis instruxit. 

De metris. 

Carminis huius indoli, magis in Hieronis animo consolando quam 
in victoria celebranda versantis, niimeri dactylo-epitritici aptissimi sunt 
In digerendis versibus a veterc iisn ita poeta discessit, ut in quarto 
versu strophae pentapodiara dactylicam admitteret et epodi versmn ulti- 
mum capite suo privaret. Versiculus tertius monocolos stropbae, si sen- 
tentiam spoctas, modo vice epodi (vv. 3. 26. 49. 79), modo proodi (v. 72) 
fnngitur, modo utrimque pendet (w. 10. 33. 56. 95. 102), ut similes ver- 
siculi 0. vni ep. 5. I. i 4. ν 4; numens idem cum antecedenti versu co- 
baeret. Mor. Schmidt, Minutiae Sophocleae, 1881 p. 4, cum Pindarum 
versus symmetrice disposuisse sibi persuasisset, tertium versiim stropbae 
cum priore parte (luarti versus coniunxit, imde primus versiis septimo, 
secundus sexto, tertius quiiito responderent. Prorsus alias symmetriae 
rationes Rossbacbius, Griech. Metr.*^ 458, cnm excogitasset, pentapodiam 
quarti versus a reliqua parte versus separavit. Ego cur ob has sub- 
tilitates symmotricae compositionis a Boeckhianis rationibus non disce- 
dendum putanm, in Prol. ιλίιι exposui, nescio tamen an rectius strophac 
versuni quartiun in duos versus quaui in diio cola dividas et totum 



138 PINDARI EriNICIA, 

carmeii dipodice percutias, licct poeta post cat^ilecticain tripodiam sexti 
versus strophae versum v. 52 non inciderit. Denique carmen poeta ut 
in comissatione caneretur se misisse, versu 7:^ significavit. 

"Ηϋ^ελον Χείρωνα χε Φίλνρίδαν, Στρ. α' 

ει χρεών τουθ' άμετερας άπο γλώόόας xoivbv εΰ^αόΰ'αι J^dnog^ 
ξώειν τον άποιχόμενον ^ 

Ονρανίδα γόνον ενρνμέδοντα Κρόνου^ 5 

βάόόαιόί τ' Ιίρχειν Παλίον Φζρ' άγρότερον, 
δ νουν ίχοντ' ανδρών φιλον olog ίων ϋ'ρέψεν ΛοτΙ 10 

τέχτονα νωδννιαζ 

αμερον γνιαρχεος ^Αΰχλαπιόν^ 
Υίρωα ηαντοδαπάν άλχτηρα νονόων. 

τον μίν ενίππον Φλεγνα ΰ'νγάτηρ^ Άντ, α. 

τιρΧν τελέ66αι ματροπόλω 6νν Έλειϋνία^ δαμεΐόα χρνόεοίζ 15 
10 τό^οιόίν vTc' ^ Αρτέμιδος 

εν %'αλάμω^ δόμον εig ^Αίδα χατέβα 

T6;|ri/atj ^Απόλλωνος, χόλοζ ό' ονχ άλίϋΊΟζ 20 

γίνεται παίδων ^iog. ά ό' άποφλανρί^αιόά viv 



VARIA LKCTIO. Inscr. *Ιέρωνι νιτιήααντι -κίλητι τ^ν κ?' (κε' C) καΐ xj' πν• 
ϋΊάδα Β C Ώ. — Schol.: Ίέρωνι Tlv&ia νΐϋήΰαντι την %ξ' 7η»θ/άί« γέγραπ^ 
ται' μέμνηται δε ν,αϊ τής προ ταύτης πνΰ•ίάδος^ ίοατε ίπϊ ταΐς δύο vinLaig την 
ώδην ανντ^τάχΟ'αι. αυνάδεί δε καΐ τα άπό των χρόνων, ώς γαρ ηδη βααιλεύοντός 
φηαιν og Σνραϊί. ν. β. πρ. άατ. (ν. 7ο)• τιαϋΊαταται δε ό Ίερων βααιΧευς %ατά 
την 0^' (01. 76, 1 Aetna urbe condita; οε' corr. Sitzler") όλ. , της αη' πν9. rj 
προ-Λειμεντι όλνμπιάδι ανγχρόνου ούσης , ωατε πάντη τε καΐ πάντως μετά τή» 
νατερον πνΰΊάόα^ ήτις γεγονε περ\ (i. e. circa) την o^' {οε' corr. Schroeder) όΐ., 
ανντετάχ&αι τόνδε τυν ίπίνιαον — 1. ΦιλΧ. Β C D^^^ — 4. εύρυμεδοντος C — 
βάαεαι ϋ — δ. νονν TricL: νόον BCD — G. τέ'κτον' {τετινον Β) άνωδ. BCD 

— γυίαρίίέος codd. : νωδυνιάν . . . γυιαρ^έων eoni. Hermanu — 7. άΙε%τ. Β — 
8. φλεγνία BC — U. είλείϋ: C — 11. εΙς άίδαο {άίδα Byz.) δόμον iv ^αΐάμω 
codd., tranRpos. Oeli?chlaeger — 

luMMENTARu. V. 1. Φιλνρίδαν niotronymicum non patronymicum cst, Phi- 
lyra enim mater Chironiis fuit; cf. P. vi 23; pater oius ferebatur Satumus, ut 
paulo post V. 1 Pindarus ipse dicit, cousentieus ciiin Pherecyde ap. schol. ApoU. 
Arg. π 1231: Φερε%νδης φηαϊν ort Κρόνος άπειτιαα&είς ΐππω ίμίγη rg ΦιΙνρα rg 
'ίί%εανοΰ — 2. i]^tlov . . . άμετέρας άπο γλώααας similiter numerum yariat in- 
fni ν. 41 et Ν. iii ι — 4. άγρότερον oomparationis vi abiecta eum, qui ruri degit, 
Bignificat (rf. P. i 35), contra άγριος eum, qui cuni vita rustica fcros mores in- 
duit. Cctonim φ?ίρ, quo nomine Chiron etiam P. iv iiy notatur, in Thessalica 
dialecto ideiu signiticasse dicitur, quod in vulgari orationc ^^ήρ — δ. ανδρών 
φίλον φιΙάνϋ•ρωπον — 8. Φλεγνας princcps fuit veteris gentis Phlegyarura 
vcf. hymn. Uom. xv 3), cuius filia Coronia ab Apolliuc Aesculapium concepit 

— y. πρΙν τελεαααι^ antequam foetum partui maturum edidisset; cf. Eur. Bacch. 
mo ίτε%εν δ\ avUa Μοίραι τείεααν, ταυρο-αέρων Ό'θόι/ — 10. Αρτέμιδος. ΑροΙΙο 
et Diana euis sagittis, id est ardcntibus radiis Bidoriim (cf. v. .'λΛ, morbos 
pestiferos mortalibus, ille maribus, haec feminis, inicere credebantur — 



ΡΥΤΗΙΑ ιπ. 139 

άμ^λαχίαιόί φρενών, 

άλλον αϋνηόεν γάμον χρνβδαν πατρός, 26 

πρ06ϋ•£ν άχΒίρεχόμα μιχ^εΐόα Φοίβω. 

15 χαΐ φέροιόα όΛερμα ϋ'εον τιαϋ'αρόν, *Εη, α\ 

ούχ' ίμειν' έλ^είν χράπεζαν ννμφίαν, 

ονδΐ παμφώνων Ιαχάν ύμεναίων, αλιχες 30 

οΙα ηαρ^ένοί ψίλέοιόιν εταΐραι 

ίόπερίαις υΛοχονρίξεόϋ"' aotdatg' άλλα τοί 
20 ί^ρατο τών άχεόντων οϊα χάΐ χολλοί xadOv, 35 

Ιότί δΐ φνλον iv άνϋ'ρώποίόί μαχαιότατον, 

οότΐξ αΐόχννων έπιχώρια ncacxaivBL τά ηόρόω, 

μεταμώνια φρένων άχραντους έληίόιν, 40 

Ι6χε τοιανταν μεγάλαν άνάταν Στρ, β\ 

25 χαλλίπ^πλσν λημα Κορωνίδος. έλ^όντος γαρ εννάόϋ'η ξενσν 
λεχτροίόίν aiC ^Αρχαδίας, 45 

ονδ^ ελαϋ'ε όχοπόν iv d' &ρα μηλοδόχω 
Πνϋ'ώνί τόόόαις αιεν ναον βαόίλεύς 

14. arifLQSn. Β C: άκεραη. D; cf. Ι. ι 7 — 15. cum praecedente versu con- 
iunxit et post na&agov punctum posuit Hejne — 16. ovS' corr. Hermann et 
Boeckh; eqnidem satis esse duzi post Φοίβω interpungere — ννμφίαν coni. 
Schmid: νυμφιβίαν BCD — 24. roiavtav iM: τον τανχαν Β C^^ Ώ^ χοιαύττι^ 
C»« — 27. μτιΧοδ. BC^^, μαδοδ. Ό\ μηδοδ. (7»°2)• — 

13. αίνηααν γάμον verbo in hac re sollemni; cf. Eur. Or. 1092 Jig Χέχος y' 
invvtaay 1672 χαί λί%τρ* έπ^νεαα — ηρίφδαν πατρός' cam ad concubitnm et 
lecnvis et Apollinis referri possit, ad priorem refeni praestat, ut impietas 
Coronidis signiiicetur — 14. άκειρε%6μας• Apollo intonsue et capilloe summittens 
a poetis et artificibus fingebatur — 16. οΰχ Εμεινε' non grayi amore hospitis 
perculsa, sed quod yerecundiam dei, cuius semen conceperat, domi quidem ob- 
servabat, yirginum aequalium lusibu8 et epulis interesse noluit. Wilamowitzii 
(Phil. Unter8. ix 59) iuterpretatio "sie konnte nicht abtcarten, dass hochzeitsfiial 
und hrauilied herankame*' ab hoc loco aliena est; nimirum firustra nuptias cum 
deo exspectaeset — 19. ύπο%ονρ(ζεο^αι, sollemne yerbum de cantilenis ante con- 
clave sponsarum cantandis, quales Sapphus υμεναιοι et ίηι&αλάμια erant; cf. 
Hesych. ηουριζομίναίζ' νμεναιονμέναις — 20. ήρατο• Coronis amore Ischyis alie- 
nigenae, cum ille domum patris hospes yenissetf flagrare coepit. lam quod huic 
narrationi generalis sententia de per\'er80 amore rerum remotarum (cf. N. m so) 
adnectitur (20—24), Pindan propnum est, ad adiunctas res frequenter exspatiantis 
et narrationi praecepta sapientiae immiscentie; cf. 0. i 8. P. iv 92. 248. xn 17. N. 
I 5S. ΙΠ M. IX 15. X 78. I. I 13. Gs. Inde nihil est causae, car Hieronis amicoSf quod 
a peregrinis medicis auxilium petiyerint, a poeta iecte reprehendi statuamus — 
24. άνάταν pro aJ-atav^ axav cf. P. π 2«. 0. xrn 81 — 25. Χίιμα Κορωνίδας^ peri- 
phrastice, ut 7ς Τηλεμάχοιο, ΟΙνομάον βία (Ο. ι 88), άδενος ημιόνων (Ο. νι 22) — 
26. άπ* *Αρ%αδίας• sensim quem Coronis deperierit, aperit; hic Arcadem eum fuisse 
significat, y. 3i nomen "ίαχνος addit — 27. ApoUinem deum sua diyina mente 
Coronidis perfidiam cognoscentemPindarus fecit epreta yetere de corvo intemuntio 
dei traditione, quam Hesiodus in Eoeis proposuerat: τω μεν αρ' άγγελος ηΐ^ε 
%6ρα^ Ιερής άπό δαιτός \ Πνϋ'ώ ές ήγαθ^ν χαι (* Ιφρααεν ^ργ* άΐδηλα | Φοίβω 
άηεραεηόμ-η, οτι "Ιαχνς γήμε Κορωνίν \ ΕΙλατίδης^ Φλεγναο δίογνήτοιο ϋ'νγατρα. 



η 



140 riNnARI ETINICIA. 

Αθλίας ^ xoivavi nrap' εν^ντάτω γνώμ,αν πιϋ•ών^ 50 

ηάντα J^ioavTi νόω* 

^φενδίων ί' ονχ άπτεται' κλέπτει τέ νι/ν 
30 ον ϋ•εος ον fiQorbg εργοις οΰτε βονλαΐζ. 

καΐ τότε yvovg "Ιαχνοζ ΕΙλατίδα ^Αντ, β\ δδ 

ξεινίαν χοίταν αϋ-εμίν τε δόλον^ πέμφεν χαόιγνηταν μένει 
ϋ•νοΐ6αν άμΰαμακέτω 

ig Αακέρειαν, έπεί παρά Βοιβιάδος 60 

κρημνοΐ6ιν ωκει παρϋ'ένος, δαίμων ό' έτερος 
35 ές κακόν τρέφαις έδαμάόΰατό νιν καΐ γειτόνων 

πολλο] έπανρον^ άμα d' 65 

έφϋ•αρεν^ πολλάν ί' ορει πυρ ίξ ενοξ 
όπέρματοζ ενϋΌρον άίότωόεν νλαν, 

ίίλλ' επεΙ τείχει ϋ-έόαν εν ξνλίνω Έπ, β\ 

όνγγονοι κονραν^ ΰέλαζ ί' άμφέδραμεν 
40 λάβρον ^ Αφαίβτον ^ τότ εειπεν ^Απόλλων Ονκέτι 7ο 

τλάόομαι φνχζζ ytvog άμον όλέόόαι 
οίκτροτάτω ϋ'ανάτω ματρος βαρεία ύνν πά%'α, 
i)g φάτο' βάματι ό' fV πρώτω κιχων παΐδ^ εκ νεκρον 75 

28. γνώμα CD^, γνώμη Boeckli — πιϋ^ών coni. Schmid: ηεπι^ών BCD 

- 32. ξίΐν. Byz,: Sfv. Β &Ι) — 34. μοιβιάόος Β — 36. άμά codd. Tctt., άμάι 
y, άμά et άμύ schol. - ό' Β Ι): γ' ί\ τε schol. — πολλάν δ' iv BCD, iv 
eiec. >to8ch. — 39. ό" om. D — 40. Χαΰρον Β — 41. όλίαϋ^αι coni. Schmid 

— 43. πρώτω] τρίτα τω coni. Aristarchuf», τίρτω coni. Bergk — 

Poeta cnim Thebanus, ciini de deorum sanetitate et maiestate altiora et ve- 
riora scutiret, Teteris famao Testigia derelinqiiere et deonim fabulas ad digni- 
tatcm diTinae siipieutiat* immutare non du>)itiibat; cf. 0. i .^«5. viu 31. N. in S4. 
VIII 20. X so - μηλοόυ-Λω ΙΙνΟ'ώνι, quod oviiini alianiinque bcstiarum hostias 
accipiebat — 28. ^oivdvt παρ' εν^ντάτω' ex iudicio iDtegcrrimi sodalis, animi 
omnia Hcientis, meiiti persuadens; π«ρ' non esao cur praevorbiiim esse ducamus 
a 8U0 verbo πιΌ'ών tmesi disiimctiiiTi , usiis juaepositionis πάρα ο. dat. arguit, 
ut ap. Deniosth. κ», ιτ ταντα τυίννν fnaator είδότα %αΙ γιγνώααοντα παρ* αύχω 
όεΐ μα Ji ον γράίραί ν.ελ(νειν πύλεμον — 

29. ΐ'ΐν, νόον, qui tftiiiin vorbi 'φενδεται subiectnm est — 80. ίργοις oirf 
Ρονλ(ας ])Γ0 οντε ίργοις οί^ε βονλαΐ^^ vi\ Ο. χι is — 34. ig Λαιαερειαν' Piudaruni 



secutus Apolloiiiu» i{hodius narrat iv t:i»;: τόΐ' ίν λιπαρι} Αααερεία | δια Κορωνϊς 
εζι•Ατεν επϊ προχοί/^ Άμνροιο. Piiidarum ipsiim inomorom lloiiiodei λατίϊρνζα 
τιυρώνη (,ορρ. 7ir.) (.'oronidem Lai.-eraeac liabitasse linxipse ingenioso Herwerdenus 
perspexit. Jmxuo tv πεδιω Coronidom habiiantem ferit hymn. Ilora. i.^, 3 et 
Hesiod. fr. 7« - έτερος, adversiis, faujitu genio contr.iriiis, iit N. vm .i — 36. cf. 
Hes. opp. 2:w πολλάτιι ν,αϊ ανμπααα πόλις nayiov «ro^Oi: άπηνρα. Pulchre banc 
seiitentiam Pindarus illustmvit comparatione incendii silvae montanae ex una 
scintilla orti — 38. τείχεί' munito castello, nou miiro siiiipliei ligneus rogus 
companitur — 39. αελα^: */ίφαιστοχ% αελας πυρός; item Nonuns xxxvi i»i *Ηφαί- 
στου πεφνλαξο αελας, Pind. Ν. iii m; iam Honiorus siniili metonyinia usus eat 
β ij«;. Ψ .13; V. Volkmann Uhetorik p. 1^5 sq. — 43. (J«u«rt δ' εν πρώτω* cum 
IIomiTUS 11. xiii -20 dixisBt.•! τρι^^ μειτ όρεξατ' ιών {Ποαείδώΐ')^ το δε τέτρατον ηΐΒτο 



ΡΥΤΗΙΑ lU. 141 

ίίρπαόε' καιομένα ί' αχηω διέφανε ηυρά' 
45 και ρά νιν Μάγνηζί φέρ(ον ηόρε Κεντανρω διδάξαι 80 

χολν^ήμονας άνϋ-ρώχοίόίν Ιάό^αι vooovg, 

τους μ^ν ων, δόόοι μόλον αύτοφντων Στρ, γ\ 

ελχίων ^ννάονεζ^ -ή ηολιω χαλχω μίλη τετρωμενοι 85 

τ) χερμάδι τηλεβόλω^ 
50 η ϋ'ερινω πνρΐ περ^όμενοι δέμας -ή 

χειμώνι^ λνόαΐζ άλλον άλλοίων άχέων 90 

ε^αγεν^ rovg μίν μαλαχαΐς έπαοιδαΐζ άμφέηων^ 
τονς ii προόανεα jti- 

vovtag^ ί) yvCoig ηεράπχων ηάντο%•εν 
φάρμακα^ τους δΐ τομαΓ^ Ιόταόεν όρϋΌνς. 95 

αλλά χερδεί χαΐ όοφία δίδεται ^ ^Αντ. γ. 

55 ετραηεν χαΐ χεϊνον άγάνορι μιόϋ'ω χρνόος iv χερόΐν φανείς^ 
ανδρ^ ix θ^ανατου χομίόαι 
{}δη άλωκότα' χερόΐ δ' αρα Κρονιων 100 

ρί'ψαΐζ δί άμφοΐν αμηνοάν ότέρνων χαϋ'ελεν 
ώκεως^ αΐ^ων δΐ χεραννος ένέόχψψεν μόρον, 105 



44. δίέφανε D Ο*: διεφαινε {-νεν Β) Β C^, o'tt;i;aivf Schmid scholiorum 
glossam δίεαχία^η secutus — 48. ανναόνες Β, ^ννάοντες C^ — 62. ηεράπτων 
C: περιάπτων BD — 67. άλ. Schmid: έαλ. codd., όλωλότα coni. Naber — δι'] 
δ' C — 58. ένεαχηχρεν Β — 

τέ%μωρ, Pindarus, ut potentiam dei augeret, primo passu finem quem petebat 
aeeecutum ApoUinem facit — 44. διέφανε' intraneitive, ut ap. Xenoph. mem. 
ni 10, b TO μεγαλοπρεπές τε χαΐ έΙενΟ'έριον δια τον προαώπον χαΐ δια των αχη- 
μάτων διαφαίνει. 

45. redit poeta ad ν. 5 Χείρων Ο^ρίψεν ποτέ τε%τονα νωδυνίας — 47. αντο- 
φντων sponte natoruiii ulcerum; opposita sunt iis, quae hosteB gladio vel saxo 
iiifligunt — 49. χέρ(ΐαδΐ' j)VO χερμαόίω Homerico, quod cum fonuam diminuiiyi 
nominis habeat, vi primitiyum acquiparat — 51. morborum aestu yel frigore 
ortorum distingiiit curam aut incantationibus (ίπαοιδαίς) factam aut medica- 
mentis bibendis iuungendisve aut denique secando; in remediis autem enarran- 
dis orationiH formis Tariis, iit adsolet, utitur — 52. περάπτων pro περιάπτων, 
ut περόδοις pro περιόδοις Ν. χι 4«, et περ* pro περί Ο. νι df. Ρ. ιν 2ίΐδ — 
55. άγάνορι μιαΰ'ω^ mercede yalde opes τίή augente; ut enim πλοντον μεγάνορα 
dixit Ο. Ι 2, sic etiam άγάνορα πλοντον Ρ. χ ΐ8 — 56. άνδρα, hominem mor- 
talom. Schol.: λέγεται δl• ο Άα-αλ-ηπώς χρναώ δελεααΰ'εϊς άναατήααι ^Ιππόλντον 
τε^νηαότα, οι δε Τυνδάρεων^ iτερoι Καπανεα, οι δ^ Γλαν%ον , ot δΙ Όρφι•Λ0Ϊ 
*Τμέναιον^ Στηαίχορος δε έπϊ ΚαπανεΙ %α\ ΛνΆονργω, οι δε δια τό τα^ ΙΙροιτίδας 
iauaad'ai, οι δϊ δΐ(£ τόν 'ίΐρίωνα, Φνλαρχος ort ταί;^ Φινείδας Ιάαατο, Φερε%νδΐ]ς 
δε οτι τους iv Jελφoΐς &νήα•κοντας άναβιονν έποίηαεν. Vides, ut comininiscendo 
Graeci fabulam simplicein nominibus iabuliHque variis exornaverint — 57. ίΓ 
άμψοϊν . . . ατερνων ipsa yariatio formae admonet, ut άμφοΐν non yice adiec- 
tiyi fimgi putemus 'per utraque pectora\ aed genetiyi 'per pectora utriusque, 
Aesculapii et cui is medebatur' - - 



142 PINDARI EPINICIA. 

χρίΐ τά J^soixota παρ 

δαιμόνων μαότευεμεν ^atatg φραόίν^ 
60 γνόντα το ηαρ ποδόζ^ οίας είμϊν atoag. 

μή^ φίλα φνχά^ βίον άϋ'άνατον 'βητ. γ\ 

όπενδε^ τάν ί' εμηραχτον αντλεί μαχανάν. 110 

εΐ δϊ όώφρων αντρον Ιναν ίτν Χειρών^ χαί τι J^ot 

φίλτρον iv ϋνμώ μελιγάρνες νμνοί 

65 άμετεροι τί&εν ίατήρά τοί χέν νιν πίϋΌν 116 

Tcai WV έόλοΐόι ηαραΰχείν άνδράόιν Χέρμαν νόόων 

H τίνα Αατοΐδα χεχλημένον η πατέρος. 

xai χεν iv νανόΐν μόλον Ίονίαν τέμνων ϋ'άλαόόαν 120 

^Αρέ%Όυ6αν ίπΐ χράναν παρ* ΑΙτναΙον ζενον^ 

• 
70 bg Σνραχό66αί6ι νέμει βαόίλενς Στρ. δ\ 

πρανς άότοΐς^ ου φϋ-ονεων άγαϋ•οΐς^ ^είνοις δΐ ϋ•αυμα6τος 126 

πατήρ 
τω μίν διδύμας χάριτας 

ει χατεβαν νγιειαν άγων χρνό^αν 

χώμόν τ αέ^λων Πνϋ'ΐων αίγλαν ότεφάνοις^ 130 

τους άριότενων Φερένιχος ε λ* έν Κίρρα ποτί.^ 
7δ άότερος ουρανίου^ 

φαμί^ τηλαυγεότερον χείνω φάος 136 

ίξίχόμαν χε βαΰνν πόντον περάΰαις, 

60. γνόνχας C — είμίν C^D*^: ίμ)ν Ώ^% ημ^ν C*, έμΕν Β; έμμ^ψ an 
είμίν poeta dixerit, incertum est; scripsit EMEN — 64. έν om. BCD^ habent 
codd. recc. — 67. πατέρα coni. Bergk — 70. ανρααοαα. Β: ανρα^οα. 2>, σνρα- 
κουσ. C — 71. δε BC: τε Ό — 74. fil' έν Pauw: ξΐεν BD, ελε C — 76. π<5»- 
τον BD: πόρον C — 

59. ^ναταΐς φρασίν et ad μαατενέμεν et ad έοιαότα referendum eet; con- 
fenint Bententiam celebrem Eur. Alc. 809 oVraff dl d -νητονς d -νητά %al φρονείν 
χρεών. 

61. a fabula mythica ad res praescntes transit — φιλά 'ψνχά' schol.: 6 
λόγος προς εαυτόν cf. Ο. ι 4. Hom. Od. χχ ΐ8; euum animum cum alloquatur, 
ad Hieroiiem admonitio tendit — 63. αώφρων idem fere lioc loco yalet atqne 
σώ?, vivus, cf. v. loe — 66. %ai wv νυν etiam in formula nai νυν corripere 
ausus est Pindarus 0. ni S4. vn 13. χ 78. Ρ. iv 42. ix 71 — ^ερμ&ν νόΰων^ febri- 
lium morborum — 67. Λατοΐδα %ε%λημενον η πατέρος' medicum (ίατϋρα) eeu 
ApoUinis ulium dictum (i. e. Άατίληπιόν) scu Jovie ipsius homiuumque deumque 
patris (i. e. Απόλλωνα). De dicendi formula conferre iuvat Soph. El. 365 εξόν 
πατρός πάντων άρίΰτου παΐδα χεχΖ^σθαΓ — 61). Αίτναϊον ξένον Aetnaeum 
audiyisse Hieronem, qiiod Aetnam urbem condidit, ex P. i cognoviinus, ξένον 
autcm pocta emn appellat proleptice, quod ab eo, opinor, ut suo bospitio 
utcretur, invitatus erat; dcnique nomine βααιλέως eimdein omat, quod 01. 76, 1 
(v. schol. ad inscr. carni.) Actua urbe coudita Hiero se una cum filio Dinomene 
(v. P. I fio) reges nuncupari iussit, ut Aetnaeoruin perinde atque Lacedaemonio- 
riim bini regee essent — 72. διδνμας χάριτας, quae fuerint ut epexegcsi ezplicet, 
addit ύγίείαν et αώμον — 75. φαμί rectae orationi interpositiim est, ut passim ίφη. 



ΡΥΤΗΙΑ III. 143 

αλλ' inBv%a6^ai μ\ν έγών έ^έλω ^Αντ. δ'. 

MarQv^ τ αν χονραι παρ' έμόν Λρόϋνρον όύν Πανί μέληονται 

ϋ•αμά 
όεμνάν ϋ'εον ένννχιαυ, 140 

80 εΙ δ\ λόγων όυνέμεν χορνφάν^ ^Ιέρων^ 

όρϋ'άν έπνότα^ μανϋ'άνων οΐόϋ'α ηροτέρων 
εν Λαρ* έόλόν πήματα όννδνο δαίονχαι βροτοΐς 145 

άϋ'άνατοί' τά μίν ων 

σύ δύνανται vipciot χόόμω φέρειν^ 
αλλ' άγα^οί^ χα καλά τρεψαντες ίξω. 

τίν δΐ μοιρ' ευδαιμονίας έπεται. 'Επ, δ\ 160 

85 λαγέταν γαρ τοι τνραννον δ έρχεται^ 

εΐ τιν' ανθρώπων ^ 6 μέγας χότμος. αΙων δ* άόφαλίις 

78. μέίποντι C — 79. αεμνόν Ό^^Ί — θίδν vel ^s&v C»© — 80. inicxaaai 
μαϋ•ών coni. Naber probabiliter — 81. δαίονχαι BCDi deovxi schol. ad 0. i U7, 
unde OaiovtL Mommsen — 86. roi om. C* — 86. σ* ό μέγας coni. Bergk — 

77. Graecis minus quam nobis usurpato more poeta, quod medica arte 
Hieroni aegrotanti opitulan non possetf preces se pro eius salute fundere dixit 
— 77 sq. schol.: Άριατόδημός φηοίν Όΐνμπιχον α-ύλητήν διδαατιόμενον υπό Πιν- 
δάρου γενέαϋ'αι αατά το ορος^ οπον rhv μεΐέτην αννετί^ει, χαΐ 'ψόφον inavbv 
%αϊ φλόγα ίδίΐν Ίίαταφερομένην' τόν δε Πίνδαρον έπαια9^6μενον αννιδείν Μη- 
τρός Ο'εών άγαλμα λί^ινον (Meteorstein) τοΙς ποαϊν έπερχόμενον, od^tv aitbv 
ϋυνιδρνααα^'αι προς τ J olnia Μητρός ^εών ηαΐ Πανός άγαλμα * τονς δϊ ηολίτας 
τίέμψαντας ig ϋ'εον πνν^άνεα9'αι ηερϊ των έϋβηαομένων τόν δΐ άνειπεΐν, ιερόν 
Μητρός ϋ'εών ίδρνααα^'αΐ' τονς δΐ ί%πλαγύντας τόν Πίνδαρον δια τό προειλη- 
φέναι τόν χρηαμόν^ ομοίως τω Πινδάρω ίτιεΐαε (pro έ%εΙ) τιμάν την ^εόν τελε- 
ταΐς. Ad hanc fabulam, quam Aristodemus ez commentariis eacerdotum 
templi matris deae eumpsisse Tidetur, pertinet commentuin vitae Pind. Vrat. in 
Prol. c 17 — 78. avv Πανί' schol.: ούχ ort al %6ραι cvv τω Πανϊ χορενονϋΐ nal 
άννμνοϋαι την *Ptav^ άλλα την ^Piav καΐ τόν Πάνα άννμνοϋαι. πάρεδρος γαρ 6 
Πάν τ j *Pf α, ώς αυτός ό Πίνδαρος iv τοις αεχωριαμενοις των Παρθενίων φηαι'ν ' 
^Sl Πάν Άρ%αδίας μεδίων^ ?ως τον, Ματρός μεγάλας όπαδε αεμνών Χαρίτων μέ- 
λημα τερπνόν (fr. 95) — άλλως' προς rj οΙ%ία τον Πινδάρου Μητρός ^εών ΐδρντο 
Ιερόν %αϊ Πανός, όπερ αυτός ιδρναατο' cf. Tit. Pind. in Prol. ρ. c. Conlra 
Welckerus ad Philostrat. p. 4(5.'» et Michaelis, II dio Pan colle ore e con nimfe, 
aimal. del. letit. arch. 1863 p. 331, loco Philostr. 11 12 Ηλίγοντο %αϊ ai Ννμφαι 
χορεΰααι oi (τξ *Ρεα) τιαϊ άνααχιρτήααι τόν Πανά* et simili loco Eur. lon. 492 sa. 
^χορονς ατείβουαι ποδοΐν ^Αγρανλον ϋόραι τρίγονοι . . . 8ταν ανλίοις ΰωρίζγς, ω 
Πάν\ hie locis commoti, cum χονρα; Nymphas intellezissent, Njmphas una 
cum Pane Magnam deam celebrare opinati 8unt. Scholiaetarum interpretatio- 
nem adiuyari etiam pulchro anaglypho Boeotio prope Tanagram reperto ad- 
notant Furtwangler, Satyr aus Pergamon p. 28 et L. Gurlitt Arch. Zeit. 1880 
p. ii*8 — 80. προτέρων cum proyerbialis et popularis esset seutentia iv παρ' 
iclov πήματα δνο, qua sententia sapientiae eummam {%ορνφάν) contineri poeta 
dicit, yeteres sapientes eius auctoreH esse ferebantiir — 84 ss. quam yera ista 
sententia sit, exemplis Pelei et Cadmi comprobat, qui cum eumma potentia 
flomerint, tamen malis non canierunt — 85. τνραννον regem, non regem cru- 
delem euaque potestate abutentem yox tjranxii hic signiiicat, ut in fabula 
Sophoclea Οιδίποδος τυράννου, cuius de fabulae titulo confer doctam commeu- 
taoonem Aristophanis in hjpothesi illius fabulae — 



144 PINDARI EPINICIA. 

ovx εγεντ ουτ Αίαχίδα jtccQu Πιβει 

ούτε Tcaqi* άντν^έφ Κάόμψ' λέγονται μάν βροτών 155 

ολ/3οι/ νηερτατον οι (ίχεΐν^ οΐτε χαΐ χρυόαμπνχων 
yo μελπομεναν έν ορει Μοίόαν χαΐ εν επταπνλοΐζ ιοο 

caov Θήβαΐζ^ bjtod"' ^Αρμονίαν γαμεν βοώπιν^ 
ό δ\ Νηρέος εύβονλον Θέτιν Λαΐδα χλντάν. 

χαΐ ϋ'εοί δαίόαντο παρ άμφοτέροις^ Στρ. ε\ ΙΟδ 

χαΐ Κρόνου παΐδας βαόίληας ΐδον χρυόεαίζ iv εδρ(ας, εδνα τε 
1)5 δ^ξαντο' ^ibg δΐ χάριν 

ίχ προτέρων μεταμειψάμενοι χαμάτων 170 

εόταόαν 6ρΰ•άν χαρδίαν, ίν ί' άντε χρόνφ 
τον μεν όξείαιόι ϋ'ύγατρες έρήμωόαν πάϋ'αις 
ενψροόύναζ μίροζ αί 175 

τρεΐ^' άτάρ λενχωλενω γ ε Ζευς πατήρ 
ίίλνϋ^εν ig λεχο^ ίμερτον Θνώνα. 

100 τον δε παΐς^ ονπερ μόνον άϋ-ανάτα ^Αντ, ε\ 

τίχτεν ίν Φϋ-ία Θετις^ ίν πολεμώ τοξθ6^ άπο ψνχάν λιπών 180 
ωρόεν πυρί χαιόμενος 
εχ Δαναών γόον. ε Ι δΐ νόω τις έχει 

ϋι/ατών άλαϋ-είας οίον, χρή προς μαχάρων 185 

τχψχάνοντ εν παόχεμεν. άλλοτε δ^ άλλοιαι πνοαΐ 

87. ξγΐντ' Β^^'Ώ, ξγεντο Β^"" , iyhtx' C — 88. λέγονται γε μάν Β C Ό, yl• 
eiec. Mosch. — 98. γ ε om. 7>, γ* αν Ilermann — ί)1). Τιλ&εν C — 100. ά^άνα- 
το^ Ε — 101. λιπών: βαλων coni. Heckcr coll. Ο. νπι 3!«, ϋι^ων Herwerden — 
102. ωρσεν Ιν itVQl Β 1) — 

87. tyfrro• pro iyivtto per syncopen, ut P. vi *js ct Hos. theog. i9J — 
l>0. iv ύρει i. e. Pelio Mnsjie IVleo et Tbetidi (cf. N. ν 2i), in urbe Thebu 
Cadmo ct Jliirinoniae hymena<i08 cecinisso ferebantiir. llymenaeuni cannen 
uuptiiirum Cudmi et Ilariiioniac Piudarus ipse pauxcrat in hymno ThebanOi 
ciiius exstaiit tr. l•:!— ;i:i. Kodeni pertiiiet Eur. Phoen. ii22: *AQaoviag Οέ ποτ' είς 
ύ^ιεναίονς ijkvOOv OvQicviAaij φόρμιγγί τε τείχεα Θήβας τάς Άμ^φιονίας τε Ινρας 
νπο πνογος άνέατα. Etiam PiMisaniae {ί\ ΐ:;. f.) aetato in arce Cadmea 1oc;uh, 
quo Musae bTmrnaeuni cocinisscnt, osiendebatur: 'Ελλήνων όε τοις άποδεχο- 
μένυις άσαι Μοναας ες τον '//ραονια^ γάμ,ον το χωρίον ίΰτίν έπϊ της αγοράς, 
ivO^a δη φίίοι τάς ^εάς άβαι. 1η sella voro Amvclaea teste Paus. iii is, 12 ές 
τον γάμον 'Αρμονίας δώρα χομιξοναιν ο'ΐ &εοί — D1. γαμεν, Κάδμος, quo duce- 
bat (luod proxime antecedit Θήβαις — 94 sq. eaudem rein (niiptiaB Thetidis et 
Pelei) similibus verbis Pindania, e]»iciim oarmen Cyprionim secutus, N. iv λ6 ss. 
III r<; et (•atulliis rann c.i desiTipsoruiit atqiie artitices ciim alii tum Clitias 
(V. Mon. Inst. iv ΐ,\ s.s., Jiaumeister T)enkm. 11. 188iJ) picturis illuRtraverunt, iiisi 
qiiod hi dco8 ciimi vobiMitos, iion in sedilibus {εόραις) s(»dent«8 ])Oncbant — 
— 97. Λ^νγατρες . . . ai τρείς- Ino Aj?ave Autonoe; paulo aliter fahi Cadmeae 
domu.s narravit 0. 11 •-';. ss. — 99. Ηνώνα ' eideui Scmelae nomen dedit 0. 11 ss 
- lol. τόξοις. Paridis, ut iu Aethiopide narratum erat - 102. πνρι ιιαιόμενος, 
iii rogo concrematuK Ai^liilles - 104. τνγχάνοντ* εν πααχέμεν εν cum ad al- 



ΡΥΤΗΙΑ ΠΙ. 145 

105 νφίΛετίίν άνεμων, 

οΑ/3ο^ ονχ ig μακροί/ ανδρών έρχεται 
6ώξ^ nolvg εντ αν έηφρίόαίξ επτμαι, 190 

<Τ|[ί6χρό^ ίν όμίχροΐζ^ μέγας εν fi£2^aAot^ ΈίΤ. ε\ 

εόόομαι' τον άμφέηοντ αΐεΐ φραόΐν 

δαίμον άόχήόω χατ ίμαν ϋ'εραχενων μαχανάν. 

110 εC δε μοί ηλοντον ϋ-εος άβρον op^at, 196 

IhciS* εχω xkdog εύρεόϋ'αι χεν νψηλον πρόΰω. 
Νεότορα χαΐ Λνχιον Σαρηηδόν\ άν%'ρώπων φάτΐξ^ 
έ^ έπέων χελαδεννών^ τεχτονες οία όοφοί 200 

αρμοόαν^ γινώόχομεν. α ί' αρετά χλενναϊς άοίδαΐς 

115 χρονιά τελέσει,, ηανροΐζ δ\ Λρά^α(ί%'^ εύμαρες. 206 



— 111. xBv: xai C* — 112. ΰαρπηδ. codd., βαρπαο. m lapide ramesiano ex- 
stare aniinadyertit Ahreus d. ftr. ling. dial. ii 114 — 113. χίΐαδεν. C ex nsladtiv. 
corr. — 114. γινώακομεν. ά δ άρ. Schmid: γίνωατιομένα δ* άρ. codd. 

terum membrum (παοχεμεν) adiectum sit, ad utrumque membrum {πάαχορτ' et 
πααχέμεν) pertinet, ut siinile quid de negatione et praepositionibus yidimus 
0. XI 18 et P. II .vj. Praeivit Pindarus Horatio ep. i 11, 22: tu quamcunque deus 
tibi fortunaverit horam, grata sume manu — 105. summae ielicitati maxime 
impendere periculuin adyersae fortunae, res est ab omnibus omnium temporum 
poetis decantata; simili imagiiie aurae secundae et adyersae Pindarus urus 
est 0. \ii 95: &Ιλοτ* άλλοΐαι διαιϋ'νααοιαιν ανραι — 107. αμιαροίς et μεγάλοις 
neutr. gen. — 110. ut iteutidem in hoc carmine, sic hoc quoque loco poeta 
8ub 8ua persona Hieroni consilia dat: si mihi deus, ait, gratas diyitias det, 
ma^nam me sperem famam assecuturum esse, poetas scilicet largis mu- 
nenbus adducentem, ut mea praeclara facta carminibus illustrent. Sic Uierouis 
liberalitatem efQagitat, poetarum admonens ope factum esse, ut Sarpedonie 
bellicae yirtutes et Nestoris prudentia coDsilia in ore hominum etiamtum yige- 
ant. Ceterum conferre iuyal Theocriti carm. le, quo ille similiter se Hieroni 
iuniori praeconem praeclare factorum offert — 112. φάτις' pro φάτιας' est 
eniin appositio nominum Νεατορα nocl ΐΛχρπηδόνα — 113. τέατονες' cf. Crati- 
nenin τέ-ατονες ενπαλάμων νμνων in Aristoph. eq. 677 — 116. πράζαα^'αί, effi- 
cere carminibus, ut yirtutes immortalitate floreant, non res praeclare facere, 
yel comparare qui yirtutes ^raedicent poetas; suam enim artem eiTerre et 
cum fortibus factis Riiornm clientium componere in fino canuinum consueyitf ut 

0. I 117. VI 105. IX 107. XIII ΙΙ.»». Ρ. II HG. IV 299. V 124. Ν. ΠΙ HO. IX 54. Ι. V 63. VI 76. 



PiiiDABUs ed. Cliriet. 10 



ΠΤΘΙΟΝ. Δ'. 

ΑΡΚΕΣΤΛΑ. KTPHNAlii. 

ΑΡΜΑΤΓ. 



Strophae. 

— V-/ — _ — y^AJ _ ^A^ ^ i 



5 



— K^J — ^-ι^-» ^ 



\-/ _ _ -■- \^^J _ \J\J _ I _ — ν> _ _ — ww _ ww j 
\-/ _ _ — v-N/ _ <^J — I— - V.' _ _ i v^ _ V? 



- KAJ _ WW ^ ^yjyj _ V? -• U _ Vi 



V-/ _ _ _•. c __ _ Ki vAy _ Kju .•_ ^A>' V i 



I • 

I 

^j^ \^ ^ j. v>y __ _ 



Epodi. 



— \j — ^ — KJy^ — VbA-/ — j — -■- v-/ — — J^ ^ V' 

-- V^^ _ KJJ _ _ — \^ _ *'' -:. VA^ _ ««Λ-» ^' 

-■- V-/ _ _ i W _ — I ■"• '-'^ — *-'^ ^ 

V-/ _ I _ -•_ V-/ _ ^' .• KAJ ^' 

I 

Λ W _ ^' •. \JU _ UV> _| \J — ^ JL <J — SJ. 



Argiinientuin. 

Arresilaus IV. Batti TV. iilius, qui ('yrcnaruni octavus post Battum I. 
rex fuit (v. ΓγοΙ. cxxvi), Vytliiade 31 = 466 (462) a. Ohr. quadrigis Pythia 
vicit. Eundeiii 01. 80 = 460 a. (?br. Olyinpicain victoriam obtinuisso soholia 
ad W IV inscr. traduiit, ouniquc iain tuiii, cuiu P. ν canebatur, Olyinpieuin 
ccrtaiiion aninio volvisse Pindanis ipse (jxtremo cannino (luiuto (v. 1*J4) 
si^nificat. Arcesilai iiostri proavus et regiai^ stiq)is Cyrenaicae auctor 
Jiattus ab Herodoto iv 150 dicitur Βάττος 6 Πολνμνήΰτον ίωρ yfpog 
Ενφημίόης των Μίννίων. Atqno Eupbenii noinon niii cx coinitibus Batti, 
conditoris nrbis, luissi» ideiiuiue aequali cuidaiu nostri victoris Arcesilai, 
quo ad inorcennarios inilit(*s iu (iraocia conducondos illo usus sit, Didyinus 
iii scboliis ad V. iv 455 docio oxponit. Miiiyeae aiitoni origiiiis indieia ex 
noniinibus Cyrt'iiai(!ormn niagislratnum ^Ιάβονος vi \ΊΤΰωνος lioockbius 
Expl. '2i\A beiii• ropctivii. Jani cuin roges (-yrPuaiTiin et a Miiiyis se 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 147 

ortos profiterentur et Euphemum, quem auctorem gentis ferebant, olim 
Taenari in agro Lacedaemonio suam sedem habuisse crederent, duas res 
genealogi Cjrrenaici ita contaminaverunt, ut Euphemum unum ex Argo- 
nautis, quos Pindarus ipse P. iv 69 Minyas dixit, fuisse et eius progeniem, 
quani ex Minya feinina Lemni insulae genuisset, primuin Lacedaemonem 
et deinde Theram venisse fabularentur (cf. Herod. iv 145. 147).^ Haec 
ficta et commenticia esse et Minyas, pnusquam Lacedaemonii coloniam 
Theram deducerent, insTilam Therani tenuisse post Odofredi Mtilleri saga- 
cissimum de Minyis librum inter omnes constat. Sed non id hoc loco 
quaeritur, sed quid Cyrenaei crediderint et Pindarus ab iis acceptuin 
habuent. His certe, cum a Minyis et Euphemo originem ducerent, fabula 
Argonautarum et vetus Minyarum fama gratissimae fuerunt. — Praeter 
Argonauticas res Damopbili cuiusdam Oyrenaei causam huic epinicio poeta 
intexuit. Nostri enim Arcesilai regnum, ut iam maiorum eius, Arcesila- 
orum II. et iii. (v. Herod. iv 160. 162), civilibus seditionibus magnopere 
vexatum fuit, ciun et regiae domus gentiles inter se dissiderent, et plebis 
factiones regiae potestatis iura et privilegia impugnarent. Ex iis aatem, 
qui ciyili tumultu represso in exiliuiu exacti erant, etiain Dainopbilus 
iuit, de quo scholia ad P. iv 467 haec adnotant: iv τοις ovv αταΰιώταις 
Tjv Tujcl ^ημόψίλος^ og καΙ αντος άνάΰτατος γίγονε της ηατρίδος καΐ φυγα- 
δευτείς Ερχεται εις Θήβας καΙ άξιοι τον Πίνόαρον. Pindarus igitur cuiu 
buic Damophilo admodam faveret et hospitio eum Thebis excepisset 
(v. 299), narrationi prolixae de expeditione Argonautarum preces pro 
salute hospitis et amici subiecit; neque a vcro aberrare mibi videor, si 
Pindarum hoc Damophilo carminum suorum chorodidascalo v(il rhapsodo 
uti voluisse (v. 294. 299) coniecturam facio. 

Post breve prooemium, quo Musas poeta ut stantes Arcesilai yictoriaiii 
Delphis partam praedicent cohortatur (l— :ί), ab oraculo, quod Pythia Batto, 
proavo victoris, dederat, exoi^sus, huic oraculo vaticinium Medea<i int(»xit, 
quo divina illa femina Tberaeos, quod fatalis gleba, ((uani Euphemus Argo- 
nauta ab possessoro Libyae dono acceperat, prope Tberam insalam ox 
navi in mare decidisset, Libyafi aliquando conditores futuros esse prae- 
dixerat. Hac parto fabulae Argonauticae iiiirrat^i (9 -ΰ'Λ ), poeta Jid ora- 
cnlum Pythium redit Arcesilaumque victoreni d(>bita laude ornat (54—69). 
Atque in bac re poeta consistere et epinioio finem imponcre potuit, sod 
cum magis ('picam rhapsodiam quani lyricum carmen pangere sibi pro- 
posuisset et (-yrenaeos fabulis Argonautarum inpnniis gaudere noss<^t., 
post breveni coinmemorationeni victoriae Arcesilai ad Argonautas rediit, 
ut totam fabulam indo a principio contexeret: lasonem a Chirone edu- 
catum in i)atriain redire et sceptrum regium a Pelia repetere ; Argo 
navem ab lasone, ut Phrixi animain et aureum vellus reduceret, ador- 
nari inilitibusquo (^onii)leri ; Argonautas iter per Symplegadas in ( -olchidem 
terrain siiscipere; lasonem a Medea adhituni certaininuni ab Aeta pro- 
positorum pftricula feliciter peragere; Medeani Tasonis uxorem factani 
patreni et patriani fugere; deniquo Argonautas per Oceanum, rubruni 
mare, Lemnuni insulam domum redire (70-257). Haec autf»ni ita poeta 
narravit, ut. non oinnes partes pari prolixitate expon(»ret, sed (|uae magis 
ad Minyaruin lasonisque laudcs pertinerent, copiosius, reliqua fompen- 
diosa oratione refeiret. Neque t^^mporum ordinem ubique poeta servavit, 

10* 



148 PINDARI EPINICIA. 

sed eximia quadam arte prinmm in medias res nos ducit (70 — lOo), 
158—164; cf. 0. XIII 76 ss.), deindc ad ea, quae ante gesta eraDt, deinceps 
oratione revoluta (lul— 119) extremo loco coiicubitum Argonautarum et 
Leninianun feminamin ponit ('252— 256), unde ad Euphemum et Cjrenas 
rediret. Atque haec (juasi coi^pus carmiiiis efliciunt; in epilogo vero 
(263—299) poeta pulcherrimo aenigmate usus quercus etiam post casns 
iempestatum speciem prisci roboris exhibeiitis, Dcmopbiluin Oyrenaeum 
exulem clempntiao regis commendat; esse enim eum a factionum turbis 
alienum, liberalibus artibus dedLtum musicaot^ue faeultate omatam, denique 
nuper sibi Thebis hospitem factuni. 

Rhapsodici canninis indolos secuin fert, ut, etiamsi ab ineptiis 
fiorum, qui poetae carmiua tamquain scriptoris bistorias dissecant, lon- 
gissime abhorrcamus, tamen uiido poota fabulam bauserit, quae a ma- 
ioribus accepisse, ([uae ipse tinxisso videatur quaeramus. Quamvis eniui 
Pindarus nova ipse inveub^e et comrainisci mininie sperueret, tamen 
vestigia antiquioiTuii auutorum iit in aliis fabulis, sic in bac quoque 
Argonautica eum seciituni esse, ipsa renim iiatura comprobatur. Atque 
Homeri quidiiin teinporibns cannen de ArgouaTitis exstitit (cf. Od. μ, 70 
^Αργω mioi μίλουβα)^ sed illius carniLiiis iion soluni iiiillain notitiam 
graiiimatici Alexandrini scb()liast.ae(jue babebant, sed ne Pindanis qui- 
doin liabuisse videtur. At babobaiit procul dubio et Hesiodus, qui io 
ttirtio libro Catalogi de Ai*goiiaiitis exposuit (scbol. Apoll. Rh. ii 18l), 
et qui Hesiodi vestigia legebant poetae genealogici. Horum igitur ei 
carminibus lineanienta fabulae Pindaro n*conciiinanda eraut; quae qualia 
fuissent, boc loco coUigere olim in aiiimu fuit. 8ed postquara totam 
baric inateriem in Prolegomenorum quiuto libro adumbniri melius esse 
duximiis, lectores ad bunc libruni et inprimis j). cxxv sq. delegamus. 
Hic solum monemiis, quod iii boo carmino Argoiiautas redouiites, non 
in Colcbidem t^endent^s, Lemno appulisse legimus, boc Piudarum, ut 
occonomiae carminis cunsuleret, iiovasso videri, eundem autem, quod 
pauciores quam Apollonius duces Argonauticae oxpeditionis paHicipes 
luisso iiarrat, ad geiiuinam formam vet^ris fainae propius (|uam poetam 
Alcxandrinuin accedere. Argoiiautica enim expeditio antiquitus solius fuit 
stirpis Aeolidanim, ut Tbebana bclla Labdacidarum et Argivoruin, Troia- 
imm bellum gentis Atridanim et Dardanidarum. Atqne boc iaiii ox anti- 
quioribus auctoribus Pindanis sumpsisse videtiir, qiiod iion soluin Aeolides, 
(jui iii Thossalico agro regnabant, sed etiain eos, qui in l^elopoiinesuin 
niigraverant, consortfS expe<litioiiis fecit. Uniim tAinen iiescio an ipse 
Jlesiodi personati, qiii in Κηνκος γάμω llerculem ab Argonautis circa 
Magnesiam relictiim esse rettulerat (schol. ApoU. i 12S, 9), vestigia se- 
cutus novavcrit, (luod uiia cuni Ledae filiis otiam Alcm(inae filium Her- 
culem Colcbos navigantem fecit. Is enim non soluni nulla cmu Tbes- 
saliao priscis regibus affinitAte foniunctiis erat, srd etiam post Argonau- 
ticam oxpeditiononi floniisse olim credebatur, ut iniixiine ex eo apparel, 
quod Megaram, filiam (■reontis, uxoreni duxisse lenibatur. Nibil autem 
niiri babet, ({uod Pindanis, quo studio Dorieoruiii institTitoruin flagrabat, 
anctoreni Doricae geutis Herculem a clarissimo cocln Argoiiautaruin 
abosse iioluil. Ceteriim confer do lasoiic el Argonautis Seoliger, Uoscber 
lcx. mytb. u 6:; ss. i 6π2 ss. 



ΓΥΤϊίΓΑ IV. 149 

De metris. 

Metra huius cpinicii sunt dactjlo-epitritica, (luorum gravitas atque 
siinplicitas carmini a stant^) (v. l) cantore vol cboro - hoc eniiu diiudicare 
rion ausim — in comissatione (v. 2. 294) caiitando et in fabulis narrandis 
potissimum vereanti quani maxime aptae erant. Gravitas autein et con- 
stantia, quae huius generis modorum propriae sunt, etiam auctae 'Bunt a 
poota aeqiiabili et continuo uumeiOrum cursu. Namque nusquam ille in 
modiis versibus praetcrquam siib fineni strophae intemiptus est, quin 
etiam supra finem vcrsus eoutinnatus est in strophao et epodi versibus 
quarto et quinto continuis numeris sese excipientibus. Utruin autem 
etiam versus tertius vl quartiis stropbae, quiutus et sextus epodi numeris 
coha^reant, an post tortiuiu versum strophae, quintum epodi maius inter- 
vallum, quo pericopae stropbao (l— 3. 4—0. 7— h) et epodi (l— 2. 8—5. 
G--7) disinngantur, intericiendum sit, diibitare possis. Breves duas iiii- 
tialos ultimi versiis stropbae, quibus boue ante sedatam exituni rhytb- 
miis denuo concitatur, num in iinam longani contrabere poetu sibi per- 
misorit, a lectione v. 81 pendot. De tetrapodiis dactylicis (str. 4. 6. ep. .o) 
tripodiis commixtis confer versus similiter compositos 0. vi ep. 2. N. i G. 
cp. 2. 8. V ep. 0. I. V ep. h. Denique et in nuuierorum genere et in 
lacteo ilumino epicae naiTationis riiidanis vestigia Stesicbori pressisso 
videtiir, quem Quintilianus iust. orat. χ 1, 62 epici carminis oncra lyra 
siistinuisse laudat. 

Σάμερον μίν χρί} 6ε παρ' άνδρΐ φίλω Στρ. α, 

βταμεν^ ενιπηον βαΰιληί Κνράνα^^ οφρα χωμάξοντί όύι/ Άρχεόίλα^ 
MoLoii^ Αατοίδαιβιν οφειλόμενον Πνϋ'ώνί τ ccv^tjg ονρον ιψνων^ δ 
εν&α Tcori χρνόέων ^ibg αίνβών πάρεδρος 
π ουκ άποδάμον 'Ατΐόλλωνού; τυχόντος (ί(>ί« 
χρίβεν οίχιΰτηρα Βάττοι^ καρττοφόρον /ίιβνας^ ιεράν 10 

νάόον ujg ηδη λιπών κτίόΰειεν εν-άρμαχον 
ηόλιν εν άργινόεντί μαότω^ 

VA11IA LKCTIO. ΙπβοΓ. ^AQi/LhciXa {-λάω Ε) Κνρ. /:ρμ. C-K et Ji sec. man. - 
SchoL: γΒγραπται η ωόη 'Αρν,εσιλάω Πολνμνήατον TtcciS) (of. ν. 5:0 Κν^ηναίω τό γένος 
της Αίβνης^ ΐ'ΐτίήϋαντι την τρίίοιοβτί,ν ηρώτην Πν^^ιάδα, tvioi Of καΐ την όγδοη-κοα- 
την Όλνμπιάόα' ccXV οτκ ιγραχί^εν tig την "ΟΧνμπιαχην αντον Wxtji/, ϋαίτοι μετά 
την Πν^ί-κην γενομίνην^ αλλ* εΙς τα TIv^iu μόνον — 3. κυρίας Ο — 4. αίητών 
Mosch. : (αετών {άετ. 1>• BCJ); αετών Ζηνός Trid. -- δ. Ίερεα BCl), ιέρεια Stej)h., 
Ίρέα coni. Boeckh, 7Ι?»ίί•ί« Ablwunlt — 7. ιιτίαειεν ι-κτηα.Ι)) BCD — 8. άργάεντι 

C0M31E.NTAKII. V. 1. οτάμεν oaniien a stante rhapsodo, non tripiidiante 
i-horo cantandum esse ατάβιμον μελος^ i<i^ificat — 2. ενίππον epithiifon bene 
et genti rci equestris .stndiosae [vW V. iv ii. P. ν s.'s. ix i. 123. Soph. El. λμ^) et 
Tictoriae eqiiis parta^ adcommodatiim cst — 8. Αατοίδαισιν, Apollini et Dinnae, 
(|iiac N. IX f» ΙΙν^ώνος αίπεινας όμότιλαροι εττόπται diountur — ovqov νμνων^ ut 
Ν. VI 32 ίηύων ονρον ^ inetaphom a uavij^tioue ducta — 4. αίητών strliol. : Ότι 
νπ6 Αιος άφε&έντες in των περάτων τής γης αννέπεαον ίντανΰ'α, na\ όντως 
έγνώα^η το μέαον τής γής' ων εικόνες οι χρυοοΐ άνε-αειντο παρά τον ομφαλον 
άετοί^ ηρϋ'ηααν 6l• εν τω Φωχιχω πολεμώ, ον Φιλόμηλος αννεοτι^σατο' cf. l'«U8. χ 
ifi, 2. De orariilu ipso conter Herod. iv ιλ.^ — 6. χρήοεν οίαιατηρα' striictura 
Graecis sollemni siibiectum enuntiati subiuncti {τίτίααειε) obiectuin onuntiati 
regentis {χρήοεν) factum est; cl". 0. vii S2 ύ Χοναο-κόμας πλόον είπε ν — 8. ύργι- 



150 PINDARI EPIISICIA. 

καΐ το Mrioaiaq ίπος άγχομίόαι ^Avr. α\ 15 

10 εβδόμα χαΐ βνν δεκάτα γενεά θήραιον^ Λίψα τό Λοτε ξαμενής 

Tcalg αΛεπνενβ* ά%^ανάτον ότόματος^ δεόποινα Κόλχων. είχε 

ουτωζ 
ημιϋ'^οιόίν ^laeovoc; αίχματαο νανταΐζ' 20 

Κεχλντε^ παίδες νπερϋ^νμων τε φωτών καΐ ϋ•εών' 

φαμί γάρ τάόδ' εξ κλιπλάκχοχ) ποτέ γάοι ^Επάφοιο κόραν 2δ 

15 άότέων ρίζαν φυτενΰεΰϋ-αί μελψ όιμβροτον 

^ώς iv ''^^μμωνος ϋ•εμίϋ•λθίς. 

!Ελ. «'. 
άντΙ δελφίνων d' ^λαχνπτερχ)γων ίππους άμείψαντες θο«ί?ί '^^^ 
ανία τ άντ ερετμών δίφρους τε νωμάόοίόιν άελλόποδας. 
κείνος ίίρνις εκτελευτάΰει μεγαλάν πολιών 
20 ματρόπολίν θήραν γενε'ΰϋ'αι^ τόν ποτέ Τριτωνίδος έν προχοαΐς 35 
λίμνας %'εω άνερι ^ειδομένω γαΐαν διδόντι 
ζείνια πρωραϋ'εν Εϋφαμος καταβάς 

δε%ατ^' αιόων δ' ίπί J^oi Κρονιων 40 

Ζευς πατήρ εκλαγξε βροντάν 

Hermann — ί). άγκομίααι scholia: ί(γ%ομίααι&' {^έγ^. C) BCD; cf. Ρ. ιν Ι7ί) — 
10. ίβδόμα βνν κ«1 dfn. Ilcrwerden — 14. άλιπλάτιτον Β: άΧιπλΒγ%τον (7, άΐι- 
ηλάτον 7> — 15. μελιαόμβ. Ο — U\. om. 7^' — iv oin. D — 17. fort. ίλαφροπ- 
τερνγων — 18. νωμάαα. — 20. την Β — 2*2. πρώρ. codd. — 23. δ^ξαιτ' Ί) — 

νόεντι μαστώ' schol.: Άρίαταρχος μίν το Όμτ;ρΓκόν ονΟ-αρ άρονρης παράγΒΐν 
αυτόν φηαι πιΰ'ανώς νπαΐλα^άμίνον τον μαοτόν. ^ίεροκλής δ^ φηαι tisUs^ai 
την ηόλιν ίηϊ λόφον μαατοειδονς Χενκογείοικ Atque ηοη pinguem, aed albi- 
cantem et cretaceum collem a poehi Aignificatum esHe situ iirbis confinnatar, 
de qiio V. Stndniczka, Kyreiie p. i»;7 8s. — 10. avv de tenipore ueurpatum, ut 
P. XI 10 et IV. i-j.i — ίβδόμα y.ul avv δεκάτη γενεζί' .septendecim actatum inter- 
viilhim inter teiiipiis Argonauticac cxi>editioiiis ot aniium, quo Cyrenae conde- 
bantur, intoriectum osse ehroiio^Tapbi veteres runiputabaiit, ipia dc re v. Prol. 
p. rxxvi — 1-1. Έπάφοιο ΐίόραν sohol. : Ti;y Αιβύην δτι η χώρα Αιβνης TJ}j 
ΈΓτάφοι» τοϋ Jibg χαί Ίονς τι)ς Ίνάχον αννώννμος• ειώΟ'ααι δε οΊ ποιηταΐ 
ανμπλε-κειν τα, των χωρών η των πόλεων %αΙ τα των ηροηδων ονόματα δια- 
χοιί'οποιοΟιτίί, οίον Κνάρματε χρνβοχίτων^ Ίερώτατον άγαλμα Θήβα' ct". Ρ. χι 
in. Ν. Ι in. Fabulain de gleba Libyac telluris ad Theram perlata^ a qua au- 
gurium coloniae a Tlioraeie in Libya oliin condcndae fieret, ex lioc Pindari 
carmine .VpoUonius Ar^. iv i7:ii ss., Callimacbns hymn. π 7i ss. repetivenmt et 
logograpbi Liby^i uberius porsccuti sunt, qiiibiisde v. schol. in Anoll. iv i7W»: 
Ίΰτορεΐται ταιτα παρά Πινδάρφ ^r 77?»θΊ.θΓΐχαί?, επιμελέστεροι• δε πάρα θεοχρήατω 
ίν πρώτω Αιβνκών χ«1 παρά Ά%εβάνδρω έν πρώτω περί Κνρήνιις — 15. άατεων 
ρίζαν, την Κνρ7}νην' ίξ αντής γάρ nai Απολλωνία και Τενχειρα έκτίοΛ^ηβαν schol. 
Inpriinis autom poeta hoc versu et v. -•ο ArccBilai runHiliuDi in IlesperidaK in- 
sula« colonos dediicendi illuhtrare voliiisse videtur — 17. δελφίνων de delphi- 
noriim vclocitute provcrbiali copiose disserit O. Kellcr, Thiere des claHs. Alt. jas 
— Γππονς' apposite eqiios ei «.'iirulia stiidia Cyrcnaoorum laiidat in camiiDe ad 
('nnilem victoriam illuetrandam facto — 19. χεΐνος όρνις ^ illiid au^rium gle- 
l»ae, de (\\\ο iam dictura cst — 21. O-ffo• pendct a verbo δέκατο, de qua stnic- 
tura V. P. XII :> — 22. πρωραΟ'εν' qiiod πρωρεα Enphamuin fuisee, πρυμνέα 
laHOUuin Piudarus nnge))at cousentienK cum Apollonio, sed disseiiticns a Pbilo- 
fitrato imagg. ii ib — 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 151 

kviii αγχνραν ποτΐ χαλκόγεννν Στρ, β\ 

25 ναι χρημνάντων έηετοόβε^ dOccg ^^4ργσϋς ^aAti/di/. δώδεκα ii 

χρότερον 

&μsρag εξ 'ίίχεανσν φερομεν νώτων νπερ yata? έρημων 45 

εΐνάλίον δόρν^ μήδεόίν άνόηάόόανχες άμοΐς. 

τοντάκι d' οίοηολοζ δαίμων άτ^Αθ'ίΐ/, φαιδίμαν 50 

ανδρός αΙδοίου πρόόοψιν ^κάμενοζ* φιλίων d' έηέων 
30 αρχετο^ ξείνοΐζ ατ έλϋ-όντεόόίν εν-εργεται 

ξένν έηαγγέλλοντι χρωτον. 65 

άλλα γαρ νόότον πρόφαόΐζ γλνχερον ^Αντ, β'. 

χώλνεν μειναι. φάτο ί' Ενρύηνλος Γαιαόχον παις άφϋ^ίτον 

Έννοόίδα 
εμμεναί' γίνωόκε δ^ έπειγομένονς' αν d' εύθνς άρπάξαις άρονρας 60 
35 δεξίτερα ΰίροτνχον ξένιον μάότενόε δοίχναι, 

ονδ' άηέ^τιΰέν iv^ αλλ' ΐ^ρως in^ αχχαΐ6ΐν ϋ•ορών 

χειρι /ot χειρ* άντερειόαίς δέκατο βώλατία δανμονίαν. 65 

ηεν^ομαι ί' αντάν χαταχλνόϋ'εΐόαν ix - δούρατος 

έναλίαν βαμεν βνν άλμα 



24. ayyvQuv Ώ^^ — 25. ^(^ιμνάντων Β — initoas (7, inoaas Β^Ε — 26. ίρι{- 
μων BCD: έρημου £ et schol. — 27. έναλ. BCD; cf. Ο. ιχ 1« — μήδεααιν ΒΏ 

— άνβπάαανχΒς (άνααπ. D) Β CD — ώμοίς C — 29. πρόασψιν (πρόαω'ψ. C) oodd. : 
π «ρ* o>tv Bergk — 30. ap;|;€Tat CB — Ihv. CD — 31. |fvt' coni. BeriJfk: 
δείπν* BC et schol., dttnvov D, δέπας ex coni. Mommsen — έηαγγέΐοντι CD 

— 34. yiyv. ΒΏ — av τ' mavult Bergk — 35. ηροτυχόν Β' C^^ D: ηροτυχών 
B^C^^j παρατνχον Chaeris in Hchol. — ξίΐν. BCD — 86. άπί^-ηοέ viv codd., 
ani^civ Iv {fiv Ueimer) Henuaim, ά^έρι^έ viv Mor. Schmidt Pind. 01. Sieg. 
p. civ — 39. ivaXCav coni. Thiersch: εναλία Β C D^ εναλία Bchol. — 

26. ii 'Slnsavov' ex Phaside Colchico Argonautas Pindarus fingit primum 
in Oceanum onentalem delatos osse, deinde in rabrum mare (τ. 25i), hinc per 
deserta Libyae (y. 26) eos nayem duodecim diebns humeris portasee ad Tri- 
tonidem paludem, unde cum in mare mediterraneum navigaturi eseent, Eury- 
pylam ii» obviam veniHse — 27. μήδεϋΐν^ Μήδειας, etymologico lueu — 28. δαί- 
μων Τρίτων audit apud ApoU. Rhod. iv 1552 , unde collatiH P. iv 3S et A|)oll. 
Rhod. IV 1551 88. schol.: 6 Τρίτων Ε{)ρνπνλω όμοιοναενος Κυρήνης βαβιλεΐ — 
30. ίπεα ^ivia, Terba hoepitalia, adTGnam ad hospitalem mensam mTitantia, 
ande iDterpolamentum δείπνα ortum cst, quod qiiamvis contra nietrum poccet, 
tamen iam scholiastarum aetate ^uuinum yerbum ^ivia expulerat — 32. προ- 
φασις' τοχ media causaDi quam qnisque profatur significat sive falsam sive Yeram 

— 83. Γαιαόχον' Neptuni filium Eurypylum Pindarus glebam porrigeiitem facit, 
ut filius Neptuni Eur^^pylus Neptuni filio Kuphamo gleDam tradat. Schol. : τοϋτο 
ηαινοτέρως 6 Πίνδαρος Ιστορεί, ότι ^εός Ε'ύρνπνλω παρειτιαα&είς ηαρέατη τοΙς *Αργο- 
νανταις — 35. προζνχόν cum aliud munus hospitale non ad manug esset, 
quod ei obvium crat munus glebae dedit; glebam autem dabant Graeci ct 
Saxones tamquam signum ditioDie — 86. iv, quod Hennannus restituit, dati- 
Tue tertiae personae est, formatus ad analogiam dativi secundae τίν — ηρως' 
cvan alteri yerbo adiectum sit, ad iitrumque, άπΐΰ^αε et δέξατο^ pertinet - - 
38 88. Euphemum dc industna a Tritoue commotum glebam illo loco in marc 
deiecisse et iudc in8ulam Καλλίΰτην ortam esse narrat Apollon. Arg. iv 1750 ss. — 
39. έναλίαν βάμεν dictum est, ut ^νραΐον οίχνεΐν Soph. £1. 313, πεδάραιοι ναίον- 



152 PINDARI EPINICIA. 

40 ίόΛερας^ νγρώ πελάγεν όηομεναν. y μάν νιν ωτρννον %^αμά 70 
λν6ιηόνοΐξ ϋ'εραπόντεόόιν φνλά^αί' των ό' ελά%•ονχο φρένες' 
και νυν iv ταδ' αφϋ'ίτον νάόω κέχνται, jitfivag 75 

ενρνχόρον όπερμα τίρίν ωρag, ει γαρ otxot νιν βάλε παρ 

Xd^oviov 
"Αιδα ότόμα^ Ταίναρον εις ιεράν Ενφαμος ίλ^ών^ 
4δ vlhq ιηπάρχον Ποόείδάωνος αναξ, 80 

τόν Ίίοτ Ενρώπα Τντνοϋ ^'χyγcitηρ 
τίχτε Καφιόοϋ παρ* oxd-aig^ 

χετράτων παίδων κ' επιγεινομενων Στρ. γ\ 

αϊμά SoL• χείναν λάβε 6νν ^avaotg εύρεΐαν άπειρον, τότε γαρ 

μεγάλας 85 

εξανίστανται Λαχεδαίμονοζ ^Αργείον τε χόλπον χαΐ Μχ^χηνάν. 
50 νϋν γε μίν άλλοδαπαν κρότοι/ ενρήόει γχγναιχών 

εν λεχεόιν γενοζ^ οι χεν τάνδε όνν τίμα %•εών 90 

40. απωμ. (.'; tbrt. π^λάγει 'απόμεναν — ότρ. Β C — 41. Χυΰίπόνοΐΰί C 
— 42. άφΟ'ίτω Ό — 48. ίνρνχωρ. C D — 4δ. ποαιδάονος Β — 46. Εύρό^πα: 
Ευρώτα Bchol. ad ν. if»; Jit ν. Studniczka, Kyrene ρ. »?:. eq. — rtxrfi Β 1) — 
49. μηνινν. CD — δΟ. μϊν Bt/:.: μάν BCl) — 51. λεχεεααι C — τάνδε ex radi 
corr. m. rec. Β — 

aiv Aescli. Prom. 710. ivaXia ίίλμα quod codices praebent, bis idem diccret — 
40. ίαπύρας^ quod frustra sollicitavit Heokcr Phil. ν lu, consulto poeta ad- 
didit, qiiod yesperi somniis supercilia animantium obrepero eolet — 41. Xwn- 
Ttovoigj 81 quando de laborc et vigilantia remittebant; sic λνβίπονον τελεντάν 
dixit fr. i:ii; cf. Horat. C. iii i'7, 1«; famtdis operum solutis — 43. πρΙν ωρας^ ante 
iuRtum tempus; cf. πηΐν φάονς ap. Arriaii. anab. ui I8, 6 — 45. Euphamum Nep- 
tiini filium hic et infra v. 17:• dixit Hesiodi P^oeas (v. schol. ad y. 35) secutus, 
qiii tamon non cx Eiiropa, eed ex Mticionka Xcptunum Euphcmum genuisse 
(lixerat — 46. Καφιαοΰ' amnis Boeotici, cui Urobomeiius urbs Minyarum adiace- 
bat — 47. χετράτων παίδων, quod Heniclidae, qui cum Doribus Peloponnesum in- 
vasonmt vetere«que incolas de sedibuM suis expnlerunt, ab Hercule, qui unus 
cx Argonautis fuit (v. i72\ qiiarto jpradu deHcenderunt ; cf. Prol. cxxiv. Quodsi 
plebam Alricae tellnris Euphamus Taenarum patHam detiilisset, iam tum, cum a 
Doribus et Heraclidis eius progenies domo pellebatur, Airica Graecos colonos 
sortita essct — 49. τότε . . . i^avicTavtai' praesens pro futuro positum eet, 
qiiod tempus adverbio τότε iam indicatum erat, qua .«^iuiili de causa Graeci 
adverbia προτερον (Ρ. iv Ίi^) et πάλαι, Iiidi purn, Latini dum cum prae• 
senti iungunt. — 50. bic et infra v. 2:>2 Pindanis ab aliis poetis hoc nomine 
differt, (luod illi Argonautas cum (.'olchidem peterent, hic cum Colchide rc- 
direut, Lemnum insulain appulisse narrat; cf. Gruger, de Argonautarum fabu- 
larum bietoria p. 5ί•. Pindariia autem boc ita instituiese yidetur, ut commode 
in fine narrationis ab Argonautis cum Minjis mulieribus concubantibus ad 
coDditores Cyrenarum transiret — άλλοδαπάν Lemniarum — χριτόν, egregiam, 
ut Latini lectos iudicrs dicunt — 51. οΓ xty τάνόε . . . vaaov ελϋ'όντες' hinc 
quominus concludaH poetaui veterem famam eecutiim Leumios Mmjae a Lemno 
insula ipsa insulani Tberam petivisse putasee, obstant loci P. iv uGft et ν 73 ss., 
unde Euphami et Lemniac mulieris progeniem pnmum Laoedaemouem τβηίββο 
et inde nna cimi aliis Laccdaeuiouiiti Tueram migrasse patet — 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 153 

ναόον ίλ^όντες τεχωνταν φώτα χελαινεφεων ηεδίων 

δεόηάταν τον μίν ηολνχρνόω ηοτ εν - δώματι 95 

Φοίβος άμνάόει ϋ'έμιόόιν^ 

55 Πν^ίον ναον καταβάντα χρόνω ^Αντ, γ\ 

νότερω^ νάεόόι ηολεΐς άγαγεΐν Νείλοιο ngbg ntov τέμενος 

Κρονιδα. 

η ρα Μήδειας έηέων ότίχες. εηταξαν d' ακίνητοι όιωηά 1 00 

ήρωες άντιϋ'εοι ηνχίνάν μητιν χλνοντες. 

ώ μάκαρ vil• Πολνμνάότου^ ol• tf' iv τούτω λόγω 105 

60 χρηόμός ωρ^ωόεν μελίόόας ^άελφίδος αντομάτω κελάδω' 

(ί όε χαιρειν εότρϊς ανδάόαιόα ηε-ηρωμενον 

βα6ιλέ* αμφανεν Κνράνα^ 110 

Έπ. γ\ 
δν6%ρόον φωνάς άναχρινόμενον ποινά τις εόται ηρος %εών, 
η μάλα δή μετά χαΐ νϋν^ ωτε φοινιχαν^έμου ηρος άκμα^ 
65 παιόΐ τούτοις ογδοον ϋ•άλλει μέρος 'Αρχεόίλας* 115 

54. άμμν. Β Ό — ^ύμιαιν Ό — 55. χQόvω δ* ύστέρω BCD et i<chol., δ* 
del. Schmid, χρόνω δεντίρω coni. Μ. Schmidt, Pind. 01. Sieg. ρ. civ — 
56. άγαγΐΐν C et sciiol.: αγαγε BJ)y άγαγεν Ε β corr. — 57. at fa Boeckh in pr. 
ed. — 61. εΙς τρϊς BCD — ανδάααιααι Β — 62. %νράνα CD et schol.: χνρα- 
vag Β — 63. δυαερόον J5**', δν<ίαϋ•ρόου C^ — 64. ωτε Bercrk: ωατε B^ om. CD 

— ηρος άτιμα C: ηρος iv άτιμα ΒΌ — 65. fort. τούτοι, όντως coni. Emperius 

— μεΧος C*, γύνος coni. Herwerden — 

52. τιεΧαινεφεων^ fcrtilitatcm regionia ubertatc plimarum aiictam sifvnificat, 
quod cum rcrum naturae contrarium sit, vix tum temporis iani poeta Libyam 
et Cvrenae viderat. Quodsi nigrum colorem cutia hiimanae ad agros Atricae 
regioniK poetam traxisso putare malis, non uiulto melior causa poetae eiusque 
peritiae fiet — 53. δεαποταν Battum, iinde redit ad oraculum, quod Batto 
Prthiam dedisse narrare coeperat v. η — 54. ϋ-εμισαιν oraculia sanctis, undo 
Thcmin deam ante ApoUinem Delphis oracula edidisse fingit Aeschyl. Eum. 2 

— 56. Νείλοιο . . . Κρονιδα' profectus Pindarus est a versii Homeri Od. iv λμι 
aip δ* εΙς Μγνπτοιο Jύ'πετεoς ποταμοΐο, sed utrum Nihim Cronidam dicere 
voluerit, quae sclioliastae sententia esi (τον ΜειΙον άντΙ ^ιός φηαιν, ίπειδη 
ηαρά τοΙς Μγνπτίοις τιμάται ως ^'εός), an eampum Nili opimum csse Croni- 
dac i. c. lovis AmniODis, filii Saturni, signiiicaYent, ambiguum est — 57. η' 
Uomerico ueu post orationem finitam positum prixnum valuit 'sic^ ut in 
sanscrita lingua iti, poatea pro truncata forma verbi φή habitum est — 
ίπέων ατίχες' στιχομνύ'ίαν scholia interpretantur — ίπταξαν άτιίνητοι σιωπά' 
cf. Soph. Ai. 171 ϋΐγ(ι πτήξειαν άφωνοι — 59. η'ί Πολυμνάστοι^' Battas, conditor 
Cyrenarum, Polymnesti iilius esse prohibebatur; falso autem grammaticoe ve- 
teres hoc loco, ut victoreni noetrum Arccsilaum Polymnesti filiuui ])utarent, 
commotos easQ Bocckhius coarguit — 60. μεΧίοοας' schol.: μεΐίαϋας δε χνρίως 
μεν τάς της Ji|μητρoς Ιέρειας φααί, τίαταχρηατιτιώς δh %αϊ τάς πάαας, δια τό 
τοϋ ζώον τια^αρόν — αντομάτω τιείάδω, quoniam de alia re Pythia a Batto 
rogata erat. Simili oraculo Pythia coloniam Rhodum deduci iussit 0. yu 32 

— 63. δυα&ρόον φωνάς' fabulabantur enim etymo nominis Βάττου abudi, ab 
oracalo illum reniedium balbutientis vocis petivisse; confer ipsa verba Pythiao 
apud Uerod. iv ι.*):'»: Βάττ\ επί φωνην ηλ^'ες' αναζ δε σε Φοϊβος ΆπόΙΙων \ ές Λι- 
βνην ηεμπει μηΧοτρόφον οίχιστήρα — 65. ογδοον antccesserant, ut ex Herodoto 
IV 159 88. noTimus, tjcx)tcm hi reges Battus I., Arcesilaus I., Battus Π. ό εύδαί- 



154 PINDARI EPINICIA. 

τω μίν '^srdAAcn/ α τε Πν%^ω xvdog i^ άμφίχηόνων ίτίορεν 
ΐΛηοδρομίαζ. άηο d' αύτον εγώ Μοίόαιόι δώόω 120 

χαΐ το πάγχρνόον νάχος xqlov' μετά γαρ 
χεΐνο πλενόάντων Miwav^ ϋ'εό^ομ- 
noC όφιόιν τψαΐ φντενϋ'εν. 

70 rtV y«p ^QX^ δε%ατο ναυτιλίας] Στρ. δ\ 

τις δε χίνδννος χρατεροΐς αδάμαντος δήόεν ίίλοίς; ^έβφατον 

ην Πελίαν 125 

f| άγανών ΑΙολιδαν %•ανέμεν χείρεόόιν ϊ\ /SovAar^ άχάμητοις. 

ηλϋ'ε δε Soi χριπην πυχίνω μάντενμα ίΗ)μω^ 130 

τταρ μεόον ομφαλό ν ενδενδροω ρη^^ν ματερος' 
7δ τον μονοχρήπιδα ηάντως εν φύλακα όχε^εμεν μεγάλα^ 

εντ αν αίηεινών άπο 6τα%μ(άν ες ευ- δείελον ι;Ηδ 

χ^όνα μόλτι χ^ειτας ^Ιωλχοϋ^ 

^είνος α'ί'τ ων άότός. 6 ί' αρα χρόνω Άντ, δ\ 

6β. άμφιτίτν cotld. — 70. τις ΰφ* αρ* coni. Herwerden — αρχή δέξατο Β^^, 
&QX* idi^. Λ**^ CD — ναντιΧΧ. C — 71. έίΐλοις Ό — 72. άγ,άμπτοις Hermann: 
άτινάμπτοις Β Dy quod άγνάμπτοις ecnbendiim fuit, άτιάμποι^ς C; βονΧαΐαι %ρνχ- 
ταΐς τβΐ βονλαΐς iialtmTcctg dubitantur coni. Herwerden — 

μων, Arcesihius II. ό χαλεπός^ Battiie III. ό χωλός, ArcesilauB III., Battus IV. 6 
%αλός — 66. έξ άμφαιτιόνων ludos Delphicos ab Amphictionibus adomatos 
esse inter omnes constut — 69. Mivv&v Minyes Argonautae a Pindaro appella- 
tos esse schoIiaHtae Appollonium Arg. i 2M) Recuti iuterpretantur, quod pleHque 
eorum a Minya, Neptnni et Tritogeniae filia, progaati fiierint. At vercor ut 
hanc labulam Pindarus noTerit; immo hic melioribue testibus usus, yctereH 
incolas lolci , Orrhomeni (0. xiv 3. II. η 5ii. Her. i ho), Leiiini (Her. iv i4f•) e gente 
Minyaruni fiiisse putabat — αφιαιν regibns Cvrenarum vel ipsis Cyrenaeis; 
schol. : αφιαιν avtolg τοΐς Κνρηναίοις τοΐς ig θήραν τψ* άποιαίαν ατίΐλαμίνοις. 
70 RS. labulam Argonauticam iude ab initio pandii; orditiir autom, ut in 
medias res nos ducat, ab lasone in patriam redeimto ct a Pelia Hceptrum patrium 
repctcnte. Hanc vcro partem tabulao Argonautirae peropportune pocta sele- 
git, quod siniilibus diHsidiis etiam regia doinus Cyrenaica vcxatu erat; v. Iler. 
IV ifi2 — 70. ίί'ξκΓΟ sine obiecto, ut ayBi P. ii 17 — 71. όηαΐν aloig• clavi 
sunt fati, iiuales necessitatis ap. Hor. C. i a.\ i7. ui 2i, :»; cf. Siichier Philol. ss, 
mn ss. — ύ'ίαφατον ijv ν,τΐ. gcliol. : Όμηρι-Λω ξήλφ μετά την έράτηαιν επάγει 
τό αίτιον periculuni auteiii, quod Peliae, cui per Aeolidas perirc fatale fuit, 
iinpondebat, tausa fuit, rur tatali qnadani nccossit^ite Minyae Medeam, quac 
Peliani interimoret {\. 2.''•ο), ex CoUhide arfesHcrcnt — 72. AioXiS&v lason, 
cuiii8 uxor Mcdea ut IVliaiu occideret in fatis crat, Hlins fuit Aesonis (τ. iis), 
Dcpos Crethci, proiiopos Acoli; ct*. Prol. cxvi — 7iJ. oi . . . πχ^%ινώ ^νμώ^ eius 
oallido animo, ut liupni v. 4s αΙμά oi — 74. tvStvdQOio ματερος' ΐοΐΐιιηβ, 
cuius umbilicus agor DelpL•ύ•us fuissc criidebatur; vidc ad v. 4 — 75. τον 
μονοκρηπιδα• rur uno calcco lason υβαβ Hit, veiercH iaui quaesiyisec et variae 
caueaR commentos eHse (cf. Roschor lox. myth. η βδ, Ilolzinger ad Lycophr. isio) 
scholia doccnt, ex quibus notabilis ost haec: εΐα) δε χκΐ Αιτωλοί πάντες μονο- 
τίρηπιδες ίιά τό πολεμιΐίώτατοι είναι (cf. schol. Kur. Phoeu. ish), qno de morc 
docte disputavit Wissowa, de Macrobii Saturualionim iontibuB p. 46 sq. — 
76. ενδείελος^ solis radiis clara, ut ε^δείελος άτιτή apud. Hom. Od. xm 234 — 



PYTHIA IV. 155 

Γκ£τ' αίχμαΐόιν itdvfiatciti/ avfjQ ίχπαγλος' B6%ag d' αμφότερα 

viv ίχεν^ 1 40 

80 α τε Μαγνητών έηίχώρίος άρμόξοίόα ϋ'αητοΐβι, yvtotg, 

άμφΐ δΐ ηαρδαλεα ότεγετο φρίόβοντας ζμβρονς' 

ovdi χομάν πλόχαμοί χερ^έντεξ ωχοντ^ άγλαοί^ 145 

αλλ' ίίπαν νώτον χαταιϋνόόον. τάχα d' εv^'vg ιών βφετερας 

ίότά^Ί] γνώμας άταρβάχτοιο πει-ρώμενος 150 

85 εν άγορα πλη^οντοξ δχλου. 

Έλ. δ\ 

τον μίν ου γίνωόχον όπιζομενων ί' ίμηας τις εΐηεν χαΐ τόδε' 

Οϋ τί ηον οντοζ ^ Απόλλων^ ούδ\ μάν χαλχάρματόζ Ιότι πόόις 155 

^Αφροδίταζ' ίν δ\ Νά^ω φαντί ^ανεΐν λιηαρα 

Ίφιμεδείας παιδας^ ΪΙτον χαΐ όε^ τολμάεις 'Εφιάλτα Μναξ. 

90 χαΐ μάν Τίτνον βελοζ ^Αρτέμιδοξ ϋ'ήρενόε χραιηνόν^ 160 

^ξ άνιχάτοί} φαρέτρας όρννμενον^ 

ϋφρα τις τάν iv δννατώ φίλοτά- 

των ίηιψαύείν εραται, 

τοί μίν άλλάλοίόιν αμειβόμενοι Στρ. ε\ 165 

γάρνον τοιαντ^' ανά d' ημιόνοις ζεότά τ* άττήνα προτροπάδαν 

Πελίας 
95 Ίχετο όπενδων τάφε ί' αντιχα παπτάναις άρίγνωτον ηεδιλον 
δεξιτερω μόνον άμφΐ ηοδί. χλετττων δ^ ϋνμω 170 

79. άμ,φοτίρα jfc\ quocum conspirat scholium έϋ^'ής όε διπλή αννείχεν 
αντόν: άμφότερον BCD — 81. παρδαλία G ex corr., ηαρδαΧέα BCD et schol. 

— 82. ωχοντ* Boeckh: οίχοντ' BCD -- 84. άταρβάιιτοιο BCD: άταρβντιιτοω 
lemma m Ε, άταρμν%τοιο coni. Hermann collato Bentleio ad Hor. C. i s, is 

— 86. ov-K iyiv. J5, ov γίγν. I) - - 87. o^ τοι C — 88. iv Νάξω . . . ΈπΜκλτα 
echol. Od. X. -.m — λιπαρΰς B*^ — 90. τερπνόν C — 94. έπϊ δh b ^ 95. παπ- 
τήνας {-ήνας Β) Β C D — 

79. αίχμαΐαιν διδνμαιαιν^ more Homcriconim heroum — 80. άρμοξοιαα 
adstricta artubuH vestis, contra libere fluens pellis pardalis veHti saperiecta; 
simili modo indutum Paridcm fingit Hoinerus II. iii π; paulo differt Philo- 
stratus iuD. im. 7: λεντίίον χιτώνα ίζωαται (Ίάαων) λεοντην έξηρτημενος. — 
82. taniqiiam alter Apollo άηεραετιόμης intonsus erat; heroicis enim temporibas 
coniam capitis alebant liberi (fraeci, καρηκομόοντες Αραιοί. Optimc autem poeta 
accuratius tbnnam egregiam iuvenis poeta descripsit, ut aamirationem homi- 
num movere potuisse crederetur — 83. αφετέρας^ 8uae lasonis; de hoc usu Pin- 
darico cf. O. ix 7s — 85. iv άγορα πλή^Όντος o^Xov' i. e. iv άγορα πλη^Όνατ]' 

Ealam medio die, non clam in tcnebris noctis — 86. tig είπεν secundum 
[omericuin ωδε δε τις εϊπεβτΛ,ε — 87. *Απ6ΧΧων' latius hanc BimiHtudinem 
persequitur Apoll. Rhod. i 307 ss. — π6αις Άψροδίτας' "Affrig — 89. a diis iu- 
venili forma insignibue descendit poeta ad heroas formoeiBsimos , inter quos 
primoe nominat Aloidas, quoe Homenis Od. xi :)io %αΧΧίστονς μετά γε χΧυτον 
ίΐ^ίωνα jpracdicayerat, Hecundo loco Tityum, qaem Diana, ut illos Apollo, suis 
sagittis int^remerat (Od. xi 5ho) — 92. ίραταΐ' uoniunctiyue Doricae dialocti; 
▼. Abrens de gr, ling. dial. 11 313 — 94. άπήνα' rhedae mularee Thessalonim 
nobilcs erant, unde primam rhcda Thersiam Thessalum Oljmpia vicisse tradit 



156 riNDARI EPINICIA. 

δείμα jtQootvvens' IJotav γαΐαν^ ω %εΐν\ ενχεαι 
TCaTQid^ εμμεν^ καΐ τις άνϋ•ρώηων ύε χαμαιγενεων πολιάς 175 
ε^ανήκεν γαότρός] εχΰ^ίότοιόι μη - ψενόεόιν 
100 χαταμιάναι,ς εΙτά γενναν. 

τον δΐ ^^αρόήόαίς άγανοΐόι λόγοις ^Αντ. ε\ 

ωδ^ άμειφϋΐ]' ΦαμΙ διδαόχαλίαν Χείρωνος ο(6ειν' αντρο^ε γαρ 180 

νεομαι 

παρ Χαρικλοϋς καΐ Φιλύρας^ ίνα Κενταύρου με κονραι ϋ'ρεψαν 

άγναί. 
είκοόι tf' ίκτελέόαις ενιαντονς οντε J^ έργον 185 

105 οντ έπος εκτράπελον κείνοιΰιν ειπών ικόμαν 

οικαδ\ άρχάν άγκομίζων πατρός έμον^ βαόιλενομεναν 

ου κατ αΐόαν^ τάν ποτέ Ζευς ωπαόεν - λαγετα 190 

Αιόλω καΐ παιόΐ τιμάν. 

Έπ. ε. 
πεύϋΌμαί γαρ νιν Πελίαν α^εμιν λευκαΐς πιϋ'ήόαντα φραόΐν 

110 άμετέρων άποόχίλαόαι βιαίως άρχεδικάν τοκέων 195 

97. προαύνεπε Β, προσήνεπε C\ προσήνεπε Ό — ^έν* Β CD — 98. χαμαι- 
yauov Ώ — ποΧι&ς: ποτέ J -άς coni, iterwerdon - 99. ^χϋ^ίατοις αε coni, 
Mingarelli, αίοχίοτοΐΰΐ coni. Hecker. — 101. ^αρρ. J) — 102. ναίομ. C•® — 
103. φιλΧνρ. C — 105. έτιτράπ. coni. Heyne: ίντράπ. BCD, utrumque schol. 
— %είνοιαιν: ξείνοιαιν coni. Wilamowitz Herm. ii, i7i — %είναιαιν Pauw. — 
106. άρχαν άγαομ. eni. Chaeris; άρχαίαν κομ. {τιαιν. Β D*) codd. — 110. άμε- 
τέρων {ημετεραν J5*) . . άρχεδικάν codd. ex emendationo Chairidis: άμετεραν .. 
άρχεδίν,αν vetus lectio antpe Chaeridcm — τογ,ηων Β — 

Paus. V !», ι — 97. imitatiir Honiericam tbnniilam τις πο^εν εσα* ανδρών; ηό^Ί 
τοι πόλις 7]δε το'κήες (Od. ι ΐ7ϋ) — 98. πολιάς . . . γαατρός, neque senilem matrem, 
iit Bocckhius, neque Kordidam, ut Wilamowitziu.s Eur. Herc. ii ih3 voluit-, signi- 
ficat; niillus enim contnmeliae aut ironiae hic Iocmis est; neque Hermannuin 
probo Opiisc. VII i:w filium τηίνγετον vocabiilo πολιάς Hignificari opinantem; immo 
utcrum matris pullum dici, ex quo in claram liicem iutantes prodeant, osten- 
dit oomparatio loconim 0. vi 43 ct N. i ΰό — 99. έχϋ-ίατοιαι , commonet loci 
(.•larisRimi Homeri II. ix 312 ίχ^-ρός γάρ μοι κείνος άνηρ όμως Άίδαο πνλησιν^ \ δς 
χ* έτερον μεν %ενΟ•ΐ) Ινϊ φρεαϊν άλλο δε είπΐβ — 10*2. άμείφ^η' pro ημεί'ψατο' 
eadem forma usus est Xen. anab. 11 r», 1.•^. Theoor. vii 27 — κραμϊ . . . οΐαειν 
bcne institutuni a Ohirone me probabo, ut et vera dicam et piiis er^ parentcs 
Rim; hoc enini cuui maxime νπο9•ΐι%αι Χείρωνος praecipiebant. Eximie autem 
lason orationem praemunit nec continuo qnis sit praefatur — 103. Philyra 
mater, Chariclo uxor Chironis esse l)eΓL•ibebautur; eaedem paiilo post Κεντανρου 
ϋονραι άγναί praodirantiir; contra Clitias. piitor amphorae Francoisii (Baum. 
Dcnkm. n. 1883) Pindaro lcre aeqiialis, Chariclo deam tingfit uua cum Cerere et 
Ve8ta Pelco et Thctidi blanditiam {χάριν) affcrcntom - - 105. ν,είνοΐϋΐν' Cbironi 
ehisque matri ot uxori — 108. τιμάν, digTiitatem regiani; ct*. P. i is — 109. λεν- 
•καις' έπιπολαίονς int^^rpretatur rtcboliasta, φρενας λεν-Λας φρεαϊν άμφιμελαίναις 
Hoineri II. xvii 83 oppouens; similiter Hesychius λενκών πραπίδων χαχών 
φρενών; apte vero Usenerue R. M. 1869 p. 3h2 monuit ab Alexandro probl. iv 58 
albas notae ungium digitorum fligiium amonim ot mendaciorum dici. Tamen 
Hermanni magis mihi arridct sententia, Pindarum etymoloffiae falaa specic com- 
motum verbis λενααΐς πι&ι'ιααντα φρασϊν Homcrica verba φρεαΐ λευγοΛέτισι 
πι&ήαας (II. ix 119) reddere voluisse putantis — 110. άρχεδιτϋάν qnibus primum 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 157 

Tot μ% έτίεΐ πάμπρωτον εΐδον φεγγοζ^ νηερψίάλον 
άγεμόνος δειόαντες νβριν^ κάδος ώόείτε φϋΊμενον δνοφερον 200 
εν δώμαόί ϋ'ηκάμενοί μιγά χωχντώ γυναικών^ 
χρνβδα ηεμτίον όπαργάνοίς εν πορφνρέοις^ 
ΐΐδ ννκτΐ χοινάόαντες όίόν, Κρονίδα 

δε τράφειν Χειρωνι δώχαν. 205 

άλλα τούτων μίν κεφάλαια λόγων Στρ. ς', 

ίότε. λενκίΐίτίων δε δόμους ηατερων^ κεδνοί πολΐται,^ φράβ- 

όατε μοί όαφέως' 
Αίύονος γαρ παις Ιπιχώριος ου ξειναν μίν ΐκω γαίαν άλλων, 210 
Φ))ρ δε με %'εΐος ^Ιάόονα κικλήόκων προόανδα. 
120 ώ^ φάτο. τον μίν εόελϋ'όντ^ εγνον οφθαλμοί ηατρός, 

εκ δ* αρ' αντώ πομφόλνξαν δάκρυα γηραλεων γλεφάρων^ 215 
αν περϊ ψυχάν επεί γάϋτ^όεν εξ-αιρετον 
γόνον Ιδων κάλλιύτον ανδρών, 

καΐ καόίγνητοί όφιόιν αμφότεροι ^Αντ, ς'. 220 

125 Ϋιλυ^ον κείνου γε κατά κλέος' εγγύς μεν Φέρης κράναν^Τπερϊβα 

λιτίών^ 

έκ δε Μεόόάνας ^Αμυ^άν, ταχέως d' *Άδματος ϊκεν καΐ Μέ- 
λαμηος 

113. μίγα 2> Ci'« JK«»<^: μετά Β, μέγα Ε^"^ — 115. τράφίΐν coni. Hartung: 
τράφίν (τραφί C^^) Β C D ei Hchol. — 118. μ^ν Γκω ecripsi : ί^όμαν (ίχό/κην Β) 
codil.f ί'Λοίμαν coni. Hennann, ού μάν ξείνος Γχω Bergk, oi> ξείνος ^ivav ι%οιμ' 
αν αίαν Jurenka — 119. προστινδα codd. — 120. εΐαεί^: BCD — εγνων CD, έγν . . 
Β in perforata. charta — 121. α{ηώ coni. Bergk: aiytov codd. — 122. περί: περί 
Hermann; νπερ malo — 124. αφιν CD — 126. μεααν. BCD — ηχί Β — 

ius regnaDdi suppetit — 113. μίγα χωχντω* similiier μίγδα cum dativo iunxit 
Homerus II. iii 437 — 114. ηεμηον cum vi aoristi, conf. ad I. π lo — πορφυρεοις^ 
utHerculie χροχωτόι^ απάργανον dixit Ν. ι :w — 115. νντίτΐ' nocti tamquam fideli 
sociae it«r committentes — Κρονίδα Χειρωνι, Chironi a Saturno sato; cf. N. in 47 
Κρονίδαν Κεντανρον — 117, Ιεναιππων albi eijui sunt principum; sic Am- 
phiarai 0. vi ii, T\Tidaridarum P. i 6«, Cadmeorum P. ix 83, Mycenaeorum 
fr. 2US, Molionidarum ap. Athen. 11 58 a, Zethi et Amphionis ap. £iir. Phoen. 60G ; 
forma autem ^Ι^νχίττπορ, quae natura nominis proprii seryata remansit, eo tcm- 
pore orta est, quo nomen ίππος (lat. equus, scr. a{'vas) nondum falsam aspira- 
tionem aseumpserat — 119. Φήρ' Centaunis Chiron; cf. P. iii λ — 121, αύτώ' 
dativus ethicns suayiorem reddit onitionem quarn genetivns ; cf. P. iii 73. iv 4s. 
N. III 10 — πομφόλνξαν Homerico n^orc neutniin plurale nominis cum plurali 
verbi iunxit, ut 0. π »3. χ «.'i. Ρ. i ns — 122. av περϊ iffvrav schol.: χατά 
την ίαντον "ψνχην έξαιρέτως χαΐ νπερβεβλημενως ^tfO^, unde Hermannus adver- 
bium πέρι restituendum duxit, conferens Homericum yfyij^tt δε φρένα. Immo 
patrem senem magiH quam sua vita gayieum esse filio sibi reddito poeta signi- 
ticare voluisBe videtur; quae vifl si praepositioni περϊ uon incase videatur, uv 
ύπ^ρ 'ψυχάν emendandi tibi auctor sum — 124. χααίγνητοι• Aesonis patris, uon 
lasonis fratres Pheres et Amythaon erant. Fratribus dein patrueh^s (άνε^ψιοί) 
opponnntur, fratruiu filii, Admetus et Molampus; v. Prol. cxvi eq. — 125. xei- 
vov γε %ατά %λίος, illiu» quidem rumor cuin i>erlatus esset — 



1Γ)8 PINDARI EPINICIA. 

εύμενεοντες a:i/£^toi-'. iv dccirbg dl• μοίρα 226 

μειλιχίοιόί λόγοις avrovg ^Ιάόων δέγμενος^ 

ί,είνί αρμόζοντα τευχών^ παβαν ενφροόνναν τάννεν^ 230 

130 α^ρόαίζ πέντε δραηων νύκτεόόιν Α/ - θ' αμέραΐζ 
ffcpov ενζωα^ άωτον, 

αλλ' iv εχτα ηάντα λόγον τέμενος όπονδαΐον £ξ αρχάς άνι^ρ 235 
όνγγενεόίν τιαρεχοινα^^ ' οι tf' ίηέΰποντ, αίψα d' άπο χλιόιάν 
ωρτο 6νν χείνοιόι. και ρ ίβ&ον Πελια μεγαρον^ 
135 έόόνμενοί d' εϋόω χατέόταν. των 0' άχονόαις αντος vTCav- 

τίαόεν 240 

Τυρούς εραύιπλοχάμον γενεά' πρανν tf' ^ίάόων 
μαλ&•αχα φωνα τΐοτιότάξων οαρον 

βάλλετο χρηπΐδα όοφών έηέων - 246 

ΙΙαϊ Ποόειδανος ΙΙετραίοχ^^ 

ίντί μεν ένατων φρένες ώχντεραι Στρ. ζ\ 




_, . , ., άμ. C — 13Ά. ανγγενέσαι Β — 134. i)We 

C — 13δ. ειαω MoscL•.: ίσω BCO; ιίαω an ^αω poeta voluerit uon liquet — 
136. iXaa. C\ igaa. C* — 138. ποαειδώνος Β — 139. ώκυττοροι coni. Naber — 

129. largas epulas, quales ThesHalorum ενωχίαν decebat, pcr quinque, non 
soluin per tres dies noctesque continiiatas lepide describit — ^είνι' αρμόζοντα 
τενχων^ cpulaH largas parans, qiiales decet hospitibus appoui; cf. N. i si άρμό- 
διον δεΐπνον — 132. πάντα' plenam orationem coinpendiosae venius ii6 con- 
trariain; item βηονδαΐον addidit, ut seria colloquia facetiis οοηνίτϋ opponeret 
— Xoyov ^ίμενος periphrastice, ut μψίος των λόγων i^ov Soph. OC. iiSi», 9'έμεν 
απονδην Γ. iv 27fi, αρνψον τι&εμεν Ο. π κ»?, &•έμεν αΐνον Ν. ι .»>; cf. Ph. Thiel- 
uiann, Das Vorbuin dare im LateiniRchen p. 2«; sq. — 133. Ιπεβποντο' soholia inter- 
pretantur i\%oXov^r\cav' immo valet έπϊ'ινεααν, quoiiiam de prolectione comi- 
tiim postca sernio CHt. Videtur igitur hoc verbiim a radice sej) scr. sak\ a qua 
Ιννεπε (=^ εναεπε) et insece descendunt, derivandum esse — χλιαίάν non de 
tentoriis, quibus nullus hic loous est, sed de sellis, qiiae sollemnis huias το- 
cabuli iiotio ajmd Homerum est — 136. Τυρονς . . . γενεά' Pelias, quem ex 
Tvro Neptunus genuerat - 138. βάλλετο χρηπίδα' principium orationis iecit, 
friiius principii mimus eHt, iit anditorcm benevolum faciat; cf. P. vir .τ χρηηΐδ' 
άοιδάν βαλέϋ^αι — Πετραίον epitbeton dei est ab aquis Penei fluminis saxa 
Ossiio moiitis perriinipentibus tractuiu. Schol.: ίπί&ετον Ποσειδώνος ό ΙΙετραΐος. 
φκαι δε χαί αγώνα διατίϋ'εσ9^αι τω Πετραίω Ποαειδώνι ^ οπον άπο τής πέτρας 
ί^επήδηοεν 6 πρώτος ΐππος' δώ καΐ "ίππιος ό Ποσειδών. Uberius causam epi- 
theti prius scholiuiu expoiiit: Πετραΐος τψάται Ποσειδών παρά θετταλοΐς^ ότι 
διατεμών τα υρη τα Θετταλιχά, λέγω δε τα Τέμπη, πεποιιι%ε δι* αντών έπιτρε- 
χειν τον ποταμόν Πηνειόν^ πρότερον δια μέσης της πόλεως (fort. πεδιάδος) 
ρέοντα χ»} πολλά των χωρίων διαφ&είροντα' χαί Καλλίμαχος' φεϋγε δε %α) 
Πηνειός ίλισσυμενος δια Τεμπέων. οΐ δε ότι έπί τίνος πέτρας %οιμη^ε)ς άπεσπερ- 
μάτισε^ %α\ τόν ^ορυν δεξαμενή η γη άνέδωκεν ΐππον πρώτον, ον άπωνόμασε 
Σν,νφιον. Hanc labiilam, quani ctiam JferodotuK vii u".) refert, illustrari tabula 
a PhiloHtrat» imagg. i ii dosoripta sagaciter i>erspexit (>. Wentzel, Aue der 
Aiiomia p. i:ii hs., qiiamqnani alicna eum admiscuisee docuenmt (Turlitt GOtt. 
Gel. Anz. 1892 p. r.L»t et Henndorf iii edit. Philostrati a eodalibus yeinin. Vindob. 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 159 

140 κέρδος αΐνηόαι προ δίκας δόλίον^ τραχειαν ερπόντων προς 

έπίβδαν όμως' 
αλλ' έμε χρίι χαΐ βΐ ^εμιόόαμενονς οργάς νφαίνειν λοίπ6ν 260 

ΰλβον, 
είδότι χοι Ηρέω* μία βονς Κρηϋ'εΐ τε μάτηρ 
καΐ ^ραόνμήδεί' Σαλμωνει' τρίταιόιν d' iv γοναΐς . 255 

αμμες αν κείνων φντεν^έντες β^ένος άελίον χρνόεον 
145 λενόβομεν. Μοίρας δ' άφί6ταντ\ εΐ τις 1%-^ρα πέλεί 

6μογόνοίς^ αΙδω καλύψαι. 200 

ού πρέπει νφν χαλκοτόροις ^ίψεβιν ^Ανχ. ζ\ 

ονδ^ άκόνχεόόιν μεγάλαν προγόνων τιμάν δάβαό^αί. μΐι]λά τε 

γάρ Tot έγω 
και βοών ^αν^άς άγέλας άφίημ^ αγρούς τε πάντας^ τους 

άπονραις 2G5 

150 άμετερων τοκεων νέμεαι^ πλοντον πιαίνων 

κον με πονεΐ τεον οίκον ταύτα πορόννοντ^ &γαν^ 

άλλα καΐ όκαπτον μόναρχον καΐ ϋ•ρόνος^ φ ποτέ Κρη^εΐδας 270 

έγκαϋ'ίζων ίππόταις εν%Λ)νε λα-οΐς δίκας' 

τά μ^ν ανεν %ννας ανίας 

141. χρη om. Ο* — 144. &μμ8ς Β«: άμΐς Β^ C D, cf. Ο. ιχ ΐο« — 145. λεναομ. 
BC — άμφίατ. C D; άφίαταιντ corr. Chairis — 146. αΐδ&ι αΙδώς coni. lieop. 
Schmidt Pind. Leb. 301, αΐδοί Hermanu opasc. vn iiu, postquam aniea α19ώ 
χαλ&ψαι cum sequentibus yerbie oi) πρέπει coniunxit — aldot ^ίαλυψαι coni. 
Hermann — 147. χαΧ%οτ6ροισι (-τίροιαι BC) BCD — ξίφεααι Β — 148. με- 
γάλων C* — προγοναν Β — 149. ο^ς ΒΏ — άπονρας codd. — 150. νεμεαι] 
C^o ]). νύμξς ^^ νεμεν C*^ — 152. xofi: %νά coni. Μ. Schmidt — ^ρόνον F 

— ποτ' 6 Ό — 153. Ιππ6τας Β* — 

parata a. 1893 ρ. 87 — 140. τιέρβος αΐνήσαι πρ6 βίχας• similiter Plat. rep. π 
ρ. 3(>ι e Tovg έπαινοϋντας πρό δπΛαιοανψης &8ι%ίαν — 

142. μία βονς^ Enarea coniux Aeoli, quae peperit Cretheum, cuius nepoe 
lason, et Salmoneum, ouius nepos Pelias. Eadem metaphora usqh eet Aesch. 
Ag. 112Γ» άπεχε τ&ς βοος τόν τανρον — 144. ad'ivog άελίον, periphnistice ut 
affivog iJμι6vωv Ο. vi 22 — 145. άφίαταντ*, Parcae, quae ^gnentibus hominibus 
adstant (cf. 0. τι 42. 0. χ 52), decedunt, si co^atis inimicitiae incidunt, sicuti 
in anagljpho ap. Cainpana Op. in plast. 40 Pudicitia dea aufugit, iiupia dona mere- 
tnculae aversata — 14ti. αΙδώ xaZv^^at* utmm a verbo πέίει an a verbo άφίαταντ* 
infinitiyus nulvipai pendeat quaeritur; priorem Rententiam equidem scholia 
secutus amplecti malim, quod et yerbum πελει propiiis adest et activa tbnna 
iniinitiyi xce^vt/rat non admittit Dissenii interpretationem 'ad pudorem buuiii 
occultandum'. Inimicitias igitur tantaH dici puto, iit pudorem abiciant. Ceterum 
egregie hoc loco poeta epilogum carminis praeparat; iit enim lasou Peliara 
commonet, nc neceesitudinis pudorem abiciat, ita Arcesilao poeta tecte qiiidem, 
eed impensc suadet, ut ciim Damophilo suo cognato in gratiam redeat — 
150. πλοϋτον πιαίνων ' vocabula liaec duo alliterationis figura arctiua coniuncta 
eunt — 151. πονεΐ' ΙνπεΙ, cuiuB verbi subiecta sunt ταντα et %a\ (adeo) α%άπ- 
τον %a\ θρόνος' cum verbo hoc iungas adverbium άγαν — Κρη^εΐδας, Aeson 
Crethei f. pater meus — 153. ίππόταις' equiteR Thee^ali in ouinium ore erant 

— εν&ννε- Himiliter SoIod fr. 15, S6 εύ^ννει dl• di%ag σιιυλίάς' praeterea conferre 



160 PINDARI EPINICIA. 

'Ελ. ζ'. 
Ι5δ kv6ov αμμιν^ μη τι νεώτερου ^ξ αντών avaorccCtj καχόν. 275 
ω^ αρ' εειηεν. άκά ί' άνταγόρενβεν χαΐ Πελιας' ^Έόομαι 
TOiog. άλλ^ ί^δη μΈ γηραών μίρο^ αλιχίας 280 

άμφιπολεΐ' 6ον ό' avdO^ i'ificcs &Qtl κυμαίνει όνναόαι ό' άφελεΐν 
μανιν χρ•ονίων. κελεται γάρ εάν -ψνχάν κομι%αί 
IGO Φρί%ος iXd^ovrag προς Αϋμα ^^αλάμον^^ 285 

δέρμα χε κριον βα%νμαλλον αγειν^ 
τω ποτ' ίκ πόντου <ίαώθ>; 

εκ τε ματρνιας ad -εων βελίων. Στρ. η\ 

ταντά μοι ΰ'ανμαότο^ ονειροζ ιών φώνει. μεμάντενμαν d' ετΐΐ 

Καόταλία, 290 
εΐ μετάλλατόν τι. καΐ ώζ τάχο^ οτρύνει. με τενχειν ναϊ ηομηάν, 
1C5 τούτον αε^λον εκών τελεόον και το/ μοναρχειν 

καί βαόιλενεμεν ομννμι προηόειν. κaρτερbg 29δ 

ορκοζ αμμιν μάρτυς εότω Ζεύζ 6 γενεϋ'λιοζ άμφοτεροΐζ, 
ύύν%'ε6ιν ταύταν ίπαινηβαντες οι - μεν κρί&εν. 300 

άτάρ 'Ιάόων αύτος Ϋβη 

170 ώρνυεν κάρυκας; εόντα πλόον ^Αντ, η\ 

φαίνεμεν τταντα, τάχα δε Κρονίδαο Zijvbg υιοί τρεις άκα- 

μαντομάχαι 
ijkdOv Άλκμψ'ας θ' ελικοβλεφάρου Α^δας τ£, aotol ί' ν-ψι- 305 

χαΐται 

15δ. άναοη]'!} {άναβτ•ηΐ[ΐ cum G. Curtio praofert Sohroedcr) coni. Hemiann, 
avucxi]crii B*^^CD et ν 1. schol., άναατηαη B^'^, άναϋχαίη ν. 1. schol., unde 
avccataiij Ahreiis — 150. ^αοομια BCJ) — 157. τοΐος Mo.sch.: τοιούτος Β CDE 

— ySQ.J) — 101. βα&ίψαλον Β J) — 102. ?x τέ: i% των Β — βονίίων Ό 

— 103. φώνει schol.: φωνεΙ coild. — 104. μεταλλαητόν miivult Berffk, hoc vel 
αατάλλατίτον Herwerden Stud. Piiul. ;u — με: αε Β — 105. τελεασ. BCI> — 
lOU. avTU() BC — 170. ώρννεν Boeckh: δρνχ}εν B(.'D — χάρνιιας τ&ς Ιόντα C^ 
-- tovTu (.odd.: επόντα coni. .Inrenka, ^ταΐϋΐ coni. Bergk; fort. Ιόντα — 172. τ' iX. 

iuvat nostnim richien — 150. %at ' Feliae et ipse phicida orationti ntitar — 
150. 'φνχάν %ομί%αι, άνα%λι\αει, ter aiiinia hoininid in peregrina terra mortni 
vocanda t»t aic quaei in patriain reduccDda, ut notum eat ex Hom. Od. χ ci — 
101. de Phrixo inrtidias novcrcae fugieiit-e et in dorso arietis per mare vehente 
oinnia notu. Schol.: ^xaxwth] γαρ Οιά τήν μητρυιάν ΙρααΟ-εϊΰαν αντοΰ %α.ϊ έηε- 
βονλενϋ'η^ (οατε φνγεΐν. ταντην δε ό μίν Πίνδαρος iv ^Τμνοις ^ΐ]μοδί%Ί\ν φηύΐ^ 
Ιππίας δε Γοργώπιν, Σοφο%λης δh iv ΆΟ'άμαντι Νεφέλην, Φερεκύδης θεμιατω' 
υς ν,αί φτιαι των ν,αρπών φ^ειρομενων ί% ταύτομάτον έ^ελοναιον δο^νναι εαυτόν 
εΙς αφαγι'ιν. ru δε άϋ'έων βέλεων άλληγορίχώς άντ) τον βοχ}λενμάτων η λόγων ι/ 
πραγμάτων — 104. εΐ μετάλλατόν τι- an quid ourandum sits cum somnia eint 
partim vcra partim falsa — urpvvft' scil. '^Ιπόλλων, qui iiomine Κααταλία Hatis 
significatus eHt — πομπάν oxpeditionem — 107. Ζενς δ γενέθλιος άμφοτέροις^ 
lupit^r, a quo, eum Hellenem, patreni Aeoli, genuissc lerretur, nttMqiie geuus 
dorivavit -- 108. γ.ριϋ'εν διειιρί^ααν. 

170 88. enuinerantnr Argonautaruni priiiciiKis, <le ([uibiis v. Prol. cxxv — 
171. τρεις' Herciil<'8, Altinf»imi! liliiis, (■astor et Pollux, Lcdae filii — 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 161 

avageg^ ^Evvootdcc γένοζ^ αΙδΒ6%•έντεζ άλχάν^ 
εκ τε Πνλον καΐ dit^ &κρας Ταινάρον. των μ^ν κλέος 31 ο 

175 έόλον Ενφάμον τ έκράνϋΐίί όόν τ«, Περικλύμεν* ενρνβία. 
εξ ^Απόλλωνος δ\ φορμικτάς άοι-δαν ηατίιρ 
εμολεν^ εύαίνψος Όρφενς. :U5 

ηεμπε d' Έρμάς χρνόόραπι,ς διδύμους vCovg in^ ατρυτον πόνον^ 
τον μ\ν Έχιονα^ κεχλάδοντας ^/ϊα, τον d' 'Έρχτνον, ταχέες 
180 d' αμφΐ Παγγαίου ^εμέ^λοΐζ ναιετάοντες εβαν 3•20 

καΐ γαρ εκών &υμω γελανεΐ ^α66ον εντνεν βαόιλενς άνίμων 
Ζήταν Κάλαΐν τε πατίιρ Βορεας^ άνδρας πτεροΐόιν 325 

νώτα πεφρικοντας &μφω ηορφνρεοις. 
τον ii παμπει^ γλνκί)ν ήμι^ίοι,- 
6LV 7CO%OV ενδαιεν '^Ηρα 

185 ναός ^Αργονς^ μή τίνα λειηόμενον Στρ. θ'. 
τάν άκίνδννον παρά ματρί μένειν αιώνα πε66οντ\ άλΛ' έπΙ 330 
καΐ %•ανάτω 

(ίλ. 1)) BD — iitxoflif φαρων^ 2) — δυοϊ Β — 173. αΐδεσ^έντες codd. et schol.: 
άλδήαΐίοντίς Mor. ScDmidt, αίν* ίαϋ'ίντες Jureuka, α ^αα^'ίντες άλκΜ Bcrgk — 
176. φορμιγ-ατ. C — 178. χρυαόρρ. BCD — 179. γ.ε%Χα9όχαΐί Ό — "Κρντον coni. 
Schmid: ε^ρυτον BCD — ταχέες δ' BCJ), ταχέως δ' VE^ in lit., δ' eiec. 
Boeckh; cf. Ρ. IV 9 — 180. ^εμέ^Χοις coni. Boeckh: ^εμε^Χα B*C, om. B^ 
DGP — 181. ^τννε C^V: Ιντνεν Β C* D — 183. πεφριΐίότας D et lemina 
m Β — 184. ηαμπΧη^'ή D — nodOv γ* Mosch., πό9^ον τόνδ' ανεν coni. Em- 
l)eriu8; at v. not. aid 0. vi :;s — ενδαιεν Β in lenim. C* D: ϊδαιεν Β C\ 
πρόαδαιεν Boeckh, δαίεβ%εν Hermann — 185. ναονς Β — 186. μητέρι CD — 

173. Έννοαίδα γένος- Euphamus, qai Taenaro yenit, Neptani filius, et 
Periclymenus, qui Pylo venit, Peloi tilius et Neptuni nepos — αΐδεα^εντες άΧ- 
%άν^ qui fortitudinem tamquam deam reverebantur; locutionem singularem 
formasse Pindarus yidetur ex Homeri oratione II. xy aci ώ φίΧοί άνέρες εβτε %αϊ 
αΙδώ 9•εβ^* ένϊ Ο'υμίο — 176. έξ \'4πόΧΧωνος• schol.: ΆπόΧΧωνος τον 'Ορφέα φησίν 
είναι ^ ον τιαϊ αντός ό Πίνδαρος (fr. V09) tial αΧΧοι ΟΙάγρου Χέγοναιν. Dubito 
tamen an poeta yerbis i^ ΆποΧΧωνος potius Thraciam urbem *ΑποΧΧωνίαν^ 
unde ThracioB poeta venerit, significare voluerit — 179. νιεχΧάδοντας- schema 
Alcmauicum , quod Alcman frequenter pluralcm ρήοή nomini, priusquam al- 
temtn addituni csset, adiungere solebat; sed iain Homerus Π. ν 774 ηχι ροάς 
2^tfiO£t^ αυμβάΧΧετον 7}δh Σκάμανδρος, et II. χχ 18«. Od. χ ι,ΐΆ — "Ερνχος (sic etiam 
Apoll. Argon. 1 ^2) m scholiis et apud Apollod. i 112 Ε^ρντος audit — 180. Παγ- 
γαίου' Pangaeus mons, unde Boreae filii alati yenerunt, in Thraciae et Mace- 
doniae coniiniis fuit — ifiav Boreadae, qui Thraciae montee tenebant et 
proximis yersibae noiuiuatim declaraniur — 183. πορφνρέοις' epitheton non 
tam coloris quam splendoris eignificandi gratia additum esse yidetur; cf. 
N. XI 2s et ΙΙ0Γ. C IV 1, ιυ purpureis olonbtis. Alae Borcae Boreadanimque ex 
yasibus aliiaque monnmentie artis satis notae sunt; conf. Welcker, Alte Deiikm. 
ΠΙ 144 8s. — Ceterum paucorum tantum heroum, qui ipso genere insignes erant, 
nomina pocta attulit; praeterea a Pindaro ip80 O. iv :ίΐ Erginus Cl.ymeni tilius, 
fr. 172 Telamon, fr. ah releus, in Cypseli cista (Paus. ν π, .ο) Pisus et Asterio, 
multi alii ab Apollonio inter Argonautas fuisse feruntnr — 186. τάν αΙώνα' 
schol.: ^ιιΧυτΛώς ν,ατα το ίδιον εΟ•ος έξήνεγαε' iteiu Ρ. ν 7. Ν. ιχ 4ΐ; contra 
masculino genere utitur Ο. ix cc. Ν. iii 7ύ; de locutioue αίώνα π^ααοντα cf. 0. 

PxiTDASue ed. Chriet. 11 



162 PINDARI EPINICIA. 

φάρμαχον χάλλκίτον i&g άρετάς αλιξιν εύρέΰ^^αν 6ύν Αλλοις, 
ig dh ^Ιωλχον iml χατεβα ι/αυται/ Άωτος^ 335 

λ^ξαζο πάντας inaivi/joaig Ίάόων. χαί ρά /ot 
190 μάντις 6ρνίχε66ΐ χαΐ χλάρονόν ^εοπροπέων Ιεροΐς 

Μόψος αμβαόε ότρατον πρόφρων. έηεΐ - d' ίμβόλον 340 

χρέμαόαν άγχνρας νπερϋ'εν^ 

χρνόέαν χείρεόόι λαβών φιάλαν !//ντ. ^'. 

άρχος εν πρύμνα ηατέρ* Ονρανι,δάν έγχειχεραννον Ζήνα^ Tcal 

ώχχΜόρους 345 

11)5 χνμάτων ρΐΛ&ζ άνεμων τ έχάλει, νύχτας τε χαΐ πόντου χε- 

λεύ%Όυς 
αματά τ ενφρονα χαί φιλίαν νόότοίο μοΐραν 
ίχ νεφρών δε fov άντάνόε βροντάς atoiov 350 

φλέγμα* λαμτιραΐ tf' Ύΐλ%•ον αχτίνες ότεροηάς άπορηγννμεναι, 
άμπνοάν ί' ήρωες ίόταόαν ϋ'εοϋ - όάμαόιν 355 

•200 πιϋ'όμενοι' χάρνξε ί' αύτοΐς 

Eit, %" . 
ίμβαλεΐν χώτίαιόι τεραόχόπος^ αδείας ενίητων ίλπίδας. 
είρεόία d' νπεχώρηόεν ταχειάν ix ηαλαμαν Άχορος, 360 

6νν Νότου d' αϋραις επ \4ί,είνον ότόμα πεμηόμενοι 
ΐβν&ον' ivd•^ αγνον ΙΙοβειδάωνος ^6αντ f^i/aAtov τε'μενος^ 

187. Ιάς Β — 188. S' Ίαωλ^ον eoni. Schmid — xarfJJar Ό — 190. ^εοπρεη. Β 

— 191. &μ(ίαιαε Β - 193. φιάλαν: ayxvpav Β^^ — 195. άνεμων FQ: άνεμους 
BCDE — 197. άντάνναε C^ — 198. anoQQ.BC — 199. αμπλοον ooiii. Coraee — 
200. jrtO". MoHch.; πει». BCDE — 202. τραχειάν C — 2()Ά. άξείν. Β Ε ei 
schol. : fvJetV, CD — 204. ηοαειδ&νος Β — tccuvr' : fort. Ιΰανντ^ vel potius 

I s5 — 187. φάρμακον αρετής laus dioitur, ut Kur. Bacch. S83 φάρμαϋον πόνων, 
Ν. IV 1 ενφροαύνίχ ηόνων Ιατρός — έ&ς ad plures hic relatiiui eet, ut vice versa 
σφετερος ad singiilos — 189. Ιέξατο' recenHuit, simul ad Tirtut-em cohortatue 
ad exeiuplar Aguiiiemuoiiis 11. iv hm ss. — 190. όρνιχεσσι nal τίλάροίς, cuin £p- 
βααε, quam cnm ^εοπροπεων iimgere malo — %λάροις . . . Ιεροΐς' sortibus sacnfl, 
noii prolanis — 194. άρχος' dux navis Tason, cum ancorari cx utraquc parte 
])rorae (άγχύρας, non άγκυραν) Holutas suHpendissoiit , libationem ant« profec- 
tioncm fecit; cf. Thucyd. vi :isi, Arrian. anab. vi ;i — iv ηρνμνα• quae sedee 
diicis Davis erat; contra in prora Euphamus Huam Hedein habebat; vide y. rt 

— 195. ριπας άνεμων cf. Ρ. ix is, N. iii 59. fr. 88. Soph. Ant. ;•2!» — 198. aCcioVn 
faustum; cf. Hom. Β 353 άατράπτων έπιδεξι' ίναίαιμα αήματα φαίνων — 199. άμ- 
πνοάν Ιατασαν, piiriplirastice pro άνέπνενααν, ut ελπίδα ατήΰαι ap. Eur. Iph. 
Aul. 7H8 — 201. τεραα%όπος' MopsuH signa Ιουιβ inteqiretaiiK et bonam 8i)em 
animiK ArgODautanim iniciens — 203. avv Νότου δ* αΐί^ραις' l•*otu8 a meridie 
flaus naTeni ad 08tium ponti ferebat, ubi celebre erat delubrum (Ιερόν) duo- 
decim deonim, de qiio v. Apoll. Arg. ii 532 et Wieseler, Spicilcgiuui de loois 
scriptorum veterum ad BoKporum Thracinm 8pectantibus p. 32 - 204 ?σααντ\ 
81'holia ετιτιααν intcrj^rctantur, reddentes, opinor, δωμήσαντες βωμόν Apollonii 
Arg. II .^31; quod 81 rectc faciiintf Argonautae ipsi ijlud delubruiii condidisee 
putandi suut. At cum iaiii oxBturc {ύπάρχειν) ara dicatiir nuper, scilicet a 
Phrixo, condita, cxspcctiimas iiotionem mtraudi, unde ^αδυν i. e. έσέδυϋαν 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 163 

205 φοίνιόόα dl• Θρψκίων αγέλα ταύρων νηαρχεν 365 

χαΐ νεόχτίότον λι%•ων βωμοΐο %•έναρ. 
έζ δΐ χίνδννον βαϋνν^ιίμενοι 
δεβηόταν λίόόοντο ναών, 

βννδρόμων xιvη^•μbv άμαιμάχετον Στρ. ι , 370 

εχφνγεΐν πετραν. διδνμαν γαρ ίόαν ζωαί, κνλινδεόχοντό τε 

χραιηνότεραι 

•210 ί) βαρύγδουπων ανέμων 6τίχεξ' άλλ' τΐδη τελεντάν χεΐνο^ 

ανταις 
ημι^^εων πλόος αγαγεν, ig Φ&όιν ό' ίπειτεν 375 

fjXvd-ov' εν^α χελαινώπεόόι Κόλχοιβιν βιαν 

μΐξαν Αϋμα τ άγανω. πότνια δ' οξυτάτων βελέων 380 

ηοιχίλαν ΐυγγα τετράχναμον Ού-λυμπόϋ'εν 

•215 έν άλύτω ξεύξαιόα χύχλω, 

μαινάδ^ ορνιν Κυπρογένεια φέρεν ^Αντ, ι\ 

ίαδυν - έναλ. BCD — 206. λί^ων Tricl.: Μινον BCDE; ^tvag βωμον U- 
J&tvov cuui. Ahlwardt — 208. σννδρομον Ε — -209. δίδνμαι ]): δίδυμοι Β (' 

— τίραιπνυν Ι) (acceutiis et ν in lit.) — 211. δ*: γ* C, quoil ex rt ortum 
videtur — ίπίΐτ* άνηλ. Β, Intit* . . ΐ]λ Ώ (lit. iuter τ et ?/) — 212. -ntai Γ 

— 213. τ* άγανώ coni. Herwerden: παρ* αύτω codd., τ' άγανρώ coni. Μ. Schmidt 

— όζυτ. C et schol.: ώκντ. Β Ό — 216. igiiv Β — 

loffendam ense conic(;i. Aliter Timosthenes in scholiis Apollonii ii 5:)ϋ rei difti- 
cultatem expedire couatus est: Tιμoa^'έvηs δέ φηαι χονς μεν Φρίξου ηαϊδας 
βωμούς δώδΕ%α ίδρναασϋ'αι τών ^&ών, τους dt *Αργοναύτας τοϋ Ποαειδώνος scil. 
ipaliov — 205. φοίνιααα svtupiuoA veteribus granimaticiH inovit, quoniam nigri 
tauri Neptuni sacri erant; vide tamen O. xni (W — Θρψτίίων cum delubrum 
illud in Asiatico litore positum eenet, Thraces intellegendi simt Bithjni, quos 
HerodotuH vii 75 ex Europa in Aeiam traieciBHe tradit: οντυι μεν (^ριμιιες) δια- 
βάντες μεν ές την *Αβίην έ-κΧήδτιααν Bι^'υvoi — 306. 9ει>αρ scholia interpretan- 
tur τό τον βωμον %οίίωμα χό νποδεχόιιενον χα ϋ•νμαζα, qua a siguificatioiie 
uon abhorret trita locutio ^έναρ χειροζ — 208. συνδρόμων . . . πετράν, quae 
¥iilgo Συμπληγάδες audiiint et iam Homero μ λ9 notae erant; eas αυνορμάδας 
(an αννδρομάδας?) Simonidem dixisde tradit schol. Eur. Med. 2 — 210. άνεμων 
6τίχες' ventonim tamquam acips inter se confligere dicuntur — 212. χελαινώ- 
πεοϋΐ' fuscos finxisso poeta videtur (-olchoH, (jiiod Oceano et orientalibu» Aethio- 
pibus propinqiios eos eese opinabatur; eosdem tainen etiam Herod. u km με- 
λάγχροας tuisse tradit, fon ab Aegyptii.s militibiis ortos esse ratuH; conf. Lycopbr. 
1S12 et HolzingeH coiniii. ad b. 1. — 212 h. βίαν μίξαν Dirteenius Boeckhio 
anctore ArgonaiituH Htatuit primuni, cum iirbom jwt-erent, a ColchiR prohibitos 
esse et armis Yiam sibi paraHse, deinde auteni int-er ColchoH et Argonautae 
conYenieee, ut velhiH certis condicionibus redderetur. At hoc nimis obscure 
poeta narrasset, (luamobrem dubito an rectiuR 8choliaHta verba interpretatue 
sit: βίαν μίξαν άνχ) του ουνήλϋΌν, έπιμιχϋ'ήναι ίποίηααν την έαντώι^ βίαν ί%εί' 
νοις^ τουτεατιν ίμίγτ^βαν ανχοϊς — 214. ϊυγγα' torquilla eeu vertioilla avis mo- 
bilitate sua agitatiouom aestuantis amoriH Hignificare yidebatiir, unde in incan- 
tationibuH ea utebantur illigata rotiie, qiiam circuinagebaut; hoc autem inoan- 
tationis g»^niiH Venereiu tiim primuni, nt Tasoaem saumadiuvarot, de caclo 
xnortaliburt intulisHe poeta fiiigit; cf. N. iv :;'i Tryyi ?λ%ομαι ηχορ^ Plaut. Cistell. 
π I, 4 vtrsor in αηιυτία rota miser — 

U* 



164 PINDARI EPINICIA. 

τίρώτον άν^ρώηοιόι^ λιτάζ τ* inccoidag έκδιδάβκηόεν βοφον 385 

ΑΙβονίδαν 

ΰφρα Μήδειας τοχέων αφέλοιτ* αΐδώ^ Λο^εινά d' 'Ελλάς αύτάν 

εν φραβί τιαιομέναν δονέοι μάβτιγι Πείρους. 390 

220 καΙ τάχα ηείρατ^ άέ%:λων δείκννεν πατρωίων 

όύν d' έλαίω φαρμαχώόαιό^ άντίτομα ότερεαν όδννάν 

δώτίε %ρίε6%•αί, χαταίνηόάν τε χοι-νον γάμον 395 

γλυχύν εν άλλάλοιόι μίξειν. 

Έη. ν\ 

αλλ^ δτ' Αίήτας άδαμάντινον έν μέόόοις αροτρον βχίμψατο 
225 χαΐ βόας^ οι φλόγ^ άηο %αν^αν γειτύ^ν πνέον χαιομένοιο 400 

χαλχέαις d' δπλαΐς άράόόεόχον χ^άν* αμειβόμενοι* 

τους άγαγών ξενγλα πέλαόόεν μοϋνος' όρϋ'άς d' ανλαχας 

ίντανύΰαις 405 
^λανν\ ανά βωλαχίας d' όρόγνιαν 6χίζε νώτον 
γας, εειηεν d' ωδε' Τοντ* έργον βαόιλενς, 
230 οβτις άρχει vaog^ ίμοί τελέόαις 

αφϋΊΤον βτρωμνάν άγέό^ω^ 410 

χώας αίγλάεν χρνβέω ^όάνω. Στρ. ια\ 

ως αρ^ αύδάόαντος άπο χροχόεν φίφαις ^Ιάόων είμα d -εώ ηί- 

βννος 
εϋχετ^ Ιργον* πυρ δε νιν ούκ έόλει ηαμφαρμάχον ξείνας εφετ- 
_ μαις. 415 



217. έδιδ. Β νίδα Ώ — 218. ΜτιδΗαν coni. Beck — 220. πατρωδύν 

Bys.: πατρώων BCB — 223. iv om. C — μί^Βΐν {μίξιν Ό) Β D Ει μίξαι C 

— 224. μέσυις CD — 22δ. ysvvv coni. Dindort' bene, γνάθων coni. Boeckh 

— 227. έχχαννααις coni. Hocker — 228. άναβωλαϋίας Β C D^ άνά βώλαχας, ig 
d* όο. coni. Hartimg — όρόγνιαν coni. Hermanu: οργνιαν BCD — 229. fort. 
τω^ — 231. χρναέω om. C — 232. χροχΟ£ΐ' Β: hqOtisov C ]) — 233. ioXei coni. 

218. τοΊΛΒων άφέίοιτ' αΙδώ' ef. Ο. xm 53 — πο^Ήνά 'Ελλάς' ηο9•ονμΒνη 
'Ελλάς, vel πυ^•ος 'Ελλάδος — 219. μάατιγι Πίΐ^Όνς' Veneri, cuiue socia amo- 
ninique conciliatrix Πει&ώ ])erhibebatur (P. ix -m. fr. 122, 2. 123, 10), flagelluin 
tribuit Hor. C. iii se, 11 — 221. φαρμαιιώααια' άντίτομα' herbas et radice», 
quae contra spiritum boum valerent, decisas oleo ungucns; cf. Aesch. Agam. i? 
νπνου τόδ' άντίιιολπον έντέμνων ακος — 224. άδαμάντινον uqotqov cf. ΑροΗ. 
Arg. ιπ 12Η4 αδάμαντος &ροτρον — 225. ξανϋ'άν γεννών cf. Ρ. ιν U9 βοών ξαν- 
ϋ'άς άγέλας, 20Ά φοίνιααα άγέλα τανρων — 227 88. Aetes i)rior tauro8 ilammivoiuoe 
iunxit 8ulcosque rectos firma manu arvo impressos {έντανύαας) duxit, ut laeon 
Solis filiam uemulatus idcm Ιιυο facinus perpetraret — 228. avu βωλαχίας όρό- 
γνιαν in ulnae altitudinem ; βωλατιίας quaeritur iidiectivumue sit iioniinis γάς, 

^lcbo.sae torrae, an nomen fonnatuiii a βώλος vel βώλαξ, ut χαρα-κία a χάραξ. 




iplii habes N. χ w). P. viii 43. sr» — 233. εΐ^χίτ' ίργου* ag- 
grediebatur reiii, ut llerutl. vii :. λόγου ειχετο — ίόλει plusquaiupertcctum est 



PYTHU IV. 165 

ότΐαβόάμενος δ* αροτρον^ fioiovg δήβαΐζ άνάγκας 
235 ίντ^όιν αυχένας^ έμβάλλων τ έριηλευρφ φνά 

χεντρον aiaveg βίατάς ίξεπόναβ* inttaxtbv άνήρ 420 

μετρον. ινξεν d' άφωνήτω περ εμ-πας &χει^ 
δνναόίν AlYjftag άγαόϋ'εις, 

προς ί' εταίροι χαρτερον Άνδρα φίλας ^Αντ, ια . 425 

240 ωρεγον χείρας^ ότεφάνοιόί χε νιν noiag ερεητον^ μειλίχιοι^ τε 

λόγοίζ 
άγαηάζοντ\ αντίκα d' Άελίον %•ανμα6τος νΐοξ δέρμα λαμηρον 
εννεπεν^ εν%α νιν εχτάννόαν Φρι%ον μάχαιραΐ' 430 

ήλπετο tf' ούχέτι Soi χεΐνόν γε ηράί,εβ^αι πόνον, 
χειτο γαρ λόχμα^ δράχοντος d' ειχετο λαβροταταν γεννών^ 436 
245 δ^ ηάχεί μάχει τ ε ηεντηχόντορον - ναϋν χράτει^ 
τελεβαν αν τίλαγαΐ όιδάρον, 

!fibr. La\ 
μαχρά μοι νεϊ6%'αι χατ^ άμαί,ιτόν Άρα γαρ όννάτίτει χαί τίνα 440 
οΐμον ίόαμι βραχνν' jroAAor^t d' αγημαι βοφίας ετέροίζ. 
χτεΐνε μ\ν γλανχώηα τεχναις ηοιχΜνωτον οφιν^ 
250 ω ^ρχεβίλα^ χλεψεν τε Μήδειαν όνν αντα, τάν Πελίαο φόνον' 445 



Boeckh: αΐόλλεί codd., αΐόλει Paiiw. — 284. σπασάμ. BCJ) — βοεονς C: βοέοις 
Β* (in loco perforato) /; et schol — Si/icag Ό Ε, δήαεν Β* C — άνάγιιας B^CDi 
άνάγχας et ανάγκα schol., quorum alteram praetulit llermaniiue opuHC. vii i42 
— 235. έμβάλλων 'BPi έμβαΐών CDE — 237. άμφων. C — 239. εταίροι Βψ.ι 
ίτάροι B7 CO^'^y ?T€QOi 7)*^' — 243. πράξεσΰ^αι, coni. Ilerrmaiin: nQa^aad-ai codd.; 
cf. 223 — 244 λαβροτάταιν γεννοιν coni. Bergk. — 246. τέλεσααν BDE, τύλεαεν 
V. l. schol. — 248. πολλοίς Β — 250. ^'αλέ'ψεν ooni. Herwerden — avv αντω C 
et V. 1. schoL, cvv αί^ωτω Πελ. coni. Bergk — φονόν requirit Gildersleeve — 

ab radice ^ελ formutnm ut ίοργα, tot-na — 234. άνάγηας ίντεβιν loris ita 
collum conptringontibus, xii extrahi nequeat — 234 sq. σπαααάμενος . . . δηααις 
. . . έμβάλλων trium actionum prima, qua aratrum lason in siilcum tnixit, rc- 
liquiR duabutt particula τε arctiuR inter se (Oniunctis anteccHHit; haniin autom 
iterum prior, qiia loris cervices constrinxit, anteoeRsit alteri, qua stimulos 
lateribus inieoit — 237. tvy^fv 6* άψωνητω περ άϊ*** oxymoron ita explican- 
dum est, iit Aetes, quamvis prae dolore verba non feeerit, tamen voce inarticu- 
lata admirationem expreseisee diratur — 240. στεφάνοιαι ποίας' coronis cx 
herbis, velut apio, flexis; cf. P. vin 20 ποία Παρναοίδι — 242. Φρίξου μάχαιραΐ' 
arietis yellus oultris abstractum Phrixus in dcnso dumeto suspenderat — 
244. ειχετο λαβροταταν γεννών periphraeta cum interpretetur τιατείχετο το κώας 
vnb τών δεινότατων τον δράτίοντος γεννών, λαβροτάταις γενναιν ycI λαβροτάταιν 
γεννοιν legisse videtur. 

247 88. ca8U8 reditus Argonautarum ])lciie referre ad consiliiim, quod in 
hoc carmine 8ibi poeta propoRuerat, nihil attinebat, qua de causa 8emita com- 
pendiaria se rediturum promittit — ωρα γαρ αυνάπτεί' schol.: %αιρος γάρ μ 
ίπείγεί' cf. Ν. ιν u ωραι έπειγόμεναι — 248. πολλοΐαι . . . ετίροις' sententia 
poetae suam artem iactantis, ad rem tamen nihil attincns; rf, P. iii 2» — 
860. avv α{}τα• nua 8ponte Medeam 8ccutam, non vi raptam esse lepide poeta 
signiiicat, unde apud Ljcophronem τ. isi? laeon dicitur αύτότιλητον άρπάαας 



16Γ) PINDARI ΕΡΙΝΙΟΓΑ. 

av τ Ίβ꣫νον ηελάγεύόί μίγεν ηόντω τ' Έρυθρώ 
Ααμνιαν τ εϋνει γυναικών άνδροφόνων 

εν^α χκΐ γυίων άεϋ'λοις έηεδει- 4δθ 

ξαι/το /Γν' iod-atog άμφίζ^ 

χαΐ 6ννεννα6^εν. χαΐ έν άλλοδαπαΐζ Στρ. ιβ\ 

2δδ όηερμ^ aQovQaig rovraxtg νμετεραξ άκτίνοζ Άλβον δεξατο 

μοιρίδ tov 

αμ^ίρ ί) νύκτες, τόϋΊ γαρ γενοζ Εύφάμον φυτεν^ϊν λοιπόν 4δδ 

αίεΐ 

τέλλετο* καΐ Λακεδαιμονίων μιχ^έντες ανδρών 

ίΙ^εόι τάν ποτέ Καλλίόταν άπωκηόαν χρόνω 460 

ναόον ενϋ'εν ί' νμμι Αατοίδας επορεν Αιβύας πεδίον 
200 6νν ^εών τιμαΐς όφελλειν καότν χρυ-όοϋ^ρόνου 

διανέμειν %εΐον Κνράνας^ 46δ 

6ρϋ•όβονλον μητιν εφενρομένοις. ^Αντ, ιβ\ 
γνώϋΊ νυν τάν Οιδίποδα όοφίαν. ει γαρ τις ojlovg όζχ^τόμω 
πελίκει 



2δ1. τίνάγεααι coni. Bergk, περάτεαϋΐ Hecker coll. Od. χι i3 — 2δ3. /ft»* 
roni. Kayser: αρίαιν codtl. et Bchol., κρΓμ' vel ^π^δειξαν τιρίαις coni. Hermann, 
απέδειξαν βίαν coni. Oelschlilger — άμφί C* — 2δδ. απερμ' . . . άτιτίνος coni. 
Hermann: ηερ . . . ά%τΙνας rodd. — ολβοι^ J5V ?J: ολβω Ι) et schol, ολβον Β? C 

— 2δ6. νν-Λχες Β C-» et schol: νυκτός C« Ί) — 2δ7 τεΧΧετε Β — 2δ8. ταν coni. 
Boeckh: αν BCD et ν. 1. schol. : άν i. e. άνά Hermann, iv Chairis in scholiie 

— &πω%ίθαν BC — 260. ϋ'εών codd.: Ο'εώ scbol. — %&ατν coni. Dawes: ίση» 
codd. et schol. — 263. όξντόμω C: όξντάτω Β Ό — 

χεραΐδα \ την γνωτοφόντιν καΐ τέκνων όλάστορα — ταν Πελίαο φόνον redit 
poeta ad ν. 7ΐ, quod Pelias utnecarctur, in fatis fuit; dc locutione cf. 0. π i07 
χρνφοί' τι^εμεν έαλών τίαΐοίς — 2δ2. ciir Argonautas redcuntes Lemnuni inBulam 
appellontes Pindarus fecerit, vide ad v. 50 — 2δ1. de Hypeipyla Lemnia in ho- 
norem Thoantis uxorie mortui gymnica certamina institueiite confer 0. iv 21 8«. 

— 2δ4. ία^ατοζ αμφίς' si veetcm mercedem victori propositam fuisse poetA di- 
cere volnit, άμ<ρί scribere debnit; qiiod in optimis oodicibus est άμφις^ absque 
vesU- vortendum est, ut pymnici ludi fiiiBee iiidioentur. Priorem Bententiam 
Simonidem in carinine nescio quo jproposuisse aurtor cst echoliastA: %al γαρ 
χαΐ παρά Σιυ,ωνίδΐ] icTtv η ίατορία^ οτι περϊ iad'f]Tog -ήγωνίααντο' nal Πίνδαρος 
έν Olvunioviiiatg {Ο. ιχ αϊ) — 256. άρονραις' ut sacpe translata vi de feminae 
Tcntro usurpatum est; constnio σπέρμα υμετέρας άκτΐνος δλβον, semen vestri 
splendoris prosperitatiH, qiiod utrum die an nocto conceptum sit, non liquere 
festivc poota dicit. Srhol. : oi γαρ *Αργονανται εν rg Λημνω ταΐς Λημνίάαι 
ίπΧϊ\οίαααν, iv οίς χαΐ Εύφημος Μαλάχΐ] αχη'ελ9'ών Λεχ^Ηοφάντι έποίτιαεν^ άφ* 
ον 'Αριατοτέλης ό πρόγονος ^Αρτιεαλάον - - 2δ7. Λαχεδαι^μονίων μιχ^εντες ανδρών 
ηϋ'εαι . . . άπώϋηααν priniiim igitur qui ab Eiiphamo ct Lemnia muliere pro- 
geniti cniut, Lacedaenionem vcnerimt, iinde pOKtquam Lacedacmonionim mores 
arceperunt, in Thoram ineulam migrayerunt — 258. ΚαΙλίαταν, hoc cognomine 
etiam Herodotus iv ii7 iDKulam Theram nuncupat — 250. εν&εν hinc iam redire 
coopit ad Cyrenas et argumentum canninis proprium — 260. ^•εών τιμαΐς όφελ- 
λειν templis coiiditis sacrisquc deoruin institutiH; cf. P. ν h\). 

263 ss. Cyrenacos quod sapientes et acutos praodicavit, Arcesilao aeiii<nna 



PYTHIA IV. 167 

εξερείφΐ] μίν μεγάλας δρνός^ αίβχννΐ] δε foL ϋ'αητον εΐδog^ 470 
265 χαΐ φ^•ιvόxaρΛog έοιόα διδοί ψάφον ηερ* αύτας^ 
ει ποτέ χεψεριον πνρ έΐ^ίκηχαί λοίόϋ^ιον^ 

^ 6νν όρϋ'αΐς χωνεόόιν δεόηοόνναιόιν έρειδομενα 475 

μόχ^ον αλλοίς άμφέπτί δύότανον ίν - τείχεόυν^ 
έον ερημώόαιβα χώρον. 

Rit. ιβ . 
270 iool d' Ιατίιρ έπικαιρότατος^ Παιάν τέ όοί τίμα φάος. 480 

χρή μαλαχάν χέρα ηροόβάλλοντα τρώμαν ελκεος άμφιπολεϊν, 
ράδίον μ\ν γάρ πάλιν όεΐόαι καΐ αφανροτέροΐζ' 485 

άλλ^ έπΙ χώρας αντις εόόαι δνόπαλίς δή γίνεται ^ εΐ^απίνας 
ει μ^ι θ£0^ άγεμόνεόόί κνβερνατ'^ρ γένηται, 
275 τίν δ\ τούτων εξυφαίνονται χάριτες' 490 

τλάϋΊ τας ενδαίμονος άμφΐ Κνρά- 
vag ^εμεν ύπονδάν αηαόαν. 

των ί' 'Ομήρου καΐ τάδε όυν^έμενος Στρ. ιγ\ 

ρήμα πόρόυν ' αγγελον έόλόν εφα τιμάν μεγιβταν πράγματι 

παντί φερειν, 495 
αυΐ^εται καί ΜοΙόα δι αγγελίας όρ&άς, έπέγνω μίν Κυράνα 
280 καΐ το κλεεννότατον μέγαρον Βάττου δίκαιον 

^αμοφίλου πραπίδων, οιεΐνος γάρ εν παιόΐν νέος^ δοο 

'264. iygeitlfij coni. Hermann: έξερΒί'ψαι {-ρίψ. BC) BCD — μϊν Hermanii: 
χί BCDE — 265. φϋ•ινόπωρος paraphraeis — 268. άμφέπτ^ coni. Heyne: 
άμφέπίΐ codd. — 271. τραϋμα C — 272. φανρ. C — 273. fort. έξ ανίας — 
276. οπονδην BCD — 278. δ φα coni. Bergk — 280. μέγαρον βάττον Mosch.: 

elttov μέγαρον Β C D — 281. βαμοφίΧονοι 1)^ ΛαμόφιΙον coni. Beck et probat 
advigiue Adv. i ih7 — iv πράξίί coni. Herwerden — 

tamquam Oedipodi alteri solyendum proponit; piilcherrime autem fabnla (apo- 
logo) ex arborum genere ducta 8ortem Damophili exulis adumbrat — 265. φϋΊ- 
νόχαρπος, fiructus perdeDs vel non iam pariene, ut φΟΊνοπωρίς Ρ. ν 102 — 
3Τ«ρ' pro πίρϊ a8U Aeolico, ut 0. vi 38 — 367. έρίΐδομένα' columna queruea 
una cam aliis columnis vestibulo domus suffulta, quibus moles epistylii im- 
ponatur — 267. δνατανον^ miserum onus — 268. άλλοις, alienis, ut ex oppo- 
sito ibv apparet — 270. τιμά φάος, favet spendori tuae fortunac — 272. astaai 
. . . hcl χώρας iaaai,' concutere et rursas erigere dicit in eadem meiaphorae 
specie permaneDS, dcinde ad nayigationie imaginem deflectit; simili metaphora 
ntitar Soph. Ant. 162 tcc μϊν δη πόλεος άαφαλώς d'(ol \ πολλω αάλω αύοαντ^ς 
&0^ωϋαν πάλιν — 275. τονχων . . . χάριτ(ς• attractionis quadam vi pluralis 
χάριχίς pluralem τοντων procreavit; nam una dc re agitur, quod Arcesilao 
grata copia turbatam rempublicam pacandi conceeea est — 277. respicere 
▼idetur Uom. Ο 207: έσ^'λόν τιαϊ ro τέτνκται, οτ* άγγελος αϊαιμα ίΐδ^' orat 
enim poeta Arcesilaam, ut sibi permittat nantium reconcuiatae gratiae Damo- 
philo reddere — ανν^έμενος' cf. Hom. Od. ρ i68 έμείο δε ανν^εο μνΰΌν — 
279. έπέγνω . . . πραπίδων genet. defenditur eimilibus exemplis Homeri, ut 
γνώτην αλλήλων (φ 3β), γνωαόμεϋ"' αλλήλων {ψ 109) — 281. έν παιαϊν νέος' 
quaei dicat έν παιδιαίς νέος, οία νέος παίξει' cf. ν. 294 — 



168 PINPARI EPINICIA. 

hv δϊ βονλαΐξ πρέόβνς εγχνρόαις ίκοίτονταετεΐ βιοτα' 

όρφανίζει μίν καχάζ γλώ66αν φαεν-νάν όπόξ, 505 

εμα^Β S* υβρίζοντα μιόείν^ 



285 ονχ ίρίζων άντίκ rotg «^αθΌΓί?, ^/ίντ. ιγ\ 

ονδΐ μαχννων τέλος ουδέν, 6 γάρ χαιρος ηρος avd -ρώηων 

βραχύ μετρον έχει. 
ευ νιν εγνωχεν d -εράηων δε /ot, ου δράότας όηαδει. φαντί 5ΐο 

ί' εμμεν 
τοϋτ άνιαρότατον^ χαλά γινώ^χοντ ανάγχα 
έχτος εχειν ηόδα' χαΐ μάν χεινος *Άτλας ούρανω 515 

200 ττροόΛαλαιεί νϋι* γε πατρώας «ττό γάς άηό τε χτεάνων, 
λν6ε δε Ζευς αψΘ-ιτος Τιτάνας, εν - δί χρόνω 
μεταβολαΐ λήΐ^αντος οϋρου 520 

Έπ, ιγ, 
ιύτιων. άΑλ' εύχεται ονλομεναν νοϋόον διαντλήόαις ποτΐ 
οίχον Ιδεΐν^ in^ ^Απόλλωνος τε χράνα όχψηοόιας ίφέηων 



%α%αν 



283. όρφ. μϊν κακ. om. Ώ — xax&g γλωαααν φαίννάν coni. Herwerden: 
αν γλώαααν φαεννάς (φαενάς Β C^) codd. — 285. έξίρίξων G — 288. άνια- 
ρώχ. CT) — γιγν. Β — 291. άφϋΊτονς maviilt Bergk — 294 %ράνα: %υράνα Ώ — 

282. πρέαβνς ^γ'λύρααις ί%ατονταετεΐ diorci, scnex contenariuK — 283. faci- 
lem et commodam seutentiam praebet Herwerdeni emendatio καχας γλώσοαρ 
φαεννάν όπός^ atque dubiio num traditam lectionem in similem sententiam 
interprctari liceat: uonttimeliosam linguam eplendida oratione orbat neque 
animi malignitatein verborum spccie dissimulat — 284. praefeptum HeBiodi 
opp. 711 spectat μηδέ χαχών ?χαρον μηδ* έαϋΊών νειτιητήρα — 28G. {γνω%εν^ 
Jccμόφ^λoς χαιρότ, ηοη xc^tpop μετρον — 287. ϋ'εράπων niinister, qui constanti 
animo ivni opportuiiam administrat, et δράστας servns, qiii facta copia aufogit 
(r::rftfp«), iuter st» opponnntur, unde recte vortit Hecker Phil. ν 4io: servus 
fidiifl ncc umquam fiigitivu»; cf. Pind. fr. i34 ενδαιμήρων δραπετας ονχ Ιστιν 
ok§og — 288. τοϋτ' άνκχρότατον . . . πόδα' bene (.•οηίυΗΐ. Jcbb Journ. of Hell. 
stud. ΠΙ ι.•)6 llerod. ix um ^χΟΊατη δε οδύνη έστϊ των εν άν^'ρώποιαιν avtr, 
noXXci η^ρονίοντα μηδενός τιρατεειν — 289. -Λεΐνος '*Ατλας, Damophiliis nunc qui- 
dem exiil proeul patria aenimnas exantlat, ut Atlan in extremis terrae oris 
omis caeli sustineiiH: — vvv γε cum emphaei poeta addit, qiiod sperat Damo- 
philnm mox ab Arcesilao rego patriae reddit.iim domnrn reditunim esse, ut 
Titimrts lupitcr rex deonim cx YmculiB Molvit•. Non boQC autciii poeta cxcmplo 
Atlantis usus cst, ut qiii ctiam nunc cacli oniiR KUKtincat ncc fipem habeat ab 
oiiere sc umquam liboratuni iri; hoc recto iam vctcrea reprchendisse scholia 
adnotant: εγχαλοϋαι δε τίνες τω Ιΐινδάρω, οτι οΐ'χ οίχείως ίπϊ τί^ς διαλλαγί^ς 
τον "Ατλαντα παρείληφε' διηνεχώς γαρ μοχϋ'εΐ — 294. in^ Απόλλωνος %ράνα' 
hiiiiis fontis, iinde urbs Cyrcno nomen traxit, Callimachus meminit in hymn. 
Apoll. HJ*: ot δ* οΰπω πηγαίοι Κύρης έδνναντο πελάοοαι ^ωριεες. Cave autem, 
ne ueu particularum τε . . . τε seduetuB Απόλλωνος τε χράνα et. (ν τε ϋοφοίς 
sibi rospondere putos; rc enim ipsa admoncmur, ut ApoUinis ibntem com- 
mun<*m sedem liidibimdorum (;t gravhim carrainiiui CHse exietimemiie. Ceteruui 
Arcepilaum ipsum, ut llieronom iSjracueamiin (v. 0. i n\ a poeticis studiis 
non abhomiiese patet cx P. ν io7. ii4 — 



ΡΥΤΗΙΑ IV. 169 

295 ^νμ'ον έκδ06ϋ•αι ηροζ ^βαν ηολλάτίΐς^ ίν τε 6οφοΙζ δ2δ 

δαιδαλέαν φόρμιγγα βαστάζων πολιταΐζ ηόνχία ^ι,γέμεν^ 
μτ^τ ων rtvi πημα ηορών^ anadiiQ S* avrbg XQog άότών. 530 
και χε μνϋ^όανϋ•^ οποίαν ^Αρτοεόίλα 
ενρε ηαγάν άμβρο6£ων έπέων^ 
πρόόφατον Θήβα ξενωϋ'είς. 



296. daiSocltoig Ό — 298. μν^σα^' οποίαν C: (ίν^ήϋαίχο ποίαν Β D — 
Άρτιεαίλα BC D: *AQ%saiXa Stephanus. 

296. ί^συχία ϋ•ιγίμεν' de dat. cf. Ρ. vui 3« — 299. παγάν άμβροσίων έπέων 
ipsam hanc odfam, quam Damophilo Pindarus canendam mandaTerit, intelle- 
gendam eese in commentariolo odae praemisso monui. 



ΠΤΘΙΟΝ. Ε*. 

ΑΡΚΕΣΙΛΑ. KTPHNAIiit 

ΑΡΜΑΤΙ. 



Strophac. 



W ^ vy — ^ \J 

wiw^*-' ju y^ — \j ^\J w V 

\J j. <y \j\J <J _vy \J Λ \^ — vIa-' \J V 

v^ ... .^ >>^ 

I 

_ JL ^'» — — "^ ^ — M^ V 

\J -^ \J .^ — KJ ^ ^ \J *■'" ' 

10 J. \J ^ ^.\J \J _ y^\j v/ _ ji, N-» V 



Epodi. 

vy _ i Vy \^\.' ^ ο _ V.• JLw/ <*y 

V-• -•. »>^ _ .:. v-> _•^ \> JL _ 

VJ .1. \J ' ' ■' \J ^ \J ■^b.' Ό JL _ 

i >^ _ ^ w '.■ 

■ - * • 

Argamentum. 

De Arcpsilao repe Cyrenaico oiusquo victoria Pythiade 31 = 466 
(462) a. (.'hr. ijuadrigis reportata vido quao ad 1*. iv praefati siinnis. 
Cum autcm duobus carminibus cadeni victoria illustrata sit, qiiaoritur, 
utnim utro prius IMndarus fecerit. Boeckliius igitiir, ciim priore car- 
minc pocta vicioriaiii ])aucis verbis attigerit eiusiiue pericula ne verbo 
quidem coinnionioravorii, altiirurn camieD, P. v, iustum epinicium esse 
ideoque ante P. iv esse factam statuit. Atqiie hoc quidem rccte vir 



PYTHU V. 171 

clanssimus iudicavit, pHons carminis cardinem magis circa fata Argo- 
naatarum ct Demophili sortem qaam circa victonam Arcesilai verti, sed 
inde nondum illud, quod de carmine quinto ante quartum facto con- 
ulusit, conseqaitur. Immo plaribus causis in contranam senteDtiam nos 
deducimur. Primum enim poeta in carmine P. ν situm urbis tam vivi- 
dis et vens colonbus depinxit, ut eum tum suis iam oculis urbem et 
agrum Cyrenaicam lustrasse sentias; eius aatem rei cum in carmine 
P. IV null^. prorsus indicia compareant, hoc carmen probabile fit poetam, 
priusquam Cjrenam urbem vidisset, composuisse. Deinde Camea quotannis 
septimo die mensis Metagitnionis acta esse ex Plut. symp. vin l, 2, paalo 
ante Olympia (sic Unger Philol. 33, 231, recte; non multo post Olympia, 
Nissen Rh. Mus. 40, 352) ex Herod. vm 72 efficitur, unde non eodem 
quo victona Delphis parta est anno carmen P. ν scribi, nedum agi 
potuit, sed uno pluribusve annis interiectis. Denique duo loci sunt 
carminis P. ν 29 et 62, quibus poeta ipse res in carmine quarto re- 
latas respicere videatur. Quae cam ita sint, equidem nullus dubito 
sententiae accedere Leopoldi Schmidtii, Pind. Leb. p. 283, et Rehmii mei, 
Cotnm. philol. Monac. p. ΙδΟ, qui P. ν aliqaanto post P. iv, cum aanga 
Arcesilai Carrhotus ex Graecia rediisset, scriptuin et cantatum esse 
statuerunt. Quantiim autem temporis inter victoriam Pythicam et Cai*- 
nea, qiiibus hoc carraen cantabatiir, interlapsum sit, huius rei indicium 
latere videtur in fine carminis, quo Arcesilao victoriam Olympicam, 
quam eum 01. 80 consecutum esse schol. ad P. iv inscr. testantur, poeta 
augaratar. Verum certi nihil inde effici potest, quia et quam in Olym- 
piadem Pythias tricesima pnma inciderit viri docti litigant, et facile 
fieri potuit, ut ^Vrcesilaus iam 01. 79 certamina Olympica obiret, sed 
non hac sed proxima Olympiade palmam victoriae ferret. 

Multiplex argiimentum carrainis ex variis rebus compositum est, 
quae ut tenui filo cum consilio poetae victoriam Arcesilai celebrandi 
cohaerent, ita paulo arctius cum tempore et loco, quibus carmen canta- 
batur, conmnctao simt. In prooemio igitur divitias cum virtute con- 
iimctas poeta laudat, quibus Arcesilaus, cui beneficio (•astoris et regia 
potestas post civiles turbas restituta sit et magniiica victoria Pythica 
obvenerit, niinc cum maximo eminere praedicatur (l— 22). Inpnmis 
Carrhotura aurigam sua laude omandum esse, qui ex magno naufragio, 
quo qnadraginta cumis Delphis corruerant, integor et victor domum 
redierit (28—53). Quodsi victoriam ille per laborem comparaverit, 
id a rebus Batti, conditoris urbis C3rrenarum, non abhorrere, qui 
qaamvis aerumnis non caruerit, tamen insigne decus suae gentis ex- 
stiterit, in condenda urbe numine Apollinis adiutus (δ4-69), cuius 
eiusdem dei oraculo etiam Herculis filii ad occupandam Lacedaemo- 
nem compulsi sint. Ε ς agro Lacedaeraonio Aegidas primum Theram 
insalam, deinde in Libyam venisse, Camea sacra ex metropoli in co- 
lonias ferentes (69—81'); Cyrenas autera cum antea Antenoridae Tro- 
iani obtinuissent, Battum quasi denuo condidisse et raagnifice auxisse 
(82—93). Denique a conditore urbis veteribusque rogibus, quorum se- 
pulcra pompa praetervehebatur (94—101), ad Arcesilai virtutes praedi- 
candas poeta redit ot pro eius futura salute victoriaque Olympica pia 
vota facit (102—124). 



174 PINDARI EPINICIA. 

τεα τοντο μ^γννμενον φρενί' 
20 μάχαρ δε χαΐ ννν^ κλεενοίζ οτι 25 

ενχος ί^δη παρά ΠνϋΊάδος ΐχποΐζ ελών 
δέδε^αι τόνδε χώμον άνερων^ 

^Ejx. α. 
^Ληολλώνιον αθνρμοί. χώ 6ε μίι Ααθ/τω, 30 
Κνράνα γλντών άμφΐ oc&jtov 
^Αψροδίταζ άειδόμενον^ 
25 πατηΐ μ^ν ^εον αΐ-τιον νηερχι,^έμεν ^ 
φιλεΐν δ} Κάρρωτον ί^οχ^ εταίρων^ 
οζ ου τάν ^Επιμα^εος άγων 35 

όφινόον - %νγατέρα χρόφαόιν - Βατχιδαν 
άφίχεχο δόμους ^εμι^τιρεόνχων 
30 αλΧ άριόϋ'άρμαχον 

ΰδαχί Καόχαλίας ξενω- 40 

^είς γέρας αμφέβαλε χεαΐ-όιν χόμαΐζ^ 



22. Sidsio Ώ in lit. — 23. cs μη coni. Schmid: μη αε codd. — 24. Κνράνα 
Schmid: τ/ινράνα codd. et schol., Κυράναν coni. Hartiing, Κνράρας Schroeder 
Jahrb. f. Phil. 1877 p. 24 — άεΜμενον Β C D: άίΐ^ομένα legisse videtur 
scholiasta, άειδομίνη C* — 26. φιλειν codd. cum Aristarcho: φίλει ante Aristar- 
chum yulgatum fuisse testaiitur scholia — 27. έπιμηϋ: eodd. — 28. d^tvoiw 
{(np. C*) Β C* Dy όφινόον Ρ, utramque lectionem agnoscunt scbol. — Βαττιί. 
Moseh.: βαττιαδ. BCD — 29. άφΓχται coni. Hermanii — Ο'εμιχρ. coni. Hartung 

— 31. ξννω^. Β — 

pudentiam cognoscite — 22. χώμον άνερων cum infra τ. io4 poeta eandeiii 
rem yerbis άοιδά νέων significet, yiri non iuyenibus et pueris, sed Tirgini- 
bu8 et feminis hoc loco opponuntur — 23. Άπολλώνιον ά9νρμα' comissationem 
bene Apollineum lusum aicit, quod ei sacrie ApoUinis Camcis fiat et iii 
honorem Pjthieae victoriae; similiter auctor Anaereontei 5S dixit *ΑφροΒίαον 
&9νρμα. 

23 88. transit ad caueam (>oini88ationi8, Yictoriam Delpbicam arte Carrboti 
aurigae partam — 24. Κνράνα . . . άμφΐ τιάπον Άφροδίτας^ Cjrenis in horto VeDeri8; 
yeneri8 autem bortum agnim Cyrenaicum dicit ob amoenitateiu et fertilitatem 
eiu8; cf. P. VI 1. IX 20 et Sopb. 0. C. 693 — 26. Κάρρωχος, cui post deum maxime 
ffloriam victoriae deberi dicit, ambigiint yeteres grammatici 8implexne auriga 
fuerit, an frater uxoris Arce8ilai, cui praeterea munus iniunctum fuerit colonos 
per Graeciam colligendi in coloniam Hesperidum deducendo8; quarum senten- 
tianim alteri favet et eximia laus, qua poeta yirum iuinime 8ordidum omat, 
et id quod longe post Tictoriam Delphis partam liaec coiui88atio facta est. 
Oarrbotus enim domuiu non rediisse videtur, antequam colonorum idoneum 
numerum collegie8et. Quid? quod poeta ipse una cuiu illo Cyrenas Yeni88e et 
in itinere ab eo accuratiora de di8Ciimmibu8 victoriae accepisse videtur. Mi- 
mm autem illud est, quod 8cholia ex Theotimi libro de rebus CTreiiaici8 uon 
Carrhotum, sed Euphemum quendam equo8 rexisse et Pindanim laude8 Eu- 
pbemi in Carrhotum traD8tu1i88e tradunt — 27. *Επιμα9'έος . . . πρόφααιν conf. 
Προμαϋ'έος αιδώς Ο. νη 44. Originem nominis Promethei a prospiciendo et 
Epimethei a poenitendo derivatam novit iam Hesiodii8 opp. 8i et theog. 6ic 

— 29. ^εμιοτίρεόντων respicere videtur P. iv μ Φοίβος άμνάοει ^έμΐϋοιν^ ut 
Battiadae non tam iudicia exercere quam consiliis Apollinie regnare dicAntur 

— 80. άριϋ^άρμαχον . . . γέρας, laudem optimi cumis ceterorum curribus prae- 
stantis — 



ΡΥΤΗΙΑ V. 173 

χολνφιλον inixav, 5 

5 ω ^εόμοο* ^Αρκεόίλα^ 
6ν τοί VLV χλντας 
αί'ονοζ άχραν βα^'μίδων αηο 
όύν εύδοΐ^ία μετανίόόεαι 
εκατι χρνόαρμάτον Κάότορος^ 
10 ενδίαν δ^ μετά χειμέρίον ομβρον τεάν 
χαταιθ^66ει μάχαιραν εότίαν, 

6οφοΙ δέ τοι χάλλιον ^Αντ, α, 15 

φέρονχι τίαΐ τάν ^εό^δοτον δύναμιν, 
6ΐ δ' έρχόμενον iv δίχα 
ηολνζ ΰλβος άμφινέμεται' 
ΐδ ro μ}ν 3rt βαόιλενς 

i66l ft^yaAai/ πολιών^ 20 

έχει όνγγενές τ' 

6φ^^aλμbg αΐδοιότατον γ^ρας^ 

δ. d£<$fiop' coni. Schmid: ^^άμοιρ* BCD — 6. vlv BC^^B et echol.: νυν 
C^^ — 7. άπ6 βαϋ•μίδων inverso ordine maluit Boeckh. — 8. μετανία. BCD 

— 10. siducvbg coni. Schneider, si)Stav* ώς coni. Bergk — iccv C — χάτ' ald'vaasi 
in proecdosi ecripseram — 12. Si tol Mosch.: d' Itt {βύ ti C) Β C Ό — 
13. έρχάμ,ενος coni. Drachmann — 16. iai Ό — 17. evyyBvhg coni. Bergk: cvy- 
γενης codd. et schol. — τ' add. Mommsen: S* add. Cratandrina; inel ανγγενης '^ 
coni. Hermann — 18. αίδοιόταχον coni. Schmid: αΐδοιέατατον codd. et schol. ^- 

— 4. πολνφιΐον knixav, comitem multos amicos a£ferentem, ut in Ovidiano 
donec eris felix, multos numerabis amicos — 7. a%Q&v βα&μ,ίδων ano, inde a 
primis gradibus vitae tuae beatae opes cum virtute conimictae yenariB — 
9. KaatoQog• Tyndaridarum eacra a Lacedaemone per Theram insulam Cyrenas 
allata erant, unde eie in strata via urbis aedes exstructa erat; cf. schol. ad 
T. 121 : Xiytxai δ\ χαΐ το Uqov των ^ιοααονρων έν iyisivjj rj πλατεία tlvai. 
Etiam in nummis Cyrenanun silpbium, quae planta Cyrenaico in agro uber- 
rime naecebatur, cum stellis Dioscurorum coniunctum exstat. Peropportune 
autem felicitatem Arcesilai beneiicio Castoris factam dicit, ut qui et equestrium 
certaminum praesee sit et serenum caelum poet turbidae procellas reducere 
credatur; cf. Uor. C. i 12, 25. Recte enim ad turbas ciyiles, quibus Damophilum 
quoque in exilium actum esse supra P. iv 2us ss. cognoTimus, iam Teteres 
Bcholiastae locum rettulerunt: τοϋτο δέ φηαιν^ οτι έατααίαοτο τα περϊ την 
Κυρηνην πράγματα τω Άρτίίαιλάω %ατ έ%εΙνο καιρού. Quod ad structuram ver- 
borum attinet, accueatiyus τεάν ίατίαν pendet a praepositione %ατά verbi com- 
positi %αται^νααει, ut P. iv 88 πλό-καμοι νώτον %αταί9'υααον, accusatiTUS εύδίαν 
autem rem significat, quae ex Castore focum Arcesilai illuminante efficiatur 

— 13. Ο'εόσδοτον a deo datum; idem nomen fr. 42 redit et iam ab Hesiodo 
opp. S20 usurpatum est, ad analogiam compositi διόα-δοτος falso illud formatuin 

— 15 88. fortunatum dicit Arcesilauiu, quod et regia potestate ornatua sit a 

maioribuB hereditario iure accepta, et nusc ob Tictonam Delphis partam 

Coiiii88atione iuvenum celebretur — 18. όφΟ^αλμός' non est cur cuni plerisque 

eclitoribuB όφ^-αλμόν metaphorice lumen fortunae interpreteris ; immo οφθαλμός 

eet ip8iu8 Arcesilai, qui yultu gravitatem et maiestatem regiae dignitatis prae 

a« ferebat, quam innatam (ανγγενές) et a maionbus acceptam habebat. Rem 

ocDntrario exeniplo illustrat Cicero iu Verr. iv 29: os homitm imiynemque im- 



174 PINDARI EPINICIA. 

τεα τοϋτο μιγνυμενον φρενί' 
20 μάχαρ δε χαΐ ννν^ χλεενάς ort 25 

ενχος Ι^δη παρά Πν^ιάδοξ ΐπηοις ελών 
δέδεξαι τόνδε χώμον άνερων^ 

Ε/χ, CC . 

^Απολλώνιον αθνρμα. τώ 6ε μίι λα^έτω^ 30 

Κνράνα γλνκύν άμφΐ τίαηον 
^Αφροδίχαζ άειδόμενον^ 
25 παντί μίν Ό-δόν at -τιον υπερτιθ-εμεν ^ 

φιλειν δ} Κάρρωτον £|οχ' εταίρων^ 

hg ου τάν ^Επψα^έοι^ άγων 35 

όψινόον - %^γατέρα πρόφαόιν - Βαττιδαν 

άφίκετο δόμους ^εμιύτιρεόντων 
30 άλΧ άρίόϋ'άρματον 

νδατι Καόταλίαζ ξενω- 40 

^^εig γέρας αμφέβαλε τεαΐ-6ιν χόμαις^ 



22. δίδε^ο Ώ in lit. - 23. σβ μΐ] coni. Schmid: μι] αε codd. — 24. Κυράρα 
Scliinid: αυράνα codd. et schol., Κνράναν coni. Hariung, Κι^ράνας Schroeder 
Jahrb. f. Phil. 1877 p. 24 — άείδόμενον Β C D: άειδομίνα legisse videtur 
Bcholiasta, άειδομένη ('* — 26. φιλειν codd. cuni Aristarcho: φίλει ante Aristar- 
chuiu vulgatum fuisee tcstantur scholia — 27. ίπιμη^: codd. — 28. όψινόον 
(ύψ. (7*) Β C^ Dy ()ιΙ)ΐνόον Ρ, utramque lectionem agnoecunt schol. — Batrtd. 
Moseh.: βατηαδ. BCD — 29. άφΐταται coni. Hermann — 9•εμι%ρ. coni. Hartung 

— 31. ξννω». Β — 

pudentiam cognoscite — 22. %ώμον άνερων cum iiifra v. loi iM)eta eandem 
rem verbis άοιδά νέων signitioet, viri non iiiTenibim et pueriB, sed virgini- 
bu8 et feminiH hoc loco opponuntur — 23. '^πολλώνιον ά^νρμα' comissationem 
bene Apollincum luBum dicit, qnod ct Bacris Apollinis Carncis Bat et in 
honorem Pytbicae victoriae; similiter auctor Anacreontei 53 dixit *Αφροδίαιθ9 
αϋ'νρμα. 

23 88. trausit ad cauHam cOmieeationis, Yictoriani Del]>hicani arte Carrhoti 
aurigae partani — 24. Κνράνα . . . άμφ\ -κάπον *Αφροδίτας^ CyreniH iii horto Venerie; 
Veneris autem hortuin agrtini Cyrenaiciiin dicit ob amoenitatem «t tertilitatem 
eiu8; (?f. P. VI 1. IX -Jii et Sopb. (.). C. β;•» — 26. Κάρρωτος^ ciii post deuin mazime 
gloriam victoriac deberi dioit, ambigiint veteres grammatici siinplexne aariga 
fiierit, an frater uxori8 Arcusilai, cui pnietcrea munus iniunctum fuerit colonos 
per (jraeciaiu colligendi in (roloiiiani Hespcridum deducendos; quanini BeDten- 
tiarum altcri iavet et cximia lau8, qua poeta τίπιηι minime sordidnm omat, 
oi id qiiod longe post yiotoriam DelphiB partam haec coniisBaiio facta est. 
(•arrhotiiM enim domuni non rediisse videtur, anteqnam colonoruii) idoneum 
luimeruni collegiBset. QuidV qtiod poeta ipBC una cum illo Cjrenas Yenisse et 
iii itiiiere ab eo accuratiora de diseriminibus victoriae acc^piese videtur. Mi- 
rum autem illud C8t, quod Bcholia ex Theotiiui libro de rcbus Cyrenaicie uon 
Carrhotuin, 8cd Euphemum queiidani e(j[ii08 rexisse et Pindaniin laudes Eu• 
pbemi in Carrhotum transtiilisBe tradiint — 27. *Επιμα9'έος . . . πρόφααιν eonf. 
Προμα9'εος αίδώς Ο. \ιι ιι. Urigineiu nominis Promcthei a prospiciendo et 
Epimcthei a poenitendo dcriYatani novit iam HeBiodiis op}). hi et theog. ftic 
- 29. ^^εμιστίρεόντων re8pi(*ere videtur P. iv r>-i Φοίβος άμνάϋει ^εμισοιν^ ut 
Battiadae non taiu iudicia exercere quam uonsiliis ApolliniB regnare dicantur 

— 30. άριο^άρματον . . . γέρα^, lauduin optimi curruB ceteronim ourribus prae- 
etaiitie — 



ΡΥΤΗΙΑ V. 175 

άχηράτοΐζ &viatg Στρ. β\ 

ηοταρχεων δώδεχ' άν δρόμ4ον τέμενος. 45 

χατεχλαόε γαρ έντέων 

6d'dvog ουδέν άλλα χρέμαται^ 
35 fmofSa χεριαραν 

τεχτόνων δαίδαλ^ άγων 

Κριόαΐον λόφον 

αμειψεν iv χοιλόΛεδσν vcbtog 50 

^εοϋ' τω 6φ* ίχει χντίαρίόόινον 
40 μέλαθρον άμφ* άνδριάντι 6χεδόν^ 

Kρητεg bv τοξοφόροι τέγεϊ Παρναόίω 

τίά^εαααν^ τον μονόδροΛον φντόν. 65 

εχόντι τοννυν ηρέηει ^Αντ. β\ 

νόω τον εύεργέταν νπαντιάόαι. 



32. άχηράτοις C: άΐΛ,ηράτοιαι BD — 33. ποταραέων coni. Boeckh: ποβαρ- 
%έων codd., έπαρταίων schol. interpretantur — 6ωίίί%* Ikv βρόμων coni. Thiersch: 
9ωΙίΒ%α6ρ6μων BC, δυώ9Β%(χ 9ρομων D, 6ω9ε%ά9ρομον Mosch. — 36. Βαίίίαλ' 
coni. Pauw (cf. Hom. Τ is, 19, t 227): δαιδάΧματ* codd.; ;|r£ptapa χύ%τονος ayaX- 
μαχ* coni. Scbmid, ζε%τ6νΐΛ SaidaV Hermann — 38. post άμει^ίν interpuDxit 
Bergk, ut iv noilomSov νάπος ad %ρίμαται referatur — 39. ^£ov. ro codd., 
^Βώ' τον coni. Bergk, d'sov' τω Raucnenstein , νάπος' ^to^ τέ αφ' Ιχη Har- 
tong — 41. Παρνααο. CD — 42. %άϋ•εϋΰαν τόν coni. Boeckh: χα^έαααντο vel 
%a9'iaoav. το codd. — μονόδρυον tvnov coni. Herwerden — 

33. ποταρ-κέων^ eufficiens, quem yires non deficiant duodecies curriculum 
integris habenis permetientem. De duodecim cursibus equorum v. 0. n Μ — 
34. ίντίων ad-ivog, periphraetice ut α9'ένος asXiov P. iv 144, ϋ^ένος ημιόνων 
Ο. VI 22 — 35. όαίδαλα, artificiosa ornamenta cnrrus, fabrorum manu facta; 
cf. Hom. Τ 18. 19, τ 227 — τί'κτόνων χεριαρ&ν, fabrorum manu artifice in- 
eignium — 37. ΚριααΙον λόφον collem dicit inter campum Crieaeum, ubi 
equi decurrcbant, et DelphoH urbem montaDam situm, qui cum et ab iis, qui 
Delpbie in campum descendebant, et ab iiH, qui e campo ad templum dei 
redibant, praetereunduH esset, alterum iter post Tictoriam curulem in Crisaeo 
campo reportatam unice buic loco accommodatum esHe patet, ut Leop. Schuiid- 
timn, Pind. Leb. p. :ui5 contranam sententiam amplecti et defendere mirerie. 
Anathema istud Pausanias non iam vidit, licet praeter eignum Ιοτίβ Ammoni» 
a Cjrenaeis dedicatum (Paus. χ is, 0) magnificum monumentum Batti curru a 
Cyrene recto in Libyam vehentis (Paus. χ i5, β) viderit — 89. ^iov cum pro- 
pne ad νάπος, ut quod nomen proxime antecedat, referendum sit, tamen etiam 
ad yerbum %ρέμαται pertinet, quoniam in yallem dei Carrbotus profectue est, 
ut ibi armamenta currus Tictoris suspenderet — τό si recte se habet nequc in 
τον vel potius τω emeDdandum est, valet ^idcirco'; cf. 0. vi 5β — 40. %νπα- 
ρίααινον μέΐαΰ-ρον cupreseina aedicula, quae theeaurorum instar currus arti- 
ficiosa armamenta e columnis trabibueque tecti suBpensa recipiebat, cuius moris 
citrrus armaqae yicioriae diis coneecrandi (cf. 0. ν s. Paus. vi 9, 4) inHignia monu- 
menta in Etruria Perusiae reperta sant, quibus de v. Mitteil. d. Rum. Inst. 1894 
— 42. μονόδροπον φντόν ' arboream statuam ex uno tninco factam, non ex pluri- 
bu8 partibus compositam — 44. Βύεργίταν Carrhotum aurigam, cui victoriam 
Arcesilaas debet, non deum Apollinem; Pindarus autem, ut adsolet, laudationi 
admoDitioneni iminiscet; yidetur enim Arcesilaus minus propensus fuisse ad 
menta ministrorum suorum remuneranda — 



176 PINDARI EPINICIA. 

45 Άλε^ίβίάδα^ 6h ί' ήνκο- 

μοί φλέγονχι Χάριτες' 60 

μακάριος ος έχεις 

ocal ηεδα μέγαν κάματον 

λόγων φερτάτων 

μνοίμτιΙι\ έν τεόόαράκοντα γαρ 66 

50 πετάνχεααιν άνιόχοις όλον 

δίψρον κομιξαις αταρ/3£Γ ψρενί 

ηλ^ες ί^δη Αιβνας πεδίον εξ άγλαών 

άέ^λων χαΐ ηατρωίαν πάλιν. 70 

Ejx, β . 

πόνων ί' οΰ τις άηόχλαρός έύτιν ovr' εόεται' 
55 ό Βάττον d' εηεται παλαιός 

Άλβος εμηαν τα καΐ τα νίμων^ 

πύργος αότεος ϋμ-μα τε φαεννότατον 75 

1^ενοΐ6ΐ, κεΐνόν γε χαΐ βαρνκομποι 

λέοντες περί δείματι φνγον^ 

γλώ66αν ίπεί - όψιν άπενεικεν νπερ - ποντίαν ' 
60 6 d' αρχαγέτας εδωκ^ ^Απόλλων 80 

^ϊΐρας αινώ φόβω^ 



49. μναμψα D et 8chol. : μναμιμον {μνημ. Β) Β C — 50. άνιόχοΐΰΐν C 

— 51. hic desinit C — 62. άγλαών Mosch.: άγαΰ-ών ΒΏ — ίίαΒται. Mosch.: 
iectrai ΒΌΕ — bl. ξβν. Χ: ^ύν. ΒΌΕ — 58. φνγον MoRch.: φίΟχον ΒΏΕ 

— 59. έπένει%εν lcmma cod. U probante Heynio — 

45. Άλε^ιβιάδα' Carrhote, Alexibiae fili — ήν%ομοι pro ε^%ομοι ad normam 
Ilomericorum nominum ήντιομος, 'ήνγένεια — φλέγονη, illustrant, ut Ο. ix si 
-- 47. πεδά' Aeolica forma praepositionis, ut iv cum acc. pro dat. v. 38, Aeoli- 
cos nuineros huius carminis decet; mirum tamen, qiiod iuxta Aeolicam formaiu 
πεόά etiuin vulgaris μετά y. U4 UHurpata est, scribaruiUf opinor, neglegentia 

— 52. πεόίον . . . πόλιν de accusativo ad locum, quem quis petit, significan- 
dum vide ad 0. χ 87 — 54. sententia eimillima 0. χ 22 — τε . . . ούτε' etiam 
Ι. VI 26 et Ν. XI 3ί> sibi respondent. 

55. ad laudes maioniiu yictoris transit, cum ApoUinis laude eas coniungens: 
quaniyis eniin non eine laboribuH proeper eventiis oertamiuiB comparatue sit, 
Kimilem tanien (ίμπαν) veteris Baiti fortunaui ad eius progcniem propagari 

— τά xai τα νέμωι*' secunda et adverea atlereus, ut I. in 51 — 55. εηεται' 
conspirat Batti sors et fausta et adversa secum ferens cum cOf quod de labori- 
bii8 oum prosperitate conmnctis dixi, iinde scholiasta Terbum έπεται 0. ii :ί4 
intcrpretatur α(^μ6ζει — 57. ^uvoioi' laudis gratia augetur, si Pindaruin tum 
i}i8um hoRpitalit^ite regis U8um statuamiie — 57 88. miraculum leonum a Batto, 
conditore Cyrenarum, in fugam coinpnlsonim auget etiam Paue. χ i5, c: ^πεϊ 
ωχιαε Βάττος την Κχ^ρτινην^ λέγεται ΐίαϊ τής φωνής γενεαΰ'αι οΐ τοιόνδε [άμα' 
ίπιών των Κνρηναίων την χωράν iv τοΙς ίοχάτοις αντής έρημοις αΙφνιδίως 
9'εάται λέοντα, %αϊ αντον το δεΐμα τό ^χ τής ^'έας βοήααι ααφες %αϊ μέγα 
ήνάγτιααεν Contra Pindarue voce e navi super mare missa Battum leones in 
iugain Tertisse iiiigit. De fabuli8 homiuum cuin leonibus iu Libja diiniuantibas 
vide ad P. ix 27 58. περ\ όείματι, pme metu; cf. περϊ φόβω Aeech. Choeph. 3&, 
ηερ\ τύρβει Aescb. l*ers. c*jc. ■ - 



ΡΥΤΗΙΑ V. 177 

δφρα μη ταμία Κνρά- 

νας άτελίΐζ γένοιτο μαντεν-μαόιν. 

δ χαΐ βαρειαν ν06ων Στρ. γ\ η5 

άκέαματ αν6ρί66ί χαΐ γνναι^Ι νέμει ^ 
G5 ηόρεν τε κί^'αριν δίδωόί τε 
MotfSav olg αν έ^έλΐ]^ 

άηόλεμον αγαγων 

ές ηραπιδαζ εύνομίαν^ 9υ 

μνχόν r' άμφέηει 

μαντΐ]ϊον' τω Ααχεδαιμονι 
70 εν "Αργεί τε χαΐ ζαϋ'έα Πνλω 

ενα66εν άλκάντας Ήρακλέοζ 96 

έκγόνονς ΑΙγιμιοϋ τε. το d' έμόν^ γαρύειν 

άπο Σπάρτας έπήρατον κλέοζ' 

69. μαντψον τω καΐ Λα%. Β D Ε, καΐ eiec. Paiiw schol. secutus, μαντεΐον^ 
τω xcei coni. Hermunn — 71. ivvacsv Ώ — 72. yaqvHv coni. Hermunn: yapver' 
ΒΏ (sed Ώ in lit., unde yapvevr' antiquitus Hcriptum fuiRHe suHpiceris) Ε et 
schol., yaQvtm* Ρ (^} B, unde γαρύειρ τάπό olim conieceram — 73. Σπαρτών 
coni. Hecker — 

62. μαντενμΜΟΐν, quae Batto Apollo Delpbis dederat; breyitcr rem adum- 
brare poetae licuit, quod eam iam antea P. iv η ss. plene narruyerat -- 
63 88. Apollo non solum ipse L•omiIlibu^ mederi, sed etiam medieoriim ( 'jrcuaeo- 
mm artem promovere dicitur; y. llerod. iii isi πρώτοι μεν Κροτωνιηται ίητροϊ 
ίλέγοντο άνά την * Ελλάδα είναι, δεύτεροι δε Κνρηναΐοι — 65. de Cyrenaeoruiii 
Btudiis musicis conf. vv. los. ii4. P. iv «»5 — 60. cf. Hor. C. iii 4, ti vos lene con- 
silium et datis et dnio gaudetis, Anion. Liberal. 4 navcai {'Απόλλωνα) ^μφ^Λίον 
πόΧεμον %αϊ έριδας %αϊ οτάαιν, έμποιήοαι άντι τοντων δ* εύνομίαν χα) 9εμιν %α\ 
δί%τ\ν — 69 88. oracula Αροΐΐίηίβ, quibiis Ueraclidae et Ae^^imiuH, rex Doruin, ut 
in Peloponneso nova» 8edc8 quaerereut, eompulsi 8unt, pocta praedicai, ut ad Dori- 
cam originem Cvrenaeorum yiam eibi paret — 70 Πνλω' schol. : άπό ovv της 
Πύλου την Μεααι'ινην αημαίνεΐ' ot γαρ νεώτεροι (i. e. poetae post Homerum) την 
Πνλον, ης ό Νέατωρ ηγεΐτο, ου περί την Τρΐ€ρνλίαν της Άρ%αδίας^ άλλα περί την 
Μεοοηνην διδόααιν. ef. Ρ. νι 3γ» — 72. το δ' εμόν ex constanti uau Pindari 
ad poetam ip8um, non ad ohorum refcrendiim est; cf Kebm, (romm. pbil. Monac. 
140 88.; suum igitur 6886 po6ta dicit, ut Sparta6 pra6claram famain illustret, 
unde maior6e sui A6f2fida6 Theram venerint. Aegidas autem Kibi patree dicit, 
qucKl illi Thebis Lacedaemoncm veiii88e et Spart-iinos in AmycHs expugnaudia 
adiuyi88e ferebantur; cf. I. vii 1.% Ariatot. in schol. ad h. 1. Thpram yero eo8 
yenisst* narrat, quod inter Lacones, quo8 6x Laccdaemone Theram niigra886 6t 
cum MinyiK Lemuiis commixtoM esse constat (y. Herod. iv ns), Aegidaa quoque 
fuiese coll6git, quiindoquidcm Camea Spartae, Thcra6, Cyr6ni8 agebantiir eadem- 
que sacra domeetica 6t hureditaria g6nti8 Thebauao Aegidariim eese credebantur. 
Atque illud qiiidem hUtoriua iid6 ('ODfirmatum eat, unde Callimachus quoqiie 
fatur hyiiin. ii tj S8: Σπάρτη roi, Καρνεϊε, τόδε πρώτΐϋτον ζδεϋ•λον, \ δεύτερον 
αν θήρη^ τριτατύν γε μεν άατν Κνρ7)νης. \ ε% μίν αε Σπάρτης ε•ϋτον γένος ΟΙδι- 
ηόδαο | ί'ιγαγε Θηραίην ές άπό%τιΰΐν 1% δέ αε θηρης \ ονλος ^Αριατοτελης Άοβν- 
ϋτίδι πάρ^ετο γαίτι. Alterum Piiidaru8 (luidem credidit yel credere so Hiniulayit, 
niagnau antem dubitationi obnoxium 6886 puto. C6rte neiiio ecriptoruin Tbfitie 
hietorico temport' Cani6a aot-a 6S86 t-estatu8 est n6qu6 quiaquam, ue Luebberto 
quideiii 6xc'6pto, idoiieis argumcntis lioc conprobayit. QnaiiHj[uaiii enim nouien 

PmnARue cd. (Wiritt. 12 



178 PINDARI EPINICIA. 

δϋ•εν γεγενναμενοί ^Avx, γ\ 

76 ΐκοντο Θήρανδε φώτες Αίγεΐδαι^ 100 

έμοί πατέρες^ ον ^εών 

ατερ^ αλλά μοΐρά τις αγεν. 

ηολνϋντον ερανον 

ενϋ•εν άναδεξάμενοί, 

"Απολλον^ τ£α, 105 

80 Καριημ\ εν δαιτί όεβίζομεν 

Κνράνας άγακτιμεναν ηόλιν 

εχοντι τάν χαλχοχάρμαι IfVo^ 

Τρώες ^Αντανορίδαι. 6νν ^Ελενα γαρ μόλον^ 110 

xa7tvω^'εt6av ηάτραν έπεί /tdov 

85 iv ''Αρει, το ί' έλά^ιππον ίϋψος ίνδντίέως 



77. ποΧν^υχον ές έρ. BDFG PORV, ές om. Ε et Mosch. neque legisse 
videntur schol.; &γ' iv coiii. Mingarelli cOmmute ante ποίνΰ•. sublato — 
78. ayaifSa/ii^i/av ct σεβιζίμίν coiii. Hermaiiu — 80. Καρνήϊ' iv Boeckh: yiuQVif 
iv Β DEj Καρνείε α' iv et deinde Κυράνας τ' coni. Bergk — αεβιζέμεν coni. 
Pauw, probavit Hemiaim — 81. άγαϋτιμέναν codd.: άγαιιλνμεναν coni. Hecker, 
άν' εντιτψέναν coni. Schumann Oi). iv 78 — 84. tiSov JJ — 85. ένδιααίως 
J)vc — δέχονται Ό — ίίνδρας οίχνέοντας αφι ex scholiis Hartung: ανδρ(ς 
οίχνεοντες αφε Β ΏΕ et pars eohoUorum — 

Pindan in inscriptionibiis Anaphae, insulae vicinae Therae, recurrere (CIG. 24«o. 
24801). S480d) admodum memorabile est neque Teri dissimile Καρνειάδας (τ. Ρ. 
IX 7i), a CameiB sacrie illos deiiomiiiatos, gentis Acgidarum fiiiese, tamon inde 
ncque Aegidas omni tempore sacra Camca administraese efficitur neque Thebis 
Laccdaemonen) illa 8aera perlata esse. Pliis iidei habet, quod l^indarum ipsum 
e gente Aegidanim progenitum esse credunt, nisi vero hoc poetam sibi arro- 
gasHC putas, nt arctiore necessitudinis vinculo se cum civibue Cyrenaeie con- 
iunctum iacturet; cf. P. ix urg. et nott. ad I. vii i.n et Lucbbert, Diatriba in 
Pindari locum de Aogidis et sacris Carncis, Bonn. 1883 — 77. ποΖι•^ντοτ 
^ρανον^ Camea sacra, quae oi>ernDte8 luultas Tictimas offeruiit — 78. ϊν^ιν^ ab 
iusula Thera; relativiim postpositum est ut vv. lo. 4i. ic; Mingarellii speciosa 
couiectura ay' iv ττολύ^ντον ίραΐΌν ϊν^εν nititur fabula ex Ephoro a ftcho- 
liastis excer])ta de Aristodcino et DoriensibuH Aegidae ThebanoB eacra diis fa- 
cientes invcnientibus, quae vereor ut iam Pindaro iunotuerit — 80. "AnoXXov^ 
Tf«, ΚαρνΊμ\ fv δαιτί' confer O. xi il Άρχεατράτου izui^ τεΰς, 'Αγηαίδαμε^ ηνγ- 
μύχίΐίς — 81. αεβίζομεν' celebramus ego cum choreutis Cyrenaeis, non ego cum 
meis popubiribiiH Thebanis; uiininim Pindarus ipse ad comissationem feriis 
Carneis taciendam Thebis Cyrena« veniese videtur. 

82 8». transit ad veieres heroas urbis, Antenoridae Dardanos, qui primi 
Troia in Libyam vcnerant, et Battiadas Minyas, qui aliquanto post Thei*a ac- 
ce88uruut; do fabula Antenoridarum cum Helena in Libyam profectorum eon- 
ferro iuvat scliol. : περϊ τί/ς εΙς Κνοηνην άφίξεως των Άντηνοριδών Αυϋίμαχος 
έν πρώτφ των νύατων ίατορεϊ, ηαρ* Αμνα-κι βααιλεΐ αύτονς ωχητιεναι μη βονλο- 
μένους αννοι-κείν τοϊς το "Ιλιον τζεπορϋ'ηιιόαι , καΐ οτι ^ιιτιαε μεΰ"* i%av6v χρόνορ 
τον μετα^ν Κνρήνης χα2 τής &αλάααης %είμενον λόφον Άντι^νοριδών ^Trtxcxlij- 
μένον. Fuit autem iinus de cyelicis poetis Kugammus Cyrenaeus, cuius Tele- 
goniam Proiliis in siia chrcstoiiiatlna excerpsit — 85. το δ' ikaoimtov ^θνο^, 
Cyrenaoi cives, cjui etiamtum Antcnoridas mortuos (οίχνέοντας' τε^νη-κότας echol.) 
8acrilicii.s aut adveiiiontes 8ynil»ulici8 cerimoniifl iiiter sacrilicia diligenter placa- 
baiit; perKynesin enini jtliiralis verbi ciiiii singiilari ιιοιηίηίΒ cOiiinnctuB ost, neque 
DiKsoiiiiiH prubaiuliiR, (]iii cuin δέχονται praosens histuricum essc dureret, otiosum 



ΡΥΤΗΙΑ V. 179 

δέχονται ^6ίαΐ6ΐν Άνδρας 

οιχέοντάζ 6φι δωροφόροι. 
τους <^ί'> Άρίότοτ^λης &γαγε^ νανόΙ dOaig 
άλος βα^εΐαν χέλεν^ον άνοιγων. 
κτίόεν ί' αλόεα μείζονα θίώι/, 120 

90 εv^^hoμόv - τε τίατέ^^κεν ^Αηολ-λωνίαις 
άλεΐ^ψβρότοίς πεδιάδα Λομηαΐς 
Εμμεν [ηπόχροτον 
6κνρωτάν 6δόν^ Ιν^α ηρνμ- 

volg αγοράς επι διχα χεΐται ^ανών, 126 

μάχαρ μ^ν ανδρών μέτα Στρ. δ\ 

95 Ivauv^ τιρως ί* ίπειτα λαοόεβής. 
ατερ^ε δϊ πρό δωμάτων 

έτεροι λαχόντες αίδαν 130 

/3a<^tA££^ ΙεροΧ 
Ιντί' μεγάλαν ί' άρετάν 
δρ06ω μαλ^αχα 
100 ραν^εΐύαν ϋμνων νηο χεύμαόιν 

άχονοντν που χ^ονία φρενι^ 135 

87. τονξ δ* !/4ρ. scripsi: tovg *Aq. codd. — 88. βαΰ-είας ex scboliis Bergk 

— 90. εν&ντονον ex scholiis Schmid; at. cf. I. vi 22 — 98. μεγάλαν δ* άρε- 
τάν . . . ζαν^ειοάν Β Ώ E^ et genetivos et accusativoe agnoscunt scbol. — 

100. νάνων ex echoliis Beck: χώ/ίΐων &' BDE^ d•' om. XZ Mosch. — 

101. που ex scholiis Hermann: noi codd., τοι Boeckh — 

nominatiyiim οίχνέοντες ^adeuntes' retinuit — 87. τους S* *J1ριΰτoτέλης' z/, quod 
facile ante j1 intercidere potuit, addendum censui, ut expositiOf cur Cyrenae άγαχ- 
τψένα noltg dicatur (τ. 8i), verbis Ιχοντι . . . Άντανορίδαι inchoata, iam altera ex 
parte continuetur et perficiatur — 89. μείζονα, quam quae Antenoridae condiderant 

— 90. εύ^ντομον via pavita (ύαυρωτά), quae proprio nomine Σχνρωτά audiyiHse 
in scholiis dicitur et etiam nunc admirationem peregrinantium movet, aequo iure 
dicitur e saxo excisa {εν^'ντομος) et recta {εύ&ντονος); eam cum Battus poiDpis, 
quibus Apollinis opem oontra morbos pestiforos implorarent, idoneam leuisset, 
tum tempoHs cboreutae hoc carmen canentes incedebant. Simili modo Romae 
carmina salutaria, quae peetilentiam aYerterent, canentes vias urbis peragrabant, 
quo de more dixi Stzb. d. b. Ak. 1893 p. 143 — 93. πρνμνοίς άγορ&ς ϊπΐ' iu 
extrema parte fori, quo Apollinaris illa via ducebat, Batti veteris sepulcrum 
erat, a Catullo 7, 6 commemoratuni ; forum enim etiam Mycenis et Megarae 
et Sicjone Tenerandis sepulcris et mouumentie conditoruin (χτιστών) urbis 
destinatum fuit; cf. Scbliemann, Mykenae p. 147 — λαοοεβής, cum yita de- 
ceseieset, tamquam heros a populo pie cultus est — 96. «ρό δωμάτων ^εροί' 
ceteris regibus eeparatim a conditore urbis pro sua cuique domo, in utroque 
latere yiae pompalie sepulcra exstructa erant; vix enim πρό δωμάτων idem 
atque πρό πνίών, ut scboliastae interpretari inaluerunt, signiiicare potest — 
98. άρετάν . . . χενμααι ' yirtutis laudem tcnero rore tinctae sub libaminibus bym- 
norum; cf. 0. vin c — 101. άηονοντί' Battus conditor urbis et ceteri reges 
mortai — χ^ονία φρενί, peripbnistice pro iv χ^ονί, ut νέα %εφαλά Ρ. χι S4; 
recte scbol. : χ^Όνία δε φρενί φηοι^ παρόσον τεϋ'νϊ'ΐ'κααι χαί ίν τ\ι yy κείνται. 
iinxnerito Jebb. Joum. of Ilell. stud. iir (1882) 153 certHm quandam naturam 
animarum in Orco degentium hia verbia significari putayit — 

12* 



180 PINDARI EPINICIA. 

6φον ολβσν νιω τε xotvav χάριν 
ενδίχόν τ' ^Αρχεόίλα. τον iv άοιδά νέων 
ηρέηει χρνό^ορα Φοΐβον άπύειν^ 14<) 

105 Ιχοντα Πν^ωνό^εν Άντ. δ\ 

το καλλννίΜον λντήρων δαπαναν 
(ΐέλος χαρίεν. άνδρα χεΐνον ijt- 

αινέοντι fSwexoL 
λεγόμενον ίρίω' 145 

χρεόόονα μ}ν άλιχίας 

110 νόον φέρβεταν 

γλώόόάν τε' ^άρόος δΐ τανύπτεροζ 

έν ορνί^ιν αίετοζ εηλετο' 150 

αγωνίας 0' ερχοζ οίον 6%ivog' 

ίν τε Μοίόαιόι ηοτανος άηο ματροζ φίλας^ 

115 ηέφανται ϋ"^ άρματηλάτας 6οφός' 

Εχ. δ . 
o<yat r' εΐύΐν ίηιχωρίων χαλών εόοδοι^ 166 

τετόλμαχε, ϋ•εός τέ Ιοι το 

ννν τ ε ηρόφρων τελεί δνναόιν^ 
χαΐ το λοιπόν 6μοΙ-α^ Κρονίδαι μάχαρες^ 



102. αφιν Ι et fort. schol. — 103. *AQ%i<siXct Stophanus: '^ρχίσ/ίΐα ΒΌΕ 
— 107. Ιπαιν. Musch.: αΐν ΒΏΕ — 111. ^aqaog όί- e scholiie restit. Schneide- 
win: 9'aQGoq xt codil. vett. — ταννπτίροις Bergk — 112. υρννξιν Ώ — 118. άγω- 
νίαις ex scholiis Bergk — 114. ποτηνΰς B^ πτηνος J) — 116. πέφανται, χάρο, 
Hartimg — 116. υσαι Mosch.: occai ΒΏΕ — 118. lontbv ω Κρον. ΒΌΕ, 

102. αφον (ίΐβον . . . ίνδιχον ' appoftitiones sunt verborum άρΒχάν . . . χ«•- 
uaiciv praeconium yirtutis suiim decus ct communcm gratiaiu sibi et Arcesilao 
6886 ducunt. Simili modo sub fin6m canninum 0. viii. xiv. N. iv mortaos laudi- 
bu8 Tictorum gaiid6r6 6arumqu6 consort6s fien dicit. 

103 8s. apti8sim6 a maioribus victons, qui 6tiam in Orco pra6seiiti8 f6licitAiis 
con8orte8 8unt, ad Tictorem ipsum redit — 103. τόν, Arc68ilaum, cui Apollinein 
pra6dieandum 68se ιηοη6ί, seii ips6 thiasota uiit seu thiasum adornavit — 
104. χρναάορα' aiireo instrum6nto (i. 6. cithara) instructuni; 6od6ni epith6to 
Ori)b6us ornatur fr. isd — 106. όαπαψάν, 8umptuum, qui 6qui8 al6ndi8 et poeta 
condncendo iiunt; cf. N. iv i — 108. Xeyoaevov ίρέω' ]aud6m Tirtutum regie, 
quam iam promptunis 68t, non euam solius Ked oommun6m oninium civium 
6886 8ignificat, ut P. iii 2 — 109. 8ui)er a6tateni eapit et loqiiitur; iuy6ni8 enim 
otiaiiitnm fui88c Tid6tur — 111. 9•άραος Sh' df pro rt probavi, quod oratio et ratio 
apt6 iuxta ponuntnr, fortitudo autem illi8 opponitur; 8ubliiiiit6r vero fortitudine 
Arc68ilau8 dicitur quasi aquila 6886 latis alis inKignis int6r C6t6ra8 av68 — 
113. αγωνίας ίριιος pni6di(!ati, αδένος scil. 'Αρ%8αίλα eubiecti vic6 fdngitur, oiov 
autem est admirantis cum 6xolaniatione robur 6iu8 corpori8 — 114. άηό 
ματρός' aut a priroa a6tat6 8ublimi8 (cf. I. i ca) iu Mu8i8 dicitur aut, qood 
ob additiim nom6ii φίλας pra6i'ero, a dulci matr6 art^ imbutii8 — 115. πέφαν- 
rui 9"* άρμ. partirula re proprie ad ηοηΐ6η άρματηλάτα^ pertin6t, R6d omni 
eenteuiiae adiunct^i OHt: ci'. P. iv 2sn — 110. ίπιχωριων ttuAiuv^ domesticorum 
C6rtaniinum Libvae, quae oadeiii comm6morat P. ix 103 — 



ΡΥΤΗΙΑ V. 181 

διδοιτ^ επ ίργοιόίν άμφι τε βονλαΐζ 160 

120 εχειν^ μή φ^ινοΛωρΙς ανέμων 

χειμερία - κατά πνοά δαμαλι-ξοι χρόνον, 
Jcag τον νόοζ μέγας χνβερνα 
δαίμον ανδρών φίλων. 165 

εύχομαι νιν ^Ολυμπία 

τωνχΌ δόμεν γέρας ίηι Βάττον γένει, 

λοιπόν ω πλεΐατα Kqov. Mosch., λοιηόν όμως t Κρον. coni. Bergk; ώ eiecto 
suppleverunt όμοία Hartung, Iwctra HermaDn, δηιο^ε Boeckh — 121. %αταπνοά 
δαμ. vulffo — δνοπαΧίζοι coni. Bergk, πείεμίξοι coni. Herwerden — χρόνον 
codd. : βιον interpretantur echolia, χλόαν coni. Bergk probabiliter — 123. φιΧίων 
Β — 124. τωύτό Bergk: τοντο codd. — ξπι Tricl.: ίπϊ BD, hi coni. Heyne. 

120. similiier atque 0. vn et viu sub finem carminis poeta, qui vere yates 
fuit, cominonet periculorum, quae insignibus opibiis, tamquam brumalie Tentus 
graminibue et arborum foliis {χΧόω\ impendent — 123. δαίμονα, cuiusque ho- 
minis genitalem deum significat ut 0. xiu 28 — 124. Tictoriam proximis Olym- 
piis reportandam significat, de qua ad P. ν arg. p. i7i dissenii — ini. tmesi a 
8U0 Terbo δόμεν seiunctum esse daco, ut δόμεν ^ni idem fere yaleat, quod 
δόβεν hi ab Heynio propositum. 



ΠΤΘΙΟΝ. ς'. 

SENOKPATEI ΑΚΡΑΓΑΝΤΙΝΩ» 





ΑΡΜΑΤΓ. 


ν ,•:^^^^ 


Strophae. 


U ■ W _ 


yJ^ V-» _U KJ JL <J ^ 


<J <J -\J 


u ^ 


\JU u _w 


*^ j. ^ s-^^ i vu» V 



ow _ Λ \J ~~ y^ Ji\j \J — 

«- .*_ »-' -\J v^ ^ _ 



Argumentiun. 

Xenocrates Aenesidami tilius Agrigentinus ex nobilissima gente Em- 
menidarum (v. 5), cuius victoriam Delphicam Pythiade 24 = 494 (490) 
a. Chr. partam hoc carmen spectat, una cum fratre Therone, duce Agri- 
gentinorum, in equestria et curulia stiidia impense incubuit multasque vic- 
torias in ludicris certaminibus reportavit; cf. I. π et 0. ii 54 sq. Direxisse 
autem poeta hoc carmen ad filium eius Thrasybulura videtui*, quod is in 
Pythico certamine aurigac munere functus erat. Eidein Thrasybulo Pin- 
darus, quo amore egregie cordatum iuvenem prosequebatur, epinicium I. ii 
et scolion, ciiius fragmentum illustre (fr. 124) servatuin est, misisse fertur. 
Quam antiquis autem temporibus Graeci Siciliae cum Delphici templi 
sacerdotibus familiaritatein contraxerint, titulus testatiir Dolphicus saec. vi 
βονατροφηδον scriptus et a Selinuntiis positus, quodo v. Pomptow Stzb. 
d. pr. Ak. 1887 p. 705 et Beitrage zur Topographie von Delphi 1889 p. 72. 

In prooemio poeta se fiDgit tamquam unum e choro amoenam 
agrum Delphicum, Veneri et Gratiis consecratum, peragrantem et in ho- 
norem victoriae Xenocratis hymnum dicentem, qui praeclarius et firmios 
glonae partae monumentum sit quam thesaurus imbrium impetui ob- 
noxius (l— 18). Victoriam istam cum Thrasybulus filiiis auHgae munere 
fungens patri parasse videatur, poeta in principali parte carminis pie- 
tatem filii praedicat eumque praecepta sapientis Ohironis eximie obser- 
vare et exempluiu Antilochi, qui pati*i Nestori propugnans mortem oc- 



ρ\ΤΗΐΑ vr. 183 

cubuerat, praeclare aemulari laudat (l9 46). Ad postremum iuvenis 
dilecti ceteras virtutes, modestiam, studium poeticum, moruni comitatem 
praedicat (47—64). 

Carmon, quod Pindams mvenis panxit, andacia comparationum et 
tamore orationis iuvenilem animum poetae prodit. Illud ipsuiu, quod 
Thrasybulura pro patre eqiios regentem cum Antilocho pro patre fortiter 
dimicante et mortcm occumbento comparavit, iustos fines similitudinis cx- 
cedere videtur. Nihilo taraen secius, si hoc carnien Pindaricum cum 
antiquissinio, P. x, contuleris, magnopere paucis aunis artem poetae pro- 
vectani et corroboratam esse invenies. 

De metris. 

Carminis huius numen Aeolici sunt paeonicis mixti, unde pro tro- 
chaica dipodia saepe creticus et vcl paeonicus pes usurpatus est. In 
dipodias, quas in cmbaterio carmine qiiam niaxime exspcctes, omnes 
versus dividendos curavi, quod ut in plerisque versibus facile cessit, ita 
in versibus «μιίηίο et sexto dimetiendis gravissimas difficultates paravit, 
quae ciim pluribus modis expediri possent, eum, qui raihi potior esso 
videbatur, in schemate Loc inetrico exhibui, altemm in Prol. p. ιλί pro- 
posui. Oeterum confer quae de similibus versibiis supra ad 0. χ ad- 
notavimus. — Canuen cantatum esse videtur Delphis post ipsam victoriam 
in pompa ad templum Apollinis a Thrasybulo eiusque comitibus insti- 
tuta (vv. 1—4). Nam primis canninis vcrsibus chonim ipsum in T)el- 
phica area chorcas ducent^m audire et spectare nobis videmur. Aptissiina 
vero incedenti choro fuit monostrophica compositio carminis; v. Prol. lx. 
Neque ultimis carminis verbis, quibns epularera comissationeni ad vic- 
tOriam cclebrandam fiwtam indieari l^oeckbius putavit, a proposita sen- 
tentia rcvoeor. Possunt enim illa verba etiani ad jnoiniin comitatem 
Thrasybuli universani aut ad epulas post pompam appai*andas relorri. 

'/^κοι»(Τ«τ' • η - γάρ έλικώπιδο^ ^Αφροδιχαζ Στρ. α, 
αροχ^ραν ί] Χαρίτων 
άναπολίζομίν ^ ο/κφαΛόν εριβρόμοι* 
XdOvb^ eg - νάΐ'ον προόοιχόμενοί' 

VARiA LECTio. IiiscT. Sfvo%Qc<.TSt \4Y.Qayctvxiv(u ίίρματι li Ί) — Schol. : yf- 
γραπται ^^νοκρατ^ι ^-Ιτιραγαντίνω ν^νι%η%όη ν,ατά την %δ' Ilvd-iaOa; cont*. Ι. ιι 
inscr. — Η. άναπολήαομεν coni. Schmid — 4. νάϊον coni. Hennann: vc(6v oodd., 
λαϊνόν coni. Bergk — 

coMMENTABii. V. 1. άϋονΰατί' HoratiuH C. iii t, 5 tiuditis? an me lu<iit ama- 
hilis innaniaY audire et vidcor pios crrare pcr lucos non recte Graeciim oxem- 
plar cxpressit ; otcnim ayiovaaTS non cst iiiterrogantis, 8cd admonentis homines 
praeconis ritu, ut audiant et liuguis faveant — Άφροδίτας κρονραρ i] Χαρίτων 
Veneris et Gratiaruiu arva poetum et chorum canentem orbiculatiiii peragrare 
(schol. imb ro χωρίον άναατρεφύμ,ίΰ^α) pocta dicit. Venens autem hortis idem 
poeeim comparat, quod utraiiiie amoeuitate excelluut (cf. P. ν 24 et tr. 9<0; 
noli enim cum Dissenio de carmine aiuatorio cogiture — .*). όμφαΧον ^ριβρόμον 
χ9•ον6ς ίς νάϊον in iimbilico orbis terrarum Delphicum teinpliim positiim credi 
nota res est, dc (|ua sodcs conferaH P. iv 4; έρίβρομος antem biu locus dicitur 
partim propter rivorum oiirruuinqiic strcpitum, partim iiropter rcpcrcussam 



1«4 PINDARI EPINICIA. 

δ Πν^ιόνικος iv%^ - όλβίοίόιν Έμμενιδαι,ς 
ποτάμια τ' ^^^κράγαντι χαΐ μάν Βενοκράτει 
Βτοϊμοζ ϋμνων 
ϋ'ηόανρος εν πολνχρνόω 
^Απολλωνία τεχειχιόχαι νάπα' 

10 τον ούτε χει-μερως ομβρος επακτος έλ^'ών^ Στρ. β\ 

εριβρόμον νεφέλας 

ότρατος άμείλιχοζ^ οντ^ άνεμος ig μνχονς 

akhg ϋ^-Οίόι παμφόρω χεράδί 

τνπτόμενον. φάει - dh πρόόωπον εν κα^αρώ 
15 ηατρί τεω^ Θραόνβονλε ^ χοινάν τε γενεά 

λόγοιόι ένατων 

ff'do|ov κρματι νίκαν 

Κρι6αίαις ενί πτνχαΐζ απαγγελεΐ, 

10. οδτί V et scholiii: οΛ Β Ώ Ε, ονχϊ Tricl. — inayiTbg coni. Bergk: 
^ττακτός νοάά. — 1*2. αν&μυς Β Ι): άνεμοι Ε ct schol. — 18. fort. αξοντι , at 
conf. Ρ. IX ι'.3. χ 4Λ. XII 2»ι. Ν. ιχ ιι. Ι. νι «ί»; — 14. τνητόμ^νον coni. Dawes: 
τνπτόμενοι Β D Ε ci schol., τνπτόμενος Γ, χεράδει αποδέων aut legit aut inter- 
pretatur Et. M. 8om, 32, αξοίτο παμφόρος et ίναποδέων coni. Bornemann Philol. M, 
4βί), τι^πτομίνονς coni. Leutsch — 18. nQiacciaiaiv ivl πτυχαίαιν BD^ corr. Mosch. 

— άηζίγγίΧίΙ Byz.: -iXlii B, -fXfi D, άπαγγελείς coni. lieyne — 

imaginem voci« chori - - 5. ΎJμμsvίδaίς^ genti XenocratiH ct Theronis Agri- 
gentinae, de qiia vide 0. iii 3>s et (). 11 arg. — 6. καΐ μάν ΞενοηράτΗ' Xeno- 
crati patri Thrasybuli, qui victor runiintiatus erat — 8. ^αανρός' carmiiia 
comparantur thesauro, qualcs multa» civitates ad recipienda dona et monumenta 
Delphis et Olympiau aedificatos habuiHse constat; atque nescio an Pindaroe 
Thrasybulo amico auctor fuerit camiine canoro potiuK quam lapideo theeauro 
gloriam gentis illustrandi. Agrigentinomm quidem thesauriim Pythicum Pau- 
sanias novit niilhim — πολνχρναω' cf. Soph. OR. iM τάς πολνχρναου ΠυΟ'ώνος 

— 10. χειμίρίος ομβρος' iiuitatus est hunc locuiu Horatiue C. ui ao, i: e,regi monu- 

mentum quod non imher alax, }ion Aquilo impotens possit diruere — 

11. iniber biberualis imiens jmlchre dicitur exorcitus aepcr tonantie nubis — 
13. a^oiGr plurali poet.ii utitur, quod coninnctis viribus imbris et venti lapideus 
thesauruR deatruitiir: cetonim Himilcni «trueturam habeH Eiir. Alc. 3ιί«». Hor. C. 
I 13, 5 — χεράδι- coHiivie oinnie generis, gliirca limo lapilUR^ quibus theeaunis 
vi venti doiectiis et imbris impetu delatus feriri fingitur - - 14. φάει πρόαωχον 
iv καθαρω* aoousativo rclationis (acc. der beziehimg) πρόαωπον poeta insolite 
iisiis est, taiTKiuam ύμνος φαεννός pro νμνος iv φάει dixissct - 15. ΘραανβονΧε' 
utriun ipso Ciiuos iu illo certamino rexisse, an soliim patris equilibiid praefuisec 
ThraHvbulus ^Kitandiis essci, iaiii vcterc» gramuiatious quaeeivisse iucholia do- 
ocnt : couiinoti auteiii isti eifse vidtMitur loco I. π 22, qiio Xenoci*at^8 Niromacho 
aiiriga Atln.'uis et 01yiiii)iae usus esse diritiir. At niira esnet comparatio Thra- 
sybuli rmn .\ntilochu, ai ne οίριοβ regeiidi quideui perU-iiliim ipse Hustinuieevt 

— lioivar τε γενεζί' commune fiiisse certamen XtfnoiTatis et fratris ciuK Theronis 
ex Pindaro ipso 0. 11 i>\ tomperiiiius; qiiid? quod ex sdiol. ad O. 11 st cfficitur 
Aristotelem iii oataloguni victorum iioii Xeiiocratem, sed Thoronem rolatum iu- 
venisiie — τε cum ad totam locutionem %oivav γενεά positiim Bit, proprie i>er- 
tinot ad γενεάς non ad -κοινάν: νίκαν αοιναν ττατρί τεφ γενεά τε ^Εμμενιδ&ν — 
18. Κριααίίίΐς εν), πτνχαίς iungc cuni νι-Λαν potiuH quain runi άπαγγελεϊ — 
απαγγελεΐ^ mortalinin sornionibus dunuutiabit, i. c, L•oIIliuibuβ, ut scmionibus 
victoriam celebrcut; cf. Γ. i u3. 



ΡΥΤΗΙΑ VI. 185 

6ν τοι 6χέ^ων - vw imdiJiia χειρός 6ρ9•άν Στρ. γ', 
20 ϋγεις ίφημοόύναν^ 

χά ποτ iv οΰρεΰί φαντί μεγαλοόϋ'ενεΐ 

Φιλύρας - vthv όρφανιζομένω 

Πηλεΐδα παραι-νείν μάλιστα μ^ν Κρονίδαν^ 

βαρνόπαν όχεροπαν κεραυνών τε πρύχανιν^ 
25 -θ-ίώι/ 6εβε<ίϋ•αί' 

ταΰτα^ δΐ μή ηοτε χιμάς 

άμείρειν γονέων βίον ηεηρωμένον. 

εγεντο καΐ - πρότερον ^Ανχίλοχος βιαχάς Στρ. δ\ 

νόημα χοντο φέρων ^ 
30 δ^ νηερέφ%ΊΧθ παχρός^ έναρίμβροχον 

άναμεί-ναις όχράχαρχον ΑΙ^ιόπων 

Μέμνονα. Νεόχόρει-ον γαρ ίππος αρμ^ έπέδα 

Πάριος εκ βελέων δαΐχ^εις' ό ί' εφεπεν 

κραταών εγχος' 
35 Μεαόανίον δΐ γέροντος 

δονη^εΐόα φρίιν βόα6ε παΐδα fov 

19. νυν Β et schol.: νιν DE — 21. τα Schmid: τάν ΒΏΕ et echol., 
τό Tricl. — μΒγαΧοΰ^ΒνΒΐ codd.: μΒγαΧοο^Βνΐι coni. Bergk — 26. ^ibv Β — 
26. τα%τας Herwerden — 28. iytvxo Tricl : iyivsto Β D — SO, έναριβρ. 1) 

— 31. άναμ. Tricl.: άμμ. BD — 32. vfarOQSiov Tricl.: νίατόρεον Β D — 
33. βαχ^ίϊς Β — 36. δοντι^, ΒΏΕ— βόαόί Β D: βόααεν Schmid — 

19. a laude victoriae Thrasybuli ad pietatem ciuR praedicandam traneit 

— wv quamvis correptum sit, tamen opponitur particulae ποτέ ν. 2i; cf. P. 
III ββ — επιδέξια χειρός' reverentiae gratia ad aextram ducere Thraeybalus 
praeceptum dicitur metaphora satis audaci; cf. Hom. Od. ν 277 την (άοχτον) έπ' 
άριατερά χειρός έχοντα — 21. τά, ad έψημοανναν libere relatum, ut οια Ρ. ιι ί5, 
οοα Ρ. VIII Λί — μεγαλοα^ενή pro μεγαλοα9•ενεΙ Bergkius reposuit, ut uterque, 
Achilles et Chiron, suo epitheto gauderet neve AchilliR puen praepoetere robur 
laudaretur; nescio tamen an poeta respexerit quae de Achillu pueri insolita 
virtute paulo ante N. iii 44 ss. exposuerat — 22. Φιλύρας νίόν, Chironem; cf. 
P. ui 1 — όρφανίξομένω• non orbo, eed in tempus orbato et a parentibus 
Chironi ad educandum tradito — 23 sq. cf. Eur. fr. 219: ^εονς τε τιμάν τους τε 
^ρέιραντας γονείς. Copiose de hac sententia ab Heeiodo personato in Χείρωνος 
ϋηο9'ή%αις (ν. schol. et Ρ. iv 102) propoeita et ab Orphicis divulgata nuper 
dieeeniit Dietrich, Necyia 1«.« f. — 27. βίον πεπρωμένον^ vitam parentium, 
quamdia eie a fato concessa erit. 

28 88. Thrasybuli ])ieta8 erga euum parentem illustxatur exemplo Antilochi, 
filii Ne8tori8, cuiue pietas cum iam ab Homero 11. viu 8β 8ignificatu eeset, egregie 
ab Arctino in Acthiopide exornata est, in quo carmmc Antilochus, dum patri 
Neetori a Memnone vexato, cquo eius Paridis sagitta Tiilnerato, 8uccurnt, ipse 
mortem oc<:ubuisee narrabatur. Ea autem fama huiu8 facmoris fuit, ut Xeno- 
phoD Cyneg. i 14 dixerit: Άντίλοχος τον πατρός υπεραπο9'ανών τοααντης ^νχεν 
εύ%λείας, ωατε μόνος φιίοπάτωρ παρά τοΙς *^XkfiaiV άναγορεν^ψ^ναι — 28. ζγεντο 
pro έγένετο, cf. Ρ. ιιι »ί — 33. ό 0\ Memnon, qui ηοη arcum, ut Pari8, eed ferocem 
haetam manu gestabat — 35. Μεοοανίον' quod Pylus, Ne8tori8 patria, in Mes- 
senia eita C8sc a Pindaro (cf. P. ν 7o) putabatur — γέροντος φρην periphraetice 



18G PINDARI EPmiCIA. 

χαμαίπεύς - d' δρ' €7Cog ουκ άπεριψεν αντον Στρ. ε\ 

μένων [d'] ό ϋ'εΐος άνίιρ 

πρίατο μ^ν ^ανάτοιο κομιδάν πατρός^ 
40 έδόκψ6έν τε τών ηάλαι γενεά 

ί)ηλ(ηέροι6ιν y Ιρ-γον τίελώριον τελέΰαις^ 

vTCatog άμφΐ τοχενόιν ίμμεν τίρος άρετάν. 

τα μίν παρίκε^ 

τών νυν δΐ καΐ Θρασύβουλος 
45 πατρωαν μάλιότα προς ότά^μαν εβα^ 

πάτρω τ έηερ-χόμενος ά^λαίαν αηαβαν. Στρ. ζ\ 

νόω δΐ ηλοντον &γει^ 
αδικον otJO•' ύπεροπλον ηβαν δ ρέπων ^ 
6οφίαν - S* εν μνχοΐόι Πιερίδων 
50 τίν τ\ ^Ελελίχ9•ον^ ^>ρ-γ&ς οζ ίππειαν έόόδων^ 
μ<ίλα J^aδόvτt νόω^ Πο6ειδαν^ προόεχεται, 

37. antQQ Β — άπέριχρεν αντον' ante Heynium, άπίρι^ΐίεν ai'Tov com- 
mendavit Hcyne — 38. δ' ό BE et paraphr.: δε (om. ό) D, δ' abiecit 
Bcrgk bene — 40. τ* codd.: δε Beck cum paraphr.; fort. εδόκηα* iv δε — 
43. παρήκει. D — 44. τών: τα Ώ — ννν δΐ Tricl.: δε ννν ΒΏΕ — 46. πά- 
τρωϊ (πάτρω Β) Β D, πάτρω F^^ — t' codd.: γ* in proecdosi scripseram — 
άγλαΐαν ίίδει^εν anaaav Β D E^ απαααν om. Byz. , mihi potiue ut Bergkio' 
ίδειξεν interpolatorem redolere videtur; άγλαΐαν πέπαται Μ. Schmidt Jrind. 
Siegcsges. p. cvn — 47. αγειν D — 48. ijpav codd. et schol. : άνάταν coni. Her- 
mann collato P, u 28 — 49. μνχοΐαι: πτνχαίαι coni. Leutsch Phil. 39, 396 — 
50. Tif: την Ώ — 6pya$ og Ιππει&ν έαόδων de coni. scripsi: όργαίς ηάααις ος 
(βοον Β) ίπηείαν ίαοδον ΒΏΕ; echol.: δ; ενρες Ιππείας ίαόδονς, unde οσΌ'* 
ενρες Ιππίαν ϊοοδον Boeckh, ας ενρες ίππείας έαόδονς Mouimsen — Έλάαίχ9^ον 
coni. Bergk e fr. is probabiliter — 51. ηροαεχεται Schmid: προσέρχεται ΒΏΕ 
et schol. — 

neque apte huic loco; melius Horatius C. lu 5, is: Iwc caverat metis provida 
Reguli — 37. αύτοΰ, illico ; quodsi αϋτοΰ cum ίττο?, interpunctione post άπέρΐίρεν 
sublata, coniiinxeris , et mutatio subiecti {βόααε Νεατωρ, άπερι-φεν Άντίλοχος) 
dura fiet et pronomen avrov^ qiiamvie ineigni loco positum, Bua vi carebit — 
40. έδάκηόε, non tam iuvenum pnecae aet-atis plaueum tulisse, quam inter 
iuvenes priscae aetatis Antilochum excellentissimum Tieum esse cxspectamue, 
imde nescio an iv όπλοτεροιαι τών πάλαι γενεά Pindarus dixerit — 44. %αϊ' 
non quod praetor Thrasybulum alii κ\\χϊ patris normam sequerentur fuerint, 
sed quod etiam praesenti tempore erat qui Antilocho conferri posset — 
46. πάτρω τ* similiter atque Tlv^ia τε I. ν u) ita dictum esse sentio, ut Thra- 
sybulus et patri Xenocrati et patruo Theroni obsequi dicatur, unde verba 
πατρώαν προς ατάΟ'μαν ϊβα πάτρω τ' επερχόμενος idom valeant atque ίβα προς 
πατρωαν ατάϋ'^αν βαίνων πάτρω τ* επερχόμενος' qiiod si tibi argutiu8 esse videa- 
tur, meam pnorem emendationem πάτρω γ' comprobare debebis; nam §δειξεν, 
quod codices post άγλαΐαν addunt, ab interpolatorc , qui locum intncatum 
expedire voluerit, additum esse in aprico est — 48. άδι-κον ovd'' νπεροκλον 
pro oir' άδιχον ο-δθ* νπέροπλον cf. Ο. χι ικ — 49. έν μνχοΐαι^ recessus sal- 
tuum amant Musae, non turbas foH — 60. Ιππει&ψ έαόδων, eqiiestrium certa- 
ininum; cf. P. ν iic; locum conclamatum ita restitui, ut coniunctio relativa ος 
primo Tocabulo relativi enunciati postposita sit, id quod nihil habet ofTensionis 
in Pindaro; cf. 0. ν i2. P. π .»>. iii 89. ν lo. 4i. 78. vi r>. N. vn w — 51. άδόντι 
νόω' non coactue, sed lubens, ut est in titulis νοϋτίβ — 



ΡΥΤΗΙΑ VI. 187 



γλυκεία dh φρ'^ν 

Tcal 6νμπόται6ίν 6μίL•lv 

μ£λΐ66αν αμείβεται τρητον πόνον. 



53. ομιλών coni. Paaw. 

52 8q. infinitiyus όμιΐίΐν pendet a nomine ylvxsla^ i. e. yXviisla &azs ομιλιΐν, 
%αϊ autem additum est, ut Thraeybulus non eolum sapientes sennonee, eed 
pro temporc etiam amabilem coneuetudinem et conyivii facctias amare dicatur 
— 54 jiBliaa&v confer fabulam de apibus labra poetaram et amabilium scrip- 
torum insidentibus, quae ipsa yita Pindan (v. Prol. c 5) egregie illustratur. 



ΠΤΘΙΟΝ. Ζ'. 

ΜΕΓΑΚΑΕΙ ΑΘΗΝΑΙϋ. 

ΤΕΘΡΙΠΠί^». 



Strophae. 



— ^ \J — \J VA> \J CA^ \J — 

5 \^ _ I v-^-' \^ _ w _ V ■ 

_ _w w _ ^^ _ I 

ν-Λ-' V> _ W V 



Epodi. 



w _ _ _ w _ I 

_ —V V-/ _ w _ I 

VAy W _ W —VJ «w/ _ 

_ _ w _ »-/ — w */ 

_ _ w _ —u <^ _ i 

I 

V-» _W C — _ j 



ArgameiitTun. 

Carmen hoc scriptuin est in honorem Pythiae victoriae curulis 
Megaclis Hippocratis Atheniensis. Ortus is erat de illustrissima gente 
Attica Alcmaeonidarum, de qua ubemme olim Boeckhius Expl. 300 ss., 
nupor Toepferus, Attische Genealogie 225 fF. disputaverunt. Atque Alc- 
maconidae (|uidein non solum summa in republica Atheniensi auctoiitate 
et potentia florebant, sed etiam sacrorum ludorum splendore gloriam 
suae domus magnopere augebant, siquidem et teinplum Apollinis, cum a 
Pisistratidis in exilium exacti essent, magnifice exaedificaverunt (P. vii 10. 
Her. V 62. Paus. χ 5, 13) et Alcmaeo 01. 47 (potius 57 sec. Boeckhium et 
Herodoti interpp.) nobilissimam victoriam 01yin|ibam quadrigis consecatos 
est (v. schol. ad inscr. et Herod. vi 125). Is quoque, qui boc carmine prae- 
dicatur, Megaclcs ante P3rtbiam victoriam alias victorias Isthinicas et Py- 
ibicas reportaverat, quamquam, qua ambiguitate dicendi Pindarus y. 17 



ΡΥΤΗΙΔ νίΓ. 189 

utitur, ηοη accurate discernere licet, quas victorias ipse, quas maiores 
eius adepti siut. De tempore, qno haec Pythia victoria parta sit, iam 
Boeckhio suboluit verbis φθόνοι/ άμει,βόμενον τα χαλά ίργα fugam patriae 
Megacli testarum suffragio irrogatam indicari; testimoninm vero huius 
roi luculentuin, qao aegre vir clarissimus carebat, iam nobis suppedi- 
latum est Aristotelis libro περί Ιί&ηναίων πολιτείας invento, cuius ex 
c. 22 Megaclem Hippocratis filiniii ex demo Alopece anno 487/6 ostra- 
cismo in exilmm eiectum esse compenmus. Atque hac de re primaia 
iuvenis amicus Behmius me commonuit, postea a Wilamowitzio, Aristot. 
u. Athen. ii 3*23 accuratissime disputari cognovi. Inde iam constat vic- 
toriam Pythiam, quam hoc carmen spectet, 01. 73, 3 sive a. 486 a. Chr. 
Delphis reportatam esse. Sed qua Pythiade id factum sit, ne sic quidem 
exploratum est, quandoquidcm codices scholioram inter numeros xf' et πη' 
et κ?' et πζ' vacillant, unde lites veteres, a quo tandem anno P3rLLiades 
numeratae sint (v. Proleg. lxxxvi), ne nunc quidem compositae sunt. 

Exorditur poeta a splendore urbis Athenarum et gentis AlcmaeoDi- 
darum (l -lo), Deinde aedem ApoUinis ab illis exaedificatam et vic- 
torias praeclaras a Megacle eiusque maioribus reportatas esse refert 
(ll— 18). Denique in epilogo unum illud conqueritur, quod ob inyidiam 
civium integra ac plena felicitas hominibus non concessa sit, et nunc 
(luoque bono (victoriae) malum (exilinm) commixtum sit (l8— 22). 

Optimatium imperium cum Athenis matore in populare vertisset, 
cives Attici laudi rerum strenue gestarum magis quam ludorum vic- 
toriis studere coeperunt, nnde PeHcles rebus musicis potius quam ignava 
et rudi palaestra plebem dclectandam et edncandam censuit (Plut. vit. 
Pericl. 11; cf. Eurip, fr. 282). Inde Atheniensibus Pindarus nec multa 
nec loDga epinicia fecit. Quid? quod ex duobus, quae Atheniensibus com- 
posuit, epiniciis, P. vii et N. ii, prius certe non Athenis, sed Delpliis 
cantatum est. Idem autem celebemmum dithyrambum civitati Atheniensi 
scripsit (fr. 75. 76. 77), quapropter a suis civibus mulcta mille drach- 
marum punitus, ab Atheniensibus duplo maiorem mercedem accepisse 
fertur. Denique eum pro Hippocrate, patre nostri Megaclis, threnum 
composuisse scholiasta ad P. vii 17 memoriae prodit, cuios tamen threni 
nnlla iam cxstant fragmenta. 

De metris. 

Metra huius carminis sunt logaoedica, insolita brevitate versuuin 
memorabilia. In vi*rsibus dividendis cum ex ipso carmine propter inso- 
lentiam inetroiiim et exiguum numeram stropbarum certa indicia peti 
nequeant, vetens colometriae vestigiis hic magis qnam alias insistenduni 
esse jmtavi. Adeo vero in hoc carmine ad numerorum aequabilitatem 
revocando mihi ipse diiYisus sum, ut puDctis ictus et rhythmos signare 
non auderem. Vereor enim ne solito maior pars intervallorum in hoc 
carmine pausis et tibiarum sonis expleta sit. Stropha anacrusi quiuti 
versus in duas poricopas diriinitur, quae metrica structui*a etiam sent^n- 
tianiin conformatione adma est. Primi versus meiisura pendet a varie- 
tate lectionis, do qiia vide not. erit. ad vv. 1. 9. Carmen Delphis can- 
tatum esse nunc Aristot^lis testimonio etiam vorisimilius factum est; 
inde autcm nescio aii etiani brcvitas eanuinis explicauda sit. 



ΠΤΘΙΟΝ. Η'. 

ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΕΙ ΑΙΓΙΝΗΤΗ. 

ΠΑΛΑΐΣΤΗι. 



Strophae. 



vJ'»-' y^ _vy ν/ i ν/ V 

vy -1 V^ _ -L«^| V/ _ U V=i 

5 _W <M> ^ _ j V ju ο _U U JL [ ^ V 






Epodi. 






KJ 

Ό 

— Ο _v^ u j. w _ j^l _ — «/ w — 

b \J — ^\J W JL V-/ _ j ^ «^ _V^ U J. V^ W ! 

1 _ ^ JL ο _u u I -1 w _ v^ j. y 

Arg^ameiitani. 

Aristomenes Xenarcis filius Aegineta e nobili gente Midylidarum 
(v. 38) Pythiade 35 = 450 (446) a. Chr. lucta Delpbis vicisse a scho- 
liastis traditur. Verum de tempore primum ab Od. Muellero, Aeginet. 
p. 177, tum a Boeckhio Bergkio Luebberto vebementer dubitatum est, 
qtd cum a. 456 Aeginetae ab Atheniensibus victi naves tradere, maros 
diruere, tributum pendere coacti essent, eo autem tempore, quo hoc car- 
men cantabatui*, Aegina libertate frui diceretur (v. 98), numerum codi- 
cum λε' in λγ' (Boeckh) vel λ/3' (Luebbert) emendandum esse censuenint, 
ut boc carmen ante Aeginam subactam, sed cum iam saluti iasulae 
grave periculum impenderet, anno 458 (Boeckb) vel 462 scriptum esse 
perhiberent. Atque si codicum fides vellicanda est, Luebberti potius 
quam Boeckbii sententiae meum calculum adiciam Hermanni euim 
sententiam camien hoc Pythiade κι/ vel anno 478 a. Cbr. seriptum esse 
opinantis et Puq>hyrione atque Typboiie (v. V2. 16) Xerxem, Persarum 
regem, signiticari sentientis (^Oposc. vu 155 ss.) uihil moror, 4uandoquidem 



ΡΥΤΗΙΑ νΠ. 191 

Άγοντι δε με πέντε μ^ν ^Ιό^μον 
νΐκαι^ μία d' έκπρεπί^ς 
15 ^ibg Όλνμηίάς^ 
δυο d' άπο Κίρρας^ 

ώ Μεγάχλεες^ νμαί τε καΐ προγόνων. Έπ. 15 
via ί' εύηραγία 
χαίρω rr τό ί' Άχννμαι,^ 
20 φ^όνον άμεφόμενον 

χα χαλά J^εργa. φαντί γε μάν 20 

οντω χεν άνδρΐ παρμονίμαν 
%'άλλοι6αν ενδαιμονίαν 
τα χαΐ τά φέρεό^αί. 



16. δοιω άπό Tricl. — 18. τι codd. : rf coni. Hartung — 22. οΰπω coni. 
Goram — 22. ηαρμενέμεν coni. Hartung. 

13 88. victorias maiorum Megacli8 ita laudi praesenti victorie Megaclis 
poeta coiiimi8cet, ut cuius quaeque yictoria sit discemi nequeat. Atque genti- 
lium decora praeter prae8ene decus Piiidaru8 in aliis quoque epinicii8 recenset, 
sed hic nihil distinguit, idque idcirco, opinor, quod Megacles ip8e aut nullas 
aut paucas victorias praeter hanc Pythicam reportaverat — 16. J